Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
Dvaipāyana–Kīṭa Saṃvāda: Karmic Memory, Fear of Death, and Embodied Pleasure
(भस्म विष्ठा कृमिर्वापि निष्ठा यस्येदृशी ध्रुवा । स काय: परपीडाभि: कथं धार्यों विपश्चिता ।।
bhasma viṣṭhā kṛmir vāpi niṣṭhā yasyedṛśī dhruvā | sa kāyaḥ parapīḍābhiḥ kathaṃ dhāryo vipaścitā ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບຮ່າງກາຍນີ້ ຜົນສຸດທ້າຍຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງໃນສາມຢ່າງນີ້ ແນ່ນອນແລະຫຼີກບໍ່ພົ້ນ: ຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ, ຫຼືຈະກາຍເປັນອາຈົມຫຼັງຖືກສັດອື່ນກິນ, ຫຼືຖືກຖິ້ມໄວ້ແລະເກີດໜອນ. ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຈະຫຼ້ຽງດູຮ່າງກາຍນີ້ໂດຍເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຈັບປວດ ເພື່ອເອົາເນື້ອມາຫຼ້ຽງມັນ ໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ການສັນລະເສີນການກິນເນື້ອ ກໍຍັງຜູກມັດຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັບກຳບາບ ແລະຜົນຂອງມັນ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The body’s end is inevitably decay—ashes, excrement, or worms—so a discerning person should not nourish it through violence to other beings; endorsing meat-eating is portrayed as binding one to sinful karma and its results.
In Anushasana Parva’s dharma instruction, Bhishma continues advising on righteous conduct, using stark images of the body’s fate to argue against harming others for bodily sustenance, especially in the context of consuming or praising meat.