Adhyaya 109
उपवासविधि-प्रश्नः (Inquiry into the Discipline of Fasting)
Upa-parva: Vrata–Upavāsa-Vidhi (Observances on Vows and Fasting)
Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma why fasting is valued across communities and how it should be practiced, especially given differing obligations and capacities. Vaiśaṃpāyana reports that Bhīṣma responds by citing an ancient instruction received from the sage Aṅgiras. Aṅgiras outlines differentiated observances: longer fasts are prescribed for brāhmaṇa and kṣatriya contexts, while vaiśya and śūdra are directed toward moderated patterns (e.g., caturtha-bhakta). The chapter catalogues tithi-based and month-based regulated-diet practices (often ekabhakta/ekāhāra) with stated outcomes such as health, prosperity, reputation, and social standing. It then describes longer regimens (annual patterns and graded eating intervals) and correlates them with the “fruit” of major sacrifices (e.g., agniṣṭoma, vājapeya, aśvamedha), using heaven/vimāna imagery as phala narration. The discourse cautions against extending fasting beyond a month as a general rule, distinguishes anaśana (complete abstention) with conditions (health/illness), and ends with strong phalaśruti: reciting, hearing, or teaching the sequence is said to reduce fault, stabilize the mind, and confer lasting fame.
Chapter Arc: शान्ति के उपदेश-क्रम में भीष्म युधिष्ठिर को कुल-धर्म की जड़ पर ले आते हैं—भाइयों के बीच ज्येष्ठ का स्थान क्या है, और छोटे का आचरण किस सीमा तक विनय-निष्ठ होना चाहिए। → भीष्म बताते हैं कि घर-घर का युद्ध बाहर के युद्ध से अधिक सूक्ष्म होता है: यदि ज्येष्ठ प्रत्यक्ष दण्ड दे, या उसका विवेक डगमगाए, तो भी छोटे के लिए विद्रोह नहीं, संयम और नीति का मार्ग है; क्योंकि फूट चाहने वाले शत्रु और ‘श्री’ से तपे हुए लोग भीतर ही भीतर भेद बोते हैं। → कुल-धर्म का निर्णायक वाक्य उभरता है—जहाँ पाप-पुरुष जन्म लेता है वहाँ समस्त अनर्थ उठ खड़े होते हैं; वह कीर्ति को ढँक देता है और अकीर्ति फैलाता है। इसीलिए ज्येष्ठ का अपमान, और पिता द्वारा पुत्र-भाग में विषमता—दोनों ही कुल-विनाश के बीज हैं। → भीष्म संतुलित मर्यादा स्थापित करते हैं: ज्येष्ठ चाहे सुकृत करे या दुष्कृत, छोटे को अवमानना नहीं; पर ज्येष्ठ का भी धर्म है कि पिता की भाँति पालन-पोषण करे, जीविका दे, और घर को एकसूत्र में रखे। साथ ही ‘माता-समान’ संबंधों (बड़ी बहन, बड़े भाई की पत्नी, धाय) की मर्यादा स्पष्ट कर दी जाती है।
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ९३ “लोक मिलाकर कुल १६५३ “लोक हैं) + अपने जन्मनक्षत्रसे वर्तमान नक्षत्रतक गिने
ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ພີ່ໃຫຍ່ຄວນປະພຶດຢ່າງໃດຕໍ່ນ້ອງໆ, ແລະ ນ້ອງໆຄວນປະພຶດຢ່າງໃດຕໍ່ພີ່ໃຫຍ່?»
Verse 2
भीष्म उवाच ज्येष्ठवत् तात वर्तस्व ज्येष्ठोडसि सततं भवान् । गुरोर्गरीयसी वृत्तिया च शिष्यस्यथ भारत
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຈົ່ງປະພຶດຕົນໃຫ້ສົມກັບຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ໃຫຍ່ກວ່າພີ່ນ້ອງທັງຫມົດຢູ່ເສມອ. ເຊັ່ນທີ່ຄູອາຈານຮັກສາທ່າທີອັນສົງ່າງາມ ໜັກແນ່ນ ແລະປົກປ້ອງຕໍ່ສິດ ເຈົ້າກໍຄວນປະພຶດຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າດັ່ງນັ້ນ, ໂອ ພາຣະຕະ».
Verse 3
न गुरावकृतप्रज्ञे शक््यं शिष्येण वर्तितुम् । गुरोहिं दीर्घदर्शित्वं यत् तच्छिष्यस्य भारत
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ສິດບໍ່ອາດຢູ່ໃຕ້ວິໄນຂອງຄູອາຈານໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຫາກການຕັດສິນໃຈຂອງຄູຍັງບໍ່ສຸກງອມ. ໂອ ພາຣະຕະ, ຄວາມເບິ່ງໄກຂອງຄູອາຈານເປັນຢ່າງໃດ ຄຸນນະພາບນັ້ນກໍສະທ້ອນໃນສິດດ້ວຍ—ເມື່ອຜູ້ໃຫຍ່ເບິ່ງໄກ ຜູ້ນ້ອຍກໍເບິ່ງໄກ».
Verse 4
अन्ध: स्यादन्धवेलायां जड: स्यादपि वा बुध: । परिहारेण तद् ब्रूयाद् यस्तेषां स्याद् व्यतिक्रम:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນຍາມທີ່ຄວນ ພີ່ໃຫຍ່ຄວນເຮັດດັ່ງຄົນຕາບອດ ດັ່ງຄົນທຶບ ແລະບາງຄັ້ງດັ່ງຄົນມີປັນຍາ. ເມື່ອນ້ອງໆຜິດພາດ ພີ່ຄວນເຫັນແຕ່ເຮັດດັ່ງບໍ່ເຫັນ; ຮູ້ແຕ່ເຮັດດັ່ງບໍ່ຮູ້; ແລະເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນປະນີປະນອມ ເພື່ອຖອນນິໄສທີ່ຈະຜິດຊ້ໍາອີກ».
Verse 5
प्रत्यक्ष भिन्नहृदया भेदयेयु: कृतं नरा: । श्रियाभितप्ता: कौन्तेय भेदकामास्तथारय:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຖ້າພີ່ໃຫຍ່ລົງໂທດຄວາມຜິດຢ່າງເປີດເຜີຍ ໃຈຂອງນ້ອງໆຈະແຕກສະລາຍແລະເຈັບຊ້ໍາ; ແລ້ວພວກເຂົາຈະເລົ່າເຜີຍແຜ່ການປະພຶດອັນຮຸນແຮງນັ້ນໃຫ້ຜູ້ຄົນຮູ້. ເມື່ອເຫັນຄວາມຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາ ສັດຕູຫຼາຍຄົນທີ່ໄໝ້ດ້ວຍຄວາມອິດສາ—ໂອ ລູກແຫ່ງກຸນຕີ—ຈະປາຖະໜາແລະພະຍາຍາມຫວ່ານຄວາມແຕກແຍກໃນພວກເຂົາ».
Verse 6
ज्येष्ठ: कुलं वर्धयति विनाशयति वा पुन: । हन्ति सर्वमपि ज्येष्ठ: कुलं यत्रावजायते
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຕະກູນເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງ ຫຼືນໍາໄປສູ່ຄວາມພິນາດກໍໄດ້. ແທ້ຈິງ ເມື່ອພີ່ໃຫຍ່ມີນິໄສຕໍ່າຊ້າ ຫຼືນ່າດູຖູກ ລາວອາດທໍາລາຍສາຍຕະກູນທັງຫມົດທີ່ຕົນເກີດມາໃນນັ້ນ».
Verse 7
अथ यो विनिकुर्वीत ज्येष्टो भ्राता यवीयस: । अज्येष्ठ: स्यादभागश्ष नियम्यो राजभिक्ष सः:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ເປັນອ້າຍໃຫຍ່ແຕ່ປະພຶດຄົດຄູ່ ແລະຫລອກລວງຕໍ່ນ້ອງໆ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຄວນໄດ້ຊື່ວ່າ «ອ້າຍໃຫຍ່» ແລະບໍ່ມີສິດໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງອ້າຍໃຫຍ່. ຄວນໃຫ້ກະສັດລົງໂທດເຂົາ.
Verse 8
निकृती हि नरो लोकान् पापान् गच्छत्यसंशयम् | विदुलस्येव तत् पुष्पं मोधं जनयितु: स्मृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ຫລອກລວງຄົດຄູ່ ຍ່ອມໄປສູ່ໂລກແຫ່ງບາບ (ນະລົກ) ຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ການເກີດຂອງເຂົາຖືກຈື່ຈຳວ່າໄຮ້ຄ່າສຳລັບພໍ່—ເຫມືອນດອກຂອງຕົ້ນວິດຸລະ ທີ່ຖືກເຫັນວ່າບໍ່ໃຫ້ຜົນ.
Verse 9
सर्वानर्थ: कुले यत्र जायते पापपूरुष: | अकीर्ति जनयत्येव कीर्तिमन्तर्दधाति च
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໃນຕະກູນໃດກໍຕາມທີ່ມີຄົນບາບເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຕົ້ນເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດທັງປວງ. ເຂົາຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມອັບອາຍ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ຊື່ສຽງດີຂອງຕະກູນຖືກກົດທັບລົງ.
Verse 10
जिस कुलमें पापी पुरुष जन्म लेता है
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ເປັນພີ່ນ້ອງຮ່ວມເລືອດກໍຕາມ ຜູ້ໃດທີ່ຍຶດຕິດຢູ່ໃນການກະທຳບາບ ແລະການກະທຳຜິດທຳ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບສ່ວນແຫ່ງມໍລະດົກບັນພະບຸລຸດ. ແລະອ້າຍໃຫຍ່ບໍ່ຄວນຍຶດມໍລະດົກໄວ້ເພື່ອຕົນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ແບ່ງສ່ວນທີ່ຄວນໄດ້ໃຫ້ນ້ອງໆກ່ອນ. ຄົນຊົ່ວພຽງຄົນດຽວໃນຕະກູນ ອາດເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດກວ້າງໃຫຍ່: ເຂົາເຮັດໃຫ້ສາຍຕະກູນມີມົນທິນ ແລະທຳລາຍຊື່ສຽງດີ.
Verse 11
अनुपष्नन् पितुर्दायं जड्घाश्रमफलोडध्वग: । स्वयमीहितलब्धं तु नाकामो दातुमहति
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຖ້າອ້າຍໃຫຍ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມໍລະດົກຂອງພໍ່ເສຍຫາຍ ຫຼືລົດລົງ ແລ້ວເດີນທາງໄປແດນໄກ ແລະຫາຊັບດ້ວຍແຮງຂາຂອງຕົນ—ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລະແຮງງານຂອງຕົນ—ຊັບນັ້ນແມ່ນຜົນແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມສ່ວນຕົວ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຂົາບໍ່ປາດຖະໜາຈະໃຫ້ ເຂົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງແບ່ງຊັບທີ່ຫາໄດ້ດ້ວຍຕົນໃຫ້ນ້ອງໆ.
Verse 12
भ्रातृणामविभक्तानामुत्थानमपि चेत् सह | न पुत्रभागं विषमं पिता दद्यात् कदाचन
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພີ່ນ້ອງຍັງບໍ່ໄດ້ແບ່ງສ່ວນ ແລະໄດ້ຮ່ວມແຮງກັນເພີ່ມພູນຊັບສິນຂອງຕະກູນ—ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ພໍ່ຍັງມີຊີວິດ ພວກເຂົາປາດຖະນາຈະແຍກກັນ—ພໍ່ບໍ່ຄວນແບ່ງໃຫ້ບໍ່ເທົ່າກັນ. ຄວນໃຫ້ສ່ວນເທົ່າກັນແກ່ລູກຊາຍທຸກຄົນ».
Verse 13
न ज्येष्ठटो वावमन्येत दुष्कृत: सुकृतोडपि वा । यदि स्त्री यद्यवरज: श्रेयश्लेत् तत् तदाचरेत्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຢ່າເບິ່ງຖືກຜູ້ໃດເພາະເຂົາເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ແມ່ນແຕ່ເຂົາເຄີຍເຮັດຜິດ; ແລະຢ່າເບິ່ງຖືກຜູ້ໃດເພາະເຂົາເຄີຍເຮັດດີ. ຖ້າສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ພົບຢູ່ກັບຜູ້ຍິງ ຫຼືກັບຜູ້ອ່ອນກວ່າ ກໍຄວນຮັບເອົາ ແລະປະພຶດຕາມນັ້ນໂດຍຖືກຕ້ອງ».
Verse 14
दशाचार्यानुपाध्याय उपाध्यायान् पिता दश
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ອາຈານຜູ້ສອນ (ອຸປາທະຍາຍ) ມີຄ່າເຫນືອກວ່າອາຈານສິບຄົນ; ພໍ່ມີຄ່າເຫນືອກວ່າອຸປາທະຍາຍສິບຄົນ; ແລະແມ່ສູງສົ່ງກວ່າພໍ່ສິບຄົນໃນກຽດສັກສີ. ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນາງ ແມ່ອາດຈະລົບລ້າງແມ່ນແຕ່ແຜ່ນດິນທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີກູຣູໃດເທົ່າແມ່».
Verse 15
दश चैव पितृन् माता सर्वा वा पृथिवीमपि । गौरवेणाभिभवति नास्ति मातृसमो गुरु:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ແມ່ສູງສົ່ງກວ່າພໍ່ສິບຄົນ; ແທ້ຈິງ ດ້ວຍນ້ຳໜັກແຫ່ງກຽດສັກສີແລະຄຸນຄ່າຂອງນາງ ແມ່ອາດຈະລົບລ້າງແມ່ນແຕ່ແຜ່ນດິນທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີຄູອາຈານໃດເທົ່າແມ່. ຄຳກະວີນີ້ຍົກຍ້ອງການເຄົາລົບແມ່ເປັນໜ້າທີ່ທາງທຳມະອັນສຳຄັນ ແລະຖືວ່າຄວາມກະຕັນຍູ ແລະການຮັບໃຊ້ແມ່ ເປັນທຳມະອັນສູງສຸດ».
Verse 16
माता गरीयसी यच्च तेनैतां मन्यते जन: । ज्येष्ठो भ्राता पितृसमो मृते पितरि भारत
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ເພາະແມ່ໜັກແນ່ນອນກວ່າ (ນ່າເຄົາລົບກວ່າ) ຜູ້ຄົນຈຶ່ງໃຫ້ກຽດນາງເປັນພິເສດ. ແລະ ໂອ ບາຣະຕະ, ເມື່ອພໍ່ເສຍຊີວິດແລ້ວ ພີ່ໃຫຍ່ຄວນຖືວ່າເທົ່າກັບພໍ່».
Verse 17
स होषां वृत्तिदाता स्यात् स चैतान् प्रतिपालयेत् । कनिष्ठास्तं नमस्येरन् सर्वे छन्दानुवर्तिन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ນັ້ນຄວນເປັນຜູ້ຈັດຫາປັດໃຈດໍາລົງຊີວິດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ ແລະຄວນປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍ. ຜູ້ນ້ອຍຄວນນົບນ້ອມຕໍ່ລາວ ແລະທຸກຄົນຄວນປະພຶດຕາມຄໍາຊີ້ນໍາແລະວິໄນຂອງລາວດ້ວຍໃຈສະໝັກ.
Verse 18
शरीरमेतौ सृजत: पिता माता च भारत
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພາຣະຕະ, ຜູ້ທັງສອງນີ້—ພໍ່ແລະແມ່—ແມ່ນຜູ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດຮ່າງກາຍ.”
Verse 19
आचार्यशास्ता या जाति: सा सत्या साजरामरा | भारत! पिता और माता केवल शरीरकी सृष्टि करते हैं, किंतु आचार्यके उपदेशसे जो ज्ञानरूप नवीन जीवन प्राप्त होता है, वह सत्य, अजर और अमर है ।।
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພາຣະຕະ, ການເກີດທີ່ເກີດຈາກການຊີ້ນໍາຂອງອາຈານ ແມ່ນການເກີດທີ່ແທ້—ບໍ່ແກ່ ແລະບໍ່ຕາຍ. ພໍ່ແລະແມ່ສ້າງໄດ້ແຕ່ຮ່າງກາຍ; ແຕ່ດ້ວຍຄໍາສອນຂອງຄູບາອາຈານ ຄົນເຮົາໄດ້ຮັບຊີວິດໃໝ່ໃນຮູບແບບຂອງປັນຍາ, ຊີວິດນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ ພົ້ນຈາກຄວາມເສື່ອມ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ. ແລະພີ່ສາວຄົນໃຫຍ່ກໍຄວນຖືວ່າເທົ່າແມ່, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ.”
Verse 20
भ्रातुर्भार्या च तद्धत् स्थाद् यस्या बाल्ये स्तनं पिबेत्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ແລະເມຍຂອງອ້າຍກໍຄວນຖືວ່າເປັນແມ່ຂອງຕົນ—ໂດຍສະເພາະຖ້າໃນວັຍເດັກເຄີຍດື່ມນົມຈາກອົງນາງ.”
Verse 104
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें आयु बढ़ानेवाले साधनोंका वर्णनविषयक एक सौ चारवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 104 ໃນພາກ ທານະທັມມະ ອັນຢູ່ໃນ ອະນຸສາສະນະປະວະ ແຫ່ງ ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ ອັນວ່າດ້ວຍການພັນລະນາເຖິງວິທີການເພີ່ມອາຍຸຍືນ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
Verse 105
भरतश्रेष्ठ! बड़ी बहिन भी माताके समान है। इसी तरह बड़े भाईकी पत्नी तथा बचपनमें जिसका दूध पिया गया हो, वह धाय भी माताके समान है ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ! ເອື້ອຍໃຫຍ່ຄວນໄດ້ຮັບການນັບຖືເທົ່າມານດາ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ເມຍຂອງອ້າຍໃຫຍ່ ແລະ ແມ່ນົມທີ່ເຮົາເຄີຍດື່ມນົມໃນວັຍເດັກ ກໍຄວນຖືເທົ່າມານດາ».
Verse 136
धर्म हि श्रेय इत्याहुरिति धर्मविदो जना: । बड़ा भाई अच्छा काम करनेवाला हो या बुरा
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ຮູ້ທຳມະກ່າວວ່າ ‘ທຳມະນັ້ນແຫຼະແມ່ນຄວາມດີສູງສຸດ’។ ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ອ້າຍໃຫຍ່ຈະປະພຶດດີຫຼືຊົ່ວ ນ້ອງກໍບໍ່ຄວນດູໝິ່ນຫຼືຫຍາບຄາຍຕໍ່ລາວ. ແລະຖ້າເມຍ ຫຼືນ້ອງຊາຍນ້ອຍ ຫຼົງເຂົ້າທາງຜິດ ຜູ້ເປັນເຫນືອກວ່າຄວນໃຊ້ວິທີໃດກໍຕາມທີ່ນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດ ແລະການແກ້ໄຂຢ່າງແທ້ຈິງ—ເພາະທຳມະຖືກສອນວ່າເປັນເຄື່ອງມືອັນປະເສີດທີ່ສຸດແຫ່ງຄວາມຜາສຸກ».
Verse 1763
तमेव चोपजीवेरन् यथैव पितरं तथा । बड़े भाईको उचित है कि वह अपने छोटे भाइयोंको जीविका प्रदान करे तथा उनका पालन-पोषण करे। छोटे भाइयोंका भी कर्तव्य है कि वे सब-के-सब बड़े भाईके सामने नतमस्तक हों और उसकी इच्छाके अनुसार चलें। बड़े भाईको ही पिता मानकर उनके आश्रयमें जीवन व्यतीत करें
ພີດສະມະສອນວ່າ ນ້ອງຊາຍທັງຫຼາຍຄວນດຳລົງຊີວິດພຶ່ງພາອ້າຍໃຫຍ່ ເຫມືອນພຶ່ງພາບິດາ. ອ້າຍໃຫຍ່ເອງກໍມີໜ້າທີ່ຈັດຫາຊີວິດການງານ ແລະອຸປະຖຳບຳລຸງເຂົາເຈົ້າ. ນ້ອງທັງປວງຄວນກົ້ມຄຳນັບຕໍ່ອ້າຍໃຫຍ່ ແລະປະພຶດຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງລາວ ໂດຍຖືລາວເປັນບິດາ ແລະດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຄຸ້ມຄອງຂອງລາວ.
Frequently Asked Questions
Yudhiṣṭhira seeks the rationale and proper method of fasting across social categories—how a practice praised as highly meritorious can be uniformly recommended when duties and bodily capacities differ.
Fasting is framed as regulated ethical training: its value lies in disciplined restraint aligned with dharma (including ahiṃsā and sense-control), and it must be practiced according to rule, suitability, and measured duration rather than indiscriminately.
Yes. The chapter concludes that one who regularly reads, hears, or transmits Aṅgiras’s ordered regimen is said to be freed from faults and confusions, remain mentally unoverpowered by defects, and attain stable renown.