Adhyaya 30

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे एकोनत्रिंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्राह्मणर्षभाः श्वेतस्य च कथां पुण्याम् अपृच्छन् परमर्षयः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ບົດຕໍ່ໄປໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ຊາຍລາດິ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພຣະຣິຊີພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ ບັນດາຣິຊີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈຶ່ງຖາມເຖິງເລື່ອງລາວອັນບໍລິສຸດຂອງ «ສະເວຕະ»។

Verse 2

पितामह उवाच श्वेतो नाम मुनिः श्रीमान् गतायुर्गिरिगह्वरे सक्तो ह्यभ्यर्च्य यद्भक्त्या तुष्टाव च महेश्वरम्

ພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່າວວ່າ: «ມີມຸນີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ສະເວຕະ ຜູ້ມີສິຣີ ແລະຊະລາພາບ ອາໄສຢູ່ໃນຖ້ຳພູ ດ້ວຍໃຈຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ. ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິອັນເລິກຊຶ້ງ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ»।

Verse 3

रुद्राध्यायेन पुण्येन नमस्तेत्यादिना द्विजाः ततः कालो महातेजाः कालप्राप्तं द्विजोत्तमम्

ໂອ ທ່ານດວິຊະຣິຊີທັງຫຼາຍ, ໂດຍການສະດຸດສະດອງບົດ «ຣຸດຣະອັດຍາຍະ» ອັນເປັນກຸສົນ ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາ “ນະມັສເຕ” (ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ), ກາລະຜູ້ມີເຕຊະອັນໃຫຍ່ ແລະສະຫວ່າງໄສ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ທີ່ເວລາກຳນົດໄດ້ມາຮອດແລ້ວ।

Verse 4

नेतुं संचिन्त्य विप्रेन्द्राः सान्निध्यमकरोन्मुनेः श्वेतो ऽपि दृष्ट्वा तं कालं कालप्राप्तो ऽपि शङ्करम्

ໂອ ທ່ານວິປເຣນທຣະທັງຫຼາຍ, ກາລະໄດ້ຄິດຈະນໍາທ່ານໄປ ແລະເຂົ້າມາຢູ່ໃກ້ຊິດກັບມຸນີນັ້ນ. ສະເວຕະເມື່ອເຫັນກາລະ ແມ່ນແມ່ນວ່າເວລາກຳນົດຂອງຕົນມາຮອດແລ້ວ ກໍຍັງຫັນໃຈໄປຫາ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍຈິດຈົມຢູ່ໃນພຣະອົງ।

Verse 5

पूजयामास पुण्यात्मा त्रियंबकमनुस्मरन् त्रियंबकं यजेदेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्

ຜູ້ມີຈິດບຸນນັ້ນ ໄດ້ບູຊາໂດຍລະລຶກເຖິງ ຕຣິຍັມບະກະ ຢູ່ເສມອ. ດັ່ງນີ້ ຄວນບູຊາຕຣິຍັມບະກະ—ພຣະອົງຜູ້ຫອມຫວານ ແລະເພີ່ມພູນການຫຼ້ຽງຊີວິດແລະຄວາມສຸກສົມບູນ—ເພື່ອໃຫ້ປາຊຸ (ວິນຍານຜູ້ຖືກຜູກມັດ) ກົງກັບພຣະກະຣຸນາຂອງປາຕິ (ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍ)។

Verse 6

किं करिष्यति मे मृत्युर् मृत्योर्मृत्युरहं यतः तं दृष्ट्वा सस्मितं प्राह श्वेतं लोकभयंकरः

“ຄວາມຕາຍຈະເຮັດຫຍັງໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້? ເພາະຂ້ອຍແມ່ນຄວາມຕາຍຂອງຄວາມຕາຍເອງ.” ເມື່ອເຫັນລາວ ຜູ້ນ່າຢ້ານກົວແກ່ໂລກ ນາມ ສະເວຕາ ໄດ້ເວົ້າດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ.

Verse 7

एह्येहि श्वेत चानेन विधिना किं फलं तव रुद्रो वा भगवान् विष्णुर् ब्रह्मा वा जगदीश्वरः

“ມາເຖີດ ມາເຖີດ ໂອ ສະເວຕາ. ເຈົ້າປະຕິບັດພິທີນີ້ຕາມວິທີທີ່ກຳນົດ ເຈົ້າປາດຖະໜາຜົນອັນໃດ? ແມ່ນພຣະຣຸດຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ປະເສີດ ຫຼື ພຣະວິສນຸ ຫຼື ພຣະພຣະຫມາ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ?”

Verse 8

कः समर्थः परित्रातुं मया ग्रस्तं द्विजोत्तम अनेन मम किं विप्र रौद्रेण विधिना प्रभोः

“ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດຈະສາມາດຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຖືກຂ້ອຍກືນກັບໄວ້ໄດ້? ແລະ ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ຕໍ່ກົດບັນຍັດອັນດຸຮ້າຍຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ກົດຂອງຣຸດຣະ?”

Verse 9

नेतुं यस्योत्थितश्चाहं यमलोकं क्षणेन वै यस्माद्गतायुस्त्वं तस्मान् मुने नेतुमिहोद्यतः

“ຂ້ອຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອນຳເຈົ້າ—ແທ້ໆໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ—ໄປສູ່ໂລກຂອງຍະມະ. ເພາະອາຍຸທີ່ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂ້ອຍມານີ້ເພື່ອນຳເຈົ້າໄປ.”

Verse 10

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भैरवं धर्ममिश्रितम् हा रुद्र रुद्र रुद्रेति ललाप मुनिपुङ्गवः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ—ດຸດັ່ງພຣະໄພຣະວະ ແຕ່ປົນດ້ວຍທຳມະ—ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດກໍໄດ້ຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ: “ຮາ! ຣຸດຣະ, ຣຸດຣະ, ໂອ ຣຸດຣະ!”

Verse 11

तं प्राह च महादेवं कालं सम्प्रेक्ष्य वै दृशा नेत्रेण बाष्पमिश्रेण संभ्रान्तेन समाकुलः

ເມື່ອເຂົາເຫັນພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ຢືນເປັນກາລະ (ເວລາ) ເຂົາຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະອົງ ຈ້ອງມອງພຣະເຈົ້າບໍ່ວາງຕາ ດວງຕາປົນນ້ຳຕາ ແລະທັງກາຍໃຈສັ່ນສະເທືອນ ງົດງົນ ແລະຖືກຄວາມຫວາດຫວັນຄອບງຳ।

Verse 12

श्वेत उवाच त्वया किं काल नो नाथश् चास्ति चेद्धि वृषध्वजः लिङ्गे ऽस्मिन् शङ्करो रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः

ສເວຕະກ່າວວ່າ: “ກາລະ (ເວລາ) ຈະມີອຳນາດຫຍັງເຫນືອທ່ານ? ຖ້າແທ້ໆແລ້ວພວກເຮົາມີພຣະເຈົ້າ—ວຣິສະທະວະຈະ—ແລ້ວໃນລິງຄະນີ້ເອງ ມີສັງກະຣະ ຣຸດຣະ ສະຖິດຢູ່ ເປັນບໍ່ນ້ຳພຸທີ່ສະພາບແລະອຳນາດຂອງເທວະທັງປວງເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 13

अतीव भवभक्तानां मद्विधानां महात्मनाम् विधिना किं महाबाहो गच्छ गच्छ यथागतम्

ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ! ສຳລັບຜູ້ພັກດີຕໍ່ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງຍິ່ງ ເປັນມະຫາອາດຕະມາ ຜູ້ມີສະພາບດຽວກັບເຮົາ, ຈະຕ້ອງອາໄສພິທີການຕາມວິທີການຫຍັງ? ໄປ—ໄປເຖີດ, ກັບໄປດັ່ງທີ່ເຈົ້າມາ.”

Verse 14

ततो निशम्य कुपितस् तीक्ष्णदंष्ट्रो भयङ्करः श्रुत्वा श्वेतस्य तद्वाक्यं पाशहस्तो भयावहः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ລາວກໍໂກດກ້າ ນ່າຢ້ານ ມີເຂົ້ວແຫຼມ. ແລະເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງສເວຕະ ຜູ້ນ່າສະພຶງນັ້ນ ຜູ້ຖືບ່ວງ (ປາຊະ) ໃນມື ກໍຍິ່ງນ່າຢ້ານຫນັກຂຶ້ນ.

Verse 15

सिंहनादं महत्कृत्वा चास्फाट्य च मुहुर्मुहुः बबन्ध च मुनिं कालः कालप्राप्तं तमाह च

ລາວຮ້ອງຄຳຮ້ອງດັ່ງສິງໂຕຢ່າງໃຫຍ່ ແລະດີດນິ້ວຊ້ຳໆ ອີກແລ້ວອີກ; ກາລະ (ເວລາ) ໄດ້ມັດມຸນີໄວ້. ແລ້ວກາລະກໍເວົ້າກັບລາວ—ຜູ້ທີ່ບັດນີ້ຮອດເວລາຕາມຊະຕາກຳຂອງຕົນແລ້ວ.

Verse 16

मया बद्धो ऽसि विप्रर्षे श्वेतं नेतुं यमालयम् अद्य वै देवदेवेन तव रुद्रेण किं कृतम्

«ໂອ ພຣະລິສີພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າໄດ້ມັດເຈົ້າເພື່ອນຳ ສະເວຕະ ໄປສູ່ຖິ່ນຢະມະ. ແຕ່ມື້ນີ້—ຣຸດຣະຂອງເຈົ້າ, ພຣະເທວະເທວາ, ໄດ້ເຮັດຫຍັງ?»

Verse 17

क्व शर्वस्तव भक्तिश् च क्व पूजा पूजया फलम् क्व चाहं क्व च मे भीतिः श्वेत बद्धो ऽसि वै मया

«ຄວາມພັກດີຕໍ່ ສະຣະວະ (Śarva) ຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ການບູຊາຢູ່ໃສ—ແລະຜົນແຫ່ງການບູຊາຢູ່ໃສ? ຂ້າຢູ່ໃສ ແລະຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຂ້າຢູ່ໃສ? ໂອ ສະເວຕະ, ເຈົ້າຖືກຂ້າມັດແທ້»

Verse 18

लिङ्गे ऽस्मिन् संस्थितः श्वेत तव रुद्रो महेश्वरः निश्चेष्टो ऽसौ महादेवः कथं पूज्यो महेश्वरः

«ໂອ ສະເວຕະ, ຣຸດຣະຂອງເຈົ້າ—ມະເຫສະວະຣະ, ມະຫາເທວະ—ສະຖິດຢູ່ໃນ ລິງຄະ ນີ້. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ກະທຳ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ; ດັ່ງນັ້ນ ມະເຫສະວະຣະນັ້ນຈະຖືກບູຊາແນວໃດ?»

Verse 19

ततः सदाशिवः स्वयं द्विजं निहन्तुमागतम् निहन्तुमन्तकं स्मयन् स्मरारियज्ञहा हरः

ຕໍ່ມາ ສະດາຊິວະ ພຣະອົງເອງ—ຮະຣະ, ຜູ້ສັງຫານ ກາມະ ແລະຜູ້ທຳລາຍຍັດຍະຂອງ ທັກສະ—ໄດ້ຍິ້ມ ແລະອອກມາ ເພື່ອຈະຟັນລົງ ພຣາຫມັນນັ້ນ, ແມ່ນກະທັ້ງຈະປາບ ອັນຕະກະ (ຄວາມຕາຍ) ຜູ້ມາເພື່ອຂ້າ.

Verse 20

त्वरन् विनिर्गतः परः शिवः स्वयं त्रिलोचनः त्रियंबको ऽम्बया समं सनन्दिना गणेश्वरैः

ຕໍ່ມາ ພຣະສູງສຸດ ພຣະຊິວະ ພຣະອົງເອງ—ຜູ້ມີສາມຕາ, ຕຣິຍັມບະກະ—ໄດ້ອອກມາຢ່າງຮີບດ່ວນ ພ້ອມກັບ ອຳບາ (ພຣະແມ່), ໂດຍມີ ນັນດິນ ແລະຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະທັງຫຼາຍ ຕິດຕາມຮັບໃຊ້.

Verse 21

ससर्ज जीवितं क्षणाद् भवं निरीक्ष्य वै भयात् पपात चाशु वै बली मुनेस्तु संनिधौ द्विजाः

ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ເມື່ອເຫັນພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ກໍປ່ອຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດໃນພິລຶກ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານ ລາວລົ້ມລົງຢ່າງວ່ອງໄວ ຕໍ່ໜ້າມຸນີ, ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນສອງເກີດ.

Verse 22

ननाद चोर्ध्वमुच्चधीर् निरीक्ष्य चान्तकान्तकम् निरीक्षणेन वै मृतं भवस्य विप्रपुङ्गवाः

ແລ້ວລາວຮ້ອງກັງວານດັງກ້ອງ ພ້ອມກັບເບິ່ງຂຶ້ນເທິງ; ແລະເມື່ອພະພະວະເບິ່ງເຫັນສັດຕູນັ້ນ—ນ່າຢ້ານດຸດັ່ງຄວາມຕາຍ—ລາວກໍຖືກສັງຫານໂດຍສາຍຕາພຽງຄັ້ງດຽວຂອງພະພະວະ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 23

विनेदुरुच्चमीश्वराः सुरेश्वरा महेश्वरम् प्रणेमुरंबिकामुमां मुनीश्वरास्तु हर्षिताः

ແລ້ວບັນດາເທວະຜູ້ສູງສົ່ງ ແລະຫົວໜ້າເທວະທັງຫຼາຍ ກໍກ້ອງກັງວານດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນ; ຜູ້ປົກຄອງເທວະທັງຫຼາຍກໍກົດກົງຕໍ່ມະຫາເທວະ, ແລະບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລິດ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ກໍກົດກົງຕໍ່ອຳບິກາ ອຸມາ—ພຣະສັກຕິແຫ່ງອົງສູງສຸດ.

Verse 24

ससर्जुर् अस्य मूर्ध्नि वै मुनेर्भवस्य खेचराः सुशोभनं सुशीतलं सुपुष्पवर्षमंबरात्

ແລ້ວບັນດາເທວະຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນຟ້າ ກໍພາກັນໂຮຍລົງຈາກສະຫວັນ ເປັນຝົນດອກໄມ້ອັນງາມ ເຢັນສະບາຍ ແລະປະເສີດ ລົງເທິງສີສະຂອງມຸນີພະພະວະ—ພຣະສິວະ ພະປະຕິ—ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ເກີນພັນທະທັງປວງ (pāśa).

Verse 25

अहो निरीक्ष्य चान्तकं मृतं तदा सुविस्मितः शिलाशनात्मजो ऽव्ययं शिवं प्रणम्य शङ्करम्

“ອາໂຫ!”—ເມື່ອເຫັນອັນຕະກະ (ຄວາມຕາຍ) ນອນຕາຍຢູ່ນັ້ນ ບຸດແຫ່ງສິລາສະນະກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຫຼາຍ; ແລ້ວລາວກໍກົດກົງຕໍ່ສັງກະຣະ—ພຣະສິວະຜູ້ອະມະຕະ (ພະປະຕິ)—ແລະຖວາຍຄວາມນົບນ້ອມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 26

उवाच बालधीर्मृतः प्रसीद चेति वै मुनेः महेश्वरं महेश्वर-स्य चानुगो गणेश्वरः

ແລ້ວນັ້ນ ກະເນສະວະຣະ ຜູ້ເປັນຜູ້ຕິດຕາມຂອງມະຫາເທວະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ມະເຫສະວະຣະວ່າ “ຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາ” ແລະໄດ້ເອີ້ນຫາມຸນີດ້ວຍ ຄໍາເວົ້າບໍລິສຸດດັ່ງເດັກນ້ອຍ ດຸດດັ່ງຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄວາມຕາຍຄອບງໍາ।

Verse 27

ततो विवेश भगवान् अनुगृह्य द्विजोत्तमम् क्षणाद्गूढशरीरं हि ध्वस्तं दृष्ट्वान्तकं क्षणात्

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໂປດເມດຕາແກ່ດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ຄວາມເລື່ອນລັບ; ໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ ເມື່ອພຣະອົງເຫັນອັນຕະກະ ກໍໄດ້ທໍາລາຍເຂົາໃຫ້ພິນາດສິ້ນ ໂດຍທີ່ພຣະຮູບຍັງຄົງຖືກປິດບັງ।

Verse 28

तस्मान्मृत्युञ्जयं चैव भक्त्या सम्पूजये द्विजाः मुक्तिदं भुक्तिदं चैव सर्वेषामपि शङ्करम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ ດ້ວຍພັກຕິ; ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປະທານທັງ ພຸກຕິ (ຜົນໂລກີອັນຖືກທໍາ) ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແກ່ສັດທັງປວງ; ພຣະປະຕິ ຜູ້ຕັດຂາດປາຊະແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະພັນທະນາການ ອອກຈາກປາຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ).

Verse 29

बहुना किं प्रलापेन संन्यस्याभ्यर्च्य वै भवम् भक्त्या चापरया तस्मिन् विशोका वै भविष्यथ

ຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງຈາກການເວົ້າຫຼາຍ? ຈົ່ງປະລະທຸກສິ່ງ ແລ້ວບູຊາພະພາວະ (Bhava) ແທ້ໆ; ດ້ວຍພັກຕິອັນເອກະຈິດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ ຝັງໃນພຣະອົງ ພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປາສະຈາກຄວາມໂສກແທ້ໆ।

Verse 30

शैलादिरुवाच एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्रह्मवादिनः प्रसीद भक्तिर्देवेशे भवेद्रुद्रे पिनाकिनि

ໄຊລາດິກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະພຣະຫມາກ່າວດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ບັນດາລະດັບປັນຍາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ ໄດ້ອະທິຖານວ່າ: “ຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາ. ຂໍໃຫ້ພັກຕິອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຮົາ ຕໍ່ຣຸດຣະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ຖືພິນາກະ—ຜູ້ເປັນປະຕິພຽງອົງດຽວ ຜູ້ປົດປ່ອຍວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ.”

Verse 31

केन वा तपसा देव यज्ञेनाप्यथ केन वा व्रतैर्वा भगवद्भक्ता भविष्यन्ति द्विजातयः

ໂອ ເທວະ, ດ້ວຍຕະປະສາໃດ ຫຼືດ້ວຍຍັດຍະໃດ ຫຼືດ້ວຍວຣະຕະໃດ ພວກດວິຊາຕະຈຶ່ງຈະເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ—ພັກຕິຕໍ່ປະຕິຜູ້ປົດປ່ອຍປາຊຸຈາກປາຊະ?

Verse 32

पितामह उवाच न दानेन मुनिश्रेष्ठास् तपसा च न विद्यया यज्ञैर् होमैर् व्रतैर् वेदैर् योगशास्त्रैर् निरोधनैः

ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍທານ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຕະປະສາ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິຊາ; ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຍັດຍະ, ໂຮມະ, ວຣະຕະ, ເວດ, ຄຳສອນໂຍຄະ, ຫຼືນິໂຣທະແຕ່ລຳພັງ ຈຶ່ງຈະບັນລຸຈຸດສູງສຸດ.

Verse 33

प्रसादे नैव सा भक्तिः शिवे परमकारणे अथ तस्य वचः श्रुत्वा सर्वे ते परमर्षयः

ຫາກບໍ່ມີພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ພັກຕິນັ້ນບໍ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ພຣະຊິວະ ຜູ້ເປັນເຫດສູງສຸດ. ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ບັນດາລິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫມົດນັ້ນກໍພ້ອມໃຈ.

Verse 34

सदारतनयाः श्रान्ताः प्रणेमुश् च पितामहम् तस्मात्पाशुपती भक्तिर् धर्मकामार्थसिद्धिदा

ບຸດທັງຫຼາຍຂອງສະດາຣະ ຜູ້ເມື່ອຍລ້າ ໄດ້ກາບນົບພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ). ດັ່ງນັ້ນ ພັກຕິຕໍ່ປາຊຸປະຕິ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນປະຕິແຫ່ງປາຊຸ—ຍ່ອມປະທານຄວາມສຳເລັດໃນ ທັມມະ, ກາມະ, ແລະ ອັດຖະ.

Verse 35

मुनेर् विजयदा चैव सर्वमृत्युजयप्रदा दधीचस्तु पुरा भक्त्या हरिं जित्वामरैर्विभुम्

ມັນປະທານໄຊຊະນະແກ່ມຸນີ ແລະປະທານການຊະນະເໜືອຄວາມຕາຍທຸກຮູບແບບ. ໃນອະດີດ ດະທີຈິ ດ້ວຍພັກຕິ ໄດ້ຊະນະຫະຣິ—ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍກໍເຫັນຢູ່.

Verse 36

क्षयं जघान पादेन वज्रास्थित्वं च लब्धवान् मयापि निर्जितो मृत्युर् महादेवस्य कीर्तनात्

ດ້ວຍການເຕະພຽງຄັ້ງດຽວ ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍ «ກະສະຍະ» (ຄວາມເສື່ອມ) ແລະໄດ້ຮັບກາຍອັນໝັ້ນຄົງດັ່ງວັດຊະຣະ. ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍກໍໄດ້ຊະນະຄວາມຕາຍ ໂດຍການສັນລະເສີນແລະຂັບຮ້ອງພຣະນາມມະຫາເທວະ—ປະຕິ ຜູ້ເປັນອົງຕັດຂາດປາສະຂອງປາຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ)។

Verse 37

श्वेतेनापि गतेनास्यं मृत्योर्मुनिवरेण तु महादेवप्रसादेन जितो मृत्युर्यथा मया

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມຸນິຜູ້ປະເສີດ «ສະເວຕະ» ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງຄວາມຕາຍແລ້ວ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງມະຫາເທວະ ຄວາມຕາຍກໍຖືກຊະນະ—ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຊະນະ.