Adhyaya 1

Verse 1

प्रेतकल्पे मोक्षोपायनिरूपणं नामैकोनपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः श्रीगणेशायनमः / श्रीलक्ष्मीनृसिंहाय नमः / श्रीदत्तात्रेयाय नमः / श्रीवेदव्यासाय नमः / श्रीहयग्रीवाय नमः / ॐ मल्लानामशनिर्नृणां नरवरः स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान् गोपानां स्वजनो ऽसतां क्षितिभृतां शास्ता स्वपित्रोः शिशुः / मृत्युर्भोजपतेर्विधातृविहित स्तत्त्वं परं योगिनां वृष्णीनां च पतिः सदैव शुशुभे रङ्गे ऽच्युतः साग्रजः

ໃນປເຣຕະ-ກັລປະ ນີ້ແມ່ນບົດທີ 49 ຊື່ວ່າ «ການຊີ້ແຈງວິທີແຫ່ງໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)». ນະມັດສະການແດ່ ພຣະສີຄະເນຊະ; ພຣະສີລັກສະມີ-ນຣິສິງຫະ; ພຣະສີດັດຕາເຕຣຍະ; ພຣະສີເວດະວະຍາສະ; ແລະພຣະສີຫະຍະຄຣີວະ. ໂອມ: ໃນສະໜາມ ອະຈຸຕະ (ກຣິສນະ) ພ້ອມອ້າຍໃຫຍ່ ສ່ອງສະຫວ່າງ—ແກ່ນັກມວຍເປັນດັ່ງຟ້າຜ່າ; ແກ່ຊາຍເປັນຍອດບຸລຸດ; ແກ່ຍິງເປັນກາມະເທວະມີຮູບ; ແກ່ຄົນລ້ຽງງົວເປັນຍາດພີ່ນ້ອງ; ແກ່ຄົນຊົ່ວເປັນຜູ້ປາບ; ແກ່ກະສັດເປັນຜູ້ປົກຄອງແລະຜູ້ວາງວິໄນ; ແກ່ພໍ່ແມ່ເປັນລູກນ້ອຍ; ແກ່ກັງສະ (ເຈົ້າແຫ່ງໂບຊະ) ເປັນຄວາມຕາຍ; ແກ່ໂຍຄີເປັນສັດຈະສູງສຸດ; ແລະແກ່ວຣິສນີເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 2

नमो नारायणायेति तस्मै वै मूलरूपिणे / नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

«ນະໂມ ນາຣາຍະນາຍ»—ນະມັດສະການແດ່ ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນຮູບດັ່ງເດີມອັນເປັນມູນ. ຂ້າພະເຈົ້າກ້ົມກາບແລ້ວ ຈະກ່າວຂະຫຍາຍກະຖາອັນສັກສິດຂອງນາຣາຍະນະນີ້.

Verse 3

शौनकाद्या महात्मानो ह्यृषयो ब्रह्मवादिनः / नैमिषाख्ये महापुण्ये तपस्तेपुर्महत्तरम्

ບັນດາລິສີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ເຊົານະກະ ແລະອື່ນໆ—ຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໃນສະຖານທີ່ບຸນສູງສຸດ ຊື່ວ່າ ໄນມິສະ.

Verse 4

जितेन्द्रिया जिताहाराः संतः सत्यपरायणाः / यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं जगद्गुरुम्

ຜູ້ດີທັງຫຼາຍ ຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລະ ກິນອາຫານພອດປານກາງ ມັ່ນຄົງໃນສັດຈະ ບູຊາພຣະວິສນຸ ອາດິເທວະ ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ।

Verse 5

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुर्महौजसः / सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिष कानने

ພວກເຂົາສັນລະເສີນ ພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ—ຜູ້ເຫັນໂລກອັນມີລັດສະໝີແລະພະລັງອັນໃຫຍ່; ບັນດາມຸນີຜູ້ຮູ້ແກ່ນແທ້ແຫ່ງຄວາມໝາຍໃນຄຳສອນທຸກສາດ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາ ໃນປ່າໄນມິສະ।

Verse 6

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परम् / केचित्परमया भक्त्या नारायणमपूजयन्

ບາງພວກບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດ ດ້ວຍພິທີຍັດ; ບາງພວກບູຊາອົງສູງສຸດຜູ້ເປັນສະພາບແຫ່ງປັນຍາບໍລິສຸດ ດ້ວຍຍານ; ແລະບາງພວກ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ໄດ້ບູຊານາຣາຍະນະ।

Verse 7

एकदा तु महात्मानः समाजं चक्रुरुत्तमाः / धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायं ज्ञातुमिच्छवः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ບັນດາມະຫາອາດມາຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາອັນດີເລີດ ເພື່ອປາດຖະໜາຮູ້ວິທີບັນລຸ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກສະ।

Verse 8

षद्विंशतिसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् / तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शङ्क्यते

ມີມຸນີຈຳນວນ ສອງໝື່ນຫົກພັນ ຜູ້ຖືພຣະພົມຈັນ (ພະລັງຊີວິດຫັນຂຶ້ນເທິງ)؛ ຈຳນວນສິດ ແລະ ສິດຂອງສິດ ຂອງພວກເຂົາ ບໍ່ອາດກ່າວນັບໄດ້।

Verse 9

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महोजसः / लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः

ບັນດາມຸນີຜູ້ຝຶກຝົນອາດຕະຕົນ ແລະກ່ອມໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ມີພະລັງແຫ່ງຕະປະສະຫວ່າງໄສ; ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກ ປາສະຈາກຄວາມຕິດພັນ ແລະບໍ່ມີຄວາມອິດສາ.

Verse 10

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी / केन सिध्येत्तु सकलं कर्म त्रिविधमात्मनः

ຄວາມພັກຕິອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະບໍ່ຜິດທາງ ຕໍ່ພຣະຫຣິ (Hari) ເກີດຂຶ້ນໃນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ແລະໂດຍວິທີໃດ ກຳສາມປະເພດຂອງອາດຕະຕົນຈຶ່ງສຳເລັດຄົບຖ້ວນ?

Verse 11

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः / सांज लिर्वाक्यमाह स्म विनयावनतः सुधीः

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາຕຽມພ້ອມຈະຖາມຕົນ ຊາວນະກະ (Śaunaka) ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ນ້ອມກາຍດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 12

शौनक उवाच / आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः / स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो यतीश्वरः

ຊາວນະກະ (Śaunaka) ກ່າວວ່າ: ໃນສິດທາສະຣະມະ (Siddhāśrama) ອັນສັກສິດ ມີສູຕະ (Sūta) ຜູ້ເລົ່າປຸຣານະອັນຍອດຢູ່. ທ່ານນັ້ນຮູ້ທຸກສິ່ງນີ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ເປັນສິດຂອງພຣະວຽສະ (Vyāsa) ແລະເປັນຈອມແຫ່ງຍະຕີທັງຫຼາຍ.

Verse 13

तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्येवं शौनको मुनिः / अथ ते ऋषयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं ततः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຖາມທ່ານນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ—ຊາວນະກະມຸນີກ່າວດັ່ງນີ້. ແລ້ວບັນດາຣິສິທັງຫຼາຍກໍອອກເດີນທາງຈາກທີ່ນັ້ນ ໄປສູ່ສິດທາສະຣະມະອັນສັກສິດ.

Verse 14

पप्रच्छुस्ते सुखासीनं नैमिषारण्यवासिनः / ऋषय ऊचुः / वयं त्वतिथयः प्राप्तास्त्वातिथेयोसि सुव्रत

ບັນດາລິສີຜູ້ພຳນັກຢູ່ໃນປ່າໄນມິສາຣັນຍະ ໄດ້ຖາມທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານນັ່ງຢ່າງສະບາຍ. ລິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາມາເຖິງເປັນແຂກຂອງທ່ານ; ໂອ ຜູ້ມີປະຕິຍານດີ, ທ່ານແມ່ນເຈົ້າບ້ານຜູ້ຄວນຕ້ອນຮັບແຂກ»។

Verse 15

स्नानदानोपचारेण पूजयित्वा यथाविधि / केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະອົງຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍການອາບນ້ຳບູຊາ ແລະການໃຫ້ທານເປັນອຸປະຈາຣ—ດ້ວຍວິທີໃດ ພຣະວິສນຸຈຶ່ງພໍພຣະໄທ ແລະມະນຸດຄວນບູຊາພຣະອົງແນວໃດ?

Verse 16

मुक्तिसाधनभूतं च ब्रूहि तत्त्वविनिर्णयम् / सूत उवाच / शृणुध्वमृष्यः सर्वे हरिं तत्त्वविनिर्णयम्

«ຂໍທ່ານອະທິບາຍດ້ວຍ ຄວາມຮູ້ອັນຕັດສິນແຫ່ງສັດຈະ ອັນເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ»។ ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ລິສີທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຟັງການວິນິດໄຊສັດຈະຂອງຮະຣິ»។

Verse 17

नत्वा विष्णुं श्रियं वायुं भारतीं शेषसंज्ञकम् / द्वैपायनं गुरुं कृष्णं प्रवक्ष्यामि यथामति

ໄດ້ນ້ອມນະມັດສະການພຣະວິສນຸ, ພຣະສຣີ (ລັກສະມີ), ວາຍຸ, ພາຣະຕີ (ສະຣັສວະຕີ), ແລະຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ເສສະ; ທັງດວຍປາຍະນະ (ວຽສະ) ແລະຄູອາຈານຂອງຂ້ອຍ ຄຣິສນະ—ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍຕາມປັນຍາຂອງຂ້ອຍ.

Verse 18

नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति / एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान्साधयाम्यहम्

ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມນາຣາຍະນະ—ທັງໃນອະດີດກໍບໍ່ມີ ແລະໃນອະນາຄົດກໍບໍ່ມີ. ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງຖ້ອຍຄຳສັດຈະນີ້ ຂ້ອຍຈຶ່ງສຳເລັດປະໂຫຍດທຸກປະການ.

Verse 19

शौनक उवाच / किमर्थं नमनं विष्णोर्ग्रन्थादौ मुनिसत्तम / कर्तव्यं ब्रूहि मे ब्रह्मन्कृपया मम सुव्रत

ຊອນະກະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນິສັດຕະມະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງ຤ິສີ! ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງຄວນຖວາຍນະມັດສະການແດ່ພຣະວິສນຸ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພີ? ໂອ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຂໍຈົ່ງເວົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ.”

Verse 20

ततः श्रियं ततो वायुं भारतीं च ततः परम् / अन्ते व्यासं किमर्थं च त्वं नमस्कृतवानसि / सूतसूत महाभाग ब्रूहि कारणमत्र च

“ແຕ່ກ່ອນ ທ່ານໄດ້ນະມັດສະການແດ່ ພຣະສຣີ, ຕໍ່ມາແດ່ ພຣະວາຍຸ, ແລ້ວແດ່ ພຣະພາຣະຕີ (ສະຣັສວະຕີ) ແລະຕໍ່ໄປອື່ນໆ. ແຕ່ເປັນເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງນະມັດສະການແດ່ ພຣະວະຍາສະ ໃນຕອນທ້າຍ? ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ຂໍຈົ່ງບອກເຫດຜົນນີ້ດ້ວຍ.”

Verse 21

सूत उवाच / आदौ वन्द्यः सर्ववेदैकवेद्यो वेदे शास्त्रे सेतिहासे पुराणे / सत्तां प्रायो विष्णुरेवैक एव प्रकाशते ऽतो नम्य एको हरिर्हि

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: “ໃນຕອນເລີ່ມ ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາແມ່ນພຣະອົງດຽວ—ຜູ້ຮູ້ໄດ້ໂດຍວິທີແຫ່ງວິເທດທັງປວງ. ໃນວິເທດ, ໃນຊາສະຕຣະ, ໃນອິຕິຫາສະ, ແລະໃນປຸຣານະ, ພຣະວິສນຸພຽງອົງດຽວປາກົດເປັນສັດຈະສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫຣິ (Hari) ອົງດຽວເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການນະມັດສະການ.”

Verse 22

सर्वत्र मुख्यस्त्वधिकोन्यतोपि स एव नम्यो न च शङ्कराद्याः / नमन्ति ये ऽविनयाच्छङ्करं तु विनायकं चण्डिकां रेणुकां च

ພຣະອົງດຽວນັ້ນແມ່ນຜູ້ເປັນສູງສຸດທົ່ວທຸກແຫ່ງ—ສູງກວ່າຜູ້ອື່ນທັງປວງ—ແລະພຣະອົງດຽວເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການນະມັດສະການຢ່າງແທ້ຈິງ, ບໍ່ແມ່ນ ສັງກະຣະ ຫຼືເທວະອື່ນໆ. ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມຂາດການຮູ້ທັນ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ ໄປນະມັດສະການ ສັງກະຣະ, ວິນາຍະກະ, ຈັນດິກາ, ແລະ ເຣນຸກາ ເປັນສູງສຸດ ຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າສຸດທ້າຍ.

Verse 23

तथा सूर्यं भैरवं मातारश्व तथा वाणीं गिरिजां वै श्रियं च / सर्वेपि ते वैष्णवा नैव लोके न तद्भक्ता वेति चार्या वदन्ति

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ຜູ້ທີ່ບູຊາພຣະອາທິດ, ພຣະໄພຣະວະ, ມາຕາຣິສວັນ (ວາຍຸ), ວານີ (ສະຣັສວະຕີ), ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ແລະ ສຣີ (ລັກສະມີ)—ໃນໂລກນີ້ ທຸກອົງລ້ວນແມ່ນໄວສະນະວະ. ອາຈານທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ “ຜູ້ບໍ່ເປັນພັກຕະ” ຂອງພຣະອົງ.

Verse 24

न पार्थिक्यान्नमनं कार्यमेव प्रीणन्ति नैता देवताः पूजनेन / पूजां गृहीत्वा देवताश्चैव सर्वाः किञ्चिद्दत्वा फलदानेन तांश्च

ເທວະດາເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ໄດ້ພໍໃຈແທ້ໆ ດ້ວຍການແບ່ງແຍກແບບໂລກີ ຫຼືການກົ້ມກາບຕາມພິທີການເທົ່ານັ້ນ; ແລະບໍ່ພໍໃຈດ້ວຍການບູຊາຢ່າງດຽວ. ເມື່ອຮັບເອົາການບູຊາແລ້ວ ເທວະດາທັງປວງຈະປະທານຜົນບາງຢ່າງ ຕາມສິ່ງທີ່ຖວາຍ ແລະຕາມການກະທຳ.

Verse 25

संतर्प्य तुष्टैः स्वमनोनु सारात्तैः कारितां काम्यपूजां तथैव / निवेदयित्वा परदेवतायां विष्णौ हरौ श्रीपुरुषादिवन्द्ये

ເມື່ອໄດ້ບຳລຸງໃຫ້ຜູ້ມີສັດທາພໍໃຈ ແລະຊື່ນບານຕາມເຈດຈຳນົງຂອງຕົນແລ້ວ ຄວນປະກອບການບູຊາກາມຍະ (ບູຊາເພື່ອຄວາມປາດຖະໜາ) ຕາມທີ່ພວກເຂົາກຳຊັບ. ແລ້ວນຳໄປຖວາຍແດ່ພຣະເທວະດາສູງສຸດ—ພຣະວິສນຸ, ພຣະຫຣິ—ຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການເປັນ ສຣີ-ປຸຣຸສະ ແລະອົງອາດິຈ້າວ; ຈຶ່ງອຸທິດທັງປວງແດ່ພຣະອົງ.

Verse 26

इहापरत्रापि सुखेतराणि दास्यन्ति पश्चादधरं वै तमश्च / अतो ह्येते नैव पूज्या न नम्या मोक्षेच्छुभिर्ब्राह्मणाद्यैर्द्विजेन्द्र

ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ ພວກນັ້ນມອບບໍ່ແມ່ນຄວາມສຸກ ແຕ່ເປັນຄວາມທຸກ; ແລ້ວຕໍ່ມາຍັງນຳໃຫ້ຕົກລົງສູ່ຄວາມມືດຕ່ຳຕ່ຳຢ່າງແທ້. ເພາະສະນັ້ນ ໂອ ດວິເຈນທຣະ (ຜູ້ປະເສີດໃນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ປາດຖະໜາໂມກສະ—ທັງພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ອື່ນ—ບໍ່ຄວນບູຊາ ຫຼືນະມັດສະການພວກນັ້ນ.

Verse 27

तथैव सर्वाश्रमिभिश्च नित्यं महाविपत्तावपि विप्रवर्याः / श्रीकाम्य या ये तु भजन्ति नित्यं श्रीब्रह्मरुद्रेद्रयमादिदेवान्

ເຊັ່ນດຽວກັນ ໂອ ວິປຣະວະຣະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ) ຜູ້ຢູ່ໃນອາສຣະມະທຸກປະເພດ ຄວນບູຊາເປັນນິດ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມວິບັດໃຫຍ່. ແຕ່ຜູ້ໃດປາດຖະໜາສິຣີສົມບັດ ແລະບູຊາທຸກວັນແດ່ເທວະດາດັ້ງເດີມ—ພຣະພຣະຫມາ, ຣຸທຣະ (ສິວະ), ອິນທຣະ, ຍະມະ ແລະອື່ນໆ—ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມມົງຄຸນຕາມທີ່ປາດຖະໜາ.

Verse 28

इहेव भुञ्जन्ति महच्च दुः खं महापदः कुष्ठभगन्दरादीन् / नमन्ति ये ऽवैष्णवान्ब्रह्मरुद्रवायु प्रतीकान्नैव ते विष्णुभक्ताः

ແມ່ນແຕ່ໃນຊີວິດນີ້ເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກໍຍັງເສວຍທຸກຢ່າງໜັກ—ວິບັດໃຫຍ່ເຊັ່ນ ໂລກກຸດຖະ (ຂີ້ກະດອກ/ເລປໂຣຊີ), ໂລກພະຄັນທະຣະ (ຝີຮູທະວານ) ແລະໂລກຮ້າຍອື່ນໆ. ຜູ້ໃດນະມັດສະການຜູ້ບໍ່ແມ່ນໄວສະນະວະ ໂດຍຍຶດເອົານິມິດຫຼືຮູບແທນຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ຣຸທຣະ ຫຼື ວາຍຸ ເປັນທີ່ພຶ່ງ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະວິສນຸແທ້ໆ.

Verse 29

अभिप्रायं त्वत्र वक्ष्ये मुनीन्द्राः परं गोप्यं हृदि धार्यं हि तद्धि / वायोः प्रतीकं पूज्यमेवेह विप्रा न ब्रह्मरुद्रादिप्रतीकमेव

ໂອ ມຸນີນທຣາທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວນັຍທີ່ປະສົງໄວ້—ນີ້ແມ່ນຄວາມລັບສູງສຸດ ແລະຄວນເກັບໄວ້ໃນໃຈ. ໃນທີ່ນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້, ຄວນນະມັດສະການສັນຍາລັກຂອງພຣະວາຍຸ (ເທວະແຫ່ງລົມ) ບໍ່ແມ່ນແຕ່ສັນຍາລັກຂອງພຣະພຣະຫມາ ພຣະຣຸທຣ ແລະອື່ນໆ.

Verse 30

पूजाकाले देवदेवस्य विष्णोर्वायोः प्रतीकं योग्यभागे निधाय / अन्तर्गतं तस्य वायोर्हरिं च लक्ष्मीपतिं पूजयित्वा हि सम्यक्

ໃນເວລາບູຊາ, ເມື່ອໄດ້ວາງສັນຍາລັກຂອງພຣະວາຍຸເພື່ອພຣະວິສນຸ—ເທວະເຫນືອເທວະ—ໃນບ່ອນທີ່ເໝາະສົມແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນບູຊາພຣະຫຣິ, ພຣະສາມີແຫ່ງລັກສະມີ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນພຣະວາຍຸນັ້ນ, ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 31

पश्चाद्वायोः सुप्रतीकं च सम्यङ् निर्माल्यशेषेण हरेः समर्चयेत् / पृथक्च स्रग्धूपविलेपनादिपूजां प्रकुर्वन्ति च ये विमूढः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນບູຊາສັນຍາລັກອັນດີງາມຂອງພຣະວາຍຸດ້ວຍ, ໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງບູຊາອັນບໍລິສຸດທີ່ເຫຼືອຈາກການບູຊາພຣະຫຣິ. ແຕ່ຜູ້ຫຼົງຜິດທີ່ເຮັດການບູຊາແຍກຕ່າງຫາກດ້ວຍພວງມາລາ, ທູບ, ນ້ຳຫອມທາ ແລະອື່ນໆ ດັ່ງວ່າບໍ່ຂຶ້ນກັບພຣະຫຣິ, ນັ້ນແມ່ນຄົນຫຼົງທາງ.

Verse 32

तेषां दुः खमिह लोके परत्र भविष्यते नात्र विचार्यमस्ति / प्रायश्चित्तं स्वस्ति विप्राः कथञ्चित्तत्कुर्वन्तु स्मरणं नाम विष्णोः

ສໍາລັບຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຄວາມທຸກຈະເກີດຂຶ້ນທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ—ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຂໍໃຫ້ເກີດສິຣິມົງຄຸນ: ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຮັດການໄຖ່ບາບ (ປຣາຍະຊິດ) ໃຫ້ໄດ້ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ, ແລະເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ ຄືການລະລຶກພຣະນາມຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 33

पाषण्डरुद्रादिकसं प्रतिष्ठितान्हरेर्वायोः शङ्करस्य प्रतीकान् / नमन्ति ये फलबुद्ध्या विभूढास्तेषां फलं शाश्वतं दुः खमेव

ຜູ້ຫຼົງຜິດທີ່ຫວັງຜົນຕອບແທນ ແລະກ້ມນະມັດສະການຕໍ່ສັນຍາລັກ ແລະຮູບພາບອັນປອມຂອງພຣະຫຣິ, ພຣະວາຍຸ, ແລະພຣະສັງກະຣະ (ຊັງກະຣະ) ທີ່ພວກນອກທາງຕັ້ງໄວ້—ຜົນທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບມີແຕ່ຄວາມທຸກອັນຖາວອນ.

Verse 34

वायोः प्रतीकं यदि विप्रवर्यैः प्रतिष्ठितं चेन्नमनं हि कार्यम् / नैवेद्यशेषेण हरेश्च विष्णोः पूजा कृता चेन्न हि दोषलेशः

ຖ້າສັນຍາລັກ (pratīka) ຂອງພຣະວາຍຸ ຖືກສະຖາປະນາໂດຍພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ການນົບນ້ອມຖວາຍນະມັດສະການຕໍ່ມັນຍ່ອມເໝາະສົມ. ແລະຖ້າໄດ້ບູຊາພຣະຫຣິ—ພຣະວິສນຸ—ໂດຍໃຊ້ເສດນາຍເວດຍະ (naivedya) ກໍບໍ່ມີໂທດແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ.

Verse 35

गुरुर्हि मुख्यो हनुमज्जनिर्महान्रामाङ्घ्रिभक्तो हनुमान्सदैव / एवं विदित्वा परमं हरिं च पुत्रं पुनर्मुख्यदेवस्य वायोः

ຮານຸມານ—ຜູ້ເກີດຈາກພຣະວາຍຸຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ແມ່ນຄູບາອາຈານ (guru) ຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະບາດຂອງພຣະຣາມາເສມອ. ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ເຖິງພຣະຫຣິຜູ້ສູງສຸດ ແລະຮູ້ອີກວ່າຮານຸມານແມ່ນພຣະບຸດຂອງພຣະວາຍຸ—ເທວະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ—ພຶງນັບຖືທ່ານຕາມຄວາມຄວນ.

Verse 37

नमस्कारो नान्यथा विप्रवर्या आधीयतां हृदि सर्वै रहस्यमम् / ये वैष्णवा वैष्ण वदासभृत्याः सर्वेपि ते सर्वदा विष्णुमेव // गर्प्३,१।३६ / नमन्ति ये वै प्रतिपादयन्ति तथैव पुण्यानि च सात्त्विकानि / नमन्ति ये वासुदेवं हरिं च सम्यक् स्वशक्त्या प्रतिपादयन्ति

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມລັບນີ້ ແລະຈົ່ງສະຖິດໄວ້ໃນໃຈ: ນະມັດສະການທີ່ແທ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ—ຜູ້ເປັນໄວສະນະວະ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ດຳເນີນຕາມວິຖີໄວສະນະວະ, ລ້ວນຍຶດພຣະວິສນຸແຕ່ຜູ້ດຽວເສມອ. ຜູ້ທີ່ນົບນ້ອມບູຊາ ແລະຍັງສອນແລະສົ່ງເສີມກິດການບຸນອັນບໍລິສຸດ ສາດຕະວິກ ແລະມີອານຸສົງ; ຜູ້ທີ່ນົບນ້ອມຕໍ່ວາສຸເທວະ—ຮຣິ—ແລະອະທິບາຍພຣະອົງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກຳລັງຂອງຕົນ, ນັ້ນແຫຼະແມ່ນການຄາລະວະທີ່ຖືກທາງ.

Verse 38

प्रवृत्तिमार्गेण न पूजयन्ति ह्यापत्काले परदैवं तदन्यम् / ते वैष्णवा वैष्णवदासभृत्या अन्ये च सर्वे ऽवैष्णवमात्रकाः स्मृताः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ແມ່ນແຕ່ດຳລົງຊີວິດຕາມທາງໂລກ (pravṛtti) ກໍບໍ່ບູຊາເທວະອື່ນໃດເປັນອົງສູງສຸດ—ໂດຍສະເພາະໃນຍາມຄັບຂັນ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ໄວສະນະວະ. ແລະຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງໄວສະນະວະ ກໍນັບເປັນໄວສະນະວະເຊັ່ນກັນ. ຄົນອື່ນທັງໝົດ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນພຽງຜູ້ບໍ່ແມ່ນໄວສະນະວະ.

Verse 39

उपक्रमैरुपसंहारस्य लिङ्गैर्हरिं गुरुं ह्यन्तरेणैव यान्ति / तानेवाहुः सत्पुराणानि विप्राः कलौ युगे नाभ्यसूयन्ति सर्वे

ຄຳພີໃດກໍຕາມ ທີ່ໂດຍຖ້ອຍຄຳເປີດເລື່ອງ ແລະຖ້ອຍຄຳປິດທ້າຍ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍກຳນົດຂອງມັນ ນຳພາໃຫ້ໄປຫາພຣະຫຣິແຕ່ຜູ້ດຽວ—ຄູສູງສຸດ—ຄຳພີນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເອີ້ນວ່າ «ປຸຣານະອັນແທ້». ແລະໃນຍຸກກະລິ ບໍ່ແມ່ນຄົນທຸກຄົນຈະດູໝິ່ນມັນ.

Verse 40

यतो हितान्ये प्रतिपादयन्ति प्रवृत्तिधर्मान्स्वस्ववर्णानुरूपान् / अतो ह्यसूयन्ति सदा विमूढाः कलौ हि विप्राः प्रचुरा हि तेपि

ເນື່ອງຈາກຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ສັງຄົມ ສອນທຳແຫ່ງການປະພຶດ (pravṛtti-dharma) ໃຫ້ເໝາະກັບວັນນະຂອງແຕ່ລະຄົນ; ດັ່ງນັ້ນໃນກະລິຍຸກ ຄົນຫຼົງຜິດຈຶ່ງອິດສາແລະຄຽດແຄ້ນຢູ່ເສມອ. ເພາະໃນກະລິຍຸກ ແມ່ນແຕ່ໃນພວກທີ່ເອີ້ນວ່າ «ພຣາຫມະນ» ກໍມີຄົນອິດສາເຊັ່ນນັ້ນຫຼາຍ.

Verse 41

न चास्ति विष्णोः सदृशं च दैवतं न चास्ति वायोः सदृशो गुरुश्च / न चास्ति तीर्थं सदृशं विष्णुपद्याः न विष्णुभक्तेन समोस्ति भक्तः

ບໍ່ມີເທວະດາໃດເທົ່າທຽມພຣະວິສນຸ (Viṣṇu); ບໍ່ມີຄູບາອາຈານ (guru) ໃດເທົ່າທຽມພຣະວາຍຸ (Vāyu). ບໍ່ມີທີ່ທິດສັກສິດ (tīrtha) ໃດເທົ່າທຽມຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ຄື ຄົງຄາ; ແລະໃນຫມູ່ຜູ້ພັກຕະ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 42

अन्यानि विष्णोः प्रतिपादकानि सर्वाणि ते सात्त्विकानीति चाहुः / श्राव्याणि तान्येव मनुष्यलोके श्राव्याणि नान्यानि च दुः खदानि

ເຂົາກ່າວວ່າ ຄຳສອນອື່ນໆທັງປວງທີ່ອະທິບາຍແລະຍົກຍ້ອງພຣະວິສນຸ ລ້ວນເປັນສາດຕະວິກ (sāttvika). ໃນໂລກມະນຸດ ຄວນຟັງແຕ່ສິ່ງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ຄວນຟັງຄຳປາໄສອື່ນໆ ເພາະນຳມາຊຶ່ງຄວາມໂສກເສົ້າ.

Verse 43

कलौ युगे सर्व पुराणमध्ये त्रीण्येव मुख्यानि हरिप्रियाणि / मुख्यं पुराणं हि कलौ नृणां च श्रेयस्करं भागवतं पुराणम्

ໃນກະລິຍຸກ ໃນບັນດາປຸຣານະທັງປວງ ມີພຽງສາມເລື່ອງເທົ່ານັ້ນທີ່ນັບເປັນຫົວໜ້າ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຫຣິ. ແລະໃນບັນດານັ້ນ ສຳລັບມະນຸດໃນກະລິຍຸກ ປຸຣານະທີ່ເປັນຫົວໜ້າ ແລະນຳພາຄວາມສະຫວັດດີສູງສຸດ ແມ່ນ ພາຄະວະຕະປຸຣານະ (Bhāgavata Purāṇa).

Verse 44

पूर्वं हि सृष्टिः प्रतिपाद्यते त्र यतो ह्यतो भागवतं परं स्मृतम् / यस्मिन्पुराणे कथयन्ति सृष्टिं ह्यादौ विष्णोर्ब्रह्मरुद्रादिकानाम्

ທີ່ນີ້ໄດ້ອະທິບາຍເລື່ອງການສ້າງໂລກໄວ້ກ່ອນ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນພາຄະວະຕະອັນສູງສຸດ (bhāgavata). ໃນປຸຣານະນີ້ ເຂົາເລົ່າການກຳເນີດສັບພະສິ່ງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ—ເລີ່ມຈາກພຣະວິສນຸ ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā), ພຣະຣຸດຣະ (Rudra) ແລະເທວະອື່ນໆ.

Verse 45

नानार्थमेवं कथयन्ति विप्र नीचोच्चरूपं ज्ञानमाहुर्महान्तः / तेनैव सिद्धं प्रवदन्ति सर्वं ह्यतः परं भागवतं पुराणम्

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ພວກເຂົາອະທິບາຍແບບນີ້ດ້ວຍເຈດນາຫຼາຍປະການ. ມະຫາຣິສີກ່າວວ່າ ປັນຍາມີຮູບແບບຕ່ຳແລະສູງ. ໂດຍປັນຍານັ້ນເອງ ທຸກສິ່ງຖືກຕັ້ງມັ່ນແລະພິສູດໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ພາກະວະຕະປຸຣານະ ຢູ່ເທິງກວ່າສິ່ງອື່ນໃນຄຳສອນປຸຣານະ.

Verse 46

ततः परं विष्णुपुराणमाहुस्ततः परं गारुडसंज्ञकं च / त्रीण्येव मुख्या नि कलौ नृणां तु तथा विशेषो गारुडे किञ्चिदस्ति

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກ່າວວ່າແມ່ນ ວິສນຸປຸຣານະ; ແລ້ວຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແມ່ນປຸຣານະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກາຣຸດ» (ກາຣຸດະປຸຣານະ). ໃນຍຸກກະລິ ສຳລັບມະນຸດ ມີພຽງສາມນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ນັບເປັນຫຼັກ—ແລະໃນກາຣຸດະຍັງມີຄວາມໂດດເດັ່ນພິເສດຢູ່ອີກດ້ວຍ.

Verse 47

शृणुध्वं वै तं विशेषं च विप्रास्त्र्यंशैर्युक्तं गारुडाख्यं पुराणम् / आद्यांशं वै कर्मकाण्डं वदन्ति द्वितीयांशं धर्मकाण्डं तमाहुः

ໂອ ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຟັງຄວາມພິເສດນີ້: ປຸຣານະທີ່ເອີ້ນວ່າ ກາຣຸດະປຸຣານະ ຖືກຈັດໄວ້ເປັນສາມພາກ. ພາກທຳອິດເຂົາເອີ້ນວ່າ ກັມມະການດະ (ພາກວ່າດ້ວຍພິທີແລະການກະທຳ), ແລະພາກທີສອງເອີ້ນວ່າ ທັມມະການດະ (ພາກວ່າດ້ວຍທັມມະ).

Verse 48

तृतीयांशं ब्रह्मकाण्डं वदन्ति तेषां मध्ये त्वन्तिमोयं वरिष्ठः / तृतीयांशश्रवणात्पुण्यमाहुस्तुल्यं पुण्यं भागवतस्य विप्राः

ພາກທີສາມເຂົາເອີ້ນວ່າ ພຣະຫມະການດະ (Brahma-kāṇḍa); ແລະໃນບັນດາພາກເຫຼົ່ານັ້ນ ພາກສຸດທ້າຍນີ້ເປັນຍອດຢ່າງຍິ່ງ. ບັນດາພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ການຟັງພາກທີສາມນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການຟັງ ພາກະວະຕະປຸຣານະ.

Verse 49

तृतीयांशे पठिते वेदतुल्यं फलं भवेन्नात्र विचार्यमस्ति / तृतीयांशश्रवणादेव विप्राः फलं प्रोक्तं पठतोप्यर्थमेवम्

ເມື່ອອ່ານຫຼືສວດໄດ້ໜຶ່ງໃນສາມຂອງຄຳພີນີ້ ຜົນບຸນຈະເທົ່າກັບວິດາ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົງໄສ. ໂອ ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ, ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ຟັງໜຶ່ງໃນສາມກໍໄດ້ຜົນດຽວກັນ ເຊັ່ນກັບການສວດອ່ານ.

Verse 50

तृतीयांशश्रवणादर्थतश्च पुण्यं चाहुः पठतो वै दशांशम् / ततो वरं मत्स्यपुराणमाहुस्ततो वरं कूर्मपूराणमाहुः

ເຂົາກ່າວວ່າ ການຟັງແມ່ນແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງໃນສາມ ແລະເຂົ້າໃຈນັຍຄວາມ ຍ່ອມໄດ້ບຸນ; ຜູ້ສວດອ່ານຈະໄດ້ແທ້ໆແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບຂອງບຸນນັ້ນ. ແຕ່ເຂົາຍົກຍ້ອງວ່າ ມັດສະຍະປູຣານະ ສູງກວ່າ, ແລະ ກູຣະມະປູຣານະ ສູງກວ່ານັ້ນອີກ.

Verse 51

तथैव वै वायुपुराणमाहुस्त्रीण्येव चाहुः सात्त्विकानीति लोके / तत्रापि किञ्चिद्वेदितव्यं भवेच्च पुराणषट्के सत्त्वरूपे मुनीन्द्राः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ເຂົາກ່າວຖຶງ ວາຍຸປູຣານະ ດ້ວຍ; ແລະໃນໂລກນີ້ ເຂົາເວົ້າວ່າ ປູຣານະສາດຕະວິກະ ມີພຽງສາມເທົ່ານັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ໃນນັ້ນເອງ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຍັງມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຄວນຮູ້ເພີ່ມ ກ່ຽວກັບຊຸດປູຣານະຫົກ ອັນມີຮູບພະລັງສັດຕະວະ.

Verse 52

सत्त्वाधमे मात्स्यकौर्मे तथाहुर्वायु चाहुः सात्त्विकं मध्यमं च / विष्णोः पुराणं भागवतं पुराणं सत्त्वोत्तमं गारुडं चाहुरार्याः

ເຂົາກ່າວວ່າ ມັດສະຍະ ແລະ ກູຣະມະ ເປັນປູຣານະສາດຕະວິກະຂັ້ນຕ່ຳ; ສ່ວນ ວາຍຸປູຣານະ ເຂົາວ່າເປັນສາດຕະວິກະຂັ້ນກາງ. ວິສນຸປູຣານະ ແລະ ພາຄະວະຕະປູຣານະ ເປັນສັດຕະວະສູງສຸດ; ແລະບັນດາອາຣະຍະກໍປະກາດວ່າ ກາຣຸດະປູຣານະ ເປັນສັດຕະວະອຸດຕະມະເຊັ່ນກັນ.

Verse 53

स्कान्दं पाद्मं वामनं वै वराहं तथाग्रेयं भविष्यं पर्वसृष्टौ / एतान्याहू राजसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विकस्तामसश्च

ສະການດະ, ປາດມະ, ວາມະນະ, ວະຣາຫະ ພ້ອມທັງ ອັກນິ, ພະວິສະຍະ ແລະ ປັຣວະ-ສຣິດຕິ—ພວກພຣາຫມະນະກ່າວວ່າ ເຫຼົ່ານີ້ໂດຍຫຼາຍເປັນຣາຈະສະ. ແຕ່ໃນນັ້ນກໍມີບາງສ່ວນເປັນສາດຕະວິກະ ແລະ ຕາມະສະ ດ້ວຍ.

Verse 54

रजः प्राचुर्याद्राजसानीति च हुः श्राव्याणि नैतानि मुमुक्षुभिः सदा / तेषां मध्ये सात्त्विकांशाश्च संति तेषां श्रुतेर्गारुडीयं फलं च

ເນື່ອງຈາກຣາຈະສະມີຫຼາຍ ເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ຣາຈະສະ’. ຜູ້ແສວງຫາການຫຼຸດພົ້ນ ບໍ່ຄວນຟັງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນນິດ. ແຕ່ໃນນັ້ນກໍມີສ່ວນທີ່ເປັນສາດຕະວິກະ; ແລະຈາກການຟັງສ່ວນນັ້ນ ກາຣຸດະປູຣານະ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນອັນເປັນມົງຄຸນຂອງມັນ.

Verse 55

ब्रह्माण्डलैङ्ग्ये ब्रह्मवैवर्तकं वै मार्कंण्डेयं ब्राह्ममादित्यकं च / एतान्या हुस्तामसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विको राजसश्च

ພຣະປູຣານະ ບຣະຫມານດະ ແລະ ລິງຄະ, ບຣະຫມະໄວວັຣຕະກະ, ມາຣະກັນເດຍະ, ບຣາຫມະ ແລະ ອາທິຕຍະ—ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ເຫຼົ່ານີ້ເປັນປູຣານະທາມະສິກເປັນຫຼັກ; ແຕ່ໃນນັ້ນກໍມີບາງສ່ວນເປັນສາດຕະວິກ ແລະ ບາງສ່ວນເປັນຣາຊະສິກດ້ວຍ.

Verse 56

श्राव्याणि नैतानि मनुष्यलोके तत्त्वेच्छुभिस्तामसानीत्यतो हि / तेषु स्थिताः सात्त्विकांशा मुनीन्द्रास्तेषां श्रुतिर्गारुडैकाङ्घ्रितुल्या

ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຄວນຖືກອ່ານສະດັບໃນໂລກມະນຸດໃຫ້ແກ່ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຈິງ ເນື່ອງຈາກມີທາມະສິກເປັນທຳມະຊາດ. ດັ່ງນັ້ນໃນນັ້ນຈຶ່ງມີມະຫາມຸນີຜູ້ມີສ່ວນແຫ່ງສາດຕະວິກສະຖິດຢູ່; ແລະຄຳພະຍານແຫ່ງການຟັງອັນມີອຳນາດຂອງພວກເຂົາ ຖືກກ່າວວ່າ ປຽບເທົ່າກັບຕີນຂ້າງດຽວຂອງກະຣຸດ—ໝັ້ນຄົງ ແລະ ຕັດສິນແນ່ນອນ.

Verse 57

अल्पान्युपपुराणानि वदन्त्यष्टादशानि च / विष्णुधर्मोतरं चैव तन्त्रं भागवतं तथा

ເຂົາກ່າວວ່າ ອຸປະປູຣານະ (ປູຣານະນ້ອຍ) ມີບໍ່ຫຼາຍ ແລະມີຈຳນວນສິບແປດ—ເຊັ່ນ ວິສນຸທັມໂມຕຕະຣະ, ຕັນຕຣະ ແລະ ພາຄະວະຕະ ດ້ວຍ.

Verse 58

तत्त्वसारं नारसिंहं वायुप्रोक्तं तथैव च / तथा हंसपुराणं च षडेतानि मुनीश्वराः

“ຕັດຕະວະສາຣະ, ນາຣະສິງຫະ, ແລະ ຄຳສອນທີ່ວາຍຸໄດ້ກ່າວ; ພ້ອມທັງ ຫັງສະປູຣານະ—ນີ້ແມ່ນຫົກປະການ, ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຫມູ່ມຸນີ.”

Verse 59

सात्त्विकान्येव जानीध्वं प्रायशो नात्र संशयः / एतेषां श्रवणादेव गारुडार्धफलं श्रुतम्

ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ເຫຼົ່ານີ້ເປັນສາດຕະວິກເປັນຫຼັກ ແທ້ໆ—ເກືອບບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໄດ້ຍິນວ່າ ແຕ່ພຽງຟັງເຫຼົ່ານີ້ ກໍໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງ ກະຣຸດະປູຣານະ.

Verse 60

भविष्योत्तरनामानं बृहन्नारदमेव च / यमनारदसंवादं लघुनारदमेव च

ຍັງມີຄຳພີອື່ນໆ ທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ «ພະວິສະຍົດຕະຣະ», «ບຣິຫັນ-ນາຣະດະ», «ບົດສົນທະນາ ຍະມະ–ນາຣະດະ», ແລະ «ລະຄຸ-ນາຣະດະ» ດ້ວຍ.

Verse 61

विनायकपुराणं च बृहद्ब्रह्माण्डमेव च / एतानि राजसान्याहुः श्रवणाद्भुक्तरुत्तमा

«ວິນາຍະກະ-ປຸຣານະ» ແລະ «ບຣະຫມານຑະ-ປຸຣານະໃຫຍ່» ດ້ວຍ—ເຂົາກ່າວວ່າເຫຼົ່ານີ້ເປັນປະເພດ ຣາຊະສະ. ໂອ ນົກຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍການຟັງ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແລະຄວາມຮັ່ງມີໃນໂລກ.

Verse 62

गारुडात्पादतुल्यं च फलं चाहुर्मनीषिणः / पुराणं भागवतं शैवं नन्दिप्रोक्तं तथैव च

ນັກປັນຍາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ຜົນບຸນທີ່ໄດ້ຈາກ «ກາຣຸຑະ-ປຸຣານະ» ເທົ່າກັບໜຶ່ງສ່ວນສີ່ (ໜຶ່ງບາດ) ຂອງຜົນບຸນໃນ «ພາຄະວະຕະ-ປຸຣານະ», «ໄສວະ-ປຸຣານະ», ແລະປຸຣານະທີ່ນັນດິນໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 63

पाशुपत्यं रैणुकं च भैरवं च तथैव च / एतानि तामसान्याहुर्हरितत्त्वार्थवेदिनः

«ປາສຸປະຕະ», «ໄຣນຸກະ», ແລະ «ໄພຣະວະ» ດ້ວຍ—ຜູ້ຮູ້ແທ້ໃນຕັດຕະວະ ແລະຄວາມໝາຍຂອງ ຮະຣິ ກ່າວວ່າ ເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕາມະສະ (ເກີດຈາກຄວາມມືດ ແລະອະວິຊາ).

Verse 64

एतेषां श्रवणाद्विप्रागारुडाङ्घ्यर्ध्मेव च / सर्वेष्वपि पुराणेषु श्रेष्ठं भागवतं स्मृतम्

ໂອ ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ, ດ້ວຍການຟັງຄຳສອນເຫຼົ່ານີ້—ແລະແມ່ນແຕ່ຟັງ «ກາຣຸຑະ-ປຸຣານະ» ເພີງຄື່ງໜຶ່ງ ຢູ່ໃກ້ພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ—ກໍຖືກຈື່ຈຳວ່າ ໃນບັນດາປຸຣານະທັງປວງ «ພາຄະວະຕະ» ແມ່ນສູງສຸດ.

Verse 65

वेदैस्तुल्य सम पाठे श्रवणे च तदर्धकम् / अर्थतः श्रवणे चास्य पुण्यं दशगुणं स्मृतम्

ການສວດອ່ານບົດນີ້ໃຫ້ສະໝ່ຳເສມ ແລະຖືກຕ້ອງ ຖືກກ່າວວ່າມີບຸນເທົ່າກັບພຣະເວດ; ການຟັງຢ່າງດຽວໄດ້ພຽງຄື່ງໜຶ່ງ. ແຕ່ຟັງພ້ອມເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍ ຈື່ງໄດ້ບຸນສິບເທົ່າ.

Verse 66

वक्तुः स्याद्द्विगुणं पुण्यं व्याख्यातुश्च तथाधिकम् / अनन्तवेदैःसाम्यमाहुर्महान्तः भारान्महत्त्वाद्भारतस्यापि विप्राः

ກ່າວກັນວ່າ ບຸນຂອງຜູ້ສວດອ່ານມີສອງເທົ່າ (ເທົ່າກັບຜູ້ຟັງຢ່າງດຽວ) ແລະບຸນຂອງຜູ້ອະທິບາຍຄຳສອນຍິ່ງສູງກວ່ານັ້ນ. ບັນດາລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວວ່າ (ມະຫາພາຣະຕະ) ເທົ່າກັບພຣະເວດອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນ; ແລະພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ພາຣະຕະ” ເນື່ອງຈາກຄວາມໜັກແໜ້ນແຫ່ງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມັນ.

Verse 67

वेदोभ्योस्य त्वर्थतश्चाधिकत्वं वदन्ति बै विष्णुरहस्यवेदिनः

ຜູ້ຮູ້ຄວາມລັບແຫ່ງທຳມະຂອງພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ ຕາມແກ່ນຄວາມໝາຍອັນແທ້ ຄຳສອນນີ້ຍັງສູງກວ່າພຣະເວດ.

Verse 68

तत्र श्रेष्ठां गीतिकामाहुरार्यास्तथैव विष्णोर्नामसाहस्रक च / तयोस्तत्र श्रवणाद्भारतस्य दशाधिकं फलमाहुर्महान्तः

ໃນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ດີງາມກ່າວວ່າ ບົດເພງສັກສິດທີ່ຍອດຢ່າງຄື “ຄີຕາ” ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງ “ວິສນຸ-ນາມ-ສະຫັດສະຣະ” ຄືພຣະນາມພັນຂອງພຣະວິສນຸ. ບັນດາລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວວ່າ ພຽງແຕ່ຟັງສອງຢ່າງນັ້ນ ກໍໄດ້ຜົນບຸນສິບເທົ່າ ເຫນືອການຟັງ “ພາຣະຕະ” (ມະຫາພາຣະຕະ).

Verse 69

दैत्याः सर्व विप्रकुलेषु भूत्वा कृते युगे भारते षट्सहस्र्याम् / निष्कास्य कांश्चिन्नवनिर्मितानां निवेशनं तत्र कुर्वन्ति नित्यम्

ໃນກຣິຕະຍຸກ ໃນແຜ່ນດິນ “ພາຣະຕະ” ພວກໄດຕະຍະເກີດໃນຕະກູນພຣາຫມະນຫຼາຍຕະກູນ; ພວກເຂົາຂັບໄລ່ຄົນບາງຄົນອອກຈາກເຮືອນໃໝ່ທີ່ພຶ່ງສ້າງ ແລະເຮັດທີ່ຢູ່ຂອງຕົນໃນນັ້ນຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 70

मत्वा हरिं भगवान्व्यासरूपी चक्रे तदा भागवतं पुराणम् / तथा समाख्याय च वैष्णवं तत्ततः परं गारुडाख्यं स चक्रे

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ພຣະຫະຣິ (ວິດສະນຸ) ແມ່ນອົງສູງສຸດ ພຣະຜູ້ເປັນມະຫາຄູ—ປາກົດໃນຮູບວຽສະ—ຈຶ່ງປະພັນ «ພາຄະວະຕະ ປຸຣານະ». ແລ້ວໄດ້ອະທິບາຍຄຳສອນໄວສະນະວະ ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງປະພັນປຸຣານະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກາຣຸດະ».

Verse 71

अतो हि गारुडं मुख्यं पुराणं शास्त्रसंमतम् / गारुडेन समं नास्ति विष्णुधर्मप्रदर्शने

ດັ່ງນັ້ນ «ກາຣຸດະ ປຸຣານະ» ແມ່ນປຸຣານະອັນສຳຄັນສູງສຸດ ທີ່ສາດສະຕຣາຮັບຮອງ. ໃນການເປີດເຜີຍທຳມະຂອງພຣະວິດສະນຸ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມກັບ «ກາຣຸດະ».

Verse 72

यथा सुराणां प्रवरो जनार्दनो यथायुधानां प्रवरः सुदर्शनम् / यथाश्वमेधः प्रवरः क्रतूनां छिन्नेषु भक्तेषु तथैव रुद्रः

ດັ່ງທີ່ ຈະນາຣະດະນະ ເປັນຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ, ແລະ ສຸດັຣຊະນະ ເປັນອາວຸດອັນປະເສີດ, ແລະ ອັດສະວະເມດະ ເປັນຍັນຍະອັນສູງສຸດໃນບັນດາກຣະຕຸ—ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຜູ້ສັດທາຖືກຕັດຂາດຈາກທີ່ພຶ່ງ ແລະຖືກວິບັດທຳລາຍ, ຣຸດຣະ ກໍເປັນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 73

नदीषु गङ्गा जलजेषु पद्ममच्छिन्नभक्तेषु तथैव वायुः / तथा पुराणेषु च गारुडं च मुख्यं तदाहुर्हरितत्त्वदर्शने

ໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ ຄື ຄົງຄາ ເປັນຜູ້ປະເສີດ; ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ເກີດຈາກນ້ຳ ດອກບົວ ເປັນຜູ້ປະເສີດ; ໃນບັນດາຜູ້ສັດທາທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ວາຍຸ ກໍເປັນຜູ້ປະເສີດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນບັນດາປຸຣານະ «ກາຣຸດະ ປຸຣານະ» ຖືກກ່າວວ່າເປັນຫົວໜ້າ ເພື່ອເຫັນຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຫະຣິ (ວິດສະນຸ).

Verse 74

गारुडाख्यपुराणे तु प्रतिपाद्यो हरिः स्मृतः / अतो हरिर्नमस्कार्यो गम्यो योग्यो हरिः स्मृतः

ໃນປຸຣານະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກາຣຸດະ» ພຣະຫະຣິ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອົງທີ່ຄວນຖືກສອນແລະຄວນຖືກຮູ້ຈັກຢ່າງແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫະຣິແຕ່ອົງດຽວ ຄວນຖືກນົບນ້ອມ, ຄວນຖືກເຂົ້າເຖິງເປັນເປົ້າໝາຍ, ແລະຄວນຖືກຮ່ວມປະສານດ້ວຍໂຍຄະ—ພຣະຫະຣິຖືກຈື່ຈຳດັ່ງນີ້.

Verse 75

भाग्यात्मकत्वाच्छ्रीदेव्या नमनं नदनु स्मृतम् / परो नरोत्तमो वा स साधकेशोपि च स्मृतः

ເນື່ອງຈາກ ພຣະສຣີເທວີ ເປັນສະພາບແທ້ແຫ່ງໂຊກດີ ການນົບນ້ອມຕໍ່ນາງ ຖືກສອນວ່າ ເປັນທານບຸນໂດຍຕົວມັນເອງ. ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າ ສູງສຸດ—ເປັນຄົນດີທີ່ສຸດ—ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືວ່າ ເປັນສາທະກະຜູ້ເດັ່ນ.

Verse 76

अतो नम्यो वायुरपि पुराणादौ द्विजोत्तमाः / भारती वाक्यरूपत्वान्नम्या वायोरनन्तरम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໃນຕອນເລີ່ມຂອງປຸຣານະນີ້ ພຣະວາຍຸກໍຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມ. ແລະພຣະພາຣະຕີ (ສະຣັສວະຕີ) ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງວາຈາ ຄວນໄດ້ຮັບການຄາລະວະທັນທີຫຼັງຈາກພຣະວາຍຸ.

Verse 77

उपसाधको नरः प्रोक्तो यतोतस्तदनन्तरम् / नम्य इत्यच्यते सद्भिस्तारतम्येन सर्वदा

ຈົນເຖິງຈຸດນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ອຸປະສາທະກະ” (upasādhaka) ຜູ້ຮັບໃຊ້ແລະຄອຍປະຄອງ. ແຕ່ທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາສັດບຸລຸດຈະເອີ້ນລາວວ່າ “ນັມຍະ” ຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ຕາມລຳດັບແຫ່ງບຸນຄຸນເສມອ.

Verse 78

अतो व्यासं नमस्कुर्याद्ग्रन्थकर्तृत्वहेतुतः / शौनक उवाच / व्यासस्य नमनं ह्यन्ते कथं कार्यं महात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນນົບນ້ອມພຣະວະຍາສະ ເນື່ອງຈາກທ່ານເປັນຜູ້ຮຽບຮຽງຄຳພີນີ້. ຊາວນະກະກ່າວວ່າ: “ໃນຕອນຈົບ ການຖວາຍນະມະສະການແດ່ພຣະວະຍາສະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຄວນເຮັດແນວໃດຈຶ່ງຖືກຕ້ອງ?”

Verse 79

अन्ते च वन्दने तस्य कारणं ब्रूहि सुव्रत / सूत उवाच / विष्णोरनन्तरं व्यासनमनं मुख्यमेव हि

ແລະໃນຕອນຈົບ ໃນຂະນະທີ່ຖວາຍວັນທະນາແດ່ທ່ານ ຂໍໃຫ້ບອກເຫດຜົນນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີວັດຕະປະພຶດດີ. ສູຕະກ່າວວ່າ: “ຫຼັງຈາກນົບນ້ອມພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ທັນທີ ການນົບນ້ອມພຣະວະຍາສະ ແມ່ນພິທີທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ.”

Verse 80

हरिरेव यतो व्यासो वाच्यचक्रस्वरूपकः / व्यासो नैव समत्वेन प्रोक्तो भगवतो हरेः

ເນື່ອງຈາກວຽາສະແທ້ໆແມ່ນພຣະຫຣິເອງ—ເປັນຮູບແຫ່ງຈັກກະວົງຂອງວາຈາສັກສິດ—ດັ່ງນັ້ນວຽາສະບໍ່ເຄີຍຖືກກ່າວວ່າເທົ່າທຽມກັບພຣະຫຣິຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ຈະເລີນ.

Verse 81

तत्रापि कारणं वक्ष्ये सादरेण मुनीश्वराः / व्यासस्तु कश्चन ऋषिः पुराणे तामसे स्मृतः

ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍເຫດຜົນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໃນຂົງເຂດຂອງຕາມະສະປຸຣານະ ມີການກ່າວເຖິງລິສີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ວຽາສະ.

Verse 82

प्रविशन्ति ह्यन्धतम इति त्वन्ते नमस्कृतः

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມມືດບອດ” ດັ່ງນີ້ໄດ້ກ່າວໄວ້; ດັ່ງນັ້ນ ໃນທ້າຍສຸດ ຄວນນ້ອມກາຍນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 83

यदिदं परमं गोप्यं हृदि धार्यं न संशयः / पराणां नम्यमेवोक्तं प्रतिपाद्यं यतोत्र हि

ຄໍາສອນນີ້ເປັນຄວາມລັບອັນສູງສຸດ ຄວນຖືໄວ້ໃນດວງໃຈ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ມັນຖືກກ່າວວ່າເປັນສິ່ງທີ່ທຸກຄົນຄວນນ້ອມນະມັດ; ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງອະທິບາຍແລະສະຖາປະນາໃຫ້ແຈ້ງໃນທີ່ນີ້.

Verse 84

समासव्यासभावाद्धि पराणां तत्प्रतीयते / वास्तवं तं न जानीयुरुपजीव्यो यतो हरिः

ເນື່ອງຈາກການກ່າວແບບສັ້ນແລະແບບຂະຫຍາຍ ຄົນອື່ນຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ແກ່ນແທ້—ເພາະພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາສູງສຸດ.

Verse 85

हरिर्व्यासस्त्वेक एव व्यासस्तु हरिवत्स्मृतः / उपजीव्यतदीशत्वे तयोरेव न संशयः

ພຣະຫຣິ ແລະ ພຣະວຽສະ ແທ້ຈິງແມ່ນອົງດຽວກັນ; ພຣະວຽສະຖືກຈື່ຈຳວ່າ ເປັນດັ່ງພຣະຫຣິ. ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຜູ້ພຶ່ງພາ ແລະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງປົກຄອງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ເປັນຂອງທັງສອງອົງນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 86

ईशकोटिप्रविष्टत्वाच्छ्रियः स्वामित्वमीरितम् / त्रयाणामुपजीव्यत्वात्सेव्यत्वात्स्वामिता स्मृताः

ເນື່ອງຈາກ ພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ເຂົ້າສູ່ແກ່ນກາງຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງກ່າວປະກາດຄວາມເປັນເຈົ້ານາຍຂອງນາງ. ແລະເນື່ອງຈາກທັງສາມເປັນຜູ້ທີ່ຜູ້ອື່ນດຳລົງຊີວິດໂດຍພຶ່ງພາ ແລະຕ້ອງຮັບໃຊ້ບູຊາ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າມີອຳນາດອະທິປະໄຕເຊັ່ນກັນ.

Verse 87

वाय्वादीनां त्रयाणां च सेव्यत्वात्सेव्यता स्मृता / भूभारहरणे विष्णोः प्रधानाङ्गं हि मारुतिः

ເນື່ອງຈາກທັງສາມທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ວາຍຸ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈຶ່ງກ່າວວ່າການບູຊາພວກທ່ານນັ້ນຖືກຕ້ອງ. ແລະໃນພຣະກິດຂອງພຣະວິສນຸ ໃນການຍົກພາລະຂອງແຜ່ນດິນ ມາຣຸຕິ (ຮານຸມານ) ແມ່ນເຄື່ອງມືຫຼັກ—ດັ່ງອະວະສ່ວນສຳຄັນຂອງພຣະອົງ.

Verse 88

वाक्यरूपा भारती तु द्वितीयाङ्गं हि सा स्मृता / तृतीयाङ्ग हरेः शेषो न नम्याः साम्यतो हरेः

ພາຣະຕີ (ສະຣັສວະຕີ) ຜູ້ມີຮູບເປັນພຣະວາຈາອັນສັກສິດ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອະວະສ່ວນທີສອງຂອງພຣະຫຣິ. ອະວະສ່ວນທີສາມຂອງພຣະຫຣິແມ່ນ ເສສະ; ບໍ່ຄວນກ້ມກາບທ່ານເປັນຜູ້ເທົ່າທຽມພຣະຫຣິ ເພາະຄວາມເທົ່າທຽມນັ້ນເປັນແຕ່ໂດຍອາໄສພຣະອົງ.

Verse 89

प्रतिपाद्या मुख्यतया नम्या एव समीरिताः / अवान्तराश्च वाय्वाद्या न नम्यास्तेन ते स्मृताः

ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຖືກສອນຊີ້ແຈງໃນນີ້ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການກ້ມກາບເຄົາລົບເປັນຫຼັກ. ສ່ວນຜູ້ຮອງໆ—ເລີ່ມດ້ວຍ ວາຍຸ ແລະອື່ນໆ—ບໍ່ຄວນກ້ມກາບໃນບົດບາດນີ້; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າບໍ່ແມ່ນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການນະມັດສະການ (ໃນບັນບົດນີ້).

Verse 90

भीष्मद्रोणादिनामानि भीमादिष्वेव मुख्यतः / वाचकानि यतो नित्यं तन्नम्यास्ते मुनीश्वराः

ເນື່ອງຈາກນາມເຊັ່ນ «ພີສະມະ» ແລະ «ໂດຣະນະ» ໃນຄວາມໝາຍຫຼັກ ກໍເປັນນາມເອີ້ນໃຊ້ກັບ «ພີມະ» ແລະອື່ນໆ ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລິດ ຈຶ່ງຄວນແກ່ການນົບນ້ອມສະກາລະຢ່າງເຄົາລົບເສມໍ।

Verse 91

पराणामेव नम्यत्वं प्रतिपाद्यत्वमेव हि / एतत्सर्वं मयाख्यातं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້ອຍໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ຄວນນົບນ້ອມແຕ່ພຣະສູງສຸດເທົ່ານັ້ນ ແລະສິ່ງທີ່ຄວນສອນກໍມີແຕ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ທັງໝົດນີ້ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວແຈ້ງແລ້ວ—ທ່ານຍັງປາດຖະນາຟັງອັນໃດອີກ?