Adhyaya 13
Indra’s Brahma-hatyā, Flight from Sin, and Purification by Aśvamedha
ຫຼັງຈາກວຣິຕຣາສຸຣະຕາຍ ຈັກກະວານຮູ້ສຶກໂລ່ງໃຈ ແຕ່ອິນດຣະຜູ້ດຽວຍັງທຸກໃຈ. ພຣະຣາຊາປາຣີກຊິດຖາມ ແລະ ຊຸກະເດວະອະທິບາຍວ່າ ອິນດຣະຢ້ານບາບບຣາຫມະຫັດຍາ ເນື່ອງຈາກວຣິຕຣາສຸຣະຖືກນັບຖືດັ່ງພຣາຫມັນ. ອິນດຣະລະລຶກວ່າ ຄັ້ງກ່ອນບາບຈາກການຂ້າວິຊະວະຣູປະ ເຄີຍຖືກແບ່ງໄປຫາແມ່ຍິງ ແຜ່ນດິນ ຕົ້ນໄມ້ ແລະ ນ້ຳ ແຕ່ກໍຍັງສົງໄສວ່າຈະເຮັດໄດ້ອີກບໍ. ນັກບວດຜູ້ຮູ້ທັມກ່າວປອບໃຈວ່າ ໂດຍການບູຊາອັສວະເມດະຍັດຍະ ເພື່ອໃຫ້ນາຣາຍະນະ (ພຣະອັນຕະຣາຕະມາ) ພໍໃຈ ແລະ ໂດຍພະລັງຊຳລະຂອງພຣະນາມ ບາບຈະຖືກລົບລ້າງ. ຫຼັງຂ້າວຣິຕຣາສຸຣະ ບາບປາກົດເປັນຍິງຈັນດາລານ່າຢ້ານ ແລະ ໄລ່ຕາມອິນດຣະ. ອິນດຣະໜີໄປຊ່ອນໃນກ້ານດອກບົວທີ່ມານະສະສະໂຣວະ ເປັນເວລາພັນປີ; ໃນຊ່ວງນັ້ນ ນະຫຸສະຂຶ້ນປົກຄອງຊົ່ວຄາວ ແລະ ຕົກຕ່ຳເນື່ອງຈາກຄວາມຫຍິ່ງ ຈົນຖືກສາບ. ດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະລັກສະມີ ແລະ ການນະມັດສະການພຣະວິສະນຸຢ່າງເຂັ້ມງວດ ບາບຂອງອິນດຣະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ. ພຣາຫມັນເຊີນກັບຄືນ ແລະ ຈັດພິທີອັສວະເມດະ ຊຳລະຜົນກຳເຫມືອນແສງຕາເວັນຂັບໝອກ ຟື້ນສະຖານະຂອງອິນດຣະ. ທ້າຍບົດມີຜົນຟັງ: ຜູ້ຟັງເລື່ອງນີ້ໄດ້ມົງຄຸນ ຊັຍຊະນະ ອາຍຸຍືນ ແລະ ພົ້ນບາບ ຊີ້ທາງຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງໄປສູ່ການຊຳລະດ້ວຍພັກຕິ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच वृत्रे हते त्रयो लोका विना शक्रेण भूरिद । सपाला ह्यभवन् सद्यो विज्वरा निर्वृतेन्द्रिया: ॥ १ ॥
ພຣະສຸກກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ຂ້າແດ່ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອ ພຣະວຣິດທຣາສູນ ຖືກຂ້າ, ເທບຜູ້ຮັກສາໂລກ ແລະ ສັບພະຊີວິດໃນສາມໂລກຕ່າງກໍມີຄວາມສຸກ ແລະ ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທັນທີ ຍົກເວັ້ນພຽງພຣະອິນເທົ່ານັ້ນ.
Verse 2
देवर्षिपितृभूतानि दैत्या देवानुगा: स्वयम् । प्रतिजग्मु: स्वधिष्ण्यानि ब्रह्मेशेन्द्रादयस्तत: ॥ २ ॥
ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່າເທວະດາ, ລືສີ, ຜູ້ຄົນໃນປິຕຶໂລກ ແລະ ພູດໂລກ, ອະສູນ, ຜູ້ຕິດຕາມເທວະດາ ລວມທັງພຣະພົມ ແລະ ພຣະສິວະ ຕ່າງກໍກັບໄປຍັງທີ່ພັກຂອງຕົນ. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຈາກໄປ ບໍ່ມີໃຜເວົ້າລົມກັບພຣະອິນເລີຍ.
Verse 3
श्रीराजोवाच इन्द्रस्यानिर्वृतेर्हेतुं श्रोतुमिच्छामि भो मुने । येनासन् सुखिनो देवा हरेर्दु:खं कुतोऽभवत् ॥ ३ ॥
ພະຣາຊາກ່າວວ່າ—ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຟັງເຫດແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈຂອງອິນທຣາ. ເມື່ອວຶດຣາສູຣຖືກສັງຫານ ເທວະທັງຫມົດຍິນດີ, ແຕ່ເປັນຫຍັງອິນທຣາຈຶ່ງເສົ້າ?
Verse 4
श्रीशुक उवाच वृत्रविक्रमसंविग्ना: सर्वे देवा: सहर्षिभि: । तद्वधायार्थयन्निन्द्रं नैच्छद् भीतो बृहद्वधात् ॥ ४ ॥
ສີຣີຊຸກະເທວະກ່າວວ່າ—ເນື່ອງຈາກພະລັງອັນຫາຍາກຂອງວຶດຣາສູຣ ເທວະທັງຫມົດພ້ອມດ້ວຍລຶສີຕ່າງໆ ຕ່າງຫວາດຫວັນ ແລະຂໍໃຫ້ອິນທຣາສັງຫານເຂົາ; ແຕ່ອິນທຣາປະຕິເສດເພາະຢ້ານບາບຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ
Verse 5
इन्द्र उवाच स्त्रीभूद्रुमजलैरेनो विश्वरूपवधोद्भवम् । विभक्तमनुगृह्णद्भिर्वृत्रहत्यां क्व मार्ज्म्यहम् ॥ ५ ॥
ອິນທຣາກ່າວວ່າ—ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າສັງຫານວິຊະວະຣູປ ບາບອັນໜັກໄດ້ຕົກໃສ່ຂ້າ; ແຕ່ສະຕຣີ, ແຜ່ນດິນ, ຕົ້ນໄມ້ ແລະນ້ຳ ໄດ້ເມດຕາແບ່ງບາບນັ້ນ. ບັດນີ້ຖ້າຂ້າສັງຫານວຶດຣາສູຣ ຜູ້ເປັນພຣາຫມັນອີກຄົນ ຂ້າຈະພົ້ນຈາກບາບໄດ້ແນວໃດ?
Verse 6
श्रीशुक उवाच ऋषयस्तदुपाकर्ण्य महेन्द्रमिदमब्रुवन् । याजयिष्याम भद्रं ते हयमेधेन मा स्म भै: ॥ ६ ॥
ສີຣີຊຸກະເທວະກ່າວວ່າ—ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ລຶສີທັງຫມົດກ່າວແກ່ມະເຫນທຣາວ່າ “ຂໍໃຫ້ທ່ານມີມົງຄຸນ ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ພວກເຮົາຈະປະກອບອັດສະວະເມດຍັນໃຫ້ທ່ານ ເພື່ອປົດປ່ອຍຈາກບາບທີ່ອາດເກີດຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ”
Verse 7
हयमेधेन पुरुषं परमात्मानमीश्वरम् । इष्ट्वा नारायणं देवं मोक्ष्यसेऽपि जगद्वधात् ॥ ७ ॥
ລຶສີທັງຫມົດກ່າວຕໍ່ວ່າ—ໂອ ອິນທຣາ, ໂດຍປະກອບອັດສະວະເມດຍັນ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນປະຣະມາຕະມັນ ແລະຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດ ພໍພຣະໄທ ຍ່ອມພົ້ນໄດ້ແມ່ນແຕ່ບາບຈາກການຂ້າທັງໂລກ; ຈະກ່າວເຖິງການຂ້າວຶດຣາສູຣຜູ້ເປັນອະສູຣອີກຫຍັງ
Verse 8
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ຜູ້ທີ່ຂ້າພາມ, ຂ້າງົວ ຫຼື ຂ້າພໍ່ແມ່ ຫຼື ຄູອາຈານ ສາມາດຫຼຸດພົ້ນຈາກບາບກຳທັງໝົດໄດ້ທັນທີ ພຽງແຕ່ສວດມົນພະນາມອັນສັກສິດຂອງພະນarayana. ຄົນບາບອື່ນໆ ເຊັ່ນ ຈັນທານ ກໍສາມາດຫຼຸດພົ້ນໄດ້ດ້ວຍວິທີນີ້. ພວກເຮົາຈະຊ່ວຍທ່ານດ້ວຍການເຮັດພິທີບູຊາມ້າທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຖ້າທ່ານເຮັດໃຫ້ພະນarayana ພໍໃຈດ້ວຍວິທີນັ້ນ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງຢ້ານ?
Verse 9
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ຜູ້ທີ່ຂ້າພາມ, ຂ້າງົວ ຫຼື ຂ້າພໍ່ແມ່ ຫຼື ຄູອາຈານ ສາມາດຫຼຸດພົ້ນຈາກບາບກຳທັງໝົດໄດ້ທັນທີ ພຽງແຕ່ສວດມົນພະນາມອັນສັກສິດຂອງພະນarayana. ຄົນບາບອື່ນໆ ເຊັ່ນ ຈັນທານ ກໍສາມາດຫຼຸດພົ້ນໄດ້ດ້ວຍວິທີນີ້. ພວກເຮົາຈະຊ່ວຍທ່ານດ້ວຍການເຮັດພິທີບູຊາມ້າທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຖ້າທ່ານເຮັດໃຫ້ພະນarayana ພໍໃຈດ້ວຍວິທີນັ້ນ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງຢ້ານ?
Verse 10
श्रीशुक उवाच एवं सञ्चोदितो विप्रैर्मरुत्वानहनद्रिपुम् । ब्रह्महत्या हते तस्मिन्नाससाद वृषाकपिम् ॥ १० ॥
ພະສຸກກະເທວະ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ໂດຍໄດ້ຮັບການຊຸກຍູ້ຈາກຄຳເວົ້າຂອງພວກລືສີ, ພະອິນ ຈຶ່ງໄດ້ຂ້າສັດຕູ ຄື ວຣິຕຣາສູນ. ເມື່ອລາວຖືກຂ້າ, ບາບກຳຈາກການຂ້າພາມ (ພົມມະຫັດ) ກໍໄດ້ເຂົ້າສິງພະອິນ.
Verse 11
तयेन्द्र: स्मासहत्तापं निर्वृतिर्नामुमाविशत् । ह्रीमन्तं वाच्यतां प्राप्तं सुखयन्त्यपि नो गुणा: ॥ ११ ॥
ຕາມຄຳແນະນຳຂອງເຫຼົ່າເທວະດາ, ພະອິນ ໄດ້ຂ້າ ວຣິຕຣາສູນ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ທົນທຸກທໍລະມານຍ້ອນການຂ້າອັນເປັນບາບນີ້. ເຖິງແມ່ນວ່າເທວະດາອົງອື່ນໆ ຈະມີຄວາມສຸກ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຈາກການຂ້າ ວຣິຕຣາສູນ ເລີຍ. ຄຸນສົມບັດທີ່ດີອື່ນໆ ຂອງພະອິນ ເຊັ່ນ ຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີ ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເພິ່ນໃນຄວາມໂສກເສົ້າໄດ້.
Verse 12
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
ພະອິນ ເຫັນບາບກຳທີ່ປາກົດຕົວເປັນຍິງຈັນທານ ໄລ່ຕາມເພິ່ນ. ນາງເບິ່ງຄືວ່າເຖົ້າຫຼາຍ, ແລະ ແຂນຂາທັງໝົດຂອງນາງສັ່ນ. ຍ້ອນວ່ານາງເປັນພະຍາດວັນນະໂລກ, ຮ່າງກາຍ ແລະ ເສື້ອຜ້າຂອງນາງຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດ. ດ້ວຍກິ່ນຄາວປາທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຖະໜົນທັງໝົດເປິເປື້ອນ, ນາງໄດ້ຮ້ອງໃສ່ພະອິນວ່າ, "ດຽວກ່ອນ! ດຽວກ່ອນ!"
Verse 13
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
ພະອິນໄດ້ເຫັນບາບກຳໃນຮູບຮ່າງຂອງຍິງຈັນທານໄລ່ຕາມພະອົງ. ນາງເຖົ້າແກ່, ສັ່ນສະທ້ານ, ເປື້ອນເລືອດ ແລະ ຮ້ອງວ່າ 'ຢຸດກ່ອນ! ຢຸດກ່ອນ!'
Verse 14
नभो गतो दिश: सर्वा: सहस्राक्षो विशाम्पते । प्रागुदीचीं दिशं तूर्णं प्रविष्टो नृप मानसम् ॥ १४ ॥
ຂ້າແດ່ພະລາຊາ, ພະອິນໄດ້ໜີໄປເທິງຟ້າກ່ອນ, ແຕ່ຍິງນັ້ນກໍຍັງໄລ່ຕາມ. ໃນທີ່ສຸດ ພະອົງໄດ້ຮີບໄປທາງທິດເໜືອຕາເວັນອອກ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນໜອງມານະສະໂລວອນ.
Verse 15
स आवसत्पुष्करनालतन्तू- नलब्धभोगो यदिहाग्निदूत: । वर्षाणि साहस्रमलक्षितोऽन्त: सञ्चिन्तयन् ब्रह्मवधाद्विमोक्षम् ॥ १५ ॥
ໂດຍຄິດເຖິງການຫຼຸດພົ້ນຈາກບາບທີ່ຂ້າພາມ, ພະອິນໄດ້ລີ້ຢູ່ໃນເສັ້ນໃຍຂອງກ້ານບົວເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ. ຍ້ອນພະອັກຄີເຂົ້າໄປໃນນ້ຳບໍ່ໄດ້, ພະອົງຈຶ່ງອຶດຫິວ.
Verse 16
तावत्त्रिणाकं नहुष: शशास विद्यातपोयोगबलानुभाव: । स सम्पदैश्वर्यमदान्धबुद्धि- र्नीतस्तिरश्चां गतिमिन्द्रपत्न्या ॥ १६ ॥
ຂະນະທີ່ພະອິນລີ້ຢູ່, ນະຫຸສະໄດ້ປົກຄອງສະຫວັນດ້ວຍລິດເດດ. ແຕ່ຍ້ອນຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນອຳນາດ, ລາວໄດ້ປາຖະໜາເມຍຂອງພະອິນ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ກາຍເປັນງູ.
Verse 17
ततो गतो ब्रह्मगिरोपहूत ऋतम्भरध्याननिवारिताघ: । पापस्तु दिग्देवतया हतौजा- स्तं नाभ्यभूदवितं विष्णुपत्न्या ॥ १७ ॥
ບາບຂອງພະອິນໄດ້ຫາຍໄປຍ້ອນການສະມາທິໃນສັດຈະທຳ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຈາກຊາຍາຂອງພະວິຊະນຸ. ພວກພາມໄດ້ເຊີນພະອົງກັບມາ ແລະ ພະອົງໄດ້ຄອງຕຳແໜ່ງຄືເກົ່າ.
Verse 18
तं च ब्रह्मर्षयोऽभ्येत्य हयमेधेन भारत । यथावद्दीक्षञ्चक्रु: पुरुषाराधनेन ह ॥ १८ ॥
ໂອ ພາຣະຕະ! ເມື່ອມະເຫນທຣາເຖິງໂລກສະຫວັນ ບັນດາພຣະຣິຊີພຣາຫມັນໄດ້ເຂົ້າໄປພົບ ແລະໃຫ້ພິທີດິກສາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ສໍາລັບຍັດຍາອັດສະວະເມດ ເພື່ອບູຊາພຣະບຸຣຸດສູງສຸດ।
Verse 19
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
ຕໍ່ມາ ເມື່ອພວກພຣາຫມັນຜູ້ກ່າວເວດ ໄດ້ຈັດອັດສະວະເມດຍັດຍາທີ່ມະເຫນທຣາເຮັດຂຶ້ນ ແລະໄດ້ບູຊາພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຜູ້ເປັນອາດມັນອັນຮວມເທວະທັງປວງ ຜົນກຳແຫ່ງບາບທັງໝົດຂອງອິນທຣາກໍສະຫງົບຫາຍ. ໂອ ກະສັດ! ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກເຊັ່ນການຂ້າບຸດຂອງຕະວັດສະຕາ ກໍຖືກລົບລ້າງທັນທີ ເຫມືອນໝອກຖືກແສງຕາເວັນຍາມເຊົ້າຂັບໄລ່.
Verse 20
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
ຕໍ່ມາ ເມື່ອພວກພຣາຫມັນຜູ້ກ່າວເວດ ໄດ້ຈັດອັດສະວະເມດຍັດຍາທີ່ມະເຫນທຣາເຮັດຂຶ້ນ ແລະໄດ້ບູຊາພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຜູ້ເປັນອາດມັນອັນຮວມເທວະທັງປວງ ຜົນກຳແຫ່ງບາບທັງໝົດຂອງອິນທຣາກໍສະຫງົບຫາຍ. ໂອ ກະສັດ! ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກເຊັ່ນການຂ້າບຸດຂອງຕະວັດສະຕາ ກໍຖືກລົບລ້າງທັນທີ ເຫມືອນໝອກຖືກແສງຕາເວັນຍາມເຊົ້າຂັບໄລ່.
Verse 21
स वाजिमेधेन यथोदितेन वितायमानेन मरीचिमिश्रै: । इष्ट्वाधियज्ञं पुरुषं पुराण- मिन्द्रो महानास विधूतपाप: ॥ २१ ॥
ມະຣີຈິ ແລະພຣະຣິຊີໃຫຍ່ອື່ນໆ ໄດ້ປະກອບວາຊິເມດ (ອັດສະວະເມດ) ຍັດຍາຕາມກົດລະບຽບ ແລະບູຊາອະທິຍັດຍາ—ພຣະບຸຣຸດດັ້ງເດີມ ພຣະປະຣະມາດມັນ ພະຄະວານ. ດັ່ງນັ້ນ ອິນທຣາຈຶ່ງສະລັດບາບ ໄດ້ຄືນສູ່ຕໍາແໜ່ງອັນສູງສົ່ງ ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືຈາກທຸກຄົນອີກຄັ້ງ.
Verse 22
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
ມະຫາກະຖານີ້ຊໍາລະບາບທັງປວງ ເປັນການສັນລະເສີນພຣະນາຣາຍະນະ—ຕີຣະຖະປະດະ—ຍົກຍ້ອງຄວາມສູງສົ່ງແຫ່ງພັກຕິ ບັນຍາຍຜູ້ພັກດີເຊັ່ນອິນທຣາ ແລະ ວຣິຕຣາສຸຣະ ແລະກ່າວເຖິງການພົ້ນບາບຂອງມະເຫນທຣາພ້ອມຊັຍຊະນະເໜືອອະສຸຣ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນອ່ານເປັນນິດ ແລະໃນວັນບຸນຄວນຟັງແລະສາທະຍາຍ. ມັນເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ຊື່ສຽງ ລົບບາບທັງໝົດ ຊະນະສັດຕູ ນໍາຄວາມສະຫວັດດີ ແລະເພີ່ມອາຍຸຍືນ.
Verse 23
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
ໃນມະຫາກະຖານີ້ ມີການສັນລະເສີນພຣະພະຄະວານ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງອັນສັກສິດ, ການກ່າວເຖິງຄວາມສູງສົ່ງຂອງພັກຕິ, ແລະການບັນຍາຍບັນດາຜູ້ພັກດີເຊັ່ນ ອິນດຣະ ແລະ ວຶດຣາສູຣ, ພ້ອມທັງການພົ້ນບາບຂອງອິນດຣະ ແລະຊັຍຊະນະເໜືອອະສູຣ. ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈເຫດການນີ້ ຈະຖືກຊໍາລະບາບທັງປວງ; ດັ່ງນັ້ນນັກປັນຍາຈຶ່ງອ່ານ ແລະຟັງ-ຂັບຮ້ອງໃນວັນບຸນ. ກະຖານີ້ເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ຊື່ສຽງ ລຶບບາບ ຊະນະສັດຕູ ແລະເພີ່ມອາຍຸ.
Frequently Asked Questions
Indra’s grief arises from brahma-hatyā: Vṛtrāsura is treated as brāhmaṇa-like due to spiritual qualification, so the act of killing—though politically necessary for cosmic order—creates severe karmic reaction. The chapter emphasizes that worldly victory does not cancel moral causality; only purification through devotion to Nārāyaṇa (supported by yajña and the holy name) can dissolve the reaction.
The pursuing caṇḍāla woman is pāpa personified—an embodied depiction of karmic reaction that relentlessly follows the doer. The imagery teaches that sin is not merely social guilt but a subtle force that attaches to action until neutralized by proper atonement aligned with devotion, especially Viṣṇu worship and nāma-smaraṇa.
Indra’s reactions diminish through strict worship of Lord Viṣṇu and divine protection associated with Lakṣmī at Mānasa-sarovara, and are finally nullified when brāhmaṇas conduct the aśvamedha-yajña to please the Supreme Lord. The text also underscores that chanting Nārāyaṇa’s name is intrinsically purifying—even for the gravest sins—when approached with genuine devotion.
Nahuṣa temporarily receives the capacity to rule heaven while Indra hides. Overpowered by opulence and pride, he makes improper advances toward Indra’s wife and is cursed by a brāhmaṇa, resulting in his fall and transformation into a serpent—illustrating how adhikāra without humility leads to degradation.