Adhyaya 38
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ຫຼັງຈາກ ກັມສະ ສົ່ງ ອະກຣູຣະ ເປັນທູດໃຫ້ນຳ ກຣິສນະ ແລະ ບະລະຣາມ ໄປມະທຸຣາ, ອະກຣູຣະ ອອກຈາກມະທຸຣາ ເດີນທາງໄປຫາ ໂກກຸລະ ຂອງ ນັນດະມະຫາຣາຊ. ລະຫວ່າງທາງ ລາວຈົມຢູ່ໃນການພິຈາລະນາດ້ວຍພັກຕິ, ຄິດວ່າຕົນບໍ່ສົມຄວນ ແຕ່ຍືນຢັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕົກຕ່ຳກໍສາມາດເຖິງຝັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ໂດຍໂຊກດີ ແລະ ພຣະກະຣຸນາ. ລາວສັນລະເສີນ ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ (ທີ່ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະສິວະ, ພຣະລັກສະມີ ແລະ ນັກລຶດສີ ບູຊາ), ອຳນາດຊຳລະຈິດຂອງ hari-kathā, ແລະ ຄວາມເທົ່າທຽມແຕ່ຕອບຮັບຕາມພັກຕິຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຮອດວຣະຈະຍາມຕາເວັນຕົກ ອະກຣູຣະເຫັນຮອຍພຣະບາດ ແລະ ກົດກິ້ງໃນຝຸ່ນດ້ວຍຄວາມຮັກອັນປິຕິ. ຕໍ່ມາ ລາວເຫັນ ກຣິສນະ ແລະ ບະລະຣາມ ງາມສະຫງ່າວັຍໜຸ່ມ ເຂົ້າໄປຖວາຍ daṇḍavat praṇāma; ກຣິສນະກອດຮັບ ແລະ ບະລະຣາມຕ້ອນຮັບຕາມຄຳພີ (ລ້າງພຣະບາດ, ຈັດທີ່ນັ່ງ, ອາຫານ). ນັນດະຖາມເຖິງຄວາມສຸກທຸກຂອງຍາດຸພາຍໃຕ້ກັມສະ ເປັນການປູທາງໃຫ້ຂໍ້ຄວາມຂອງອະກຣູຣະ ແລະ ການເດີນທາງໄປມະທຸຣາໃນບົດຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अक्रूरोऽपि च तां रात्रिं मधुपुर्यां महामति: । उषित्वा रथमास्थाय प्रययौ नन्दगोकुलम् ॥ १ ॥
ສຣີຊຸກະເທວະກ່າວວ່າ—ອະກຣູຣະຜູ້ມີໃຈສູງ ພັກຄ້າງຄືນທີ່ເມືອງມະທຸຣາ; ແລ້ວຂຶ້ນລົດສຶກ ແລະອອກເດີນທາງໄປຫານັນທະໂກຄຸລະ.
Verse 2
गच्छन्पथि महाभागो भगवत्यम्बुजेक्षणे । भक्तिं परामुपगत एवमेतदचिन्तयत् ॥ २ ॥
ໃນຂະນະເດີນທາງ ອະກຣູຣະຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດຕໍ່ພຣະພະຄະວານຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ; ແລ້ວຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນີ້.
Verse 3
किं मयाचरितं भद्रं किं तप्तं परमं तप: । किं वाथाप्यर्हते दत्तं यद्द्रक्ष्याम्यद्य केशवम् ॥ ३ ॥
ອະກຣູຣະຄິດວ່າ—ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດກຸສົນອັນໃດ? ໄດ້ປະພຶດຕະບະອັນສູງສຸດອັນໃດ? ໄດ້ບູຊາຫຼືໃຫ້ທານອັນໃດ ຈຶ່ງຈະໄດ້ເຫັນພຣະເກສະວະໃນມື້ນີ້?
Verse 4
ममैतद् दुर्लभं मन्य उत्तम:श्लोकदर्शनम् । विषयात्मनो यथा ब्रह्मकीर्तनं शूद्रजन्मन: ॥ ४ ॥
ຂ້ອຍເປັນຄົນຫມົກມຸ່ນໃນກາມຄຸນ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍເຫັນວ່າການໄດ້ເຫັນພຣະອຸດຕະມະສະໂລກະນັ້ນຫາຍາກຫຼາຍ ເຫມືອນຄົນເກີດເປັນຊູດຣະຈະໄດ້ສວດມົນວີດະ।
Verse 5
मैवं ममाधमस्यापि स्यादेवाच्युतदर्शनम् । ह्रियमाण: कालनद्या क्वचित्तरति कश्चन ॥ ५ ॥
ຢ່າຄິດແບບນັ້ນ! ແມ່ນແຕ່ຄົນຕ່ຳຕ້ອຍເຊັ່ນຂ້ອຍກໍອາດໄດ້ເຫັນອະຈຸຕະ; ສັດມີຊີວິດທີ່ຖືກນ້ຳແຫ່ງການເວລາພັດພາ ບາງຄັ້ງກໍຂ້າມເຖິງຝັ່ງໄດ້।
Verse 6
ममाद्यामङ्गलं नष्टं फलवांश्चैव मे भव: । यन्नमस्ये भगवतो योगिध्येयाङ्घ्रिपङ्कजम् ॥ ६ ॥
ມື້ນີ້ອະມັງຄະລທັງໝົດຂອງຂ້ອຍຖືກລົບລ້າງ ແລະການເກີດຂອງຂ້ອຍກໍມີຄຸນຄ່າ; ເພາະຂ້ອຍຈະນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະພະຄະວານ ທີ່ໂຢຄີທັງຫຼາຍເພ່ງສະມາທິ।
Verse 7
कंसो बताद्याकृत मेऽत्यनुग्रहं द्रक्ष्येऽङ्घ्रिपद्मं प्रहितोऽमुना हरे: । कृतावतारस्य दुरत्ययं तम: पूर्वेऽतरन् यन्नखमण्डलत्विषा ॥ ७ ॥
ແທ້ຈິງ ມື້ນີ້ກັງສະໄດ້ເຮັດຄວາມເມດຕາຢ່າງຍິ່ງແກ່ຂ້ອຍ ໂດຍສົ່ງຂ້ອຍໄປໃຫ້ໄດ້ເຫັນພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ອວະຕາຣລົງມາແລ້ວ। ດ້ວຍປະກາຍແຫ່ງເລັບພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຄົນຫຼາຍໃນອະດີດໄດ້ຂ້າມຄວາມມືດອັນຍາກຂ້າມແຫ່ງສັງສານ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນ।
Verse 8
यदर्चितं ब्रह्मभवादिभि: सुरै: श्रिया च देव्या मुनिभि: ससात्वतै: । गोचारणायानुचरैश्चरद्वने यद् गोपिकानां कुचकुङ्कुमाङ्कितम् ॥ ८ ॥
ພຣະບາດດອກບົວນັ້ນ ຖືກບູຊາໂດຍພຣະພຣະຫມາ, ພຣະພະວະ (ສິວະ) ແລະເທວະອື່ນໆ, ໂດຍນາງສຣີ (ລັກສະມີ), ພ້ອມທັງມຸນີໃຫຍ່ແລະໄວສະນະວະ. ດ້ວຍພຣະບາດນັ້ນ ພຣະອົງເດີນໃນປ່າພ້ອມສະຫາຍເພື່ອລ້ຽງງົວ ແລະພຣະບາດນັ້ນຖືກປ້າຍດ້ວຍກຸງກຸມະຈາກອົກຂອງໂກປີ।
Verse 9
द्रक्ष्यामि नूनं सुकपोलनासिकं स्मितावलोकारुणकञ्जलोचनम् । मुखं मुकुन्दस्य गुडालकावृतं प्रदक्षिणं मे प्रचरन्ति वै मृगा: ॥ ९ ॥
ກວາງເດີນຜ່ານຂ້ອຍທາງຂວາເຫມືອນປະທັກສິນາ; ດັ່ງນັ້ນແນ່ນອນຂ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະພັກຂອງພຣະມຸກຸນດະ—ແກ້ມແລະດັ່ງງາມ, ສາຍຕາພ້ອມຮອຍຍິ້ມ, ນັຍນາດຸດດອກບົວແດງ, ມີຜົມຫຍຸ້ງຫຍິກລ້ອມກອບ.
Verse 10
अप्यद्य विष्णोर्मनुजत्वमीयुषो भारावताराय भुवो निजेच्छया । लावण्यधाम्नो भवितोपलम्भनं मह्यं न न स्यात् फलमञ्जसा दृश: ॥ १० ॥
ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ແຫຼ່ງຮວບຮວມຄວາມງາມທັງປວງ ຜູ້ຮັບຮູບມະນຸດດ້ວຍພຣະປະສົງອັນອ່ອນຫວານເພື່ອບັນເທົາພາລະຂອງໂລກ; ດັ່ງນັ້ນດວງຕາຂອງຂ້ອຍຈະບັນລຸຜົນສົມບູນແນ່ນອນ
Verse 11
य ईक्षिताहंरहितोऽप्यसत्सतो: स्वतेजसापास्ततमोभिदाभ्रम: । स्वमाययात्मन् रचितैस्तदीक्षया प्राणाक्षधीभि: सदनेष्वभीयते ॥ ११ ॥
ພຣະອົງເປັນພະຍານແຫ່ງເຫດແລະຜົນ ແຕ່ກໍພົ້ນຈາກການຍຶດຕິດ ‘ຂ້ອຍ’ ອັນລວງກັບສິ່ງນັ້ນ. ດ້ວຍພະລັງພາຍໃນ ພຣະອົງຂັບໄລ່ຄວາມມືດແຫ່ງການພັດພາກແລະຄວາມສັບສົນ. ເມື່ອພຣະອົງທອດພຣະເນດໄປຫາພະລັງງານສ້າງສັນທາງວັດຖຸ ບັນດາຊີວະທີ່ປາກົດໃນໂລກນີ້ຈະຮັບຮູ້ພຣະອົງໂດຍອ້ອມຜ່ານການເຄື່ອນໄຫວຂອງລົມຫາຍໃຈ ອິນທຣີ ແລະປັນຍາ
Verse 12
यस्याखिलामीवहभि: सुमङ्गलै- र्वाचो विमिश्रा गुणकर्मजन्मभि: । प्राणन्ति शुम्भन्ति पुनन्ति वै जगत् यास्तद्विरक्ता: शवशोभना मता: ॥ १२ ॥
ຄຸນະທຳ ກິດຈະກຳ ແລະການອະວະຕານຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ; ຖ້ອຍຄຳທີ່ພັນລະນາສາມປະການນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ໂລກມີຊີວິດ ງາມ ແລະບໍລິສຸດ—ທຳລາຍບາບ ແລະກໍ່ເກີດສິຣິມົງຄຸນ. ແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ຂາດພຣະກຽດຂອງພຣະອົງ ກໍເຫມືອນເຄື່ອງປະດັບໃສ່ສົບ
Verse 13
स चावतीर्ण: किल सात्वतान्वये स्वसेतुपालामरवर्यशर्मकृत् । यशो वितन्वन् व्रज आस्त ईश्वरो गायन्ति देवा यदशेषमङ्गलम् ॥ १३ ॥
ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນເອງໄດ້ອະວະຕານໃນວົງສາຕະວະຕະ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມປິຕິແກ່ເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ພິທັກສະພານແຫ່ງທຳທີ່ພຣະອົງສ້າງ. ພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃນວຣະຊະ ແລະແຜ່ຂະຫຍາຍກຽດຕິຍົດ; ເທວະທັງຫຼາຍຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນກຽດຕິນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນມົງຄຸນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດແກ່ທຸກຜູ້
Verse 14
तं त्वद्य नूनं महतां गतिं गुरुं त्रैलोक्यकान्तं दृशिमन्महोत्सवम् । रूपं दधानं श्रिय ईप्सितास्पदं द्रक्ष्ये ममासन्नुषस: सुदर्शना: ॥ १४ ॥
ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງແນ່ນອນ ຜູ້ເປັນເປົ້າໝາຍແລະຄູທາງວິນຍານຂອງມະຫາບຸລຸດ ເປັນຄວາມງາມແຫ່ງສາມໂລກ ແລະເປັນມະໂຫສົບສໍາລັບດວງຕາ; ຮູບອົງຂອງພຣະອົງແມ່ນທີ່ພຶ່ງທີ່ພຣະສີລັກສະມີປາຖະໜາ ແລະອຸສາທັງໝົດໃນຊີວິດຂ້ອຍກາຍເປັນມົງຄຸນແລ້ວ
Verse 15
अथावरूढ: सपदीशयो रथात् प्रधानपुंसोश्चरणं स्वलब्धये । धिया धृतं योगिभिरप्यहं ध्रुवं नमस्य आभ्यां च सखीन् वनौकस: ॥ १५ ॥
ແລ້ວຂ້ອຍຈະລົງຈາກລົດທັນທີ ແລະກາບນົບຕໍ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະພຣະບະລະຣາມ ຜູ້ເປັນພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ; ພຣະບາດນັ້ນເອງທີ່ໂຢຄີຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກຮັກສາໄວ້ໃນໃຈດ້ວຍສະມາທິ. ຂ້ອຍຈະນົບນ້ອມຕໍ່ມິດສະຫາຍຄົນເລີ້ຍງງົວຂອງພຣະອົງ ແລະຊາວວຣິນດາວັນທັງໝົດດ້ວຍ
Verse 16
अप्यङ्घ्रिमूले पतितस्य मे विभु: शिरस्यधास्यन्निजहस्तपङ्कजम् । दत्ताभयं कालभुजाङ्गरंहसा प्रोद्वेजितानां शरणैषिणां नृणाम् ॥ १६ ॥
ແລະເມື່ອຂ້ອຍລົ້ມກາບຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອໍານາດຈະວາງພຣະຫັດດອກບົວເທິງສີສະຂອງຂ້ອຍ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຫາທີ່ພຶ່ງເນື່ອງຈາກຖືກລົບກວນໂດຍງູແຫ່ງກາລເວລາອັນແຮງກ້າ ພຣະຫັດນັ້ນຈະຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວທັງໝົດ
Verse 17
समर्हणं यत्र निधाय कौशिक- स्तथा बलिश्चाप जगत्त्रयेन्द्रताम् । यद्वा विहारे व्रजयोषितां श्रमं स्पर्शेन सौगन्धिकगन्ध्यपानुदत् ॥ १७ ॥
ໂດຍການຖວາຍທານແດ່ພຣະຫັດດອກບົວນັ້ນ ປຸຣັນທຣະ (ອິນທຣາ) ແລະ ເກົາສິກະ ພ້ອມທັງ ບະລິ ໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນອິນທຣາແຫ່ງສາມໂລກ. ແລະໃນລີລາຣາສາ ພຣະຫັດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ຫອມກະຈາຍເນື່ອງຈາກການສຳຜັດໃບໜ້າຂອງໂກປີແຫ່ງວຣະຊະ ໄດ້ເຊັດເຫື່ອ ແລະຂັບໄລ່ຄວາມເມື່ອຍລ້າຂອງນາງ
Verse 18
न मय्युपैष्यत्यरिबुद्धिमच्युत: कंसस्य दूत: प्रहितोऽपि विश्वदृक् । योऽन्तर्बहिश्चेतस एतदीहितं क्षेत्रज्ञ ईक्षत्यमलेन चक्षुषा ॥ १८ ॥
ແມ່ນແມ່ນວ່າກັງສະສົ່ງຂ້ອຍມາເປັນທູດ ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ຜິດພາດ (ອະຈຸຕະ) ຈະບໍ່ຖືຂ້ອຍເປັນສັດຕູ. ເພາະພຣະອົງຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງແມ່ນຜູ້ຮູ້ແທ້ແຫ່ງສະໜາມຄືກາຍນີ້ (ເຂດຣະຊະ) ແລະດ້ວຍສາຍຕາອັນບໍລິສຸດ ພຣະອົງເປັນພະຍານເຫັນຄວາມພະຍາຍາມທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນຂອງໃຈສັດຜູ້ຖືກຜູກມັດ
Verse 19
अप्यङ्घ्रिमूलेऽवहितं कृताञ्जलिं मामीक्षिता सस्मितमार्द्रया दृशा । सपद्यपध्वस्तसमस्तकिल्बिषो वोढा मुदं वीतविशङ्क ऊर्जिताम् ॥ १९ ॥
ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກົດກາບຢູ່ທີ່ພຣະບາດ ພ້ອມປະນົມມືແນ່ວແນ່ ພຣະເຈົ້າຈະມອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຮອຍຍິ້ມແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແລະສາຍຕາອ່ອນໂຍນຊຸ່ມຊື່ນ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ມົນທິນທັງປວງຈະຫາຍ ຄວາມສົງໄສຈະດັບ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະເຕັມໄປດ້ວຍປຣະມະສຸກອັນແຮງກ້າ
Verse 20
सुहृत्तमं ज्ञातिमनन्यदैवतं दोर्भ्यां बृहद्भ्यां परिरप्स्यतेऽथ माम् । आत्मा हि तीर्थीक्रियते तदैव मे बन्धश्च कर्मात्मक उच्छ्वसित्यत: ॥ २० ॥
ເມື່ອພຣະສີກຣິດສະນະຮັບຮູ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນມິດສະນິດແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ພຣະອົງຈະກອດຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍພຣະກອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນທັນໃດນັ້ນ ກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກຊຳລະ ແລະພັນທະມາຍາຈາກກຳຈະຫາຍສິ້ນ
Verse 21
लब्ध्वाङ्गसङ्गं प्रणतं कृताञ्जलिं मां वक्ष्यतेऽक्रूर ततेत्युरुश्रवा: । तदा वयं जन्मभृतो महीयसा नैवादृतो यो धिगमुष्य जन्म तत् ॥ २१ ॥
ເມື່ອໄດ້ຮັບການກອດຈາກພຣະກຣິດສະນະຜູ້ໂດງດັງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງດ້ວຍຫົວນ້ອມ ແລະປະນົມມືດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ. ແລ້ວພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ “ອະກຣູຣາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ” ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຈຸດໝາຍຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດ; ຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ພຣະຜູ້ສູງສຸດບໍ່ຮັບຮູ້ ນ່າເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງ
Verse 22
न तस्य कश्चिद् दयित: सुहृत्तमो न चाप्रियो द्वेष्य उपेक्ष्य एव वा । तथापि भक्तान् भजते यथा तथा सुरद्रुमो यद्वदुपाश्रितोऽर्थद: ॥ २२ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນສູງສຸດບໍ່ມີຜູ້ໂປຣດພິເສດ ບໍ່ມີມິດທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າໃຜ ແລະບໍ່ຖືກວ່າຜູ້ໃດເປັນທີ່ບໍ່ພໍໃຈ ນ່າຊັງ ຫຼືຄວນຖືກລະເລີຍ. ແຕ່ກໍຕາມ ພຣະອົງຕອບຮັບດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ຜູ້ພັກດີຕາມວິທີທີ່ເຂົາບູຊາພຣະອົງ ເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ສະຫວັນທີ່ບັນດານຄວາມປາຖະໜາໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາພຶ່ງພາ
Verse 23
किं चाग्रजो मावनतं यदूत्तम: स्मयन् परिष्वज्य गृहीतमञ्जलौ । गृहं प्रवेष्याप्तसमस्तसत्कृतं सम्प्रक्ष्यते कंसकृतं स्वबन्धुषु ॥ २३ ॥
ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະພີ່ຊາຍຂອງພຣະກຣິດສະນະ ຄືພຣະບະລະຣາມ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຍະດຸ ຈະຈັບມືທີ່ປະນົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ ແມ້ຂ້າພະເຈົ້າຍັງນ້ອມຫົວຢູ່ ແລ້ວຍິ້ມແລະກອດຂ້າພະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຈະພາຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າເຮືອນ ຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີຄົບຖ້ວນ ແລະຖາມຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ກັງສະ ປະພຶດຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງແນວໃດ
Verse 24
श्रीशुक उवाच इति सञ्चिन्तयन्कृष्णं श्वफल्कतनयोऽध्वनि । रथेन गोकुलं प्राप्त: सूर्यश्चास्तगिरिं नृप ॥ २४ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ອະກຣູຣະ ບຸດຂອງ ສະວະຟັລກະ ໄດ້ຄິດຄຳນຶງພຣະສີກຣິດສະນະຢ່າງເລິກຊຶ້ງຕາມທາງ ແລະໄດ້ມາຮອດໂກກຸລະດ້ວຍລົດ ໃນຍາມທີ່ຕາເວັນເລີ່ມຕົກດິນ.
Verse 25
पदानि तस्याखिललोकपाल- किरीटजुष्टामलपादरेणो: । ददर्श गोष्ठे क्षितिकौतुकानि विलक्षितान्यब्जयवाङ्कुशाद्यै: ॥ २५ ॥
ໃນທົ່ງຄົວງົວ ອະກຣູຣະໄດ້ເຫັນຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຝຸ່ນອັນບໍລິສຸດຈາກພຣະບາດນັ້ນ ບັນດາຜູ້ປົກຄອງໂລກທັງປວງຍົກໄວ້ເທິງມົງກຸດຂອງຕົນ. ຮອຍພຣະບາດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍດອກບົວ ເມັດບາເລ ແລະຕະຂໍຊ້າງ ເຮັດໃຫ້ຜືນດິນງາມຢ່າງອັດສະຈັນ.
Verse 26
तद्दर्शनाह्लादविवृद्धसम्भ्रम: प्रेम्णोर्ध्वरोमाश्रुकलाकुलेक्षण: । रथादवस्कन्द्य स तेष्वचेष्टत प्रभोरमून्यङ्घ्रिरजांस्यहो इति ॥ २६ ॥
ເມື່ອເຫັນຮອຍພຣະບາດ ອະກຣູຣະກໍຍິ່ງປິຕິຈົນສັ່ນສະທ້ານ; ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດ ຂົນລຸກ ແລະນ້ຳຕາເຕັມຕາ. ລາວກະໂດດລົງຈາກລົດ ແລ້ວກົດກິ້ງໃນຮອຍນັ້ນ ພ້ອມອຸທານວ່າ “ໂອ້! ນີ້ແມ່ນຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງນາຍເຫນືອຫົວຂ້າ!”
Verse 27
देहंभृतामियानर्थो हित्वा दम्भं भियं शुचम् । सन्देशाद् यो हरेर्लिङ्गदर्शनश्रवणादिभि: ॥ २७ ॥
ເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຊີວິດຂອງຜູ້ມີກາຍທັງປວງ ຄືຄວາມປິຕິແຫ່ງພັກຕິນີ້—ລະທິ້ງຄວາມອວດດີ ຄວາມຢ້ານ ແລະຄວາມໂສກ ແລ້ວໃຫ້ໃຈຈົມຢູ່ໃນການເຫັນ ການຟັງ ແລະການສັນລະເສີນສິ່ງທີ່ລະລຶກເຖິງພຣະຫຣິ (ກຣິດສະນະ) ເຊັ່ນທີ່ອະກຣູຣະໄດ້ປະສົບເມື່ອຮັບຄຳສັ່ງຂອງກັງສະ.
Verse 28
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ຕໍ່ມາ ອະກຣູຣະໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະພະລະຣາມ ຢູ່ໃນວຣະຊະ ກຳລັງໄປດອຍນົມງົວ. ພຣະກຣິດສະນະຊົງສະພາຍຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະພຣະພະລະຣາມຊົງຜ້າສີນ້ຳເງິນ/ຟ້າ; ດວງເນດຂອງທັງສອງດຸດດອກບົວໃນລະດູສາຣະທ. ທັງສອງເປັນຍຸວະຊົນຜູ້ມີພະລັງ—ອົງໜຶ່ງຜິວສີຊຽມເຂັ້ມ ອົງໜຶ່ງຜິວຂາວ—ເປັນທີ່ພຳນັກແຫ່ງພຣະສຣີ ມີພຣະກອນໃຫຍ່ ພຣະພັກງາມ ແລະງາມຍິ່ງກວ່າຜູ້ໃດ; ພຣະດຳເນີນດຸດຊ້າງໜຸ່ມຜູ້ແຂງແຮງ. ດ້ວຍພຣະເນດທີ່ຍິ້ມດ້ວຍເມດຕາ ພຣະອົງທັງສອງໄດ້ປະດັບວຣະຊະດ້ວຍຮອຍພຣະບາດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍທຸງ ວັຊຣະ ຕະຂໍຊ້າງ ແລະດອກບົວ. ລີລາຂອງພຣະອົງທັງສອງສູງສົ່ງແລະນ່າຫຼົງໃຫຼ; ຊົງປະດັບສາຍຄໍ ແລະວະນະມາລາ ຊົງທາເຄື່ອງຫອມອັນເປັນມົງຄຸນ ພຶ່ງສົງສະນານ ແລະຊົງຜ້າບໍລິສຸດ. ພຣະອົງທັງສອງແມ່ນບຸຣຸດສູງສຸດດັ້ງເດີມ ເປັນເຫດແລະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ; ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ແຜ່ນດິນ ຈຶ່ງອະວະຕານລົງມາເປັນເກສະວະ ແລະພະລະ. ໂອ້ ພຣະຣາຊາປຣີກຊິດ, ດ້ວຍພຣະປະພາຂອງພຣະອົງທັງສອງ ຄວາມມືດໃນທຸກທິດຖືກຂັບໄລ່ ດຸດພູມະຣະກົດ ແລະພູເງິນທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ.
Verse 29
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ອະກຣູຣາໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະບະລະຣາມ ຢູ່ວຣະຊະ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງໄປດອຍນົມງົວ. ພຣະກຣິດສະນະນຸ່ງອາພອນສີເຫຼືອງ ພຣະບະລະຣາມນຸ່ງສີຟ້າ; ດວງເນດຂອງທັງສອງດຸດດອກບົວລະດູສາຣະທ. ທັງສອງເປັນຍຸວະຊົນຜູ້ມີພະລັງ ແຂນໃຫຍ່ ເປັນທີ່ສະຖິດຂອງສຣີ(ລັກສະມີ)—ອົງໜຶ່ງສີຊຽມ ອົງໜຶ່ງສີຂາວ; ພະພັກງາມ ແລະງາມຍິ່ງກວ່າຜູ້ໃດ, ຍ່າງດຸດຊ້າງໜຸ່ມ. ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມແຫ່ງເມດຕາ ພຣະອົງທັງສອງໄດ້ປະດັບວຣະຊະດ້ວຍຮອຍພະບາດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍທຸງ ວັຊຣະ ຕະຂໍຊ້າງ ແລະດອກບົວ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທັງສອງປະດັບດ້ວຍສາຍອັນມີອັນມະນີ ແລະມາລາດອກໄມ້ ທານ້ຳຫອມອັນບໍລິສຸດ ພຶ່ງອາບນ້ຳ ແລະນຸ່ງຜ້າບໍລິສຸດ. ພຣະອົງເປັນປຸຣຸສະສູງສຸດແຕ່ດັ້ງເດີມ ເປັນເຫດ ແລະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ; ເພື່ອຄວາມຜາສຸກຂອງແຜ່ນດິນ ໄດ້ອະວະຕານເປັນ ເກສະວະ ແລະ ບະລະຣາມ. ໂອ ພຣະຣາຊາ ປະຣີກຊິດ, ດ້ວຍພຣະຣັດສະມີຂອງພຣະອົງ ຄວາມມືດໃນທຸກທິດຖືກຂັບໄລ່ ດຸດພູມະຣະກົດ ແລະພູເງິນທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ.
Verse 30
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ດ້ວຍຮອຍພະບາດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍທຸງ ວັຊຣະ ອັງກຸສ ແລະດອກບົວ ສອງມະຫາຕະມານັ້ນໄດ້ທຳໃຫ້ວຣະຊະງາມສະຫງ່າ. ດ້ວຍສາຍຕາຍິ້ມແຫ່ງເມດຕາ ແລະການເບິ່ງຮອບດ້ານ ອະກຣູຣາຈຶ່ງເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະບະລະຣາມແບບນັ້ນ
Verse 31
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທັງສອງມີລີລາອັນອຸດາຣ ແລະນ່າຫຼົງໃຫຼ. ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍມາລາດອກໄມ້ ແລະວະນະມາລາ ທານ້ຳຫອມອັນເປັນມົງຄຸນ ພຶ່ງອາບນ້ຳ ແລະນຸ່ງຜ້າບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ. ອະກຣູຣາເຫັນພຣະອົງທັງສອງປະດັບດ້ວຍສາຍອັນມີອັນມະນີ ແລະພວງມາລາ
Verse 32
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ພຣະອົງທັງສອງເປັນປຸຣຸສະສູງສຸດແຕ່ດັ້ງເດີມ ເປັນເຫດ ແລະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ. ເພື່ອມົງຄຸນແກ່ແຜ່ນດິນ ພຣະອົງໄດ້ອະວະຕານໂດຍສ່ວນແຫ່ງພຣະອົງເປັນ ບະລະຣາມ ແລະ ເກສະວະ(ກຣິດສະນະ); ອະກຣູຣາເຫັນພຣະອົງດັ່ງນັ້ນ
Verse 33
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ ປະຣີກຊິດ, ດ້ວຍພຣະຣັດສະມີຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງທັງສອງໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດໃນທຸກທິດ. ພຣະອົງປານດັ່ງພູສອງລູກທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ—ລູກໜຶ່ງເປັນມະຣະກົດ ອີກລູກໜຶ່ງເປັນເງິນ
Verse 34
रथात्तूर्णमवप्लुत्य सोऽक्रूर: स्नेहविह्वल: । पपात चरणोपान्ते दण्डवद् रामकृष्णयो: ॥ ३४ ॥
ອະຄຣູຣະ ຖືກຄວາມຮັກພັກດີທ່ວມທົ່ນ ລົງຈາກລົດສົງຄາມຢ່າງໄວ ແລ້ວກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະບະລະຣາມ।
Verse 35
भगवद् दर्शनाह्लादबाष्पपर्याकुलेक्षण: । पुलकाचिताङ्ग औत्कण्ठ्यात्स्वाख्याने नाशकन्नृप ॥ ३५ ॥
ຄວາມປິຕິຈາກການໄດ້ເຫັນພຣະພະຄະວານ ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງອະຄຣູຣະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະກາຍເກີດຂົນລຸກ; ດ້ວຍຄວາມໂຫຍຫາອັນແຮງ ລາວຈຶ່ງບໍ່ອາດເວົ້າແນະນຳຕົນໄດ້, ໂອ ພຣະຣາຊາ।
Verse 36
भगवांस्तमभिप्रेत्य रथाङ्गाङ्कितपाणिना । परिरेभेऽभ्युपाकृष्य प्रीत: प्रणतवत्सल: ॥ ३६ ॥
ພຣະກຣິດສະນະເມື່ອຊົງຮູ້ຈັກອະຄຣູຣະ ກໍດຶງເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ດ້ວຍພຣະຫັດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣ ແລ້ວຊົງກອດດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຍອມຈຳນົນເສມອ।
Verse 37
सङ्कर्षणश्च प्रणतमुपगुह्य महामना: । गृहीत्वा पाणिना पाणी अनत्सानुजो गृहम् ॥ ३७ ॥ पृष्ट्वाथ स्वागतं तस्मै निवेद्य च वरासनम् । प्रक्षाल्य विधिवत् पादौ मधुपर्कार्हणमाहरत् ॥ ३८ ॥
ພຣະສັງກັຣຊະນະ (ພຣະບະລະຣາມ) ຜູ້ໃຈກວ້າງ ກອດອະຄຣູຣະຜູ້ກົ້ມຫົວ ແລ້ວຈັບມືທີ່ປະນົມຂອງເຂົາ ນຳເຂົາໄປຍັງເຮືອນພ້ອມກັບພຣະກຣິດສະນະ।
Verse 38
सङ्कर्षणश्च प्रणतमुपगुह्य महामना: । गृहीत्वा पाणिना पाणी अनत्सानुजो गृहम् ॥ ३७ ॥ पृष्ट्वाथ स्वागतं तस्मै निवेद्य च वरासनम् । प्रक्षाल्य विधिवत् पादौ मधुपर्कार्हणमाहरत् ॥ ३८ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະບະລະຣາມໄດ້ຖາມໄຖ່ຄວາມສະບາຍໃນການເດີນທາງ ແລະຕ້ອນຮັບ, ຖວາຍບ່ອນນັ່ງອັນປະເສີດ, ລ້າງເທົ້າຕາມພິທີສາດສະໜາ, ແລະຖວາຍມະທຸປາຣກະ—ນົມຜສົມນ້ຳເຜິ້ງ—ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।
Verse 39
निवेद्य गां चातिथये संवाह्य श्रान्तमादृत: । अन्नं बहुगुणं मेध्यं श्रद्धयोपाहरद् विभु: ॥ ३९ ॥
ພະບalarama ຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບ ໄດ້ມອບງົວເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ Akrura, ບີບນວດຕີນເພື່ອຜ່ອນຄາຍຄວາມເມື່ອຍລ້າ ແລະ ຈາກນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະສັດທາຢ່າງສູງ ພະອົງໄດ້ລ້ຽງດູລາວດ້ວຍອາຫານທີ່ແຊບຊ້ອຍ.
Verse 40
तस्मै भुक्तवते प्रीत्या राम: परमधर्मवित् । मखवासैर्गन्धमाल्यै: परां प्रीतिं व्यधात्पुन: ॥ ४० ॥
ເມື່ອ Akrura ກິນອາຫານຈົນອີ່ມແລ້ວ, ພະ Balarama ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນໜ້າທີ່ທາງສາສະໜາ ໄດ້ມອບເຄື່ອງຫອມດັບກິ່ນປາກ, ນ້ຳຫອມ ແລະ ພວງມາໄລດອກໄມ້ໃຫ້ແກ່ລາວ. ດັ່ງນັ້ນ Akrura ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຢ່າງສູງສຸດອີກຄັ້ງ.
Verse 41
पप्रच्छ सत्कृतं नन्द: कथं स्थ निरनुग्रहे । कंसे जीवति दाशार्ह सौनपाला इवावय: ॥ ४१ ॥
ທ້າວນັນທະ ໄດ້ຖາມ Akrura ວ່າ: ໂອ້ ເຊື້ອສາຍຂອງ Dasarha, ພວກທ່ານທຸກຄົນຮັກສາຊີວິດຢູ່ໄດ້ແນວໃດ ໃນຂະນະທີ່ Kamsa ຜູ້ໂຫດຮ້າຍນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່? ພວກທ່ານປຽບເໝືອນແກະທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງຄົນຂ້າສັດ.
Verse 42
योऽवधीत्स्वस्वसुस्तोकान्क्रोशन्त्या असुतृप्खल: । किं नु स्वित्तत्प्रजानां व: कुशलं विमृशामहे ॥ ४२ ॥
Kamsa ຜູ້ໂຫດຮ້າຍແລະເຫັນແກ່ຕົວນັ້ນ ໄດ້ຂ້າເດັກນ້ອຍຂອງນ້ອງສາວຕົນເອງຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາ ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ. ດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຄວນຖາມເຖິງຄວາມເປັນຢູ່ຂອງພວກທ່ານ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງລາວ?
Verse 43
इत्थं सूनृतया वाचा नन्देन सुसभाजित: । अक्रूर: परिपृष्टेन जहावध्वपरिश्रमम् ॥ ४३ ॥
ໄດ້ຮັບກຽດຈາກທ້າວນັນທະ ດ້ວຍຄຳເວົ້າທີ່ຈິງໃຈແລະໜ້າພໍໃຈເຫຼົ່ານີ້, Akrura ຈຶ່ງລືມຄວາມເມື່ອຍລ້າຈາກການເດີນທາງຂອງລາວໄປຈົນໝົດ.
Frequently Asked Questions
His self-assessment is a classical bhakti-lakṣaṇa: humility (dainya) before Bhagavān. Akrūra contrasts his worldly entanglement with the Lord’s supreme purity to intensify surrender, illustrating that eligibility in bhakti ultimately depends on the Lord’s mercy and the devotee’s taking shelter, not on pride in status or prior merit.
Akrūra describes the feet as worshiped by devas and sages and as the means by which souls cross the darkness of saṁsāra—symbolized by the effulgence of the toenails and the sanctifying dust. The narrative then enacts this theology when Akrūra physically embraces the dust of the footprints, showing that reverence (pāda-sevā) and remembrance culminate in purification and fearlessness.
It refers to Bhagavān as the transcendent kṣetrajña—aware of prakṛti’s operations without being conditioned by them. The implication is that the jīva’s indirect perception through senses and prāṇa is incomplete, while direct devotion to the Lord (who dispels confusion by internal potency) grants clarity and spiritual certainty.
It asserts a Bhāgavata aesthetic and ethical principle: speech gains life, beauty, and purifying power when aligned with īśānukathā (glorification of the Lord’s qualities, acts, and descents). Eloquence devoid of divine reference may appear ornamented but lacks the animating purpose of human speech—awakening devotion and auspiciousness.
Balarāma models dharma through atithi-sevā: welcoming, washing feet, offering seating, milk with honey, food, and gifts. Theologically, it shows Bhagavān’s affectionate reception of a surrendered devotee and narratively it confirms Akrūra’s meditation that the Lord reciprocates with devotion, even when one arrives as an apparent messenger of an enemy.