Adhyaya 381

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गीतासारो नामाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकाशीत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः यमगीता अग्निर् उवाच यमगीतां प्रवक्ष्यामि उक्ता या नाचिकेतसे पठतां शृण्वतां भुक्त्यै मुक्त्यै मोक्षार्थिनां सतां

ດັ່ງນີ້ ໃນອັກນີມະຫາປຸຣານະ ຈົບບົດທີ 380 ບວກ 1 (381) ຊື່ວ່າ «ແກ່ນສານແຫ່ງຄີຕາ». ບັດນີ້ ເລີ່ມບົດທີ 380 ບວກ 1 (381) «ຍະມະຄີຕາ». ພຣະອັກນີກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ ຍະມະຄີຕາ—ຄຳສອນທີ່ໄດ້ກ່າວແກ່ນາຈິເກຕະສະ—ເພື່ອໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ ແກ່ຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ ແກ່ຜູ້ດີຜູ້ແສວຫາໂມກສະ».

Verse 2

यम उवाच आसनं शयनं यानपरिधानगृहादिकम् वाञ्छत्यहो ऽतिमोहेन सुस्थिरं स्वयमस्थिरः

ຍະມະກ່າວວ່າ: ໂອ້! ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງຢ່າງຫນັກ ຜູ້ທີ່ຕົນເອງບໍ່ຖາວອນ (ອະນິດຈັງ) ກັບປາຖະໜາສິ່ງທີ່ຖາວອນຫຼາຍ—ບ່ອນນັ່ງ, ບ່ອນນອນ, ພາຫະນະ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ເຮືອນ ແລະອື່ນໆ.

Verse 3

भोगेषु शक्तिः सततं तथैवात्मावलोकनं श्रेयः परं मनुष्यानां कपिलोद्गीतमेव हि

ການຝຶກວິໄນຢ່າງສະເໝີຕໍ່ຄວາມເພີດເພີນທາງອາລົມ ແລະການພິຈາລະນາອາດຕະ (ຕົນແທ້) ຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ນີ້ແມ່ນຄຸນປະໂຫຍດສູງສຸດສໍາລັບມະນຸດ; ເພາະເປັນສິ່ງທີ່ກະປິລະໄດ້ປະກາດໄວ້ແທ້ໆ.

Verse 4

सर्वत्र समदर्शित्वं निर्मसत्वमसङ्गता श्रेयः परम् मनुष्यानां गीतं पञ्चशिखेन हि

ການເຫັນສັດທັງປວງດ້ວຍສາຍຕາເທົ່າທຽມທຸກແຫ່ງ, ການປອດຈາກຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ”, ແລະຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ—ນີ້ແມ່ນ śreyas ອັນສູງສຸດສໍາລັບມະນຸດ; ດັ່ງທີ່ ປັນຈະສິຂະ ໄດ້ຂັບຮ້ອງສອນໄວ້.

Verse 5

आगर्भजन्मबाल्यादिवयो ऽवस्थादिवेदनं श्रेयः परं मनुष्याणाम् गङ्गाविष्णुप्रगीतकं

ສໍາລັບມະນຸດ ສະຫວັດດີພົນສູງສຸດຢູ່ໃນການເຂົ້າໃຈຂັ້ນຕອນແຫ່ງຊີວິດ—ເລີ່ມແຕ່ການປະກອບກໍາເນີດໃນຄັນ, ຕໍ່ມາການເກີດ, ວັຍເດັກ, ແລະວັຍອື່ນໆ—ເປັນຄໍາສອນທີ່ ຄົງຄາ (Ganga) ແລະ ວິສນຸ (Vishnu) ໄດ້ຂັບຮ້ອງປະກາດໄວ້.

Verse 6

आध्यात्मिकादिदुःखानामाद्यन्तादिप्रतिक्रिया श्रेयः परं मन्ष्याणां जनकोद्गीतमेव च

ສໍາລັບຄວາມທຸກທີ່ເລີ່ມຈາກປະເພດອາດຍາດຕະມິກະ (ທຸກພາຍໃນ) ນັ້ນ, ມາດຕະການແກ້ໄຂທີ່ພິຈາລະນາຕົ້ນ, ທ້າຍ ແລະເງື່ອນໄຂທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແມ່ນ śreyas ອັນສູງສຸດສໍາລັບມະນຸດ; ແທ້ໆແລ້ວ ນີ້ແມ່ນຄໍາສອນທີ່ກະສັດ ຈະນະກະ ໄດ້ຂັບຮ້ອງໄວ້.

Verse 7

अभिन्नयोर्भेदकरः प्रत्ययो यः परात्मनः तच्छान्तिपरमं श्रेयो ब्रह्मोद्गीतमुदाहृतं

ຄວາມເຊື່ອຫຼືຄວາມຄິດທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໃນສິ່ງທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແຕກຕ່າງ—ນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນຄຳສອນທີ່ຂັບຮ້ອງເຖິງພຣະພຣະຫມັນ, ເປັນຄວາມດີສູງສຸດທີ່ສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມສະງົບ.

Verse 8

कर्तव्यमिति यत्कर्म ऋग्यजुःसामसंज्ञितं कुरुते श्रेयसे सङ्गान् जैगीषव्येण गीयते

ກຳທີ່ຖືກເຮັດດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ “ຕ້ອງເຮັດ” ແລະຖືກເອີ້ນຕາມຮູບແບບ ຣິກ-ຢະຈຸສ-ສາມັນ ນັ້ນ ເຮັດເພື່ອຄວາມຈະເລີນທາງວິນຍານ; ທ່ອນທຳນອງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນຖືກຂັບຮ້ອງຕາມປະເພນີ Jaigīṣavya.

Verse 9

हानिः सर्वविधित्सानामात्मनः सुखहैतुकी श्रेयः परं मनुष्याणां देवलोद्गीतमीरितं

ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຮູ້ກົດແລະຂໍ້ບັງຄັບທຸກປະການ “ການສູນເສຍ” ເອງກັບກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກພາຍໃນ; ແຕ່ສຳລັບມະນຸດ ຄວາມດີສູງສຸດ (śreyas) ແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກປະກາດວ່າເປັນບົດຂັບຮ້ອງທີ່ເທວະດາຮ້ອງອອກ.

Verse 10

कामत्यागात्तु विज्ञानं सुखं ब्रह्म परं पदं कामिनां न हि विज्ञानं सनकोद्गीतमेव तत्

ແຕ່ຈາກການລະທິ້ງກາມະ (ຄວາມປາຖະໜາ) ຈຶ່ງເກີດວິຊາຮູ້ແຈ້ງ (vijñāna); ຄວາມສຸກອັນປິຕິແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ—ສະຖານະສູງສຸດ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກກາມະນຳພາ ວິຊາຮູ້ແຈ້ງບໍ່ເກີດ; ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ສະນະກະ (Sanaka) ໄດ້ຂັບຮ້ອງໄວ້.

Verse 11

प्रवृत्तञ्च निवृत्तञ्च कार्यं कर्मपरो ऽब्रवीत् श्रेयसां श्रेय एतद्धि नैष्कर्म्यं ब्रह्म तद्धरिः

ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ກຳ (karma) ໄດ້ກ່າວວ່າ ທັງການເຂົ້າສູ່ການກະທຳ (pravṛtti) ແລະການຖອນອອກ (nivṛtti) ຄວນຖືກປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເພາະນີ້ແມ່ນຄວາມດີທີ່ດີທີ່ສຸດໃນບັນດາຄວາມດີ: ຄວາມບໍ່ມີການກະທຳ (naiṣkarmya) ອັນເປັນພຣະພຣະຫມັນ—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຮະຣິ (Viṣṇu) ໂດຍພຣະອົງເອງ.

Verse 12

पुमांश्चाधिगतज्ञानो भेदं नाप्नोति सत्तमः ब्रह्मणा विष्णुसंज्ञेन परमेणाव्ययेन च

ບຸກຄົນຜູ້ບັນລຸປັນຍາແທ້—ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຄົນດີ—ບໍ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງ ເພາະຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍນັ້ນ ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ພຣະພຣະຫມັນ» ແລະກໍມີນາມວ່າ «ວິສນຸ» ດ້ວຍ.

Verse 13

ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं सौभाग्यं रूपमुत्तमम् तपसा लभ्यते सर्वं मनसा यद्यदिच्छति

ຄວາມຮູ້, ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຮູ້ແຈ້ງ, ຄວາມເຊື່ອຖືໃນທາງທຳ, ໂຊກດີ, ແລະຄວາມງາມອັນຍອດຢ້ຽມ—ທຸກຢ່າງໄດ້ມາດ້ວຍຕະປະ (ຄວາມພາກພຽນອົດທົນ). ສິ່ງໃດທີ່ໃຈປາດຖະໜາ ກໍໄດ້ຮັບສິ່ງນັ້ນ.

Verse 14

नास्ति विष्णुसमन्ध्येयं तपो नानशनात्परं नास्त्यारोग्यसमं धन्यं नास्ति गङ्गासमा सरित्

ບໍ່ມີອາລົມໃຫ້ພິຈາລະນາໃນສະມາທິໃດເທົ່າກັບວິສນຸ; ບໍ່ມີຕະປະໃດສູງກວ່າການອົດອາຫານ; ບໍ່ມີພອນອັນປະເສີດໃດເທົ່າກັບສຸຂະພາບ; ແລະບໍ່ມີແມ່ນ້ຳໃດເທົ່າກັບແມ່ນ້ຳຄັງຄາ (Gaṅgā).

Verse 15

न सो ऽस्ति बान्धवः कश्चिद्विष्णुं मुक्त्वा जगद्गुरुं अधश्चोर्धं हरिश्चाग्रे देहेन्द्रियमनोमुखे

ນອກຈາກວິສນຸ—ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ (Jagad-guru)—ບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງແທ້ໃດເລີຍ. ທັງຂ້າງລຸ່ມແລະຂ້າງເທິງ, ຮາຣິ (Hari) ແຕ່ຜູ້ດຽວຢູ່ນຳໜ້າ; ພຣະອົງຢືນຢູ່ທາງໜ້າສຸດຂອງກາຍ, ອິນທຣີ, ໃຈ ແລະວາຈາ.

Verse 16

इत्येवं संस्मरन् प्राणान् यस्त्यजेत्स हरिर्भवेत् यत्तद् ब्रह्म यतः सर्वं यत्सर्वं तस्य संस्थितम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ (ປຣານ) ໃນຂະນະທີ່ລະນຶກຢ່າງນີ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຮາຣິ (ບັນລຸຄວາມເປັນໜຶ່ງກັບວິສນຸ). ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ ທີ່ທຸກສິ່ງເກີດຈາກນັ້ນ ແລະທຸກສິ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນນັ້ນ.

Verse 17

अग्राह्यकमनिर्देश्यं सुप्रतिष्ठञ्च यत्परं परापरस्वरूपेण विष्णुः सर्वहृदि स्थितः

ຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດນັ້ນ ຈັບຕ້ອງບໍ່ໄດ້ ແລະ ບອກກໍບໍ່ໄດ້ ແຕ່ກໍຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ເປັນພຣະວິສນຸ ໃນຮູບທັງ «ປະຣະ» ແລະ «ອະປະຣະ» ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງສັດທັງປວງ।

Verse 18

यज्ञेशं यज्ञपुरुषं केचिदिच्छन्ति तत्परं केचिद्विष्णुं हरं केचित् केचिद् ब्रह्माणमीश्वरं

ບາງຄົນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ຄວາມຈິງສູງສຸດ ປາຖະໜາພຣະອົງເປັນ «ຍັດເຍຊະ» ຈອມແຫ່ງຍັດ ແລະ «ຍັດຍະປຸຣຸສະ» ບຸກຄົນໃນຍັດ; ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ວິສນຸ, ບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ຮະຣະ (ຊິວະ), ແລະບາງຄົນເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣະຫມາ ຈອມເຈົ້າ।

Verse 19

इन्द्रादिनामभिः केचित् सूर्यं सोमञ्च कालकम् ब्रह्मादिस्तम्भपर्यन्तं जगद्विष्णुं वदन्ति च

ບາງຄົນໃຊ້ນາມເຊັ່ນ ອິນທຣະ ແລະອື່ນໆ ເວົ້າວ່າ ຈອມແຫ່ງຈັກກະວານ—ວິສນຸ—ປາກົດເປັນ ຕາເວັນ, ຈັນທຣາ, ແລະ ກາລະ (ເວລາ); ຈາກພຣະພຣະຫມາ ລົງມາຮອດເສົາຫນຶ່ງ ກໍຖືກກ່າວວ່າເປັນ ວິສນຸ ທັງສິ້ນ।

Verse 20

स विष्णुः परमं ब्रह्म यतो नावर्तते पुनः सुवर्णादिमहादानपुण्यतीर्थावगाहनैः

ພຣະວິສນຸນັ້ນແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ຈາກພຣະອົງນັ້ນ ບໍ່ມີການກັບຄືນອີກ (ສູ່ສັງສາຣ); ຜູ້ຄົນເຂົ້າໃກ້ພຣະອົງໄດ້ ໂດຍບຸນແຫ່ງທານໃຫຍ່ ເຊັ່ນ ທານຄຳ ແລະໂດຍການລົງອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະອັນມີບຸນ।

Verse 21

ध्यानैर् व्रतैः पूजया च धर्मश्रुत्या तदाप्नुयात् आत्मानं रथिनं विद्धि शरीरं रथमेव तु

ດ້ວຍການພິຈາລະນາສະມາທິ, ວຣະຕະ (ພິທີຖືສິນ/ຄຳປະຕິຍານ), ການບູຊາ, ແລະການຟັງທຳມະ ຍ່ອມບັນລຸ «ນັ້ນ» ໄດ້. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອາດຕະມັນແມ່ນຜູ້ຂັບ/ຜູ້ຂີ່ລົດ ແລະ ຮ່າງກາຍແມ່ນລົດແທ້ໆ।

Verse 22

बुद्धिन्तु सारथिं विद्धि मनः प्रग्रहमेव च इन्द्रयाणि हयानाहुर्विषयांश्चेषुगोचरान्

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ບຸດທິ (buddhi) ແມ່ນສາຣະຖິ (ຜູ້ຂັບລົດສົງຄາມ) ແລະ ມະນະ (manas) ແມ່ນເຊືອກບັງຄັບ. ອິນທຣິຍະແມ່ນມ້າ ແລະ ວິສະຍະ (ອາຣົມວັດຖຸ) ແມ່ນຂອບເຂດທີ່ມັນເຄື່ອນໄຫວໄປມາ.

Verse 23

आत्मेन्द्रियमनोयुक्तं भोक्तेत्याहुर्मनीषिणः यस्त्वविज्ञानवान् भवत्ययुक्तेन मनसा सदा

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ‘ຜູ້ເສບສົມ/ຜູ້ຮັບປະສົບການ’ ແມ່ນອາດຕະມາ ເມື່ອປະກອບກັບອິນທຣິຍະ ແລະ ມະນະ. ແຕ່ຜູ້ຂາດວິຊານະ (ຄວາມຮູ້ແຍກແຍະ) ຜູ້ມີມະນະບໍ່ຖືກຝຶກຄຸ້ມຄອງ ຢູ່ເສມອ ຍັງຄົງຖືກຜູກມັດໃນປະສົບການ.

Verse 24

न सत्पदमवाप्नोति संसारञ्चाधिगच्छति यस्तु विज्ञानवान् भवति युक्तेन मनसा सदा

ຜູ້ນັ້ນບໍ່ບັນລຸສັດປະດະ (ສະພາບທີ່ແທ້/ຄຸນສູງສຸດ) ແຕ່ກັບເຂົ້າເຖິງສັງສາຣະ (ວົງຈອນເກີດຕາຍ) ຢູ່ເລື້ອຍໆ—ເຖິງຈະມີວິຊານະ ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີມະນະທີ່ຝຶກຄຸ້ມຄອງຢູ່ເສມອ.

Verse 25

स तत्पदमवाप्नोति यस्माद्भूयो न जायते विज्ञानसारथिर्यस्तु मनःप्रग्रहवान्नरः

ຜູ້ນັ້ນບັນລຸຕັດປະດະ (ສະພາບສູງສຸດ) ທີ່ຈາກນັ້ນບໍ່ເກີດອີກ—ຄືຜູ້ທີ່ມີວິຊານະ (vijñāna) ເປັນສາຣະຖິ ແລະ ຈັບມະນະໄວ້ແນ່ນຫນາ ເຫມືອນເຊືອກບັງຄັບ.

Verse 26

सो ऽध्वानं परमाप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् इन्द्रियेभ्यः परा ह्य् अर्था अर्थेभ्यश् च परं मनः

ຜູ້ນັ້ນບັນລຸເສັ້ນທາງສູງສຸດ, ຄືປະດະອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິສະນຸ. ວິສະຍະ (ອາຣົມວັດຖຸ) ສູງກວ່າອິນທຣິຍະ; ແລະສູງກວ່າວິສະຍະ ແມ່ນມະນະ.

Verse 27

मनसस्तु परा बुद्धिः बुद्धेरात्मा महान् परः महतः परमव्यक्तमव्यक्तात्पुरुषः परः

ເຫນືອກວ່າມະນະ (ໃຈ) ແມ່ນ ພຸດທິ (buddhi) ປັນຍາ; ເຫນືອກວ່າພຸດທິ ແມ່ນ ມະຫັດ (Mahat) ຫຼັກການໃຫຍ່. ເຫນືອກວ່າມະຫັດ ແມ່ນ ອະວະຍັກຕະ (Avyakta) ອັນບໍ່ປາກົດ; ແລະເຫນືອກວ່າອະວະຍັກຕະ ແມ່ນ ປຸຣຸສະ (Puruṣa) ບຸກຄົນສູງສຸດ.

Verse 28

पुरुषान्न परं किञ्चित् सा काष्ठा सा परा गतिः एषु सर्वेषु भूतेषु गूढात्मा न प्रकाशते

ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່າ ປຸຣຸສະ (Puruṣa); ນັ້ນແມ່ນຂອບເຂດສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຈຸດໝາຍສູງສຸດ. ໃນສັດທັງປວງນີ້ ອາດຕະ (Self) ຖືກຊ່ອນໄວ້ ແລະບໍ່ສ່ອງປາກົດແກ່ການຮັບຮູ້ທົ່ວໄປ.

Verse 29

दृश्यते त्वग्र्यया बुध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः यच्छेद्वाङ्मनसी प्राज्ञः तद्यच्छेज्ज्ञानमात्मनि

ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຖືກເຫັນໂດຍຜູ້ເຫັນຄວາມລະອຽດ ໂດຍອາໄສພຸດທິອັນປະເສີດ ແລະລະອຽດ. ນັກປັນຍາຄວນຂັບຄຸມວາຈາ ແລະໃຈ; ແລ້ວນໍາຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກຂັບຄຸມນັ້ນ ໄປຫຼວມໃນອາດຕະ (Self).

Verse 30

ज्ञानमात्मनि महति नियच्छेच्छान्त आत्मनि ज्ञात्वा ब्रह्मात्मनोर्योगं यमाद्यैर् ब्रह्म सद्भवेत्

ຄວນຂັບຄຸມແລະຮວບຮວມຄວາມຮູ້ໃຫ້ຢູ່ໃນອາດຕະອັນໃຫຍ່—ອາດຕະພາຍໃນອັນສະງົບ. ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງການປະສານ (yoga) ລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແລະອາດຕະສ່ວນບຸກຄົນ, ໂດຍວິໄນເລີ່ມຈາກຍະມະ (yama) ແລະອື່ນໆ, ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 31

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ यमाश् च नियमाः पञ्च शौचं सन्तोषसत्तपः

ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ), ສັດຍະ (ຄວາມຈິງ), ອະສເຕຍະ (ບໍ່ລັກ), ພຣະຫມະຈະຣິຍະ (ຄວາມປະພຶດພົວພັນອັນບໍລິສຸດ), ແລະ ອະປະຣິຄຣະຫະ (ບໍ່ຍຶດຖື/ບໍ່ສະສົມ) — ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຍະມະຫ້າ. ນິຍະມະຫ້າແມ່ນ ເຊົາຈະ (ຄວາມສະອາດ), ສັນໂຕສະ (ຄວາມພໍໃຈ), ສັດຕະຕະປະ (ຕະປະອັນຖືກຕ້ອງ) ພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ປະພຶດທີ່ເຫຼືອ.

Verse 32

स्वाध्यायेश्वरपूजा च आसनं पद्मकादिकं प्राणायामो वायुजयः प्रत्याहारः स्वनिग्रहः

ການສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງ (ສະວາທະຍາຍ) ແລະການບູຊາພຣະເຈົ້າ; ອາສນະເຊັ່ນ ປັດມາສະນະ ແລະອື່ນໆ; ປຣານາຍາມ—ການຊະນະແລະຄວບຄຸມລົມຊີວິດ; ແລະປຣັດຍາຫາຣ—ການຖອນອາລົມຈາກອາຣົມວັດຖຸ, ຄືການຄວບຄຸມຕົນ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນວິໄນແຫ່ງໂຍຄະປະຕິບັດ।

Verse 33

शुभे ह्य् एकत्र विषये चेतसो यत् प्रधारणं निश् चलत्वात्तु धीमद्भिर्धारणा द्विज कथ्यते

ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ການຍຶດຈິດໃຫ້ໝັ້ນຄົງໃນອາຣົມອັນມົງຄຸນອັນດຽວ—ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະຄວາມເປັນຈຸດດຽວ—ບັນດາຜູ້ຮູ້ເອີ້ນວ່າ “ທາຣະນາ”।

Verse 34

पौनःपुन्येन तत्रैव विषयेष्वेव धारणा ध्यानं स्मृतं समाधिस्तु अहं ब्रह्मात्मसंस्थितिः

ໂດຍການຝຶກຊ້ຳໆ, ການຍຶດຈິດໃຫ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໃນອາຣົມນັ້ນເອງ ເອີ້ນວ່າ “ທາຣະນາ” (ການຈົ່ງຈ້ອງ). ທຽນ (dhyāna) ແມ່ນການພິຈາລະນາຕໍ່ເນື່ອງ; ສ່ວນສະມາທິ (samādhi) ແມ່ນການສະຖິດຢູ່ໃນການຮູ້ຈັກວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ (Brahman)” ອັນຕັ້ງຢູ່ໃນອັດຕາ।

Verse 35

घटध्वंसाद्यथाकाशमभिन्नं नभसा भवेत् मुक्तो जीवो ब्रह्मणैवं सद्ब्रह्म ब्रह्म वै भवेत्

ເຫມືອນເມື່ອໝໍ້ (ຄະຕະ) ຖືກທຳລາຍ, ອາກາດພາຍໃນໝໍ້ກໍບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຟ້າກວ້າງ; ດັ່ງນັ້ນ ຈີວະຜູ້ຫຼຸດພົ້ນກໍເປັນອັນດຽວກັບພຣະພຣະຫມັນ (Brahman); ພຣະພຣະຫມັນອັນແທ້ນັ້ນ ຍ່ອມເປັນພຣະພຣະຫມັນແທ້ໆ.

Verse 36

आत्मानं मन्यते ब्रह्म जीवो ज्ञानेन नान्यथा जीवो ह्य् अज्ञानतत्कार्यमुक्तः स्यादजरामरः

ດ້ວຍປັນຍາອັນແທ້, ຈີວະຮູ້ຈັກຕົນເອງວ່າເປັນພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແລະບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ເມື່ອຈີວະພົ້ນຈາກອະວິດຍາ ແລະຜົນທີ່ເກີດຈາກອະວິດຍານັ້ນ, ຍ່ອມເປັນຜູ້ບໍ່ແກ່ ແລະບໍ່ຕາຍ.

Verse 37

अग्निर् उवाच वशिष्ठ यमगीतोक्ता पठतां भुक्तिमुक्तिदा आत्यन्तिको लयः प्रोक्तो वेदान्तब्रह्मधीमयः

ອັກນິກ່າວວ່າ: ໂອ ວະສິດຖະ, ຄໍາສອນນີ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຍະມະ-ກີຕາ» ເມື່ອສວດອ່ານ ຍ່ອມປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ. ທີ່ນີ້ໄດ້ປະກາດ «ອາຕະຍັນຕິກະ ລະຍະ» ຄືການລະລາຍສຸດທ້າຍ ອັນເປັນປັນຍາແບບເວດານຕະໃນພຣະພຣະຫມັນ.