Adhyaya 4

Verse 1

अगस्त्य उवाच । तस्माच्चंद्रहरिस्थानादाग्नेय्यां दिशि संस्थितः । देवो धर्महरिर्न्नाम कलिकल्मषनाशकः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಚಂದ್ರಹರಿ-ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಹರಿ’ ಎಂಬ ದೇವರು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಕಲಿಯುಗದ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು।

Verse 2

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः स्वकर्मपरिनिष्ठितः । पुरा समागतो धर्मस्तीर्थयात्राचिकीर्षया

ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಸ್ವಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಷ್ಠನಾದ ಧರ್ಮನು ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಬಂದನು।

Verse 3

आगत्य च चकारोच्चैर्यात्रां तत्रादरेण सः । दृष्ट्वा माहात्म्यमतुलमयोध्यायाः सविस्मयः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನು ಮಹಾ ಆದರದಿಂದ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಅತುಲ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು।

Verse 4

विधाय स्वभुजावूर्ध्वौ विप्रोऽवोचन्मुदान्वितः । अहो रम्यमिदं तीर्थमहो माहात्म्यमुत्तमम्

ತನ್ನ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಆ ವಿಪ್ರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ! ಈ ತೀರ್ಥ ಎಷ್ಟು ರಮ್ಯ; ಅಹೋ! ಇದರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಎಷ್ಟು ಉತ್ತಮ!”

Verse 5

अयोध्यासदृशी कापि दृश्यते नापरा पुरी । या न स्पृशति वसुधां विष्णुचक्रस्थिताऽनिशम्

ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಪುರಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ನಗರಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ, ನಿತ್ಯವೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 6

यस्यां स्थितो हरिः साक्षात्सेयं केनोपमीयते । अहो तीर्थानि सर्वाणि विष्णुलोकप्रदानि वै

ಯಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಹರಿ ಸ್ವತಃ ನೆಲೆಸಿರುವನೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಉಪಮೆ? ಅಹೋ! ಈ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುವವು.

Verse 7

अहो विष्णुरहो तीर्थमयोध्याऽहो महापुरी । अहो माहात्म्यमतुलं किं न श्लाघ्यमिहास्थितम्

ಅಹೋ ವಿಷ್ಣು! ಅಹೋ ತೀರ್ಥ! ಅಹೋ ಅಯೋಧ್ಯಾ—ಮಹಾಪುರಿ! ಅಹೋ ಇದರ ಅತುಲ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ! ಇಲ್ಲಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಲ್ಲದದ್ದು ಏನು ಇದೆ?

Verse 8

इत्युक्त्वा तत्र बहुशो ननर्त प्रमदाकुलः । धर्मो माहात्म्यमालोक्य अयोध्याया विशेषतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಧರ್ಮನು ಆನಂದದಿಂದ ಮುದಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು।

Verse 9

तं तथा नर्तमानं वै धर्मं दृष्ट्वा कृपान्वितः । आविर्बभूव भगवान्पीतवासा हरिः स्वयम् । तं प्रणम्य च धर्मोऽथ तुष्टाव हरिमादरात्

ಧರ್ಮನು ಹೀಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವತಃ ಪ್ರकटನಾದನು—ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ಹರಿ. ನಂತರ ಧರ್ಮನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 10

धर्म उवाच । नमः क्षीराब्धिवासाय नमः पर्यंकशायिने । नमः शंकरसंस्पृष्टदिव्यपादाय विष्णवे

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಂಕರನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾವನವಾದ ದಿವ್ಯಪಾದಗಳಿರುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 11

भक्त्यार्च्चितसुपादाय नमोऽजादिप्रियाय ते । शुभांगाय सुनेत्राय माधवाय नमो नमः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಲ್ಪಡುವ ಸುಂದರ ಪಾದಗಳಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶುಭಾಂಗನೂ ಸುನೇತ್ರನೂ ಆದ ಮಾಧವನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 12

नमोऽरविन्दपादाय पद्मनाभाय वै नमः । नमः क्षीराब्धिकल्लोलस्पृष्टगात्राय शार्ङ्गिणे

ಅರವಿಂದಸಮಾನ ಪಾದಗಳಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪದ್ಮನಾಭನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತೊಯ್ದ ದೇಹವಿರುವ ಶಾರ್ಙ್ಗಿಣಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 13

ॐ नमो योगनिद्राय योगर्क्षैर्भावितात्मने । तार्क्ष्यासनाय देवाय गोविन्दाय नमोनमः

ಓಂ—ಯೋಗನಿದ್ರಾಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಯೋಗಋಷಿಗಳಿಂದ ಭಾವಿತ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ) ಆಸನ ಹೊಂದಿದ ದೇವ ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 14

सुकेशाय सुनासाय सुललाटाय चक्रिणे । सुवस्त्राय सुवर्णाय श्रीधराय नमोनमः

ಸುಕೇಶನೂ ಸುನಾಸನೂ ಸುಲಲಾಟನೂ ಆದ ಚಕ್ರಧಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯೂ ಸುವರ್ಣಪ್ರಭೆಯೂ ಆದ ಶ್ರೀಧರನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 15

सुबाहवे नमस्तुभ्यं चारुजंघाय ते नमः । सुवासाय सुदिव्याय सुविद्याय गदाभृते

ಓ ಬಲಿಷ್ಠ ಬಾಹುಗಳವನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಸುಂದರ ಜಂಘೆಗಳವನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ಶುಭನಿವಾಸಿ, ಪರಮ ದಿವ್ಯ, ಸತ್ಯವಿದ್ಯಾಸ್ವರೂಪಿ, ಗದಾಧರನೇ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 16

केशवाय च शांताय वामनाय नमोनमः । धर्मप्रियाय देवाय नमस्ते पीतवाससे

ಕೇಶವನೆಂಬ ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನಿಗೂ, ವಾಮನನಿಗೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಧರ್ಮಪ್ರಿಯ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಪೀತವಾಸಧರನೇ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 17

अगस्त्य उवाच । इति स्तुतो जगन्नाथो धर्मेण श्रीपतिर्मुदा । उवाच स हृषीकेशः प्रीतो धर्ममुदारधीः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ಜಗನ್ನಾಥನು, ಶ್ರೀಪತಿಯಾದ ಭಗವಾನ್, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಧರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 18

श्रीभगवानुवाच । तुष्टोऽहं भवतो धर्म स्तोत्रेणानेन सुव्रत । वरं वरय धर्मज्ञ यस्ते स्यान्मनसः प्रियः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಧರ್ಮಾ, ಓ ಸುವ್ರತನೇ! ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ! ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 19

स्तोत्रेणानेन यः स्तौति मानवो मामतन्द्रितः । सर्वान्कामानवाप्नोति पूजितः श्रीयुतःसदा

ಯಾವ ಮಾನವನು ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಲಸದೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸದಾ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಶ್ರೀಸಂಪನ್ನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

धर्म उवाच । यदि तुष्टोसि भगवन्देवदेव जगत्पते । त्वामहं स्थापयाम्यत्र निजनाम्ना जगद्गुरो

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ದೇವದೇವ, ಜಗತ್ಪತೇ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಜಗದ್ಗುರೋ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ವನಾಮದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವೆನು।

Verse 21

अगस्त्य उवाच । एवमस्त्विति संप्रोच्याभवद्धर्महरिर्विभुः । स्मरणादेव मुच्येत नरो धर्महरेर्विभोः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—‘ಏವಮಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ‘ಧರ್ಮ-ಹರಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಮಹಾಬಲ ಧರ್ಮ-ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನರನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

सरयूसलिले स्नात्वा सुचिंताकुलमानसः । देवं धर्महरिं पश्येत्सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಸರಯೂ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶುಚಿ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವ ಧರ್ಮ-ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

अत्र दानं तथा होमं जपो ब्राह्मणभोजनम् । सर्वमक्षयतां याति विष्णुलोके निवासकृत्

ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದಾನ, ಹೋಮ, ಜಪ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭೋಜನ—ಇವೆಲ್ಲದರ ಫಲ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿವಾಸವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 24

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्किंचिद्दुष्कृतं भवेत् । प्रायश्चित्तं विधातव्यं तन्नाशाय प्रयत्नतः

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದರೆ, ಅದರ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 25

प्रायश्चित्तेन विधिना पापं तस्य प्रणश्यति । तस्मादत्र प्रकर्त्तव्यं प्रायश्चित्तं विधानतः

ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವನ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 26

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि राजादेर्निग्रहात्तथा । नित्यकर्मनिवृत्तिः स्याद्यस्य पुंसोऽवशात्मनः । तेनाप्यत्र विधातव्यं प्रायश्चित्तं प्रयत्नतः

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ, ರಾಜಾದಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದಾಗಲಿ, ಅಸಹಾಯಕನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿರತಿ ಉಂಟಾದರೆ, ಅವನೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 27

अत्र साक्षात्स्वयं देवो विष्णुर्वसति सादरः । तस्माद्वर्णयितुं शक्यो महिमा न हि मानवैः

ಇಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಸ್ವಯಂ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣು ಸಾದರವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿನ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮಾನವರು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 28

आषाढे शुक्ल पक्षस्य एकादश्यां द्विजोत्तम । तस्य सांवत्सरी यात्रा कर्तव्या तु विधानतः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಆಷಾಢ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಆ ವಾರ್ಷಿಕ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 29

स्वर्गद्वारे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा धर्महरिं विभुम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोके वसेत्सदा

ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ವಿಭು ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ನರನು, ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸದಾ ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

तस्माद्दक्षिणदिग्भागे स्वर्णस्य खनिरुत्तमा । यत्र चक्रे स्वर्णवृष्टिं कुबेरो रघुजाद्भयात्

ಆ ಸ್ಥಳದ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸ್ವರ್ಣಖನಿ ಇದೆ; ಅಲ್ಲಿ ರಘುಪುತ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಕುಬೇರನು ಸ್ವರ್ಣವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 31

व्यास उवाच । भगवन्ब्रूहि तत्त्वज्ञ स्वर्णवृष्टिरभूत्कथम् । कुबेरस्य कथं भीतिरुत्पन्ना रघुभूपतेः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ತತ್ತ್ವಜ್ಞ! ಸ್ವರ್ಣವೃಷ್ಟಿ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು? ಮತ್ತು ರಘುವಂಶದ ರಾಜನಿಂದ ಕುಬೇರನಿಗೆ ಭಯ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು?

Verse 32

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरान्मम सुव्रत । श्रुत्वा कथारहस्यानि न तृप्यति मनो मम

ಹೇ ಸುವ್ರತ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು; ಕಥೆಯ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 33

अगस्त्य उवाच । शृणु विप्र प्रवक्ष्यामि स्वर्णस्योत्पत्तिमुत्तमाम् । यस्य श्रवणतो नृणां जायते विस्मयो महान्

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಕೇಳು, ನಾನು ಸ್ವರ್ಣದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 34

आसीत्पुरा रघुपतिरिक्ष्वाकुकुलवर्द्धनः । रघुर्निजभुजोदारवीर्यशासितभूतलः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುಕುಲವರ್ಧಕನಾದ ರಘುಪತಿ ರಘು ಇದ್ದನು; ತನ್ನ ಭುಜಗಳ ಉದಾರ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 35

प्रतापतापितारातिवर्गव्याख्यातसद्यशाः । प्रजाः पालयता सम्यक्तेननीतिमता सता

ಅವನ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದ ಶತ್ರುಸಮೂಹವೇ ಅವನ ತಕ್ಷಣದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಘೋಷಿಸಿತು. ನೀತಿಜ್ಞನಾದ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ರಾಜನು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 36

यशःपूरेण समलिप्ता दिशो दश सितत्विषा । स चक्रे प्रौढविभवसाधनां विजयक्रमात्

ಅವನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಪ್ರವಾಹದ ಶ್ವೇತ ಕಿರಣದಿಂದ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ಅಭಿಷಿಕ್ತವಾದಂತಾಯಿತು. ವಿಜಯಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದು ಮಹಾಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಅವನು ಸಾಧಿಸಿದನು.

Verse 37

नानादेशान्समाक्रम्य चतुरंगबलान्वितः । भूतानि वशमानीय वसु जग्राह दण्डतः

ಚತುರುಂಗ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ, ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ರಾಜದಂಡದ ನ್ಯಾಯಬಲದಿಂದ ಅವನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 38

उत्कृष्टान्नृपतीन्वीरो दंडयित्वा बलाधिकान् । रत्नानि विविधान्याशु जग्राहातिबलस्तदा

ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ವೀರನು ಬಲದಲ್ಲಿ ಮೇಲುಗೈಯಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನೂ ದಂಡಿಸಿ, ಆಗ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಿವಿಧ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 39

स विजित्य दिशः सर्वा गृहीत्वा रत्नसंचयम् । अयोध्यामागतो राजा राजधानीं च तां शुभाम्

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ರತ್ನಸಂಚಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು, ರಾಜನು ತನ್ನ ಶುಭ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು.

Verse 40

तत्रागत्य च काकुत्स्थो यज्ञायोत्सुकमानसः । चकार निर्मलां बुद्धिं निजवंशोचितक्रियाम

ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ ರಾಜನು ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ವಂಶೋಚಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 41

वसिष्ठं मुनिमाज्ञाय वामदेवं च कश्यपम्

ಅವನು ಮುನಿ ವಸಿಷ್ಠನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಮದೇವ ಮತ್ತು ಕಶ್ಯಪರನ್ನೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ ಕರೆಯಿಸಿದನು.

Verse 42

अन्यानपि मुनिश्रेष्ठान्नानातीर्थसमाश्रितान् । समानयद्विनीतेन द्विजवर्येण भूपतिः

ರಾಜನು ವಿವಿಧ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದ ಇತರ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನೂ, ವಿನೀತನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೂಲಕ ಕರೆಸಿ ತಂದನು.

Verse 43

दृष्ट्वा स्थितान्स तान्सर्वान्प्रदीप्तानिव पावकान् । तानागतान्विदित्वाथ रघुः परपुरंजयः । निश्चक्राम यथान्यायं स्वयमेव महायशाः

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಗಳಂತೆ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಆಗಮಿಸಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶತ್ರುಪುರವಿಜೇತ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ರಘು ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 44

ततो विनीतवत्सर्वान्काकुत्स्थो द्विजसत्तमान् । उवाच धर्मयुक्तं च वचनं यज्ञसिद्धये

ನಂತರ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥನು ಆ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರ प्रति ವಿನೀತವಾಗಿ ನಡೆದು, ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮಯುಕ್ತವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 45

रविरुवाच । मुनयः सर्व एवैते यूयं शृणुत मद्वचः । यज्ञं विधातुमिच्छामि तत्राज्ञां दातुमर्हथ

ರವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಗಳೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಯಜ್ಞವನ್ನು ವಿಧಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 46

सांप्रतं मामको यज्ञो युक्तः स्यान्मुनिसत्तमाः । एतद्विचार्य्य तत्त्वेन ब्रूत यूयं मुनीश्वराः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಯಜ್ಞ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಇದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ.

Verse 47

मुनय ऊचुः । राजन्विश्वजिदाख्यातो यज्ञानां यज्ञ उत्तमः । सांप्रतं कुरु तं यत्नान्मा विलंबं वृथा कृथाः

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ‘ವಿಶ್ವಜಿತ್’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾದ ಯಜ್ಞವು ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಅದನ್ನು ಈಗಲೇ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 48

अगस्त्य उवाच । नृपश्चक्रे ततो यज्ञं विश्वदिग्जयसंज्ञितम् । नानासंभारमधुरं कृतसर्वस्वदक्षिणम्

ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ರಾಜನು ‘ವಿಶ್ವದಿಗ್ಜಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ನಾನಾವಿಧ ಮಧುರ ಸಂಭಾರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 49

नानाविधेन दानेन मुनिसंतोषहर्षकृत् । सर्वस्वमेव प्रददौ द्विजेभ्यो बहुमानतः

ನಾನಾವಿಧ ದಾನಗಳಿಂದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ-ಹರ್ಷವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ, ಅವನು ಬಹುಮಾನದಿಂದ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೇ ನೀಡಿದನು.

Verse 50

तेषु विश्वेषु यातेषु पूजितेषु गृहान्स्वकान् । बन्धुष्वपि च तुष्टेषु मुनिषु प्रणतेषु च

ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಅತಿಥಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಬಂಧುಗಳು ಸಂತೃಪ್ತರಾದರು; ಮುನಿಗಳೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅನುಮೋದಿಸಿದರು।

Verse 51

तेन यज्ञेन विधिवद्विहितेन नरेश्वरः । शुशुभे शोभनाचारः स्वर्गे देवेंद्रवत्क्षणात्

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಆ ಯಜ್ಞದಿಂದ, ಶೋಭನಾಚಾರನಾದ ನರೆಶ್ವರನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 52

तत्रांतरे समभ्यायान्मुनिर्यमवतां वरः । विश्वामित्रमुनेरंतेवासी कौत्स इति स्मृतः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಬಂದನು—ಕೌತ್ಸನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮುನಿಯ ಅಂತೇವಾಸಿ ಶಿಷ್ಯನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು।

Verse 53

दक्षिणार्थं गुरोर्द्धीमान्पावितुं तं नरेश्वरम् । चतुर्दशसुवर्णानां कोटीराहर सत्वरम्

ಗುರುದಕ್ಷಿಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆ ನರೆಶ್ವರನನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸಿ, ಆ ಧೀಮಂತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಸ್ವರ್ಣಮುದ್ರைகளை ತಂದನು।

Verse 54

मद्दक्षिणेति गुरुणा निर्बन्धाद्याचितो रुषा । आगतः स मुनिः कौत्सस्ततो याचितुमादरात् । रघुं भूपालतिलकं दत्तसर्वस्वदक्षिणम्

‘ನನ್ನ ದಕ್ಷಿಣೆ!’ ಎಂದು ಗುರುವು ಕೋಪದಿಂದ ಹಠವಾಗಿ ಮರುಮರು ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಮುನಿ ಕೌತ್ಸನು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಬಂದನು; ನಂತರ ಆದರದಿಂದ ರಾಜತಿಲಕನಾದ ರಘುವನ್ನು ಯಾಚಿಸಲು ಹೋದನು—ಅವನು ಯಜ್ಞದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದ್ದನು।

Verse 55

तमागतमभिप्रेत्य रघुरादरतस्तदा । उत्थाय पूजयामास विधिवत्स परंतपः । सपर्य्यासीत्तस्य सर्वा मृत्पात्रविहितक्रिया

ಅವರ ಆಗಮನವನ್ನು ತಿಳಿದು ರಘು ಆಗ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಎದ್ದು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಆ ಪರಂತಪನು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಸರಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಸೇವಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 56

पूजासंभारमालोक्य तादृशं तं मुनीश्वरः । विस्मितोऽभून्निरानन्दो दक्षिणाऽशां परित्यजन् । उवाच मधुरं वाक्यं वाक्यज्ञानविशारदः

ಅಂತಹ ಅಲ್ಪ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನೀಶ್ವರನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಆನಂದವಿಲ್ಲದವನಾದನು; ದಕ್ಷಿಣೆಯ ಆಶೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ವಾಕ್ಯಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿಟ್ಟು ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 57

कौत्स उवाच । राजन्नभ्युदयस्तेऽस्तु गच्छाम्यन्यत्र सांप्रतम्

ಕೌತ್ಸನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನಗೆ ಅಭ್ಯುದಯವಾಗಲಿ; ನಾನು ಈಗ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 58

गुर्वर्थाहरणायैव दत्तसर्वस्वदक्षिणम् । त्वां न याचे धनाभावादतोऽन्यत्र व्रजाम्यहम्

ಗುರುವಿನ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೇ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಧನಾಭಾವದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 59

अगस्त्य उवाच । इत्युक्तस्तेन मुनिना रघुः परपुरंजयः । क्षणं ध्यात्वाऽब्रवीदेनं विनयाद्विहितांजलिः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮುನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶತ್ರುನಗರವಿಜಯಿ ರಘು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 60

रघुरुवाच । भगवंस्तिष्ठ मे हर्म्ये दिनमेकं मुनिव्रत । यावद्यतिष्ये भगवन्भवदर्थार्थमुच्चकैः

ರಘು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಮುನಿವ್ರತ! ನನ್ನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ತಂಗಿರಿ. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ, ಹೇ ಪೂಜ್ಯರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಾನು ಪರಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸುವೆನು.

Verse 61

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा परमोदारवचो मुनिमुदारधीः । प्रतस्थे च रघुस्तत्र कुबेरविजिगीषया

ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು— ಹೀಗೆ ಪರಮ ಉದಾರವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ರಘು ಕುಬೇರನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಧನ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 62

तमायांतं कुबेरोऽथ विज्ञाप्य वचनोदितैः । प्रसन्नमनसं चक्रे वृष्टिं स्वर्णस्य चाक्षयाम्

ಅವನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಚನಗಳಿಂದ ತಿಳಿದು ಕುಬೇರನು ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಚಿನ್ನದ ಅಕ್ಷಯ ವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು.

Verse 63

स्वर्णवृष्टिरभूद्यत्र सा स्वर्णखनिरुत्तमा । स मुनिं दर्शयामास खनिं तेन निवेदिताम्

ಅಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ವೃಷ್ಟಿ ನಡೆದ ಸ್ಥಳವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವರ್ಣಖನಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ಅವನು ಆ ಖನಿಯನ್ನು ಮುನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 64

तस्मै समर्पयामास तां रघुः खनिमुत्तमाम् । मुनीन्द्रोऽपि गृहीत्वाशु ततो गुर्वर्थमादरात्

ರಘುವು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಖನಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಮುನೀಂದ್ರರೂ ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗುರುವಿನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು.

Verse 65

राज्ञे निवेदयामास सर्वमन्यद्गुणाधिकः । वरानथ ददौ तुष्टः कौत्सो मतिमतां वरः

ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ರಾಜನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮತಿಮಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೌತ್ಸನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ವರಗಳನ್ನು ದತ್ತನು.

Verse 66

कौत्स उवाच । राजंल्लभस्व सत्पुत्रं निजवंशगुणान्वितम् । इयं स्वर्णखनिस्तूर्णं मनोभीष्टफलप्रदा

ಕೌತ್ಸನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ವಂಶಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಸತ್ಪುತ್ರನನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯಲಿ. ಈ ಸ್ವರ್ಣಖನಿಯು ನಿನ್ನ ಮನೋಭೀಷ್ಟ ಫಲಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನೀಡಲಿ.

Verse 67

भूयादत्र परं तीर्थं सर्वपापहरं सदा । अत्र स्नानेन दानेन नृणां लक्ष्मीः प्रजायते

ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸರ್ವಪಾಪಹರವಾದ ಪರಮ ತೀರ್ಥವು ಇರಲಿ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ—ಸಮೃದ್ಧಿ—ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 68

वैशाखे शुक्लद्वादश्यां यात्रा सांवत्सरी स्मृता । नानाभीष्टफलप्राप्तिर्भूयान्मद्वचसा नृणाम्

ವೈಶಾಖ ಶುಕ್ಲ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಯಾತ್ರೆ ‘ಸಾಂವತ್ಸರೀ’—ವಾರ್ಷಿಕ ಯಾತ್ರೆ—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಜನರಿಗೆ ನಾನಾವಿಧ ಅಭೀಷ್ಟ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗಲಿ.

Verse 69

अगस्त्य उवाच । इति दत्त्वा वरान्राज्ञे कौत्सः संतुष्टमानसः । प्रतस्थे निजकार्यार्थे गुरोराश्रममुत्सुकः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ರಾಜನಿಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಕೌತ್ಸನು ತೃಪ್ತಮನಸ್ಕನಾದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಗುರುಗಳ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 70

राजा स कृतकृत्योऽथ शेषं संगृह्य तद्धनम् । द्विजेभ्यो विधिवद्दत्त्वा पालयामास वै प्रजाः

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿದ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ, ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 71

एवं स्वर्णखनेर्जातं माहात्म्यं च मुनीश्वरात्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮುನೀಶ್ವರರಿಂದ ಶ್ರುತವಾದ ‘ಸ್ವರ್ಣಖನಿ’ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದ ವೃತ್ತಾಂತವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।