Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನಂತರ ಆ ಸ್ಥಳದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುವ ‘ನಾರದ-ಆದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಜರೆಯೂ ದಾರಿದ್ರ್ಯವೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

ಹೇ ದೇವಿ! ಮೂಲಚಂಡೀಶನ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಮೂರು ನೂರು ಧನುಷ್ಯ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಕಳ್ಳರನ್ನು ತಡೆಯುವ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು; ತಕ್ಷಣವೇ ಜರಾರಹಿತ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ನಾರದನಿಗೆ ಜರೆಯು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು? ಹಾಗೆಯೇ ಸೂರ್ಯನ ಆರಾಧನೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು? ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ನಾರದನು ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಪುತ್ರರೆಲ್ಲರನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು.

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

ಆ ರಾಜಕುಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಾರದನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ವಿನಯ-ಗೌರವಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದರು.

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

ಎಲ್ಲರೂ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಯಥಾನ್ಯಾಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು—ಸಾಂಬನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಅವನ ಅವಿನಯವನ್ನು ಕಂಡ ನಾರದನು ಆಗ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

ಹೇ ಸಾಂಬ, ಹರಿಯ ಪುತ್ರನೇ! ನೀ ದೇಹಮದದಿಂದ ಮತ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ನೀ ಭಯಂಕರ ಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿ.

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

ಸಾಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಜಿತಾತ್ಮರಾದ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರೆ ಅವರ ತಪಶಕ್ತಿಗೆ ಹಾನಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

ಓ ನಾರದಾ! ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವದ ಲೇಶಮಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೀ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

ನಿನಗೆ ಪತ್ನಿಯಿಲ್ಲ, ಪುತ್ರರಿಲ್ಲ; ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲ. ಮನೆ ಇಲ್ಲ, ಬಾಗಿಲೂ ಇಲ್ಲ; ಹಸುಗಳಿಲ್ಲ, ಕರುಗಳಿಲ್ಲ.

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರನು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀಯ; ಆದರೂ ನಿತ್ಯ ಅಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತೀಯ—ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಏಕೆ ಹೀಗಿದೆ?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

ಯುದ್ಧವಿಲ್ಲದೆ ನಿನಗೆ ಸುಖವಿಲ್ಲ, ಕಲಹವಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಸುಖವಿಲ್ಲ. ಸಂದರ್ಭ ಯಾವದೇ ಇರಲಿ, ವಾಗ್ವಾದವೇ ನಿನಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯ.

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಜಪ, ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಪಿತೃ-ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ—ಇವುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾರದರು ಇವುಗಳಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

ಯೌವನದ ಗರ್ವದಿಂದ ನೀನು ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರಋಷಿ, ನೀನೂ ಜರೆಯ ಭಾರದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುವೆ।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಳಿಕ, ಓ ದೇವಿ, ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ಏಕಾಂತವಾದ, ನಿರ್ಮಲವಾದ, ಮುಳ್ಳು-ಎಲುಬುಗಳಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

ಕೃಷ್ಣಾಜಿನದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ರಮ್ಯವಾದ ಋಷಿತೋಯಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಮಹಾಮುನಿಯು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ (ಆರಾಧ್ಯವನ್ನು) ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

ಅವನು ಸೂರ್ಯನ ಸುಂದರ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು; ಅದು ಸರ್ವ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು. ತಿಮಿರಾಪಹನಾದ ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ಋಕ್-ಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಾಮಗಾನಗಳ ಧಾಮಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಃ। ಜ್ಞಾನವೇ ಏಕರೂಪ ದೇಹವಾಗಿರುವವನೇ, ತಮಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೊಳೆದುಹಾಕಿದವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಃ।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

ಶುದ್ಧ ಜ್ಯೋತಿ-ಸ್ವರೂಪನಾದ, ನಿರ್ಮೂರ್ತನಾದ, ಅಮಲಾತ್ಮನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಃ। ಅತ್ಯುನ್ನತನಾದ, ವರೆಣ್ಯನಾದ, ಸರ್ವಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವನಿಗೆ ವಂದನೆ।

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

ಅಖಿಲ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಸ್ವರೂಪನಾದ, ಆನಂದಮೂರ್ತಿಯಾದ ಅವನಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ। ಸರ್ವಕಾರಣಗಳ ಮೂಲವೂ ಪವಿತ್ರನೂ ಆದ, ಜ್ಞಾನಚೇತನರ ಮನಸ್ಸು ನೆಲಸುವ ನಿಷ್ಠಾಸ್ವರೂಪ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

ಸರ್ವಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೂ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾದ ನಿಜರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಃ। ಹೇ ಭಾಸ್ಕರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ದಿನಕರ್ತ, ನಿಮಗೂ ನಮಃ।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಅವನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಸನಾತನ ಚಕ್ಷುವಾದ ದೇವನು ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು. ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುನಿಪುಂಗವ ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಿನಗೆ ದಾನಮಾಡುವೆನು.

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ ದಿವಾಕರ, ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಕುಮಾರತ್ವಯುಕ್ತವಾಗಿರಲಿ; ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಜರಾಯುಕ್ತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

ಸಪ್ತಮಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ರವಿವಾರದಲ್ಲಿ, ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ—ಹೇ ತಿಮಿರಾಪಹ—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ರೋಗಭಯ ಇರದಿರಲಿ.

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—‘ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ರವಿ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು. ಹೇ ದೇವಿ, ಇಂತೆ ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ನಾರದ ಮತ್ತು ಆದಿತ್ಯದೇವನ ಸಂಬಂಧವಾದುದು, ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವು.

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ನಾರದ-ಆದಿತ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮೂರುನೂರ ಐದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.