Adhyaya 256

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नंदादित्यं समाहितः । नंदेन स्थापितं पूर्वं तत्रैवामितबुद्धिना

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನಂತರ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ನಂದಾದಿತ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅಮಿತಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ರಾಜ ನಂದನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ್ದನು.

Verse 2

नंदो राजा पुरा ह्यासीत्सर्वलोकसुखप्रदः । न दुर्भिक्षं न च व्याधि नाकाले मरणं नृणाम्

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜ ನಂದನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸುಖಪ್ರದನಾಗಿದ್ದನು. ದುರ್ಭಿಕ್ಷವೂ ಇಲ್ಲ, ವ್ಯಾಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಕಾಲಮರಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 3

तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे न चावृष्टिकृतं भयम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य पूर्वकर्मानुसारतः

ಆ ಧರ್ಮಜ್ಞ ರಾಜನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ (ಫಲವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು).

Verse 4

कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः

ಭಯಂಕರ ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತನಾಗಿ ಅವನು ವೈರಾಗ್ಯದ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಆ ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅವನು ರೋಗದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 5

देव्युवाच । किमसौ रोगवान्राजा सार्वभौमो महीपतिः । तस्य धर्मरतस्यापि कस्माद्रोग समुद्भवः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಜನು, ಭೂಮಿಪತಿ, ಏಕೆ ರೋಗಗ್ರಸ್ತನು? ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಈ ರೋಗ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿತು?

Verse 6

ईश्वर उवाच । एष धर्मसदाचारो नंदो राजा प्रतापवान् । व्यचरत्सर्वलोकान्स विमानवरमास्थितः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಇವನು ಧರ್ಮಸದುಪಚಾರಯುಕ್ತನಾದ ಪ್ರತಾಪವಂತ ನಂದರಾಜನು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ಅವನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 7

विमानं तस्य तुष्टेन दत्तं वै विष्णुना स्वयम् । कामगं वरवर्णेन बर्हिणेन विनादितम्

ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಸ್ವತಃ ಆ ವಿಮಾನವನ್ನು ದತ್ತವಾಗಿ ನೀಡಿದನು— ಅದು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗುವದು; ದಿವ್ಯವರ್ಣದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಯೂರನ ಮಧುರ ನಾದದಿಂದ ನಿನಾದಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 8

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो विचरंस्तत्र संस्थितः । गतवान्मानसं दिव्यं सरो देवगणान्वितम्

ಒಮ್ಮೆ ಆ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ದಿವ್ಯ ಮಾನಸ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು.

Verse 9

तत्रापश्यद्बृहत्पद्मं सरोमध्यगतं सितम् । तत्र चांगुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸರೋವರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಮಹಾ ಶ್ವೇತ ಪದ್ಮವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಂಗುಷ್ಟಮಾತ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ವಿರಾಜಿಸಿದ್ದನು।

Verse 10

रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् । तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत्समाहर

ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ದ್ವಿಭುಜನಾಗಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜನು ಸಾರಥಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಆ ಪದ್ಮವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊ।”

Verse 11

इदं तु शिरसा बिभ्रत्सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर मा चिरम्

“ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನಾನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದರೆ ನಾನು ಶ್ಲಾಘನೀಯನಾಗುವೆನು; ಆದ್ದರಿಂದ ತಂದುಕೊ—ತಡಮಾಡಬೇಡ।”

Verse 12

एवमुक्तस्ततस्तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तत्पद्मं वरवर्णिनि । स्पृष्टमात्रे तदा पद्मे हुंकारः समपद्यत

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸಾರಥಿ ಒಳಗೆ (ಸರೋವರಕ್ಕೆ) ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಓ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಮತ್ತು ಆ ಪದ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಪದ್ಮವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಭಯಾನಕ “ಹುಂ”ಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 13

राजा च तत्क्षणात्तेन शब्देन समजायत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः

ಆ ಶಬ್ದದಿಂದಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಜನು ಬದಲಾಗಿದನು—ಅವನು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗಿದನು, ವರ್ಣವು ಹೋದದು, ಮತ್ತು ಬಲ-ವೀರ್ಯವಿಲ್ಲದವನಾದನು।

Verse 14

तथागतमथात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिंतयन्

ತನ್ನ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು ಶೋಕತಪ್ತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು, 'ಇದೇನು?' ಎಂದು ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದನು.

Verse 15

तस्य चिंतयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रस्तु स तं पप्रच्छ पार्थिवः

ಅವನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ವಸಿಷ್ಠರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಆಗ ಆ ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 16

एष मे भगवञ्जातो देहस्यास्य विपर्ययः । कुष्ठरोगाभिभूतात्मा नाहं जीवितुमुत्सहे

'ಓ ಭಗವಂತನೇ! ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ವಿಪರೀತ ಸ್ಥಿತಿ ಒದಗಿಬಂದಿದೆ. ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನಾನು ಇನ್ನು ಬದುಕಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ.'

Verse 17

उपायं ब्रूहि मे ब्रह्मन्व्याधितस्य चिकित्सितम् । उताहो व्रतमन्यद्वा दानं यज्ञमथापि वा

'ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅಥವಾ ಉಪಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ. ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ರತ, ದಾನ ಅಥವಾ ಯಜ್ಞವನ್ನಾದರೂ ಸೂಚಿಸಿ.'

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । एतद्ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्व देवताः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು: 'ಬ್ರಹ್ಮೋದ್ಭವ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಕಮಲವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ಸಕಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.'

Verse 19

एतद्धि दृश्यते धन्यैः पद्मं कैः क्वापि पार्थिव । एतस्मिन्दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಈ ಪದ್ಮವು ಧನ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ—ಎಲ್ಲೋ ಯಾರಿಗೋ ಅತಿ ದುರ್ಲಭ. ಇದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡು ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು…

Verse 20

सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं निर्वाण माप्नुयात् । एष दृष्ट्वा तु ते सूतो हर्तुं तोये प्रविष्टवान्

…ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಿರ್ವಾಣಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸೂತನು (ಸಾರಥಿ) ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಪದ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 21

तव वाक्येन राजेंद्र मृतोऽसौ रोगवान्भवेत् । ब्रह्मपुत्रोऽप्यहं तेन पश्यामि परमेश्वरम्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಅವನು ಮೃತಪ್ರಾಯನಾಗಿ ರೋಗಗ್ರಸ್ತನಾಗುವನು. ಆದರೂ ಅದೇ (ದಿವ್ಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ) ನಾನು ಕೂಡ—ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದರೂ—ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

Verse 22

अहन्यहनि चागच्छंस्त्वं पुनर्दृष्टवानसि । वांछंति देवता नित्यममुं हृदि मनोरथम्

ದಿನದಿನವೂ ಬಂದು ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದರ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವೆ. ದೇವತೆಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮನೋರಥವನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा स्नात्वा कदा वयम् । प्राप्स्यामः परमं ब्रह्म यद्गत्वा न पुनर्भवेत्

ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಪದ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಾವು ಯಾವಾಗ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು—ಅದನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲವಲ್ಲ?

Verse 24

इदं च कारणं भूयो द्वितीयं शृणु पार्थिव । कुष्ठस्य यत्त्वया प्राप्तं हर्तुकामेन पंकजम्

ಓ ಪಾರ್ಥಿವ ರಾಜನೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಎರಡನೇ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಕೇಳು. ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ—ಪದ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆಯೆ.

Verse 25

प्रद्योतनस्तु गर्भेऽस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । तवैषा बुद्धिरभवद्दृष्ट्वेदं वरपंकजम्

ಈ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರದ್ಯೋತನನು ಸ್ವಯಮೇವ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಈ ವರಪದ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಬುದ್ಧಿ ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 26

धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् । इदं चिन्तयतः पापमेवं देवेन दर्शितम्

ಲೋಕಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲಂಕಾರವೆಂದು ಇದನ್ನು ನಾನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುವೆನು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪವನ್ನು ದೇವನು ಹೀಗೆ ತೋರಿಸಿದನು.

Verse 27

ततः सर्वप्रयत्नेन तमाराधय भास्करम् । प्रसादाद्देवदेवस्य मोक्ष्यसे नात्र संशयः

ಆದುದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು) ಆರಾಧಿಸು. ದೇವದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 28

प्रभासं गच्छ राजेंद्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र सिद्धिर्भवेच्छीघ्रमार्त्तानां प्राणिनां भुवि

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪ್ರಭಾಸ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಥರಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಶಮನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 29

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठस्य महात्मनः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य माहेश्वर्यास्तटे शुभे

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ, ಮಾಹೇಶ್ವರಿಯ ಶುಭ ತಟಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 30

नंदादित्यं प्रतिष्ठाप्य गंधधूपानुलेपनैः । पूजयामास तं देवि पुष्पैरुच्चावचैस्तथा

ನಂದಾದಿತ್ಯನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಹೇ ದೇವಿ, ಸುಗಂಧ, ಧೂಪ, ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 31

तस्य तुष्टो दिवानाथो वरदोऽहमथाब्रवीत्

ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ದಿವಾನಾಥ (ಸೂರ್ಯದೇವ)ನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ವರಪ್ರದಾತನು.”

Verse 32

नन्द उवाच । कुष्ठेन महता व्याप्तं पश्य मां सुरसत्तम । यथाऽयं नाशमायाति तथा कुरु दिवाकर

ನಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು; ಭಯಂಕರ ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ನಾನು ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದಿವಾಕರ, ಈ ರೋಗ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 33

सान्निध्यं कुरु देवेश स्थानेऽस्मिन्नित्यदा विभो

ಹೇ ದೇವೇಶ, ಹೇ ವಿಭೋ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿರಿ।

Verse 34

सूर्य उवाच । नीरोगस्त्वं महाराज सद्य एव भविष्यसि । अत्र ये मां समागत्य द्रक्ष्यंति च नरा भुवि

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ಇಂದೇ ನಿರೋಗಿಯಾಗುವೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ನರರು…

Verse 35

सप्तम्यां सूर्यवारेण यास्यंति परमां गतिम् । अत्र मे सूर्यवारेण सांनिध्यं सप्तमीदिने । भविष्यति न संदेहो गमिष्ये त्वं सुखी भव

ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿ ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೆ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಪ್ತಮೀ ದಿನ ಭಾನುವಾರವಾದಾಗ ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಸುಖಿಯಾಗಿರು.

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಂಶು (ಸೂರ್ಯದೇವ) ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು.

Verse 37

नीरोगत्वमवा प्यासौ कृत्वा राज्यमनुत्तमम् । जगाम परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा श्राद्धं प्रयत्नतः

ಅವನು ನಿರೋಗತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅನುತ್ತಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ದೇವ ದಿವಾಕರ ಇರುವ ಪರಮಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 38

नंदादित्यं पुनर्दृष्ट्वा न पुनर्मर्त्त्यतां व्रजेत । प्रदद्यात्कपिलां तत्र ब्राह्मणे वेदपारगे

ನಂದಾದಿತ್ಯನನ್ನು ಪುನಃ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಮತ್ತೆ ಮರ್ಥ್ಯಭಾವಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಅಲ್ಲಿ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕಪಿಲಾ ಗೋವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 39

अहोरात्रोषितो भूत्वा घृतधेनुमथापि वा । न तस्य गुणितुं शक्या संख्या पुण्यस्य केनचित्

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿಸಿದರೂ—ಅಥವಾ ಘೃತದಾಯಿನಿ ಧೇನುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ—ಲಭಿಸುವ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಯಾರೂ ಗಣಿಸಲಾರರು।

Verse 40

इत्येवं देवदेवस्य माहात्म्यं दीप्तदीधितेः । कथितं तव सुश्रोणि सर्वपापप्रणाशनम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ದೇವದೇವನಾದ ದೀಪ್ತ ತೇಜಸ್ವಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕ.

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नन्दादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ನಂದಾದಿತ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 256ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।