Adhyaya 225

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततोगच्छेन्महादेवि देवं चाऽनरकेश्वरम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे सर्वपातकनाशनम् । तन्माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमनाः प्रिये

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ನಂತರ ಅನರಕೇಶ್ವರ ದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಅದರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಪ್ರಿಯೆ, ಏಕಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 2

मथुरानाम विख्याता नगरी धरणीतले । तत्र विप्रोऽभवत्पूर्वं देवशर्मेति विश्रुतः । अगस्त्यगोत्रो विद्वान्वै स तु दारिद्र्यपीडितः

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಥುರಾ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಗರಿಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವಶರ್ಮನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು—ಅಗಸ್ತ್ಯಗೋತ್ರಜನ, ವಿದ್ಯಾವಂತನು; ಆದರೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನು.

Verse 3

अथापरोऽभवत्तत्र तादृग्रूपवयोऽन्वितः । तन्नाम गोत्रो देवेशि ब्राह्मणो वेदपारगः

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ರೂಪವೂ ವಯಸ್ಸೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಅವನ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಗೋತ್ರವೂ ಅದೇ; ಅವನು ವೇದಪಾರಂಗತನು.

Verse 4

अथ प्राह यमो दूतं रौद्रमूर्धशिरोरुहम् । गच्छ भो मथुरां शीघ्रं देवशर्माणमानय

ಅప్పుడు ಯಮನು ತನ್ನ ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಭಯಂಕರ ಶಿರಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೂದಲಿರುವವನೇ—“ಓ ಭದ್ರಾ! ಶೀಘ್ರ ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಿ ದೇವಶರ್ಮನನ್ನು ಕರೆತರು.”

Verse 5

अथागत्य ततो दूतो गृहीत्वा तत्र वै गतः । तं दृष्ट्वाथ यमो नत्वा प्राह दूतं क्रुधान्वितः

ನಂತರ ದೂತನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮರಳಿ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಯಮನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಕೋಪದಿಂದ ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 6

नायमानेतुमादिष्टो देवशर्मां मया तव । अन्योस्ति देवशर्मा यस्त मानय गतायुषम् । एनं विप्रं च दीर्घायुं नय तत्राविलंबितम्

“ಇವನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಕರೆತರುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದ ದೇವಶರ್ಮನಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೇವಶರ್ಮನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದಿದೆ—ಅವನನ್ನು ಕರೆತರು. ಆದರೆ ಈ ದೀರ್ಘಾಯು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮರಳಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು.”

Verse 7

ईश्वर उवाच । अथाब्रवीद्ब्राह्मणो वै नाहं यास्ये गृहं विभो । दारिद्र्येणातिनिर्विण्णो यावज्जीवं सुरेश्वर । इहैव क्षपयिष्यामि शेषमायुस्तवांतिके

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಭೋ, ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿ, ಉಳಿದ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವೆನು।

Verse 8

यम उवाच । अकाले नात्र चायाति कश्चिद्ब्राह्मणसत्तम । मुहूर्तमपि नो जीवेत्पूर्णकालेन वै भुवि

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಯಾದ ಪೂರ್ಣಕಾಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಜೀವಿಯೂ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

अत एव हि मे नाम धर्मराजेति विश्रुतम्

ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಹೆಸರು ‘ಧರ್ಮರಾಜ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 10

न मे सुहृन्न मे द्वेष्यः कश्चिदस्ति धरातले । विद्धः शरशतेनापि नाऽकाले म्रियते यतः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಇಲ್ಲ, ಶತ್ರುವೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ನೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿತನಾದರೂ, ನಿಗದಿತ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 11

कुशाग्रेणापि विद्धः सन्काले पूर्णे न जीवति । तस्माद्गच्छ द्विजश्रेष्ठ यावद्गात्रं न दह्यते

ಕುಶದ ಅಗ್ರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನಾದರೂ, ನಿಗದಿತ ಕಾಲ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ದೇಹ ದಹನವಾಗುವ ಮೊದಲು ಹೋಗು।

Verse 12

अथाब्रवीद्ब्राह्मणोऽसौ यदि प्रेषयसे प्रभो । प्रश्नमेकं मया पृष्टो यथावद्वक्तुमर्हसि

ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು— “ಪ್ರಭೋ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಕೇಳಿದ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು.”

Verse 13

न वृथा जायते देव साधूनां दर्शनं क्वचित् । युष्माकं च विशेषेण तस्मादेतद्ब्रवीम्यहम्

“ಹೇ ದೇವ, ಸಾಧುಗಳ ದರ್ಶನವು ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 14

एते ये नरका रौद्रा दृश्यन्ते च सुदारुणाः । कर्मणा केन कं गच्छेन्मानवो नरकं यम

“ಹೇ ಯಮಧರ್ಮರಾಜ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಈ ಭಯಾನಕ, ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ನರಕಗಳಿಗೆ—ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ? ತಿಳಿಸು.”

Verse 15

कति संख्याः स्युरेते च नरकाः किंप्रमाणतः । एतत्सर्वं सुरश्रेष्ठ यथावद्वक्तुमर्हसि

“ಈ ನರಕಗಳು ಎಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯವು? ಅವುಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಅಥವಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಎಷ್ಟು? ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು.”

Verse 16

यम उवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यावन्तो नरकाः स्थिताः । कर्मणा येन गच्छेत मानवो द्विजसत्तम । एकविंशत्समाख्याता नरका मम मन्दिरे

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಕೇಳು; ಎಷ್ಟು ನರಕಗಳು ಇವೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ನರಕಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.”

Verse 17

यानेतान्प्रेक्षसे विप्र यंत्र मध्ये व्यवस्थितान् । पीड्यमानान्किंकरैर्मे कृतघ्नान्पा पसंयुतान्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನೀನು ಯಾತನಾಯಂತ್ರಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವೆಯೋ, ಅವರು ನನ್ನ ಕಿಂಕರರಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಕೃತಘ್ನರು, ಪಾಪಬಂಧನಯುಕ್ತರು.

Verse 18

लोहास्यवायसा येषां नेत्रोद्धारं प्रकुर्वते । एतैर्निरीक्षितान्येव कलत्राणि दुरात्मभिः

ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ಪಾಪದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದ ದುರಾತ್ಮರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಂಚುಳ್ಳ ಕಾಗೆಗಳು ಕಿತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

Verse 19

परेषां द्विजशार्दूल सरागैः पापि भिः सदा । कुम्भीपाकगतानेतानथ पश्यसि पापिनः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶಾರ್ದೂಲ! ರಾಗ ಮತ್ತು ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಆಸಕ್ತರಾದ ಈ ಪಾಪಿಗಳು ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೀನು ಈಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 20

कूटसाक्ष्यरता ह्येते कटुवाङ्निरतास्तथा । एते लोहमयास्तम्भान्संतप्तान्पावकप्र भान्

ಕೂಟಸಾಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ ಕಟುವಚನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಇವರು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದಹಿಸುವ ತಪ್ತ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸ್ತಂಭಗಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

आलिंगंति दुरात्मानः परदाररतास्तु ये । एते वैतरणीमध्ये पूयशोणितसंकुले

ಪರದಾರರತ ದುರಾತ್ಮರು ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಲು ಬಾಧ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಪೂಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೈತರಣಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

ये तिष्ठंति द्विजश्रेष्ठ सर्वे विश्वासघातकाः । असिपत्रवने घोरे भिद्यन्ते ये तु खण्डशः । ते नष्टाः स्वामिनं त्यक्त्वा संग्रामे समुपस्थिते

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ವಿಶ್ವಾಸಘಾತಕರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಭಯಂಕರ ಅಸಿಪತ್ರವನದಲ್ಲಿ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಚೀರಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ/ನಾಯಕನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

अंगारराशीन्वै दीप्तान्ये गाहन्ते नराधमाः । स्वामिद्रोहरता ह्येते तथा हेतुप्रवादकाः

ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಅಂಗಾರರಾಶಿಗಳೊಳಗೆ ಧುಮುಕುವ ನರಾಧಮರು ಸ್ವಾಮಿದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನೆಪಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕಲుషಿತ ‘ಕಾರಣ’ಗಳನ್ನು ಹರಡುವವರೂ ಅವರೇ.

Verse 24

लोहशंकुभिराकीर्णमाक्रमन्ति नराधमाः । क्रन्दमाना द्विजश्रेष्ठ उपानद्दानवर्जिताः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಕಬ್ಬಿಣದ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲು ಬಾಧ್ಯರಾಗುವ ನರಾಧಮರು ಅಳುತ್ತಾ ಕಿರುಚುತ್ತಾರೆ—ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಪಾದುಕಾದಾನವನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದರು.

Verse 25

अधोमुखा निबद्धा ये वृक्षाग्रे पावकोपरि । ब्रह्महत्यान्विताः सर्व एते चैव नराधमाः

ಅಗ್ನಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಮರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ತೂಗುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಯುಕ್ತರು; ಇವರೇ ನರಾಧಮರು.

Verse 26

मशकैर्मत्कुणैः काकैर्ये भक्ष्यंते विहंगमैः । व्रतभंगरता ह्येते व्रतिना चैव हिंसकाः

ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ಬೆಡ್‌ಬಗ್‌ಗಳು, ಕಾಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಭಕ್ಷಿಸುವವರು ವ್ರತಭಂಗದಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿರುವವರು; ವ್ರತಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವವರೂ ಅವರೇ.

Verse 27

कुठारकण्ठिता ह्येते भूयः संति तथाविधाः । गोहन्तारो दुरात्मानो देवब्राह्मणानिंदका

ಇವರು ಇಂತಹವರು ಅನೇಕರು—ಕಂಠದ ಮೇಲೆ ಕೊಡಲಿ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟವರು; ದುರುಾತ್ಮರು, ಗೋಹಂತಕರು, ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನಿಂದಕರು।

Verse 28

ये भक्ष्यंते शृगालैश्च वृकैर्लोहमयैर्मुखैः । परस्वानां च हर्तारः परस्त्रीणां च हर्तृकाः । आत्ममांसानि ये पापा भक्षयंति बुभुक्षिताः

ಪರರ ಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವ ಪಾಪಿಗಳು—ಕಬ್ಬಿಣದಂತ ಮುಖಗಳಿರುವ ನರಿ ಮತ್ತು ತೋಳಗಳಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಹಸಿವಿನಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

न दत्तमन्नमेतैस्तु कदाचिद्वै द्विजोत्तम । रुधिरं ये पिबंत्येते वसापूयपरिप्लुतम् । ब्राह्मणानां विनाशाय गवामेते सदा स्थिताः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇವರು ಎಂದಿಗೂ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಕೊಬ್ಬು ಮತ್ತು ಪುಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಕ್ತವನ್ನು ಇವರು ಕುಡಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಸದಾ ನಿಂತವರು ಇವರು।

Verse 30

कूटशाल्मलिबद्धाश्च तीक्ष्णकण्टकपीडिताः । छिद्रान्वेषणसंयुक्ताः परेषां नित्यसंस्थिताः

ಮುಳ್ಳುಗಳಿರುವ ಕೂಟ-ಶಾಲ್ಮಲಿ ಮರಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಅವರು ಸದಾ ದೋಷ ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ—ನಿತ್ಯ ಪರರ ದುರ್ಬಲತೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಲಸಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 31

क्रकचेन तु छिद्यन्ते य इमे द्विजसत्तम । अभक्ष्यनिरता ह्येते स्वधर्मस्य विदूषकाः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ಇವರು ಅರೆಯಿಂದ ಚೀರಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ—ಅಭಕ್ಷ್ಯ ಭಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಕಲుషಗೊಳಿಸುವವರು।

Verse 32

कन्याविक्रयकर्त्तारः कन्यानां जीवभंजकाः । पुरीषमध्यगा ह्येते पच्यंते मम किंकरैः

ಕನ್ಯೆಯರನ್ನು ಮಾರುವವರೂ, ಕನ್ಯೆಯರ ಜೀವವನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸುವವರೂ ಮಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು ನನ್ನ ಕಿಂಕರರಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

संदेशैर्दारुणैर्जिह्वा येषामुत्पाट्यते मुहुः । वाग्लोपनिरता ह्येते मृषावादपरायणाः

ಭೀಕರ ಆದೇಶಗಳಿಂದ ಯಾರ ನಾಲಿಗೆ ಮರುಮರು ಕೀಳಲ್ಪಡುತ್ತದೋ—ಅವರು ವಾಕ್ನಾಶದಲ್ಲಿ ನಿರತರು, ಮಿಥ್ಯಾವಾದದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರು।

Verse 34

ये शीतेन प्रबाध्यंते वेप माना मुहुर्मुहुः । देवस्वानां च हर्तारो ब्राह्मणानां विशेषतः

ತೀವ್ರ ಶೀತದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮರುಮರು ನಡುಗುವವರು—ಅವರು ದೇವಸ್ವವನ್ನು ಕದ್ದವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಧನವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದವರು।

Verse 35

तेषां शिरसि निक्षिप्तो भूरिभारो द्विजोत्तम । अतोऽमी ब्राह्मणश्रेष्ठ पूत्का रयन्ति भैरवम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಹಾಭಾರವನ್ನು ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವರು ಭೈರವಸಮಾನ ಭಯಾನಕ ಆಕ್ರಂದನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

यम उवाच । एवमेतत्समाख्यातं तव सर्वं द्विजोत्तम । नरकाणां स्वरूपं तु कर्मणां वै यथाक्रमम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: ನರಕಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕರ್ಮಗಳು।

Verse 37

गच्छ शीघ्रं महाभाग यावत्कायो न दह्यते

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ದೇಹವು ದಹನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾಗುವ ಮೊದಲು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗು।

Verse 38

ब्राह्मण उवाच । कथय त्वं सुरश्रेष्ठ मम सर्वं समाहितः । न गच्छेत्कर्मणा येन नरकं मानवः क्वचित्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಯಾವ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಮಾನವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 39

सतां सप्तपदं मैत्रमित्याहुर्बुद्धिकोविदाः । मित्रतां च पुरस्कृत्य समासाद्वक्तुमर्हसि

ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಸಜ್ಜನರಲ್ಲಿ ‘ಸಪ್ತಪದ’ದಿಂದ ಸ್ನೇಹವು ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಸಮೀಪಿಸಿ ನನಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೇಳು।

Verse 40

यम उवाच । प्रभासं क्षेत्रमासाद्या नरकेश्वरमुत्तमम् । यः पश्यति नरो भक्त्या नरकं स न पश्यति

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಮ ನರಕೇಶ್ವರನನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವವನು ನರಕವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ನರಕದರ್ಶನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

स्थापितं यन्मया लिंगं शिवभक्त्या युतेन च । एतद्गुह्यं मया प्रोक्तं तव प्रीत्यै द्विजोत्तम

ನನ್ನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಆ ಲಿಂಗವು ಶಿವಭಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಈ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ।

Verse 42

गोपनीयं प्रयत्नेन मम वाक्यादसंशयम् । एवमुक्तस्तदा विप्रः स्वयमेवावनिं ययौ

“ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು.” ಎಂದು ಉಪದೇಶಿತನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಾನೇ ಭೂಮಿಗೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 43

लब्ध्वा कलेवरं सोऽथ विस्मयं परमं गतः । तत्स्मृत्वा वचनं सर्वं धर्मराजस्य धीमतः

ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದ ಅವನು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ಮತ್ತು ಧೀಮಂತ ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಚನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 44

गत्वा तत्र स नित्यं वै पूजयामास तं प्रभुम् । यावज्जीवं वरारोहे ततः सिद्धिं परां गतः

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ನಿತ್ಯವೂ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ನಂತರ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भक्त्या तमवलोकयन् । अपि पातकयुक्तोऽपि न याति नरके नरः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯತ್ನದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು; ಪಾಪಯುಕ್ತನಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 46

आश्वयुक्कृष्णपक्षे तु चतुर्दश्यां विधानतः । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

कृष्णाजिनं तत्र देयं ब्राह्मणे वेदपारगे । यावत्तिलानां संख्यानं तावत्स्वर्गे महीयते

ಅಲ್ಲಿ ವೇದಪಾರಗನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಷ್ಟು ಎಳ್ಳಿನ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.