Adhyaya 107

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि समासतः । भक्तिभेदान्पृथक्तस्य ब्रह्मणो बालरूपिणः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ, ಸರ್ವದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನನಾದ ಆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ದಿವ್ಯ ಬಾಲರೂಪದ ಪೂಜಾವಿಧಾನವನ್ನೂ, ಭಕ್ತಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ಭೇದಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

रथयात्राविधानं तु स्तोत्रमंत्रविधिक्रमम् । विविधा भक्तिरुद्दिष्टा मनोवाक्कायसंभवा

ರಥಯಾತ್ರೆಯ ವಿಧಾನವೂ, ಸ್ತೋತ್ರ-ಮಂತ್ರಗಳ ವಿಧಿಕ್ರಮವೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ದೇಹಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಭಕ್ತಿ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 3

लौकिकी वैदिकी चापि भवेदाध्यात्मिकी तथा । ध्यानधारणया या तु वेदानां स्मरणेन च । ब्रह्मप्रीतिकरी चैषा मानसी भक्तिरुच्यते

ಭಕ್ತಿ ಲೌಕಿಕವೂ, ವೈದಿಕವೂ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಧ್ಯಾನ-ಧಾರಣೆಯಿಂದಲೂ ವೇದಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೂ ಆಚರಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಕರವಾಗುವದು ‘ಮಾನಸೀ ಭಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 4

मंत्रवेदनमस्कारैरग्निश्राद्धविधानकैः । जाप्यैश्चारण्यकैश्चैव वाचिकी भक्तिरुच्यते

ಮಂತ್ರಗಳು, ವೇದಪಠಣ, ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಗ್ನಿಕರ್ಮ-ಶ್ರಾದ್ಧವಿಧಾನಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಜಪ ಮತ್ತು ಆರಣ್ಯಕ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ನಡೆಯುವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ‘ವಾಚಿಕೀ ಭಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

व्रतोपवासनियमैश्चितेंद्रियनिरोधिभिः । कृच्छ्र सांतपनैश्चान्यैस्तथा चांद्रायणादिभिः

ವ್ರತಗಳು, ಉಪವಾಸಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಕರ ನಿಯಮಗಳಿಂದ; ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಸಾಂತಪನಾದಿ ತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಚಾಂದ್ರಾಯಣಾದಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳಿಂದ—ಇಂತೆ ದೇಹಮೂಲಕ ಭಕ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 6

ब्रह्मोक्तैश्चोपवासैश्च तथान्यैश्च शुभव्रतैः । कायिकी भक्तिराख्याता त्रिविधा तु द्विजन्मनाम्

ಬ್ರಹ್ಮೋಕ್ತ (ಶಾಸ್ತ್ರವಿಹಿತ) ಉಪವಾಸಗಳಿಂದಲೂ, ಇತರ ಶುಭ ವ್ರತಗಳಿಂದಲೂ—ಇದೇ ‘ಕಾಯಿಕೀ ಭಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅದು ತ್ರಿವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 7

गोघृतक्षीरदधिभिर्मध्विक्षुसुकुशोदकैः । गंधमाल्यैश्च विविधैर्वस्तुभिश्चोपपादिभिः

ಗೋಘೃತ, ಹಾಲು, ಮೊಸರುಗಳಿಂದ; ಜೇನು, ಇಕ್ಷು (ಕಬ್ಬು) ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಕುಶೋದಕದಿಂದ; ವಿವಿಧ ಸುಗಂಧ-ಮಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಯೋಗ್ಯ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳ ಅರ್ಪಣದಿಂದ—ಪೂಜೆ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ।

Verse 8

घृतगुग्गुलधूपैश्च कृष्णागुरुसुगंधिभिः । भूषणै हैमरत्नाद्यैश्चित्राभिः स्रग्भिरेव च

ಘೃತ-ಗುಗ್ಗುಲ ಧೂಪಗಳಿಂದ, ಕೃಷ್ಣಾಗರು ಸುವಾಸನೆಯಿಂದ ಪರಿಮಳಿಸುವಂತೆ; ಹೇಮ-ರತ್ನಾದಿ ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಮಯ ಹಾರಗಳಿಂದ—ಅರ್ಚನೆ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ।

Verse 9

न्यासैः परिसरैः स्तोत्रैः पताकाभिस्तथोत्सवैः । नृत्यवादित्रगीतैश्च सर्ववस्तूपहारकैः

ನ್ಯಾಸ, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ, ಸ್ತೋತ್ರಪಠಣ, ಪತಾಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಉತ್ಸವಗಳಿಂದ; ನೃತ್ಯ, ವಾದ್ಯ, ಗೀತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಹಾರ-ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ—ಪೂಜೆ ಮಹೋತ್ಸವದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 10

भक्ष्यभोज्यान्न पानैश्च या पूजा क्रियते नरैः । पितामहं समुद्दिश्य सा भक्तिर्लौकिकी मता

ಸಿಹಿತಿನಿಸು, ಬೇಯಿಸಿದ ಆಹಾರ, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಪಾನೀಯಗಳಿಂದ ಜನರು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆ ‘ಲೌಕಿಕೀ ಭಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 11

वेदमंत्रहविर्भागैः क्रिया या वैदिकी स्मृता

ವೇದಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಹವಿಸಿನ ಯೋಗ್ಯ ಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ‘ವೈದಿಕ’ ಕ್ರಿಯೆ ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 12

दर्शे च पौर्णमास्यां च कर्त्तव्यं चाग्निहोत्रजम् । प्राशनं दक्षिणादानं पुरोडाश इति क्रिया

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಸಂಬಂಧಿತ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು—ಅರ್ಪಣದ ಪ್ರಾಶನ, ದಕ್ಷಿಣಾದಾನ ಮತ್ತು ಪುರೋಡಾಶ ಅರ್ಪಣೆ; ಇದೇ ವಿಧಿ.

Verse 13

इष्टिर्धृतिः सोमपानं याज्ञियं कर्म सर्वशः । ऋग्यजुः सामजाप्यानि संहिताध्ययनानि च । क्रियते ब्रह्माणमुद्दिश्य सा भक्तिर्वेदिकोच्यते

ಇಷ್ಟಿ, ಧೃತಿ, ಸೋಮಪಾನ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಯಾಜ್ಞಿಕ ಕರ್ಮಗಳು; ಋಕ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮ ಜಪ ಹಾಗೂ ಸಂಹಿತಾಧ್ಯಯನ—ಇವೆಲ್ಲ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ‘ವೈದಿಕೀ ಭಕ್ತಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

प्राणायामपरो नित्यं ध्यानवान्विजितेंद्रियः । भैक्ष्यभक्षी व्रती चापि सर्वप्रत्याहृतेंद्रियः

ಯಾವನು ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನವಂತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿ; ಭಿಕ್ಷಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಾಹರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೋ—ಅವನೇ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಾಧಕನು.

Verse 15

धारणं हृदये कृत्वा ध्यायमानः प्रजेश्वरम् । हृत्पद्मकर्णिकासीनं रक्तवर्णं सुलोचनम्

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧಾರಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಅವನು ಪ್ರಜೇಶ್ವರ (ಪ್ರಜಾಪತಿ/ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹೃತ್ಪದ್ಮದ ಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಸೀನ, ರಕ್ತವರ್ಣ, ಸುಲೋಚನ।

Verse 16

पश्यन्नुद्द्योतितमुखं ब्रह्माणं सुकटीतटम् । रक्तवर्णं चतुर्बाहुं वरदाभयहस्तकम् । एवं यश्चिंतयेद्देवं ब्रह्मभक्तः स उच्यते

ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮುಖವಿರುವ, ಸುಂದರ ಕಟಿ-ಪ್ರದೇಶವಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡು—ರಕ್ತವರ್ಣ, ಚತುರ್ಭುಜ, ವರದಾಭಯ ಹಸ್ತಗಳಿರುವವನು। ಈ ರೀತಿ ದೇವನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಭಕ್ತನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

विधिं च शृणु मे देवि यः स्मृतः क्षेत्रवासिनाम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಕ್ಷೇತ್ರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಮೃತಿಯಾದ ಆಚಾರವಿಧಿಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 18

निर्ममा निरहंकारा निःसंगा निष्परिग्रहाः । चतुर्वर्गेपि निःस्नेहाः समलोष्टाश्मकांचनाः

ಅವರು ಮಮತೆ-ಅಹಂಕಾರರಹಿತರು, ನಿಃಸಂಗರು, ಅಪರಿಗ್ರಹಿಗಳು; ಚತುರ್ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿರಹಿತರು; ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆ, ಕಲ್ಲು, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಮವೆಂದು ಕಾಣುವರು।

Verse 19

भूतानां कर्मभिर्नित्यं त्रिविधैरभयप्रदाः । प्राणायामपरा नित्यं परध्यानपरायणाः

ಅವರು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ತ್ರಿವಿಧ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡುವರು; ಸದಾ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದು, ಪರದೇವ/ಪರಮದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿರುವರು।

Verse 20

जापिनः शुचयो नित्यं यतिधर्मक्रियापराः । सांख्ययोगविधिज्ञा ये धर्मविच्छिन्नसंशयाः

ಅವರು ಜಪಸಾಧಕರು, ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧರು, ಯತಿ-ಧರ್ಮಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಸಾಂಖ್ಯ-ಯೋಗ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಧರ್ಮವಿಷಯಕ ಸಂಶಯಗಳು ಛೇದಿತವಾದವರು।

Verse 21

ब्रह्मपूजारता नित्यं ते विप्राः क्षेत्रवासिनः । तैर्यथा पूजनीयो वै बालरूपी पितामहः

ಕ್ಷೇತ್ರವಾಸಿಗಳಾದ ಆ ವಿಪ್ರರು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತರು; ಅವರಿಂದ ಬಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 22

तथाहं कीर्त्तयिष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । स्नात्वा तु विमले तीर्थे शुक्लांबरधरः शुचिः । पूजोपहारसंयुक्तस्ततो ब्रह्माणमर्चयेत्

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪ್ರಿಯೆ, ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ವಿಮಲ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುಭ್ರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪೂಜೋಪಹಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 23

पूर्वं संस्नाप्य विधिना पंचामृतरसोदकैः । गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिः कुशोदकम्

ಮೊದಲು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಂಚಾಮೃತದ ದ್ರವಗಳಿಂದ (ದೇವತೆಯನ್ನು) ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು—ಗೋಮೂತ್ರ, ಗೋಮಯ, ಕ್ಷೀರ, ದಧಿ, ಸರ್ಪಿಸ್ (ತುಪ್ಪ) ಮತ್ತು ಕುಶೋದಕ।

Verse 24

गायत्र्या गृह्य गोमूत्रं गंधद्वारेति गोमयम् । आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राव्णेति वै दधि

ಗಾಯತ್ರೀಮಂತ್ರದಿಂದ ಗೋಮೂತ್ರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು; ‘ಗಂಧದ್ವಾರ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಗೋಮಯವನ್ನು; ‘ಆಪ್ಯಾಯಸ್ವ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕ್ಷೀರವನ್ನು; ಮತ್ತು ‘ದಧಿಕ್ರಾವ್ಣ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದಧಿಯನ್ನು—ಇದೇ ವಿಧಿ।

Verse 25

तेजोऽसि शुक्रमित्याज्यं देवस्य त्वा कुशोदकम् । आपोहिष्ठेति मंत्रेण पंचगव्येन स्नापयेत्

‘ತೇಜೋಽಸಿ ಶುಕ್ರಮ್’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ತುಪ್ಪವನ್ನು, ‘ದೇವಸ್ಯ ತ್ವಾ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕುಶೋದಕವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ; ‘ಆಪೋ ಹಿಷ್ಠಾ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಂಚಗವ್ಯದಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 26

कपिलापंचगव्येन कुशवारियुतेन च । स्नापयेन्मंत्रपूतेन ब्रह्मस्नानं हि तत्स्मृतम्

ಕಪಿಲಾ ಹಸುವಿನ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಕುಶಜಲದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಮಂತ್ರಪೂತವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನೇ ‘ಬ್ರಹ್ಮಸ್ನಾನ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 27

वर्षकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम् । सुरज्येष्ठं तु संस्नाप्य दहेत्सर्वं न संशयः

ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ, ಸುರಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗೆ (ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ) ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 28

एवं संस्नाप्य विधिना ब्रह्माणं बालरूपिणम् । कर्पूरागरुतोयेन ततः संस्नापयेद्द्विजः

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಲರೂಪಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ದ್ವಿಜನು ಕರ್ಪೂರ ಹಾಗೂ ಅಗರಿನ ಸುಗಂಧಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 29

एवं कृत्वार्च्चयेद्देवं गायत्रीन्यासयोगतः । मूर्ध्नः पादतलं यावत्प्रणवं विन्यसेद्बुधः

ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿ ಗಾಯತ್ರೀ-ನ್ಯಾಸಯೋಗದಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಯು ಶಿರೋಮಣಿಯಿಂದ ಪಾದತಳವರೆಗೆ ಪ್ರಣವದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 30

तकारं विन्यसेन्मूर्ध्नि सकारं मुखमण्डले । विकारं कंठदेशे तु तुकारं चांगसंधिषु

ತಲೆಯ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ‘ತ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಮುಖಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ‘ಸ’ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಕಂಠಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ವಿ’ಯನ್ನು, ಅಂಗಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ತು’ ಅನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 31

वकारं हृदि मध्ये तु रेकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । णिकारं दक्षिणे कुक्षौ यकारं वामसंज्ञिते

ಹೃದಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ವ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು, ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ‘ರೆ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಬಲ ಕಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ‘ಣಿ’ಯನ್ನು, ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಯ’ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 32

भकारं कटिनाभिस्थं गोकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । देकारं जानुनोर्न्यस्य वकारं पादपद्मयोः

ಕಟಿ-ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಭ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು, ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ‘ಗೋ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ‘ದೆ’ಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಪದ್ಮಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ‘ವ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 33

स्यकारमंगुष्ठयोर्न्यस्य धीकारमुरसि न्यसेत् । मकारं जानुमूले तु हि कारं गुह्यमाश्रितम्

ಅಂಗುಷ್ಠಗಳಲ್ಲಿ ‘ಸ್ಯ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಉರಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಧೀ’ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ‘ಮ’ಯನ್ನು, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಹಿ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು.

Verse 34

धिकारं हृदये न्यस्य योकारं चाधरोष्ठके । योकारं च तथैवान्यमुत्तरोष्ठे न्यसेत्सुधीः

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ಧಿ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಅಧರೋಷ್ಠದಲ್ಲಿ ‘ಯೋ’ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ‘ಯೋ’ ಅನ್ನು ಉತ್ತರೋಷ್ಠದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಧೀ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 35

नकारं नासिकाग्रे तु प्रकारं नेत्रमाश्रितम् । चोकारं च भ्रुवोर्मध्ये दकारं प्राणमाश्रितम्

‘ನ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನಾಸಿಕಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ‘ಪ್ರ’ ಅನ್ನು ನೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು. ‘ಚೋ’ ಅನ್ನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ‘ದ’ ಅನ್ನು ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 36

यात्कारं च ललाटांते विन्यसेद्वै सुरेश्वरि । न्यासं कृत्वाऽत्मनो देहे देवे कुर्यात्तथा प्रिये

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಲಲಾಟಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಯಾತ್’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು. ಸ್ವದೇಹದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 37

सर्वोपहारसंपन्नं कृत्वा सम्यङ्निरीक्षयेत् । कुंकुमागरुकर्पूरचंदनेन विमिश्रितम्

ಎಲ್ಲ ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು; ಅದು ಕುಂಕುಮ, ಅಗುರು, ಕರ್ಪೂರ, ಚಂದನಗಳಿಂದ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 38

गंधतोयैरुपस्कृत्य गायत्र्या प्रणवेन च । प्रोक्षयेत्सर्वद्रव्याणि पश्चादर्चनमारभेत्

ಸುಗಂಧಿತ ಜಲದಿಂದ ಉಪಸ್ಕರಿಸಿ, ಗಾಯತ್ರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಸಹಿತವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅರ್ಚನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.

Verse 39

दिव्यै पुष्पैः सुगंधैश्च मालतीकमलादिभिः । अशोकैः शतपत्रैश्च बकुलैः पूजयेत्क्रमात्

ಮಾಲತಿ, ಕಮಲ ಮೊದಲಾದ ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಶೋಕ, ಶತಪತ್ರ ಮತ್ತು ಬಕುಲ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 40

कृष्णागरुसुधूपेन घृतदीपैस्तथोत्तमैः । ततः प्रदापयेत्तत्र नैवेद्यं विविधं क्रमात्

ಕೃಷ್ಣ ಅಗರುದ ಉತ್ತಮ ಧೂಪದಿಂದಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಘೃತದೀಪಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 41

खण्डलड्डुकश्रीवेष्टकांसाराशोकपल्लवैः । स्वस्तिकोल्लिपिकादुग्धा तिलवेष्टकिलाटिकाम्

ಖಂಡ ಲಡ್ಡುಗಳು, ಶುಭ ವೇಷ್ಠನಗಳು, ಪಾತ್ರಸಮೂಹ ಮತ್ತು ಅಶೋಕ ಪಲ್ಲವಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಸ್ತಿಕ-ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಹಾಗೂ ತಿಲವೇಷ್ಠಿತ ಕಿಲಾಟಿಕಾ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 42

फलानि चैव पक्वानि मूलमंत्रेण दापयेत् । ऋग्वेदं च यजुर्वेदं सामवेदं च पूजयेत्

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಕ್ವವಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಸಾಮವೇದಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 43

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं धर्मं संपूजयेद्बुधः । ईशानादिक्रमाद्देवि दिशासु विदिशासु च

ಬುದ್ಧಿವಂತ ಉಪಾಸಕನು ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ದೇವಿ, ಈಶಾನದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ।

Verse 44

चतुर्द्दशविद्यास्थानानि ब्रह्मणोऽग्रे प्रपूजयेत् । हृदयानि ततो न्यस्य देवस्य पुरतः क्रमात्

ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ‘ಹೃದಯ’ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ದೇವನ ಮುಂದಿರಬೇಕು।

Verse 45

आपोहिष्ठेति ऋगियं हृदयं परिकीर्त्तितम् । ऋतं सत्यं शिखा प्रोक्ता उदुत्यं नेत्रमादिशेत्

‘ಆಪೋ ಹಿ ಷ್ಠಾ…’ ಎಂಬ ಋಗ್ವೇದಮಂತ್ರವು ಹೃದಯರೂಪವೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ. ‘ಋತಂ ಸತ್ಯಂ…’ ಶಿಖೆಯೆಂದು ಪ್ರೋಕ್ತ, ‘ಉದು ತ್ಯಂ…’ ನೇತ್ರರೂಪವಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು.

Verse 46

चित्रं देवानामित्येवं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । ब्रह्मंस्ते छादयामीति कवचं समुदाहृतम्

‘ಚಿತ್ರಂ ದೇವಾನಾಂ…’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರವು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರುತವಾಗಿ ಕವಚರೂಪವೆಂದು ಸಮುದಾಹೃತವಾಗಿದೆ. ‘ಬ್ರಹ್ಮಂಸ್ತೇ ಛಾದಯಾಮಿ’ ರಕ್ಷಾವರಣವಾಗಿ ಜಪ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 47

भूर्भुवः स्वरितीरेश पूजनं परिकीर्तितम् । गायत्र्या पूजयेद्देवमोंकारेणाभिमंत्रितम्

ಓ ತೀರೇಶ್ವರಾ! ‘ಭೂರ್ಭುವಃ ಸ್ವಃ’ ಎಂಬುದರಿಂದ ಪೂಜನೆ ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ. ಓಂಕಾರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 48

प्रणवेनापरान्सर्वानृग्वेदादीन्प्रपूजयेत् । गायत्री परमो मंत्रो वेदमाता विभावरी

ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ದಿಂದ ಋಗ್ವೇದಾದಿ ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಗಾಯತ್ರಿ ಪರಮಮಂತ್ರ, ವೇದಮಾತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಯಿ.

Verse 49

गायत्र्यक्षरतत्त्वैस्तु ब्रह्माणं यस्तु पूजयेत् । उपोष्य पंचदश्यां तु स याति परमं पदम्

ಗಾಯತ್ರಿಯ ಅಕ್ಷರತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪಂಚದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವವನು ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

संसारसागरं घोरमुत्तितीर्षुर्द्विजो यदि । प्रभासे कार्त्तिके मासि ब्रह्माणं पूजयेत्सदा

ಯಾವ ದ್ವಿಜನು ಈ ಘೋರ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಬಯಸುವನೋ, ಅವನು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 51

यस्य दर्शनमात्रेण अश्वमेध फलं लभेत् । कस्तं न पूजयेद्विद्वान्प्रभासे बालरूपिणम्

ಯಾವನ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲ ದೊರಕುವುದೋ, ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲರೂಪಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಯಾವ ಜ್ಞಾನಿ ಪೂಜಿಸದೆ ಇರನು?

Verse 52

यस्यैकदिवसप्रांते सदेवासुरमानवाः । विलयं यांति देवेशि कस्तं न प्रतिपूजयेत्

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಯಾರ ಒಂದು ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮಾನವರು ಎಲ್ಲರೂ ಲಯವಾಗುವರೋ, ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಮಹಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸದೆ ಇರರು?

Verse 53

पिता यः सर्वदेवानां भूतानां च पितामहः । यस्मादेष स तैः पूज्यो ब्राह्मणैः क्षेत्रवासिभिः

ಯಾವನು ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಪಿತಾಮಹನೋ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ದೇವರಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದಲೂ ಪೂಜ್ಯನು।

Verse 54

रुद्ररूपी विश्वरूपी स एव भुवनेश्वरः । पौर्णमास्यामुपोषित्वा ब्रह्माणं जगतां पतिम् । अर्चयेद्यो विधानेन सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಅವನು ರುದ್ರರೂಪಿ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ—ಅದೇ ಭುವನೇಶ್ವರನು. ಯಾರು ಪೌರ್ಣಮಿಯಂದು ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಜಗತ್ಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 55

कार्त्तिके मासि देवस्य रथयात्रा प्रकीर्त्तिता । यां कृत्वा मानवो भक्त्या याति ब्रह्मसलोकताम्

ಕಾರ್ತ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ದೇವರ ರಥಯಾತ್ರೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

कार्त्तिके मासि देवेशि पौर्णमास्यां चतुर्मुखम् । मार्गेण चर्मणा सार्द्धं सावित्र्या च परंतपः

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಕಾರ್ತ್ತಿಕ ಪೌರ್ಣಮಿಯಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ, ನಿಯತ ಮಾರ್ಗಯಾತ್ರೆಯೂ ಚರ್ಮಾವರಣವೂ ಸಹಿತವಾಗಿ, ಹೇ ಪರಂತಪ, ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 57

भ्रामयेन्नगरं सर्वं नानावाद्यैः समन्वितम् । स्थापयेद्भ्रामयित्वा तु सकलं नगरं नृपः

ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ನಗರವನ್ನು ಶೋಭಾಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಭ್ರಮಿಸಬೇಕು; ಪರಿಭ್ರಮಿಸಿದ ಬಳಿಕ ರಾಜನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಗರವನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 58

ब्राह्मणान्भोजयित्वाग्रे शांडिलेयं प्रपूज्य च । आरोपयेद्रथे देवं पुण्यवादित्रनिःस्वनैः

ಮೊದಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ಶಾಂಡಿಲೇಯನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಪುಣ್ಯವಾದ್ಯಗಳ ಮಂಗಳನಾದಗಳ ನಡುವೆ ದೇವರನ್ನು ರಥದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 59

रथाग्रे शांडिलीपुत्रं पूजयित्वा विधानतः । ब्राह्मणान्वाचयित्वा च कृत्वा पुण्याहमंगलम्

ರಥದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಂಡಿಲೀಪುತ್ರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಚನ ಪಠಣ ಮಾಡಿಸಿ, ‘ಪುಣ್ಯಾಹ’ ಮಂಗಳಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 60

देवमारोपयित्वा तु रथे कुर्यात्प्रजागरम् । नानाविधैः प्रेक्षणकैर्ब्रह्मशेषैश्च पुष्कलैः

ದೇವತೆಯನ್ನು ರಥದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣಗೊಳಿಸಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು; ನಾನಾವಿಧ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಿಧಿಯ ನಂತರ ಪಾವನವಾದ ‘ಬ್ರಹ್ಮಶೇಷ’ ನೈವೇದ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 61

नारोढव्यं रथे देवि शूद्रेण शुभमिच्छता । नाधर्मेण विशेषेण मुक्त्वैकं भोजकं प्रिये

ಹೇ ದೇವಿ, ಶುಭವನ್ನು ಬಯಸುವ ಶೂದ್ರನು ರಥದ ಮೇಲೆ ಏರಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು—ಪ್ರಿಯೆ, ಈ ವಿಧಿಗೆ ನಿಯೋಜಿತನಾದ ಒಬ್ಬನೇ ಭೋಜಕ ಸೇವಕ ಮಾತ್ರ ಅಪವಾದ.

Verse 62

ब्रह्मणो दक्षिणे पार्श्वे सावित्रीं स्थापयेत्प्रिये । भोजकं वामपार्श्वे तु पुरतः पंकजं न्यसेत्

ಪ್ರಿಯೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಲಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಎಡಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಭೋಜಕ ಸೇವಕನನ್ನು, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

Verse 63

एवं तूर्यनिनादैश्च शंखशब्दैश्च पुष्कलैः । भ्रामयित्वा रथं देवि पुरं सर्वं च दक्षिणम् । स्वस्थाने स्थापयेद्भूयः कृत्वा नीराजनं बुधः

ಈ ರೀತಿ ವಾದ್ಯನಿನಾದಗಳು ಮತ್ತು ಶಂಖಧ್ವನಿಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವಾಗ, ಹೇ ದೇವಿ, ರಥವನ್ನು ನಗರವೆಲ್ಲ ದಕ್ಷಿಣಾವರ್ತವಾಗಿ ಶುಭಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿ ನೇರಾಜನ (ಆರತಿ) ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 64

य एवं कुरुते यात्रां भक्त्या यश्चापि पश्यति । रथं वाऽकर्षयेद्यस्तु स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಾತ್ರೆ (ರಥಯಾತ್ರೆ) ನಡೆಸುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ಅದನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಯಾರು ರಥವನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾರೋ—ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪದ (ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 65

यो दीपं धारयेत्तत्र ब्रह्मणो रथपृष्ठगः । पदेपदेऽश्वमेधस्य स फलं विंदते महत्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನ ರಥಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ದೀಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 66

यो न कारयते राजा रथयात्रां तु ब्रह्मणः । स पच्यते महादेवि रौरवे कालमक्षयम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಬ್ರಹ್ಮದೇವನ ರಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿಸದ ರಾಜನು ರೌರವ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯಕಾಲ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन राष्ट्रस्य क्षेममिच्छता । रथयात्रां विशेषेण स्वयं राजा प्रवर्त्तयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವ ರಾಜನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಾನೇ ಈ ರಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬೇಕು।

Verse 68

प्रतिपद्ब्राह्मणांश्चापि भोजयेद्वि धिवत्सुधीः । वासोभिरहतैश्चापि गन्धमाल्यानुलेपनैः

ಪ್ರತಿಪದ ದಿನದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸುಗಂಧ, ಹಾರಗಳು ಹಾಗೂ ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 69

कार्त्तिके मास्यमावास्यां यस्तु दीपप्रदीपनम् । शालायां ब्रह्मणः कुर्यात्स गच्छेत्परमं पदम्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಬ್ರಹ್ಮದೇವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವವನು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

उत्सवेषु च सर्वेषु सर्वकाले विशेषतः । पूजयेयुरिमं विप्रा ब्रह्माणं जगतां गुरुम्

ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ನಿಜವಾಗಿ ಸರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ವಿಪ್ರರು ಜಗದ್ಗುರುವಾದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 71

यथाकृत्यप्रयोगेण सम्यक्छ्रद्धा समन्विताः । पूज्यो दिव्योपचारेण यथावित्तानुसारतः

ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ದಿವ್ಯೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 72

एवं ते कथितं देवि पूजामाहात्म्यमुत्तमम् । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं ब्रह्मणः बालरूपिणः

ಹೇ ದೇವಿ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪೂಜೆಯ ಉತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು—ಬಾಲರೂಪಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು।

Verse 73

तस्याहं कथयिष्यामि नाम्नामष्टोत्तरं शतम् । प्रदत्त्वा च पठित्वा च यज्ञायुतफलं लभेत्

ಈಗ ನಾನು ಅವನ ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ಶತ ನಾಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುವೆನು. ಇದನ್ನು ಯೋಗ್ಯನಿಗೆ ನೀಡಿಯೂ ಸ್ವತಃ ಪಠಿಸಿದರೂ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯಜ್ಞಗಳ ಸಮ ಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 74

गायत्र्या लक्षजाप्येन सम्यग्जप्तेन यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति स्तोत्रस्यास्य उदीरणात्

ಗಾಯತ್ರಿಯ ಲಕ್ಷಜಪವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಜಪಿಸಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 75

इदं स्तोत्रवरं दिव्यं रहस्यं पापनाशनम् । न देयं दुष्टबुद्धीनां निन्दकानां तथैव च

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತೋತ್ರವು ದಿವ್ಯ, ಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ. ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವರಿಗೂ ನಿಂದಕರಿಗೂ ಇದನ್ನು ನೀಡಬಾರದು.

Verse 76

ब्राह्मणाय प्रदातव्यं श्रोत्रियाय महात्मने । विष्णुना हि पुरा पृष्टं ब्रह्मणः स्तोत्रमुत्त्मम्

ಇದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ—ವೇದಪಾರಂಗತ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ—ನೀಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ಉತ್ತಮ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದನು.

Verse 77

केषुकेषु च स्थानेषु देवदेव पितामह । संचिन्त्यस्तन्ममाचक्ष्व त्वं हि सर्वविदुत्तम

ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಪಿತಾಮಹ! ಯಾವ ಯಾವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲೂ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು? ಚಿಂತಿಸಿ ನನಗೆ ಹೇಳು; ನೀನು ಸರ್ವಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 78

ब्रह्मोवाच । पुष्करेऽहं सुरश्रेष्ठो गयायां प्रपितामहः । कान्यकुब्जे वेदगर्भो भृगुक्षेत्रे चतुर्मुखः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ’, ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಪಿತಾಮಹ’. ಕಾನ್ಯಕುಬ್ಜದಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ವೇದಗರ್ಭ’, ಭೃಗುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಚತುರ್ಮುಖ’.

Verse 79

कौबेर्यां सृष्टिकर्ता च नन्दिपुर्यां बृहस्पतिः । प्रभासे बालरूपी च वाराणस्यां सुरप्रियः

ಕೌಬೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ’, ನಂದೀಪುರಿಯಲ್ಲಿ ‘ಬೃಹಸ್ಪತಿ’. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಾಲರೂಪ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ‘ಸುರಪ್ರಿಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 80

द्वारावत्यां चक्रदेवो वैदिशे भुवनाधिपः । पौंड्रके पुण्डरीकाक्षः पीताक्षो हस्तिनापुरे

ದ್ವಾರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಕ್ರದೇವನು; ವೈದಿಶದಲ್ಲಿ ಭುವನಾಧಿಪನು. ಪೌಂಡ್ರಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನು; ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಪೀತಾಕ್ಷನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 81

जयंत्यां विजयश्चासौ जयन्तः पुरुषोत्तमे । वाडेषु पद्महस्तोऽहं तमोलिप्ते तमोनुदः

ಜಯಂತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಜಯನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಪುರುಷೋತ್ತಮದಲ್ಲಿ ಜಯಂತನು. ವಾಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದ್ಮಹಸ್ತನು; ತಮೋಲಿಪ್ತದಲ್ಲಿ ತಮೋನುದು—ಅಂಧಕಾರನಾಶಕನು.

Verse 82

आहिच्छत्र्यां जनानंदः काञ्चीपुर्यां जनप्रियः । कर्णाटस्य पुरे ब्रह्मा ऋषिकुण्डे मुनिस्तथा

ಆಹಿಚ್ಛತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜನಾನಂದ—ಜನರಿಗೆ ಆನಂದದಾತ; ಕಾಂಚೀಪುರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಜನಪ್ರಿಯ—ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು. ಕರ್ಣಾಟ ನಗರದಲಿ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ; ಋಷಿಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಮುನಿರೂಪವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 83

श्रीकण्ठे श्रीनिवासश्च कामरूपे शुभंकरः । उच्छ्रियाणे देवकर्त्ता स्रष्टा जालंधरे तथा

ಶ್ರೀಕಂಠದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶ್ರೀನಿವಾಸನು; ಕಾಮರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶುಭಂಕರ—ಮಂಗಳಪ್ರದಾತ. ಉಚ್ಛ್ರಿಯಾಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವಕರ್ತೃ—ದೇವರ ಕರ್ತ; ಜಾಲಂಧರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ರಷ್ಟಾ—ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು.

Verse 84

मल्लिकाख्ये तथा विष्णुर्महेन्द्रे भार्गवस्तथा । गोनर्दः स्थविराकारे ह्युज्जयिन्यां पितामहः

ಮಲ್ಲಿಕಾಖ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಷ್ಣು; ಮಹೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾರ್ಗವ. ಗೋನರ್ದದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಥವಿರಾಕಾರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 85

कौशांब्यां तु महादेवो ह्ययोध्यायां तु राघवः । विरंचिश्चित्रकूटे तु वाराहो विन्ध्यपर्वते

ಕೌಶಾಂಬಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಹಾದೇವನು; ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ರಾಘವ (ಶ್ರೀರಾಮ). ಚಿತ್ರಕೂಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ); ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಾನು ವರಾಹನು.

Verse 86

गंगाद्वारे सुरश्रेष्ठो हिमवन्ते तु शंकरः । देहिकायां स्रुचाहस्तः पद्महस्तस्तथाऽर्बुदे

ಗಂಗಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಹಿಮವಂತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಂಕರನು. ದೇಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ರುಚಾಹಸ್ತ (ಕರಚುಲಿ-ಧಾರಿ); ಅರ್ಬುದದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದ್ಮಹಸ್ತ (ಕಮಲ-ಧಾರಿ).

Verse 87

वृन्दावने पद्मनेत्रः कुश हस्तश्च नैमिषे । गोपक्षेत्रे च गोविन्दः सुरेन्द्रो यमुनातटे

ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದ್ಮನೇತ್ರ (ಕಮಲನಯನ); ನೈಮಿಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಶಹಸ್ತ (ಕುಶ-ಧಾರಿ). ಗೋಪಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೋವಿಂದ; ಯಮುನಾ ತಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುರೇಂದ್ರ, ದೇವಾಧಿಪತಿ.

Verse 88

भागीरथ्यां पद्मतनुर्जनानन्दो जनस्थले । कौंकणे च स मध्वक्षः काम्पिल्ये कनकप्रभः

ಭಾಗೀರಥೀ ತಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದ್ಮತನು, ಕಮಲಸ್ವರೂಪ; ಜನಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜನಾನಂದ. ಕೊಂಕಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಧ್ವಕ್ಷ; ಕಾಂಪಿಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕನಕಪ್ರಭ, ಸ್ವರ್ಣದೀಪ್ತ.

Verse 89

खेटके चान्नदाता च शंभुश्चैव क्रतुस्थले । लंकायां चैव पौलस्त्यः काश्मीरे हंसवाहनः

ಖೇಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನ್ನದಾತ, ಅನ್ನಪ್ರದ; ಕ್ರತುಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಂಭು. ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಪೌಲಸ್ತ್ಯ; ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಂಸವಾಹನ, ಹಂಸಾರೂಢ.

Verse 90

वसिष्ठश्चार्बुदे चैव नारदश्चोत्पलावने । मेधके श्रुतिदाता च प्रयागे यजुषां पतिः

ಅರ್ಬುದದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಸಿಷ್ಠನು; ಉತ್ಪಲಾವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾರದನು. ಮೇಧಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶ್ರುತಿದಾತಾ—ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಿಸುವವನು; ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಜುರ್ವೇದದ ಅಧಿಪತಿ.

Verse 91

शिवलिंगे सामवेदो मर्कटे च मधुप्रियः । नारायणश्च गोमन्ते विदर्भायां द्विज प्रियः

ಶಿವಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಆತನು ಸಾಮವೇದರೂಪವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಮರ್ಕಟದಲ್ಲಿ ಮಧುಪ್ರಿಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಗೋಮಂತದಲ್ಲಿ ಆತನು ನಾರಾಯಣನು; ವಿದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜಪ್ರಿಯ—ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪ್ರಿಯ—ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 92

अंकुलके ब्रह्मगर्भो ब्रह्मवाहे सुतप्रियः । इन्द्रप्रस्थे दुराधर्षश्चंपायां सुरमर्दनः

ಅಂಕುಲಕದಲ್ಲಿ ಆತನು ಬ್ರಹ್ಮಗರ್ಭನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮವಾಹದಲ್ಲಿ ಸುತಪ್ರಿಯ. ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಆತನು ದುರಾಧರ್ಷ—ಅಜೇಯ—ಮತ್ತು ಚಂಪಾಯಾಂನಲ್ಲಿ ಸುರಮರ್ಧನ—ಶತ್ರುಬಲವನ್ನು ಮರ್ಧಿಸುವವನು—ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 93

विरजायां महारूपः सुरूपो राष्ट्रवर्धने । कदंबके जनाध्यक्षो देवाध्यक्षः समस्थले

ವಿರಜಾಯಲ್ಲಿ ಆತನು ಮಹಾರೂಪ; ರಾಷ್ಟ್ರವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ಸುರೂಪ. ಕದಂಬಕದಲ್ಲಿ ಆತನು ಜನಾಧ್ಯಕ್ಷ—ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ—ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ದೇವಾಧ್ಯಕ್ಷ—ದೇವರ ಅಧಿಪತಿ—ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 94

गंगाधरो रुद्रपीठे सुपीठे जलदः स्मृतः । त्र्यंबके त्रिपुरारिश्च श्रीशैले च त्रिलोचनः

ರುದ್ರಪೀಠದಲ್ಲಿ ಆತನು ಗಂಗಾಧರ; ಸುಪೀಠದಲ್ಲಿ ಜಲದನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ತ್ರ್ಯಂಬಕದಲ್ಲಿ ಆತನು ತ್ರಿಪುರಾರಿ, ಮತ್ತು ಶ್ರೀಶೈಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಚನ—ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ಶಿವ—ಎಂದು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

महादेवः प्लक्षपुरे कपाले वेधनाशनः । शृङ्गवेरपुरे शौरिर्निमिषे चक्रधारकः

ಪ್ಲಕ್ಷಪುರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಹಾದೇವನಾಗಿ ಪೂಜ್ಯರು; ಕಪಾಲದಲ್ಲಿ ವೇಧನಾಶನ. ಶೃಂಗವೇರಪುರದಲ್ಲಿ ಶೌರಿ, ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಧಾರಕನೆಂದು ಖ್ಯಾತರು॥

Verse 96

नन्दिपुर्यां विरूपाक्षो गौतमः प्लक्षपादपे । माल्यवान्हस्तिनाथे तु द्विजेन्द्रो वाचिके तथा

ನಂದಿಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿರೂಪಾಕ್ಷ; ಪ್ಲಕ್ಷವೃಕ್ಷದ ಬಳಿ ಗೌತಮ. ಹಸ್ತಿನಾಥದಲ್ಲಿ ಮಾಲ್ಯವಾನ್, ವಾಚಿಕದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರನೆಂದು ಪೂಜ್ಯರು॥

Verse 97

इन्द्रपुर्यां दिवानाथो भूतिकायां पुरंदरः । हंसबाहुश्च चन्द्रायां चंपायां गरुडप्रियः

ಇಂದ್ರಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ದಿವಾನಾಥ; ಭೂತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪುರಂದರ. ಚಂದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಸಬಾಹು, ಚಂಪೆಯಲ್ಲಿ ಗರುಡಪ್ರಿಯನೆಂದು ಖ್ಯಾತರು॥

Verse 98

महोदये महायक्षः सुयज्ञः पूतके वने । सिद्धेश्वरे शुक्लवर्णो विभायां पद्मबोधकः

ಮಹೋದಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಹಾಯಕ್ಷ; ಪೂತಕೆ ವನದಲ್ಲಿ ಸುಯಜ್ಞ. ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಶುಕ್ಲವರ್ಣ, ವಿಭೆಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಬೋಧಕನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು॥

Verse 99

देवदारुवने लिंगी उदकेथ उमापतिः । विनायको मातृस्थाने अलकायां धनाधिपः

ದೇವದಾರು ವನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಲಿಂಗೀ; ಉದಕೇಥದಲ್ಲಿ ಉಮಾಪತಿ. ಮಾತೃಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿನಾಯಕ, ಅಲಕೆಯಲ್ಲಿ ಧನಾಧಿಪನೆಂದು ಪೂಜ್ಯರು॥

Verse 100

त्रिकूटे चैव गोविंदः पाताले वासुकिस्तथा । कोविदारे युगाध्यक्षः स्त्रीराज्ये च सुरप्रियः

ತ್ರಿಕೂಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೋವಿಂದನು; ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ವಾಸುಕಿಯೂ ಹೌದು. ಕೋವಿದಾರದಲ್ಲಿ ಯುಗಾಧ್ಯಕ್ಷನು, ಸ್ತ್ರೀರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುರಪ್ರಿಯನು—ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು—ಎಂದು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 101

पूर्णगिर्यां सुभोगश्च शाल्मल्यां तक्षकस्तथा । अमरे पापहा चैव अंबिकायां सुदर्शनः

ಪೂರ್ಣಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಭೋಗನು; ಶಾಲ್ಮಲಿಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಕನು. ಅಮರದಲ್ಲಿ ಪಾಪಹಾ—ಪಾಪನಾಶಕ—ಮತ್ತು ಅಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುದರ್ಶನನು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 102

नरवाप्यां महावीरः कान्तारे दुर्गनाशनः । पद्मवत्यां पद्मगृहो गगने मृगलाञ्छनः

ನರವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಹಾವೀರನು; ಕಾಂತಾರದಲ್ಲಿ ದುರ್ಗನಾಶನ—ಕಷ್ಟನಾಶಕ. ಪದ್ಮವತಿಯಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಗೃಹ, ಗಗನದಲ್ಲಿ ಮೃಗಲಾಂಛನ ಎಂದು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 103

अष्टोत्तरं नामशतं यत्रैतत्परिपठ्यते । तत्रैव मम सांनिध्यं त्रिसंध्यं मधुसूदन

ಈ ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ನಾಮಶತ (108 ನಾಮಗಳು) ಎಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಠಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ—ಹೇ ಮಧುಸೂದನ—ತ್ರಿಸಂಧ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ.

Verse 104

तेषामपि यस्त्वेकं पश्येद्वै बालरूपिणम् । सर्वेषां लभते पुण्यं पूर्वोक्तानां च वेधसाम्

ಆ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ಬಾಲರೂಪಧಾರಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವರು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಎಲ್ಲಾ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಟನೆಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 105

एतैर्यो नामभिः कृष्ण प्रभासे स्तौति मां सदा । स्थानं मे विजयं लब्ध्वा मोदते शाश्वतीः समाः

ಹೇ ಕೃಷ್ಣಾ! ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ನಾಮಗಳಿಂದ ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವನು ನನ್ನ ವಿಜಯಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದು ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 106

मानसं वाचिकं चैव कायिकं चैव दुष्कृतम् । तत्सर्वं नाशमायाति मम स्तोत्राऽनु कीर्तनात्

ಮನಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ, ದೇಹದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನುಕೀರ್ತಿಸಿದರೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 107

पुष्पोपहौरर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानेन च स्थिरेणाशु प्राप्यते यत्फलं नरैः । तत्फलं समवाप्नोति मम स्तोत्रानु कीर्तनात्

ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣೆ, ಉಪಹಾರ, ಧೂಪ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಜನರು ಶೀಘ್ರ ಪಡೆಯುವ ಫಲವೇ, ನನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರದ ಅನುಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 108

ब्रह्महत्यादिपापानि इह लोके कृतान्यपि । अकामतः कामतो वा तानि नश्यंति तत्क्षणात्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೂ—ಅಕಾಮತಃ ಅಥವಾ ಕಾಮತಃ, ಅವು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 109

इदं स्तोत्रं ममाभीष्टं शृणुयाद्वा पठेच्च वा । स मुक्तः पातकैः सर्वैः प्राप्नुयान्महदीप्सितम्

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಅಥವಾ ಪಠಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮಹದಿಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 110

अन्यद्रहस्यं ते वच्मि शृणु कृष्ण यथार्थतः

ನಿನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರಹಸ್ಯೋಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಕೇಳು।

Verse 111

आग्नेयं तु यदा ऋक्षं कार्तिक्यां भवति क्वचित् । महती सा तिथिर्ज्ञेया प्रभासे मम वल्लभा

ಕಾರ್ತಿಕೀ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಆಗ್ನೇಯ ನಕ್ಷತ್ರ ಬಂದರೆ, ಆ ತಿಥಿ ಮಹತ್ತಾದುದೆಂದು ತಿಳಿ—ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಅದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು।

Verse 112

प्राजापत्यं यदा ऋक्षं तिथौ तस्यां भवेद्यदि । सा महाकार्तिकी पुण्या देवानामपि दुर्लभा

ಅದೇ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರ ಬಂದರೆ, ಆ ಕಾರ್ತಿಕೀ ಪರಮ ಮಹತ್ತಾದ ಪುಣ್ಯ ‘ಮಹಾಕಾರ್ತಿಕೀ’ ಆಗುತ್ತದೆ—ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ।

Verse 113

मंदे वार्के गुरौ वाऽपि कार्तिकी कृत्तिकायुता । तत्राश्वमेधिकं पुण्यं दृष्ट्वा वै बालरूपिणम्

ಶನಿ, ಸೂರ್ಯ ಅಥವಾ ಗುರು ಯೋಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಕಾರ್ತಿಕೀ ಕೃತ್ತಿಕಾಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಬಾಲರೂಪ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 114

विशाखासु यदा सूर्यः कृत्तिकासु च चन्द्रमाः । स योगः पद्मको नाम प्रभासे दुर्लभो हरे

ಸೂರ್ಯ ವಿಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಕೃತ್ತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಯೋಗ ‘ಪದ್ಮಕ-ಯೋಗ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಹೇ ಹರಿ, ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಅದು ದುರ್ಲಭ।

Verse 115

तस्मिन्योगे नरो दृष्ट्वा प्रभासे बालरूपिणम् । पापकोटियुतो वाऽपि यमलोकं न पश्यति

ಆ ಯೋಗದಲ್ಲೇ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಾಲರೂಪಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ನರನು, ಕೋಟಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದರೂ ಯಮಲೋಕವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 116

ईश्वर उवाच । इत्येवं कथितं स्तोत्रं ब्रह्मणा हरये पुनः । मया तव समाख्यातं माहात्म्यं ब्रह्मदैवतम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಹರಿಗೇ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಸಮ್ಮತವಾದ ದಿವ್ಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆನು।

Verse 117

सर्वपापहरं नृणां श्रुतं सर्वार्थसाधकम् । भूमिदानं च दातव्यं तत्र यात्राफलेप्सुभिः

ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವುದು ನರರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರಾಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಭೂಮಿದಾನವನ್ನೂ ಕೊಡಬೇಕು।

Verse 118

कमंडलुः श्वेतवस्त्रं महादानानि षोडश । तत्रैव देवि देयानि ब्रह्मणे बालरूपिणे

ಕಮಂಡಲು, ಶ್ವೇತವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಷೋಡಶ ಮಹಾದಾನಗಳು—ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನ್ನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಬಾಲರೂಪ ಪ್ರಭುವಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 119

महापर्वणि संप्राप्ते कुर्युः पारायणं द्विजाः । सर्वे ते ब्राह्मणा देवि क्षेत्रमध्यनिवासिनः

ಮಹಾಪರ್ವ ಬಂದಾಗ ದ್ವಿಜರು ಪಾರಾಯಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।