Adhyaya 106

Verse 1

देव्युवाच । एवमद्वैतभावेन यद्ब्रह्म परिकीर्तितम् । तस्य पूजा विधानं मे कथयस्व यथार्थतः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅದ್ವೈತಭಾವದಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದರ ಪೂಜಾವಿಧಾನವನ್ನು ನನಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಸು.

Verse 2

क्षेत्रे प्राभासिके देव बालरूपी पितामहः । स कथं पूज्यते लोकैः परब्रह्मस्वरूपवान्

ಹೇ ದೇವ, ಪ್ರಾಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವನನ್ನು ಜನರು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು?

Verse 3

के मन्त्राः किं विधानं तद्बाह्मणास्तत्र कीदृशाः । तत्र स्थितानां विप्राणां कथं क्षेत्रफलं भवेत्

ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು, ಯಾವ ವಿಧಿ? ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುವ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಫಲವು ಹೇಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 4

कतिप्रकारास्ते विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । किमाचारा महादेव किंशीलाः किंपरायणाः

ಓ ಮಹಾದೇವ! ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಿಪ್ರರು ಎಷ್ಟು ವಿಧದವರು? ಅವರ ಆಚರಣೆ ಏನು, ಸ್ವಭಾವ ಹೇಗೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ಯಾವುದನ್ನು ಪರಮಾಶ್ರಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ?

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि ब्राह्मणानां महोदयम्

ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಹೋನ್ನತಿ, ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಪರಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ.

Verse 6

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि सम्यक्प्रश्नविशारदे । शृणुष्वैकमना भूत्वा माहात्म्यं विप्रदैवतम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಸಾಧು ಸಾಧು, ಓ ಮಹಾದೇವಿ! ನೀನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣೆ. ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು—ದೇವಸ್ವರೂಪವಾದ ವಿಪ್ರರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು.

Verse 7

यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः

ಓ ದೇವಿ! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾನವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಗರಾಂತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಯಾವ ಯಾವ ದ್ವಿಜರು ಇದ್ದಾರೋ—ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.

Verse 8

तद्रूपं मम देवेशि प्रत्यक्षं धरणीतले प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः

ಹೇ ದೇವೇಶೀ! ನನ್ನ ಅದೇ ಸ್ವರೂಪವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದೇವರುಗಳು, ದಿವಿಯ ದೇವತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಗ್ರಹ್ಯರು.

Verse 9

ब्राह्मणा मत्प्रिया नित्यं ब्राह्मणा मामकी तनुः । यस्तानर्चयते भक्त्या स मामर्चयते सदा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿತ್ಯವೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ನನ್ನ ದೇಹಸ್ವರೂಪ. ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸದಾ ನನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

ये ब्राह्मणाः सोऽहमसंशयं प्रिये तेष्वर्चितेष्वर्चितोऽहं भवेयम् । तेष्वेव तुष्टेष्वहमेव तुष्टो वैरं च तैर्यस्य ममापि वैरम्

ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ! ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾನೇ. ಅವರು ಅರ್ಚಿತರಾದರೆ ನಾನೂ ಅರ್ಚಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಅವರು ತೃಪ್ತರಾದರೆ ನಾನೂ ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಯಾರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ವೈರ ಇಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೂ ವೈರವೇ.

Verse 12

यश्चन्दनैः सागरुगन्धमाल्यै रभ्यर्चयेच्छैलमयीं ममार्चाम् । असौ न मामर्चयतेर्चयन्वै विप्रार्चनादर्चित एव चाहम्

ಯಾರು ಚಂದನ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಮಯ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಶಿಲಾಮಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವೈಭವದಿಂದ ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅದರಿಂದಲೇ ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ವಿಪ್ರಾರ್ಚನೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರ್ಚಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

यावंतः पृथिवीमध्ये चीर्णवेदव्रता द्विजाः । अचीर्णव्रतवेदा वा तेऽपि पूज्या द्विजाः प्रिये

ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ! ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು)—ವೇದವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಆಚರಿಸದವರಾಗಲಿ—ಅವರೂ ಪೂಜ್ಯರೇ.

Verse 14

न ब्राह्मणान्परीक्षेत श्राद्धे क्षेत्रनिवासिनः । सुमहान्परिवादोऽस्य ब्राह्मणानां परीक्षणे

ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರನಿವಾಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಾರದು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಮಹಾದೋಷವೂ ಘೋರನಿಂದೆಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 15

काणाः खञ्जाश्च कृष्णाश्च दरिद्रा व्याधितास्तथा । सर्वे श्राद्धे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः

ಒಂದುಕಣ್ಣವರು, ಖಂಜರು, ಕೃಶ್ಣವರ್ಣರು, ದರಿದ್ರರು, ರೋಗಪೀಡಿತರು—ಇವರನ್ನೂ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು; ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ।

Verse 16

ब्राह्मणा जातितः पूज्या वेदाभ्यासात्ततः परम् । ततोर्थं हव्यकव्येषु न निन्द्या ब्राह्मणाः क्वचित्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜನ್ಮತಃ ಪೂಜ್ಯರು, ವೇದಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೂಜ್ಯರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯ, ದೇವ-ಪಿತೃ ಅರ್ಪಣಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂದಿಸಬಾರದು।

Verse 17

काणान्कुण्टांश्च कुब्जाश्च दरिद्रान्व्याधितानपि । नावमन्येद्द्विजान्प्राज्ञो मम रूपं यतः स्मृतम्

ಒಂದುಕಣ್ಣವರು, ಅಂಗವಿಕಲರು, ಕುಬ್ಜರು, ದರಿದ್ರರು ಅಥವಾ ರೋಗಪೀಡಿತರು—ಇಂತಹ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನನ್ನ ರೂಪವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 18

बहवो हि न जानंति नरा ज्ञानबहिष्कृताः । यथाहं द्विजरूपेण चरामि पृथिवीमिमाम्

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರವಾದ ಅನೇಕರು, ನಾನು ದ್ವಿಜರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 19

मद्रूपान्घ्नन्ति ये विप्रान्विकर्म कारयंति च । अप्रेषणे प्रेषयंति दासत्वं कारयन्ति च

ನನ್ನದೇ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹೊಡೆಯುವವರು, ಅವರಿಂದ ನಿಷಿದ್ಧಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವರು, ಮಾಡಬಾರದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವವರು, ದಾಸತ್ವಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವವರು—ಅವರು ಘೋರಪಾಪಭಾಗಿಗಳು।

Verse 20

मृतांस्तान्करपत्रेण यमदूता महाबलाः । निकृंतंति यथा काष्ठं सूत्रमार्गेण शिल्पिनः

ಅವರು ಸತ್ತ ಬಳಿಕ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಯಮದೂತರು ‘ಕರಪತ್ರ’ ಎಂಬ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಫಲಕಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಸೂತ್ರರೇಖೆಯಂತೆ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವಂತೆ।

Verse 21

ये चैवाश्लक्ष्णया वाचा तर्जयन्ति नराधमाः । वदंति परुषं क्रोधात्पादेन निहनंति च

ಕಠೋರ ವಚನದಿಂದ ಬೆದರಿಸುವವರು, ಕೋಪದಿಂದ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರು, ಕಾಲಿನಿಂದಲೂ ಹೊಡೆಯುವವರು—ಅಂತಹ ನರಾಧಮರು—

Verse 22

मृतांस्तान्यमलोका हि निहत्य धरणीतले । क्रूरपादेन चाक्रम्य क्रोधसंरक्तलोचनाः

ಅವರು ಸತ್ತಾಗ ಯಮಲೋಕದವರು ಅವರನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಿ ಹೊಡೆದು, ಕ್ರೂರ ಪಾದಗಳಿಂದ ತುಳಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 24

अब्रह्मण्यास्तु ते बाह्या नित्यं ब्रह्मद्विषो नराः । तेषां घोरा महाकाया वज्रतुंडा भयानकाः । उद्धरंति मुहूर्तेन चक्षुः काका यमाज्ञया

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿಗಳಾದವರು ಬಾಹ್ಯರು, ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮದ್ವೇಷಿಗಳು. ಅವರಿಗಾಗಿ ಯಮಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಭಯಾನಕ, ಮಹಾಕಾಯ, ವಜ್ರತುಂಡಗಳಾದ ಕಾಗೆಗಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೀಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ।

Verse 25

यस्ताडयति विप्रं वै क्षते कुर्याद्धि शोणितम् । अस्थिभंगं च वा कुर्यात्प्राणैर्वापि वियोजयेत्

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಗಾಯಮಾಡಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವಗೊಳಿಸುತಾನೋ, ಅಥವಾ ಎಲುಬು ಮುರಿಯುತಾನೋ, ಇಲ್ಲವೆ ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದಲೇ ವಿಯೋಗಗೊಳಿಸುತಾನೋ—

Verse 26

ब्रह्मघ्नः स तु विज्ञेयो न तस्मै निष्कृतिः स्मृता । पञ्चाशत्कोटिसंख्येषु नरकेष्वनुपूर्वशः

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಐವತ್ತು ಕೋಟಿ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

स बहूनि सहस्राणि वर्षाणि पच्यते भृशम् । तस्माद्विप्रो वरारोहे नमस्कार्यो नृभिः सदा

ಅವನು ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವರಾರೋಹೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಜನರು ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 28

अन्नपानप्रदानैस्तु पूज्या हि सततं द्विजाः । सर्वेषां चैव दानानां विप्राः सर्वेऽधिकारिणः

ಅನ್ನಪಾನ ದಾನಗಳಿಂದ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳು (ಪಾತ್ರರು).

Verse 29

नान्यः समर्थो देवेशि गृह्णन्यात्यधमां गतिम् । तपसा पावितो देवि ब्राह्मणो धृतकिल्विषः

ಓ ದೇವೇಶಿ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ; ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು ಅತ್ಯಂತ ಅಧಮ ಗತಿಗೆ ಬೀಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಓ ದೇವಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾವನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ಪಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದರೂ—ತಪೋಬಲದಿಂದಲೇ ಧಾರಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

न सीदेत्प्रतिगृह्णानः पृथिवीमनुसागराम् । नास्ति किंचिन्महादेवि दुष्कृतं ब्राह्मणस्य तु

ಸಮುದ್ರಪರ್ಯಂತ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ದಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ಅವನು ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಅಂಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಯಾವ ದೋಷಕರ್ಮವೂ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 31

यस्तु स्थितः सदाऽध्यात्मे नित्यं सद्भावभावितः । ब्राह्मणो हि महद्भूतं जन्मना सह जायते

ಯಾರು ಸದಾ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಸದ್ದ್ಭಾವದಿಂದ ಭಾವಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ—ಅಂಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಮಹತ್ತ್ವದೊಡನೆ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

लोके लोकेश्वराश्चापि सर्वे ब्राह्मणपूजकाः । ततस्तान्नावमन्येत यदीच्छेज्जीवितं चिरम्

ಲೋಕಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪೂಜಕರೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಬಯಸುವವನು ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು.

Verse 33

ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा । लोकानन्यान्सृजेयुश्च लोकपालांस्तथाऽपरान्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿ ಭಸ್ಮಮಾಡಬಲ್ಲರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಇತರ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲರು.

Verse 34

अपेयः सागरो यैश्च कृतः कोपान्महात्मभिः । येषां कोपाग्निरद्यापि दंडके नोपशाम्यति

ಯಾವ ಮಹಾತ್ಮರು ಕೋಪದಿಂದ ಸಾಗರವನ್ನು ಅಪೇಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೋ; ಅವರ ಕೋಪಾಗ್ನಿ ಇಂದಿಗೂ ದಂಡಕದಲ್ಲಿ ಶಮನವಾಗಿಲ್ಲ.

Verse 35

एते स्वर्गस्य नेतारो देवदेवाः सनातनाः । एभिश्चापि कृतः पंथा देवयानः स उच्यते

ಇವರೇ ಸ್ವರ್ಗದ ನಾಯಕರು, ಸನಾತನ ‘ದೇವದೇವರು’. ಇವರಿಂದಲೇ ಈ ಮಾರ್ಗ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ‘ದೇವಯಾನ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषु सर्वं प्रतिष्ठितम् । ते वै लोकानिमान्सर्वान्पारयंति परस्परम्

ಅವರು ಪೂಜ್ಯರು, ನಮಸ್ಕಾರಾರ್ಹರು; ಅವರಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಅವರು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಾಟಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

गूढस्वाध्यायतपसो ब्राह्मणाः शंसितव्रताः । विद्यास्नाता व्रतस्नाता अनपाश्रित्य जीविनः

ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ-ತಪಸ್ಸುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತರು, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತರು ಆಗಿ, ಪರಾಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

आशीविषा इव क्रुद्धा उपचर्या हि ब्राह्मणाः । तपसा दीप्यमानास्ते दहेयुः सागरानपि

ಕ್ರುದ್ಧರಾದಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಥೋಚಿತ ಗೌರವದಿಂದ ಉಪಚರಿಸಬೇಕು. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತರಾದ ಅವರು ಸಾಗರಗಳನ್ನೂ ದಹಿಸಬಲ್ಲರು.

Verse 39

ब्राह्मणेषु च तुष्टुषु तुष्यंते सर्वदेवताः । ते गतिः सर्वभूतानामध्यात्मगतिचिन्तकाः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತೃಪ್ತರಾದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಗತಿ-ಆಶ್ರಯ; ಅಧ್ಯಾತ್ಮಗತಿಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವವರು.

Verse 40

आदिमध्यावसानानां ज्ञानानां छिन्नसंशयाः । परापरविशेषज्ञा नेतारः परमां गतिम् । अवध्या ब्राह्मणास्तस्मात्पापेष्वपि रताः सदा

ಜ್ಞಾನದ ಆದಿ‑ಮಧ್ಯ‑ಅಂತ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದವರು, ಪರಾ‑ಅಪರ ತತ್ತ್ವಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿದು ಪರಮಗತಿಗೆ ನಡೆಸುವವರು—ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ರತರಾದರೂ ವಧ್ಯರಲ್ಲ।

Verse 41

यश्च सर्वमिदं हन्याद्ब्राह्मणं चापि तत्समम् । सोऽग्निः सोऽर्को महातेजा विषं भवति कोपितः

ಯಾರು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ ಹತ್ಯೆಮಾಡುವನೋ—ಅದು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮಹಾಪಾತಕ—ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸು ಅಗ್ನಿ‑ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ವಿಷವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 42

भूतानामग्रभुग्विप्रो वर्णश्रेष्ठः पिता गुरुः । न स्कन्दते न व्यथते न विनश्यति कर्हिचित्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಭಾಗವನ್ನು ಭೋಗಿಸುವವನು; ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ತಂದೆ ಮತ್ತು ಗುರು. ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಜಾರನು, ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 43

वरिष्ठमग्निहोत्राद्धि ब्राह्मणस्य मुखे हुतम् । विप्राणां वपुराश्रित्य सर्वास्तिष्ठंति देवताः

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಆಹುತಿರೂಪ ದಾನ. ವಿಪ್ರರ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

अतः पूज्यास्तु ते विप्रा अलाभे प्रतिमादयः

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಪ್ರರು ಪೂಜ್ಯರು; ಅವರು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಾಗ ಪ್ರತಿಮೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 45

अविद्यो वा सविद्यो वा ब्राह्मणो मम दैवतम् । प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत्

ಅವಿದ್ಯನಾಗಲಿ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಲಿ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ನನ್ನ ದೈವ. ಅಗ್ನಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾಗಲಿ ಅಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾಗಲಿ, ಅದು ಮಹಾದೈವವೇ.

Verse 46

स्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हव्यकव्यव्यपेतोऽपि ब्राह्मणो नैव दुष्यति

ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿಯೂ ತೇಜಸ್ವಿ ಪಾವಕನು ಎಂದಿಗೂ ದೂಷಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೂಷಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 47

महापातकवर्ज्यं हि पूज्यो विप्रो वरानने । सर्वथा ब्राह्मणाः पूज्याः सर्वथा दैवतं महत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षेदापद्गतं द्विजम्

ಹೇ ವರಾನನೆ! ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ದೂರಿರುವ ವಿಪ್ರನು ಪೂಜ್ಯನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸದಾ ಪೂಜ್ಯರು; ಅವರು ಸರ್ವವಿಧವಾಗಿ ಮಹಾದೈವ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

Verse 48

एवं विप्रा महादेवि पूज्याः सर्वत्र मानवैः । किं पुनः संजितात्मानो विशेषात्क्षेत्रवासिनः

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಪ್ರರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾನವರಿಂದ ಪೂಜ್ಯರು. ಹಾಗಾದರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸಂಜಿತಾತ್ಮರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪೂಜ್ಯರು.

Verse 49

अथ क्षेत्रस्थितानां च चतुराश्रमवासिनाम् । विप्राणां वृत्तितो भेदं प्रवक्ष्याम्यानुपूर्व्यशः

ಈಗ ನಾನು ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಚತುರಾಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಿಪ್ರರ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಭೇದಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 50

क्षेत्रस्य संन्यासविधिं ये जानंति द्विजातयः । वृत्तिभेदं क्रमाच्चैव ते क्षेत्रफलभागिनः

ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸನ್ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯ ಭೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ದ್ವಿಜರು ನಿಜವಾಗಿ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಫಲದ ಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 51

यथा क्षेत्रे निवसता वर्तितव्यं द्विजातिना । प्राजापत्यादिभेदेन तच्छृणु त्वं वरानने

ಓ ವರಾನನೆ! ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಾದಿ ಭೇದಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನೀನು ಕೇಳು।

Verse 52

प्राजापत्या महीपालाः कपोता ग्रंथिकास्तथा । कुटिकाश्चाथ वैतालाः पद्महंसा वरानने

ಓ ವರಾನನೆ! ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯರು, ಮಹೀಪಾಲರು, ಕಪೋತರು, ಗ್ರಂಥಿಕರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಟಿಕರು; ಇನ್ನೂ ವೈತಾಲರು ಮತ್ತು ಪದ್ಮಹಂಸರು—ಇವು ವರ್ಗಗಳು।

Verse 53

धृतराष्ट्रा बकाः कंका गोपालाश्चैव भामिनि । त्रुटिका मठराश्चैव गुटिका दंडिकाः परे

ಓ ಭಾಮಿನಿ! ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರರು, ಬಕರು, ಕಂಕರು, ಗೋಪಾಲರು; ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರುಟಿಕರು ಮತ್ತು ಮಠರರು; ಇನ್ನೂ ಗುಟಿಕರು ಹಾಗೂ ದಂಡಿಕರು—ಇವರೂ ವರ್ಗಗಳು।

Verse 54

क्षेत्रस्थानामिमे भेदा वृत्तिं तेषां शृणुष्व च

ಇವು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರ ಭೇದಗಳು; ಈಗ ಅವರ ವೃತ್ತಿ (ಜೀವಿಕಾವಿಧಾನ)ವನ್ನೂ ಕೇಳು।

Verse 55

अहिंसा गुरुशुश्रूषा स्वाध्यायः शौचसंयमः । सत्यमस्तेयमेतद्धि प्राजापत्यं व्रतं स्मृतम्

ಅಹಿಂಸೆ, ಗುರುವಿನ ಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ವಕ ಶೂಶ್ರೂಷೆ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಶೌಚ ಮತ್ತು ಸಂಯಮ, ಸತ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಸ್ತೇಯ—ಇದೇ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 56

क्षयपुष्ट्यर्थविद्वेषकर्मभिः शांतिकादिभिः । पालयंति महीं यस्मान्महीपालास्ततः स्मृताः

ಕ್ಷಯನಿವಾರಣ, ಪುಷ್ಟಿ, ಹಿತಸಾಧನೆ, ದ್ವೇಷಶಮನಾರ್ಥ ಶಾಂತಿ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವರು ‘ಮಹೀಪಾಲರು’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 57

पतिता ये कणा भूमौ संहरंति कपोतवत् । उद्धृत्याजीवनं येषां कपोतास्ते तु साधकाः

ಪಾರಿವಾಳದಂತೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಧಾನ್ಯಕಣಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದರಿಂದಲೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು ‘ಕಪೋತ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 58

गृहं कृत्वा तु सद्ग्रंथाः सहसैव त्यजंति ये । कुटिका साधकास्ते वै शिवाराधनतत्पराः

ಸದ್ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರೂ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸಹಸಾ ತ್ಯಜಿಸುವವರು ‘ಕುಟಿಕಾ’ ಸಾಧಕರು; ಶಿವಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು।

Verse 59

तीर्थासक्ताः सपत्नीका यथालब्धोपजीविनः । महासाहसयुक्तास्ते वैतालाख्यास्तु साधकाः

ತೀರ್ಥಾಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿ, ಯಥಾಲಬ್ಧದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿ, ಮಹಾಸಾಹಸದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿರುವವರು ‘ವೈತಾಳ’ ಎಂಬ ಸಾಧಕರು।

Verse 60

संयताः कामनासक्ता राज्यकामार्थसाधकाः । पद्मास्ते साधकाः ख्याता भिक्षाचर्यारताः सदा

ಸಂಯಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಾಭಿಲಾಷೆ ಹಾಗೂ ಲೌಕಿಕಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗೆ ಯತ್ನಿಸುವವರು—ಅವರು ‘ಪದ್ಮ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಖ್ಯಾತರು; ಅವರು ಸದಾ ಭಿಕ್ಷಾಚರ್ಯೆಯ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 61

ज्ञानयोगसमायुक्ता द्वैताचाररताश्च ये । हंसास्ते साधकाः ख्याताः स्वयमुत्पन्नसंविदः

ಜ್ಞಾನಯೋಗದಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತರಾಗಿ, ದ್ವೈತಾಚಾರದ ಶಿಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿರುವವರು—ಅವರು ‘ಹಂಸ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಖ್ಯಾತರು; ಅವರ ಸ್ವಸಂವಿತ್ ಒಳಗಿಂದಲೇ ಸ್ವಯಂ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 62

ब्रह्मचर्येण सत्त्वेन तथाऽलुब्धतयापि वा । जितं जगद्धारयन्तो धृतराष्ट्रा मतास्तु ये

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಸಾತ್ತ್ವಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಅಲೋಭದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಜಯಿಸಿದಂತೆ ಅದನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವವರು—ಅವರು ‘ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ’ (ಜಗದ್ಧಾರಕರು) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 63

गूढाश्चरंति ये ज्ञानं व्रतं धर्ममथापि वा । स्वार्थैकागतनिष्ठास्तु बकास्ते साधका मताः

ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೂ, ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವವರು—ಅವರು ‘ಬಕ’ (ಕೊಕ್ಕರೆಯಂತ) ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 64

जलाश्रयं समाश्रित्य स्थिता उत्कृष्टसिद्धये । बिसशृंगाटकाहारास्ते कंकाः साधकाः स्मृताः

ಜಲಾಶ್ರಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು, ಬಿಸ (ಕಮಲದ ದಂಡ) ಮತ್ತು ಶೃಂಗಾಟಕ (ಸಿಂಗಾಡ) ಆಹಾರ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ‘ಕಂಕ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 65

गोभिः सार्द्धं व्रजंत्यत्र गोष्ठे च निवसंति ये । पंचगव्यरसा ये वै गोपालास्ते तु साधकाः

ಇಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಗೋಷ್ಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿ, ಪಂಚಗವ್ಯರಸಗಳನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು—ಅವರೇ ‘ಗೋಪಾಲ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

कृच्छ्रचांद्रायणैश्चैव क्षपयंति स्वकं वपुः । त्रुटिमात्राशनास्ते तु त्रुटिकाः साधका मताः

ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ಮೊದಲಾದ ಕಠೋರ ವ್ರತತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ತ್ರುಟಿ-ಮಾತ್ರ ಆಹಾರ ಮಾಡುವವರು ‘ತ್ರುಟಿಕಾ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 67

कृत्वा कुशमयीं पत्नीं मठे ये गृहमेधिनः । भैक्षवृत्तिरताः शुद्धा मठरास्ते तु साधकाः

ಮಠದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಗೃಹಸ್ಥರು ಕುಶಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ‘ಪತ್ನಿ’ಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಶುದ್ಧರಾಗಿರುವರೆಂದರೆ—ಅವರು ‘ಮಠರಾ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 68

ग्रासमात्रसमानाभिर्गुटिकाभिरथाष्टभिः । कन्दमूलफलोत्थाभिर्गुटिकास्ते द्विजातयः

ಕಂದ-ಮೂಲ-ಫಲಗಳಿಂದ ತಯಾರಾದ, ಒಂದೇ ಗ್ರಾಸಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಎಂಟು ಗುಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಬದುಕುವ ದ್ವಿಜರು—ಅವರು ‘ಗುಟಿಕಾ’ ಸಾಧಕರು ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 69

स्वदेहदण्डनैर्युक्ता रात्रौ वीरासने स्थिताः । दंडिनस्ते समाख्याताः सर्वमेतत्तवोदितम्

ತಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ದಂಡನ-ಸಂಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿ ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವವರು ‘ದಂಡಿನರು’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ।

Verse 70

सामान्योऽपि विशेषश्च वृत्तिनो गृहिणोऽपि वा । तेषां भेदो मया ख्याताः सम्यक्क्षेत्रनिवासिनाम्

ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಲಿ ವಿಶೇಷರಾಗಲಿ, ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಲಿ ಗೃಹಸ್ಥರಾಗಲಿ—ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರ ಭೇದಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 71

एवमादिधर्मयुक्ताः प्रभासक्षेत्रवासिनः । तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः

ಹೀಗೆ ಆದಿಧರ್ಮಯುಕ್ತರಾದ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವಾಸಿಗಳು ಬಾಲರೂಪ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನೆಂಬ ಭಗವಾನ್ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

महापातकिनो ये तु ये तु विप्रैर्बहिष्कृताः । न च ते संस्पृशेयुर्वै ब्रह्माणं बालरूपिणम्

ಆದರೆ ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಪ್ರರಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾದವರು—ಬಾಲರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು ಕೂಡ।

Verse 73

ब्रह्मचारी सदा दांतो जितक्रोधो जितेंद्रियः । एवं ते ब्राह्मणाः ख्याताः क्षेत्रमध्यनिवासिनः

ಅವರು ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು, ನಿತ್ಯ ದಾಂತರು, ಕ್ರೋಧಜಿತರು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಜಿತರು—ಕ್ಷೇತ್ರಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೀಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು।

Verse 74

तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः । ये वेदाध्ययने युक्तास्तैः प्रपूज्यः पितामहः

ಅವರಿಂದ ಬಾಲರೂಪ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನೆಂಬ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಪೂಜ್ಯನು; ಮತ್ತು ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಂದ ಪಿತಾಮಹನು ವಿಶೇಷ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜ್ಯನು।

Verse 106

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्राह्मणप्रशंसा वर्णनंनाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಯಾತ್ರಾ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಶಂಸಾವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರಾರು ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।