Adhyaya 4

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवं संपूजितस्तेन हरिणा ब्राह्मणोत्तमः । उवाच परिसन्तुष्टो वरं ब्रूहीति केशवम्

ಶ್ರೀಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹರಿಯಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿತನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮನು ಪರಿತೃಪ್ತನಾಗಿ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ವರವನ್ನು ಹೇಳು, ಆಯ್ಕೆಮಾಡು.”

Verse 2

श्रीकृष्ण उवाच । यदि तुष्टोऽसि भगवन्यदि देयो वरो मम । स्थातव्यमत्र भवता न त्यक्तव्यं कदाचन

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಗವನ್! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲೇಬೇಕು; ಯಾವಾಗಲೂ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.

Verse 3

दुर्वासा उवाच । यदि तिष्ठाम्यहं कृष्ण तथा त्वमपि केशव । तिष्ठस्व षोडशकलो नित्यं मद्वचनेन हि

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕೃಷ್ಣ! ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಕೇಶವ, ನೀನೂ ಉಳಿಯಬೇಕು; ನನ್ನ ವಚನದಿಂದ ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಷೋಡಶಕಲಾಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು.

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच । येऽत्र पश्यंति भक्त्या त्वां मां चापि द्विजसत्तम । किं दास्यसि फलं तेषां भाविनां भगवन्वद

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ಇಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಭಾವಿ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೆ ನೀನು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವೆ? ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇಳು.

Verse 5

दुर्वासा उवाच । यः स्नात्वा संगमे कृष्ण गोमत्याः सागरस्य च । त्वां मां समर्चति नरः सर्वपापैः समुच्यते

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕೃಷ್ಣ! ಗೋಮತಿ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

तथान्यच्छृणु कृष्णात्र स्नात्वा दास्यति यद्धनम् । मम दत्तस्य देवेश प्राप्नुयात्षोडशोत्तरम्

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಕೇಳು, ಹೇ ಕೃಷ್ಣ! ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಯಾರು ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವರೋ, ಹೇ ದೇವೇಶ! ನನ್ನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಆ ದಾನದ ಫಲವು ಹದಿನಾರು ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 7

श्रीकृष्ण उवाच । यो नरः पूजयित्वा त्वां पूजयिष्यति मामिह । तस्य मुक्तिं प्रदास्यामि या सुरैरपि दुर्ल्लभा

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಮೊದಲು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು।

Verse 8

प्रह्लाद उवाच । परस्परं वरौ दत्त्वा कृष्णदुर्वाससौ मुदा । ततः प्रभृति विप्रेन्द्रास्तस्मिन्स्थाने ह्यतिष्ठताम् । वरदानमिति प्रोक्तं तत्तीर्थं सर्वकामदम्

ಪ್ರಹ್ಲಾದರು ಹೇಳಿದರು—ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದರು। ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ವರದಾನ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ, ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದವಾಗಿದೆ।

Verse 9

वरदाने नरः स्नातो गोसहस्रफलं लभेत् । विष्णुदुर्वाससोर्यत्र वरदानमभूत्पुरा

ವರದಾನ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದವನು ಸಾವಿರ ಗೋ-ದಾನದ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸರ ವರಪ್ರದಾನ ಸಂಭವಿಸಿತು।

Verse 10

तदाप्रभृति विप्रेन्द्रास्तिष्ठते द्वारकां हरिः । दुर्वाससा गिरा बद्धो न जहाति कदाचन

ಆ ಸಮಯದಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ದುರ್ವಾಸರ ವಚನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 11

यत्र त्रैविक्रमी मूर्तिर्वहते यत्र गोमती । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति चक्रतीर्थेन संगताः

ಎಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನ ಪವಿತ್ರ ಮೂರ್ತಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ—ಅಲ್ಲಿ ಚಕ್ರತೀರ್ಥಸಂಗ ಪಡೆದವರು ಮುಕ್ತಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

कलेवरं परित्यक्तं प्रभासे हरिणा यदा । कलाभिः सहितं तेजस्तस्यां मूर्तौ निवेशितम्

ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಹರಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು—ಕಲಾಸಹಿತವಾಗಿ—ಆ ಪವಿತ್ರ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು.

Verse 13

तस्मात्कलियुगे विप्रा नान्यत्र प्राप्यते हरिः । यदि कार्य्यं हि कृष्णेन तत्र गच्छत मा चिरम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹರಿ ಬೇರೆಡೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನ ಮೂಲಕ ಯಾವುದಾದರೂ ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಿ—ತಡಮಾಡಬೇಡಿ.

Verse 14

ऋषय ऊचुः । साधु भागवतश्रेष्ठ साधु मार्गप्रदर्शक । यत्त्वया हि परिज्ञातं तन्न जानाति कश्चन

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಸಾಧು, ಓ ಭಾಗವತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಸಾಧು, ಓ ಮಾರ್ಗಪ್ರದರ್ಶಕನೇ! ನೀನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಇನ್ನಾರೂ ತಿಳಿಯರು.”

Verse 15

किं फलं गमने तस्यां किं फलं कृष्णदर्शने । कानि तीर्थानि तत्रैव के देवास्तद्वदस्व नः

ಆ ಪವಿತ್ರ ಪುರಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಏನು ಫಲ? ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನದಿಂದ ಏನು ಪುಣ್ಯ? ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳು, ಯಾವ ದೇವತೆಗಳು ಇರುವರು? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 16

कस्मिन्मासे तिथौ कस्यां कस्मिन्पर्वणि मानवैः । गन्तव्यं कानि देयानि दानानि दनुजर्षभ

ಮಾನವರು ಯಾವ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಪರ್ವದಿನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು? ಮತ್ತು ಯಾವ ಯಾವ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು? ಹೇ ದನುಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ತಿಳಿಸು।

Verse 17

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तैस्तु महाभागवतोऽसुरः । कथयामास विप्रेभ्यो भगवद्भक्तिसंयुतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಮಹಾಭಾಗವತನಾದ ಆ ಅಸುರನು ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 18

प्रह्लाद उवाच । भो भूमिदेवाः शृणुत परं गुह्यं सनातनम् । यत्कस्यचिन्न चाख्यातं तद्वदामि सुविस्तरात्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭೂಮಿದೇವರೇ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ), ಪರಮ ಗುಹ್ಯವಾದ ಸನಾತನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಯಾರಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳದಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 19

यदा मतिं च कुरुते द्वारकागमनं प्रति । तदा नरकनिर्मुक्ता गायन्ति पितरो दिवि

ಯಾವಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ದ್ವಾರಕಾಗಮನದ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ನರಕದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

यावत्पदानि कृष्णस्य मार्गे गच्छति मानवः । पदेपदेऽश्वमेधस्य यज्ञस्य लभते फलम्

ಕೃಷ್ಣನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಎಷ್ಟು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೋ, ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 21

यात्रार्थं देवदेवस्य यः प्रेरयति चापरान् । मानवान्नात्र सन्देहो लभते वैष्णवं पदम्

ದೇವದೇವನ ಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾರು ಇತರರನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ವೈಷ್ಣವ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

द्वारकां गच्छमानस्य यो ददाति प्रतिश्रयम् । तथैव मधुरां वाचं नन्दते क्रीडते हि सः

ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗುವವನಿಗೆ ಯಾರು ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಾರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

अध्वनि श्रांतदेहस्य वाहनं यः प्रयच्छति । हंसयुक्तेन स नरो विमानेन दिवं व्रजेत्

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾಂತದೇಹನಾದ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೆ ಯಾರು ವಾಹನ ನೀಡುತ್ತಾರೋ, ಆ ನರನು ಹಂಸಯುಕ್ತ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

यात्रायां गच्छमानस्य मध्याह्ने क्षुधितस्य च । अन्नं ददाति यो भक्त्या शृणु तस्यापि यद्भवेत्

ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹಸಿದ ಯಾತ್ರಿಕನಿಗೆ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತಾರೋ, ಕೇಳು—ಅವನಿಗೂ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 25

गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं लभते मानवो भुवि । अन्नदानेन तत्पुण्यं पितॄणां तृप्तिरक्षया

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುವ ಪುಣ್ಯ, ಅದೇ ಪುಣ್ಯ ಅನ್ನದಾನದಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 26

उपानहौ तु यो दद्याद्द्वारकां प्रति गच्छताम् । कृष्णप्रसादात्स नरो गजस्कन्धेन गच्छति

ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಗಜಸ್ಕಂಧದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

विघ्नमाचरते यस्तु द्वारकां प्रति गच्छताम् । नरके मज्जते मूढः कल्पमात्रं तु रौरवे

ಆದರೆ ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವವನು, ಆ ಮೂಢನು ರೌರವ ನರಕದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಮಾತ್ರ ಕಾಲ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

मार्गस्थितस्य यो धन्यः प्रयच्छति कमण्डलु्म् । प्रपादानसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ಯಾತ್ರಿಕನಿಗೆ ಧನ್ಯನು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು (ಜಲಪಾತ್ರ) ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಸಹಸ್ರ ಪ್ರಪೆಗಳ (ನೀರಿನ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳಗಳ) ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

यात्रायां गच्छमानस्य पादभ्यंगं ददाति यः । पादप्रक्षालनं चैव सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಯಾತ್ರಿಕನಿಗೆ ಪಾದಾಭ್ಯಂಗ (ಪಾದಮರ್ಧನ) ಮಾಡಿ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನು, ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

गाथां शृणोति यो विष्णोर्गीतं च गायतः पथि । दानं ददाति विप्रेन्द्रास्तस्माद्धन्यतरो न हि

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಯಾರು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಹಾಡಲ್ಪಡುವ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾನೂ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಅವನಿಗಿಂತ ಧನ್ಯನು ಮತ್ತಾರೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 31

कैलासशिखरावासं श्वेताभ्रमिव निर्मलम् । प्रासादं कृष्णदेवस्य यः पश्यति नरोत्तमः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವನ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನೋಡುವವನು—ಕೈಲಾಸಶಿಖರದ ನಿವಾಸದಂತೆ, ಬಿಳಿ ಮೋಡದಂತೆ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಾಗಿ—ಅವನೇ ನரோತ್ತಮನು।

Verse 32

दूराद्धेममयं दृष्ट्वा कलशं ध्वजसंयुतम् । वाहनं संपरित्यज्य लुठते धरणीं गतः

ದೂರದಿಂದ ಧ್ವಜಸಹಿತವಾದ ಸುವರ್ಣ ಕಲಶವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ವಾಹನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

पञ्चसूनाकृतं पापं तथाऽधर्मकृतं च यत् । कृमिकीटपतंगाश्च निहताः पथि गच्छता । परान्नं परपानीयमस्पृश्य स्पर्शसंगमम् । तत्सर्वं नाशमाप्नोति भगवत्केतुदर्शनात्

ಪಂಚಸೂನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೂ, ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಅಧರ್ಮವೂ; ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಕೃಮಿ-ಕೀಟ-ಪತಂಗಗಳ ಹತ್ಯೆ; ಪರಾನ್ನ-ಪರಪಾನೀಯ ಸ್ವೀಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಸ್ಪರ್ಶ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ಕೇತು ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 35

पठेन्नामसहस्रं तु स्तवराजमथापि वा । गजेन्द्रमोक्षणं चैव पथि गच्छञ्छनैः शनैः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾ, ನಾಮಸಹಸ್ರವನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ತವರಾಜವನ್ನಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಗಜೇಂದ್ರಮೋಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಪಠಿಸಬೇಕು।

Verse 36

गायमानो भगवतः प्रादुर्भावाननेकधा । नृत्यद्भिर्हर्षसंयुक्तैर्हृष्यमाणः पुनःपुनः । स्वयं नृत्यन्हर्षयुक्तो भक्तो गच्छेद्धरेः पुरम्

ಭಗವಂತನ ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಿಸುವ ಭಕ್ತರ ನಡುವೆ ಪುನಃಪುನಃ ಆನಂದಿಸುವನು; ತಾನೂ ಹರ್ಷಭರಿತವಾಗಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಭಕ್ತನು ಹರಿಯ ಪುರಿ—ದಿವ್ಯ ಧಾಮ—ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

विष्णोः क्रीडाकरं स्थानं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । यस्मिन्दृष्टे कलौ नॄणां मुक्तिरेवोपजायते

ಇದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕ್ರೀಡಾಮಯ ದಿವ್ಯಸ್ಥಾನ; ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ಎರಡನ್ನೂ ನೀಡುವುದು. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಇದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜನರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವೇ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 38

प्रह्लाद उवाच । पूर्वं हि देवराजेन बृहस्पतिरुदारधीः । प्रणम्य परया भक्त्या पृष्टश्च स महामतिः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಮಹಾಮತಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 39

इन्द्र उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं कथयस्व प्रसादतः । चतुर्युगं यथाभागैर्धर्मवृद्धिं जनो लभेत्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಕೃಪೆಯಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು; ಹಾಗೆಯೇ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಯಥೋಚಿತ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸು, ಜನರು ಧರ್ಮವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ।

Verse 40

एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्य वचनं मुनिसत्तमाः । बृहस्पतिरुवाचैनं महेन्द्रं देव संवृतम्

ಮಹೇಂದ್ರನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ದೇವರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹೇಂದ್ರನಿಗೆ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 41

बृहस्पतिरुवाच । कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च सुरसत्तम । चतुर्युगमिदं प्रोक्तं तत्त्वतो मुनिसत्तमैः

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ ಮತ್ತು ಕಲಿಯೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಸಮೂಹವೇ ಚತುರ್ಯುಗ; ಇದನ್ನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 42

कृते धर्मश्चतुष्पादो वेदादिफलमेव च । तीर्थं दानं तपो विद्या ध्यानमायुररोगता

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ನಾಲ್ಕು ಪಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ; ವೇದಾದಿ ಸಾಧನೆಗಳ ಫಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ತೀರ್ಥ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ, ಧ್ಯಾನ, ದೀರ್ಘಾಯು, ನಿರೋಗತೆ—ಇವೆಲ್ಲ ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 43

पादहीनं सर्वमेतद्युगं त्रेताभिधं प्रभो । पादद्वयं द्वापरे तु सर्वस्यैतस्य वासव

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಪಾದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇ ವಾಸವನೇ! ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಎರಡು ಪಾದಗಳಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ।

Verse 44

पादेनैकेन तत्सर्वं विभागे प्रथमे कलौ । ऊर्ध्वं विनाशः सर्वस्य भविष्यति न संशयः

ಕಲಿಯ ಮೊದಲ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಪಾದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ. ಅದರ ನಂತರ ಎಲ್ಲದರ ನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 45

मन्त्रास्तीर्थानि यज्ञाश्च तपो दैवादिकं तथा । प्रगच्छंति समुच्छेदं वेदाः शास्त्राणि चैव हि

ಮಂತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು, ತಪಸ್ಸು, ದೈವವಿಧಾನಗಳೂ ಸಹ—ಇವೆಲ್ಲ ಕ್ರಮೇಣ ಉಚ್ಛೇದದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತವೆ; ವೇದಗಳೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 46

म्लेच्छप्रायाश्च भूपाला भविष्यन्त्यमराधिप । लोकः करिष्यते निन्दां साधूनां व्रतचारिणाम्

ಹೇ ಅಮರಾಧಿಪ! ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಪಾಲರು ಬಹುಪಾಲು ಮ್ಲೇಚ್ಛಸ್ವಭಾವಿಗಳಾಗುವರು; ಜನರು ವ್ರತಾಚಾರಿಗಳಾದ ಸಾಧುಗಳ ನಿಂದೆ ಮಾಡುವರು।

Verse 47

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा बृहस्पतेर्वाक्यमेतत्तीर्थस्य भो द्विजाः । प्रकंपिताः सुराः सर्वे म्लेच्छ संसर्गजाद्भयात्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಈ ತೀರ್ಥದ ಕುರಿತು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮ್ಲೇಚ್ಛಸಂಸರ್ಗಜನ್ಯ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಕಂಪಿಸಿದರು।

Verse 48

बृहस्पतिं सुरगुरुं पप्रच्छुर्विनयान्विताः । म्लेच्छसंसर्गजो दोषो गंगयापि न पूयते

ವಿನಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ದೇವಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು—‘ಮ್ಲೇಚ್ಛಸಂಸರ್ಗಜನ್ಯ ದೋಷವು ಗಂಗೆಯಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.’

Verse 49

कथयस्व प्रसादेन स्थानं कलिविवर्जितम् । यत्र गत्वा निवत्स्यामो यास्यामो निर्वृतिं पराम्

ಕೃಪೆಯಿಂದ ಕಲಿವಿವರ್ಜಿತವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹೇಳು; ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಾವು ವಾಸಿಸಿ ಪರಮ ನಿರ್ವೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು।

Verse 50

येन दुःखविनिर्मुक्ता भविष्यामो गतव्यथाः । कृपया सुमुखो भूत्वा ब्रूहि तीर्थं हिताय नः

ಯಾವುದರಿಂದ ನಾವು ದುಃಖವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ವ್ಯಥಾರಹಿತರಾಗುವೆವೋ—ಕೃಪೆಯಿಂದ ಸೌಮುಖನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 51

प्रह्लाद उवाच । एतच्छ्रुत्वा सुरेन्द्रस्य वाक्यमंगिरसां वरः । चिरं ध्यात्वा जगादेदं वाक्यं देवपुरोहितः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಸುರೇಂದ್ರನ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಙ್ಗಿರಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೇವಪುರೋಹಿತ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಂತರ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 52

बृहस्पतिरुवाच । पञ्चक्रोशप्रमाणं हि तीर्थं तीर्थवरोत्तमम् । द्वारकानाम विख्यातं कलिदोषविवर्जितम्

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಐದು ಕ್ರೋಶ ಪ್ರಮಾಣದ ಈ ತೀರ್ಥವು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೋತ್ತಮ; ‘ದ್ವಾರಕಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಕಲಿದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 53

विष्णुना निर्मितं स्थानं लोकस्य गतिदायकम् । मुक्तिदं कलिकाले तु ज्ञानहीनजनस्य च

ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸದುಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು; ಕಲಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಹೀನ ಜನರಿಗೂ ಸಹ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವದು।

Verse 54

ऊषरं कर्मणां क्षेत्रं पुण्यं पापविनाशनम् । न प्ररोहंति पापानि पुनर्नष्टानि तत्र वै

ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವು ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಉಷರಭೂಮಿಯಂತೆ—ಪಾಪನಾಶಕ. ಅಲ್ಲಿ ನಾಶವಾದ ಪಾಪಗಳು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 55

तिस्रः कोटयोऽर्धकोटी च तीर्थानीह महीतले

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧಕೋಟಿ—ಅಂದರೆ ಮೂರುವರೆ ಕೋಟಿ—ತೀರ್ಥಗಳು ಇವೆ।

Verse 56

एवं तीर्थयुता तत्र द्वारका मुक्तिदायका । सेवनीया प्रयत्नेन प्राप्य मानुष्यमुत्तमम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಆ ದ್ವಾರಕೆಯು ಅಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಪ್ರದೆಯಾಗಿದೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದವನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದರ ತೀರ್ಥಸೇವೆಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 57

प्रह्लाद उवाच । बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा शतक्रतुरथाऽब्रवीत् । वाचस्पते मम इहि द्वारवत्या महोदयम् । गमने किं फलं प्रोक्तं कृष्णदेवस्य दर्शने

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಹೀಗೆಂದನು: ‘ಹೇ ವಾಚಸ್ಪತೇ! ದ್ವಾರವತಿಯ ಮಹೋನ್ನತ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಯಾವ ಫಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ?’

Verse 58

अन्यानि तत्र तीर्थानि मुख्यानि वद मे गुरो । यथाभिषेके गोमत्याः फलं यदपि संगमे

ಹೇ ಗುರುವೇ! ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು; ಗೋಮತೀ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ (ಅಭಿಷೇಕ) ಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸು.

Verse 59

बृहस्पतिरुवाच । श्रूयतां तात वक्ष्यामि माहात्म्यं द्वारकोद्भवम् । मनुष्यरूपो भगवान्यत्र क्रीडति केशवः

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಾತಾ! ಕೇಳು; ದ್ವಾರಕೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಕೇಶವನು ಮಾನವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 60

नारायणः स ईशानो ध्येयश्चादौ जगन्मयः । स एव देवतामुख्यः पुरीं द्वारवतीं स्थितः

ಅವನೇ ನಾರಾಯಣ, ಪರಮೇಶ್ವರ—ಆದಿಯಿಂದಲೇ ಧ್ಯಾನಾರ್ಹ, ಜಗನ್ಮಯ. ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವೇ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 61

एकैकस्मिन्पदे दत्ते पुरीं द्वारवतीं प्रति । पुण्यं क्रतुसहस्रेण कलौ भवति देहिनाम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ದ್ವಾರವತೀಪುರಿಯ ಕಡೆ ಇಡಲಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಸಹಸ್ರ ಕ್ರತುಗಳ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 62

कलौ कृष्णपुरीं रम्यां ये गच्छंति नरोत्तमाः । कुलकोटिशतैर्युक्तास्ते गच्छन्ति हरेः पदम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ರಮ್ಯವಾದ ಕೃಷ್ಣಪುರಿ (ದ್ವಾರಕಾ)ಗೆ ಹೋಗುವ ನರೋತ್ತಮರು, ತಮ್ಮ ಕುಲದ ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹರಿ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 63

ये ध्यायंति मनोवृत्त्या गमनं द्वारकां प्रति । तेषां विलीयते पापं पूर्वजन्मायुतैः कृतम्

ಯಾರು ಮನೋವೃತ್ತಿಯಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗಿನ ಗಮನವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಅನೇಕ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 64

कृष्णस्य दर्शने बुद्धिर्जायते यस्य देहिनः । वक्त्रावलोकनात्तस्य पापं याति सहस्रधा

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನದಿಂದ ಯಾರ ದೇಹಧಾರಿಯ ಬುದ್ಧಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೋ, ಅವನ ಮುಖಾವಲೋಕನ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪವು ಸಹಸ್ರಧಾ ಭೇದಿಸಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 65

ये गता द्वारकायां च ये मृताः कृष्णसन्निधौ । न तेषां पुनरावृत्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋದವರಿಗೂ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ, ಭೂತಸಂಪ್ಲವ ಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 66

सुलभा मथुरा काशी ह्यवन्ती च तथा सुराः । अयोध्या सुलभा लोके दुर्लभा द्वारका कलौ

ಮಥುರಾ, ಕಾಶೀ, ಅವಂತೀ ಹಾಗೂ ದೇವಲೋಕಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವವು. ಅಯೋಧ್ಯೆಯೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸुलಭ; ಆದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾ ದುರ್ಲಭ.

Verse 67

गत्वा कृष्णपुरीं रम्यां षण्मासात्कृष्णसंनिधौ । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेयाः सत्यमेतत्सुरोत्तम

ರಮ್ಯವಾದ ಕೃಷ್ಣಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆರು ತಿಂಗಳು ವಾಸಿಸುವವರು ಜೀವन्मುಕ್ತರೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಹೇ ದೇವೋತ್ತಮ, ಇದು ನಿಜ.

Verse 68

कृष्णक्रीडाकरं स्थानं वाञ्छन्ति मनसा प्रिये । तेषां हृदि स्थितं पापं क्षालयेत्प्रेतनायकः

ಪ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಕ್ರೀಡಾಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ ಪಾಪವನ್ನು ಪ್ರೇತನಾಯಕ (ಯಮ)ನೂ ತೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 69

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठन्ति विग्रहे । यावन्न गच्छति नरः कलौ द्वारवतीं प्रति

ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ಪಾಪಗಳೂ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನರನು ದ್ವಾರವತೀ (ದ್ವಾರಕಾ) ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡದವರೆಗೆ.

Verse 70

पुण्यसंख्या च तीर्थानां ब्रह्मणा विहिता पुरा । दानाध्ययन संज्ञानां मुक्त्वा द्वारवतीं कलौ

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ತೀರ್ಥಗಳ ಪುಣ್ಯಮಾನದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರವತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದಾನ, ಅಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಪುಣ್ಯ (ತೂಲನೆಗೆ) ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 71

चक्रतीर्थे तु यो गच्छेत्प्रसंगेनापि मानवः । कुलैकविंशतियुतः स गच्छेत्परमं पदम्

ಯಾವ ಮಾನವನು ಕೇವಲ ಸಂದರ್ಭವಶಾತ್ ಕೂಡ ಚಕ್ರತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನೋ, ಅವನು ತನ್ನ ಕುಲದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳೊಡನೆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

लोभेनाऽप्यपराधेन दम्भेन कपटेन वा । चक्रतीर्थं च यो गच्छेन्न पुनर्विशते भवम्

ಲೋಭದಿಂದಲೋ, ಅಪರಾಧದಿಂದ ಕಲుషಿತನಾಗಿ, ಅಥವಾ ದಂಭ–ಕಪಟದಿಂದಲೂ ಚಕ್ರತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವನು ಮತ್ತೆ ಸಂಸಾರಭವಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ (ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ).

Verse 73

प्रयागे ह्यस्थिपातेन यत्फलं परिकीर्तितम् । तदेव शतसाहस्रं चक्रतीर्थास्थिपातनात्

ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿ-ವಿಸರ್ಜನೆಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಫಲವು, ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿ-ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಫಲ ಲಕ್ಷಗಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 74

पृथिव्यां चैव तत्तीर्थं परमं परिकीर्तितम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातं ब्रह्महत्याविनाशनम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆ ತೀರ್ಥವೇ ಪರಮವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತ—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 75

ये ये कुले भविष्यंति तत्पूर्वं मानवाः क्षितौ । सर्वे विष्णुपुरं यांति चक्रतीर्थास्थिपातनात्

ಆ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಜನಿಸಿದವರೂ, ಮುಂದೆಯೂ ಜನಿಸುವವರೂ—ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿ-ವಿಸರ್ಜನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುಪುರಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 76

किं जातैर्बहुभिः पुत्रैर्गणनापूरकात्मकैः । वरमेको भवेत्पुत्रश्चक्रतीर्थं तु यो व्रजेत्

ಕೇವಲ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ತುಂಬುವ ಅನೇಕ ಪುತ್ರರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಚಕ್ರತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಒಬ್ಬನೇ ಪುತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 77

तपसा किं प्रतप्तेन दानेनाध्ययनेन किम् । सर्वावस्थोऽपि मुच्येत गतः कृष्णपुरीं यदि

ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಏನು ಅಗತ್ಯ? ದಾನದಿಂದಲೋ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನದಿಂದಲೋ ಏನು? ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣಪುರಿ (ದ್ವಾರಕೆಗೆ) ಹೋದವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 78

कलिकाल कृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । कलौ कृष्णमुखं दृष्ट्वा लिप्यते न कदाचन

ಕಲಿಯುಗಕೃತ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ದೋಷಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಮಾನವನೂ, ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಮುಖವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಲుషಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 79

दानं चाध्ययनं शौचं कारणं न हि पुत्रक । हीनवर्णोऽपि पापात्मा गतः कृष्णपुरीं यदि

ಮಗನೇ, ಇಲ್ಲಿ ದಾನ, ಅಧ್ಯಯನ, ಶೌಚ ಇವೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಹೀನವರ್ಣನಾದರೂ, ಪಾಪಾತ್ಮನಾದರೂ—ಕೃಷ್ಣಪುರಿಗೆ ಹೋದರೆ (ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾನೆ).

Verse 80

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां च यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्धेन द्वारवत्यां दिनेदिने

ವಾರಾಣಸಿ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇ, ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ ದಿನೇದಿನೇ ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 81

धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः । कृष्णोपरि मतिर्येषां हीयते न कदाचन

ಧನ್ಯರಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಪರಮಧನ್ಯರು, ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೂಲ್ಯರು—ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಅವರ ಮತಿ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 82

श्रवणद्वादशीयोगे गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा कृष्णसुतं दृष्ट्वा लिप्यते नैव स क्वचित्

ಶ್ರವಣ ನಕ್ಷತ್ರ–ದ್ವಾದಶಿಯ ಶುಭಯೋಗದಲ್ಲಿ, ಗೋಮತಿ–ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕೃಷ್ಣಸುತನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 83

यस्य कस्यापि मासस्य द्वादशी प्राप्य मानवः । कृष्णक्रीडापुरीं दृष्ट्वा मुक्तः संसारगह्वरात्

ಯಾವುದೇ ಮಾಸದ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾಗಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕ್ರೀಡಾಪುರಿ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಮಾನವನು ಸಂಸಾರಗಹ್ವರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 84

येषां कृष्णालये प्राणा गताः सुरपते कलौ । स्वर्गान्न तेषामावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

ಹೇ ಸೂರಪತೇ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪ್ರಾಣಗಳು ಕೃಷ್ಣಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಗಮಿಸುತ್ತವೋ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದಲೂ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳಾದರೂ ಸಹ.

Verse 85

विज्ञेया मानुषा वत्स गर्भस्थास्ते महीतले । द्वारवत्यां न यैर्देवो दृष्टः कंसनिषूदनः

ವತ್ಸಾ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವರು ಇನ್ನೂ ಗರ್ಭಸ್ಥರೇ ಎಂದು ತಿಳಿ—ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಸನಿಷೂದನ ದೇವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡದವರು.

Verse 86

दुर्लभो द्वारकावासो दुर्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्लभं गोमतीस्नानं दुर्लभो रुक्मिणीपतिः

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವು ದುರ್ಲಭ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನ ದುರ್ಲಭ. ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ದುರ್ಲಭ, ರುಕ್ಮಿಣೀಪತಿ ಪ್ರಭುವೂ ದುರ್ಲಭನು.

Verse 87

तपः परं कृतयुगे त्रेतायां ज्ञानमुच्यते । द्वापरे तु परो यज्ञः कलौ केशवकीर्तनम्

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸೇ ಪರಮ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಮವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ ಪರಮ; ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಕೀರ್ತನೆಯೇ ಪರಮ ಸಾಧನ.

Verse 88

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । दृष्ट्वा तत्कोटि गुणितं हरेः सर्वप्रदं मुखम्

ಸಹಸ್ರ ಸ್ವರ್ಣಭಾರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದ ಫಲವು, ಹರಿಯ ಸರ್ವಪ್ರದ ಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೋಟಿಗುಣವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 89

द्वारकायां च यद्दत्तं शंखोद्धारे तथैव च । पिंडारके महातीर्थे दत्तं चैवाक्षयं भवेत्

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವೂ, ಶಂಖೋದ್ದಾರದಲ್ಲಿಯೂ ನೀಡಿದ ದಾನವೂ; ಮಹಾತೀರ್ಥ ಪಿಂಡಾರಕದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವೂ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 90

गोमहिष्यादि यद्दत्तं सुवर्णवसनानि च । वृषो भूमिग्रहो रूप्यं कन्यादानं तथैव च

ಗೋಮಹಿಷ್ಯಾದಿಗಳ ದಾನ, ಸ್ವರ್ಣ ಹಾಗೂ ವಸ್ತ್ರದಾನ; ವೃಷಭದಾನ, ಭೂಮಿದಾನ, ರೂಪ್ಯದಾನ, ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ಯಾದಾನವೂ—

Verse 91

यच्चान्यदपि देवेन्द्र त्रिषु स्थानेषु यच्छति । तन्मुक्तिकारकं प्रोक्तं पितॄणामात्मनस्तथा

ಹೇ ದೇವೇಂದ್ರ! ಆ ಮೂರು ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಃ ತನಗೂ ಮೋಕ್ಷಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 92

ऊषरं हि यतो लोके क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम् । अतो मुक्तिकरं सर्वं दानं चोक्तं महर्षिभिः

ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಊಷರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಾನವೂ ಮೋಕ್ಷಕರವೆಂದು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 93

यत्किंचित्कुरुते तत्र दानं क्रीडावगाहनम् । तदनन्तफलं प्राह भगवान्मधुसूदनः

ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೂ—ದಾನ, ಕ್ರೀಡೆ, ಅಥವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ—ಅದು ಅನಂತ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 94

प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा । येन द्वारवतीं गत्वा कृतं कृष्णाऽवलोकनम्

ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಪ್ರೇತತ್ವವಿಲ್ಲ; ಯಮಲೋಕದ ಯಾತನೆಯಿಲ್ಲ; ನರಕದ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 95

वारिमात्रेण गोमत्यां पिण्डदाने कृते कलौ । पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಗೋಮತೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಪ್ರಳಯಾಂತವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 96

नित्यं कृष्णपुरीं रम्यां ये स्मरन्ति गृहस्थिताः । नमस्याः सर्वलोकानां देवानां च सुरोत्तम

ಗೃಹಸ್ಥರಾಗಿದ್ದು ನಿತ್ಯವೂ ರಮ್ಯವಾದ ಕೃಷ್ಣಪುರಿ (ದ್ವಾರಕಾ)ಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ವಂದನೀಯರು, ಹೇ ಸೂರೋತ್ತಮ।

Verse 97

ब्रह्मज्ञानं गयाश्राद्धं मरणं गोग्रहेषु च । वासः पुंसां द्वारकायां मुक्तिरेषा चतुर्विधा

ಮೋಕ್ಷವು ನಾಲ್ಕು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ, ಗೋಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ (ಗೋವಿನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ) ಮರಣದಿಂದ, ಮತ್ತು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸದಿಂದ।

Verse 98

ब्रह्मज्ञानेन मुच्यन्ते प्रयागे मरणेन वा । अथवा स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसंनिधौ

ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಮರಣದಿಂದ; ಇಲ್ಲವೇ ಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ।

Verse 99

कृतार्थः कृतपुण्योऽहं ब्रवीत्येवं महोदधिः । पवित्रितं च मद्गात्रं गोमतीवारिसंप्लवात्

ಮಹಾಸಮುದ್ರವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ—“ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನು, ಪುಣ್ಯವಂತನಾದೆನು; ಗೋಮತಿಯ ಜಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹ ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು.”

Verse 100

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठंति विग्रहे । यावत्स्नानं न गोमत्यां वारिणा पापहारिणा

ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಪಾಪಗಳೂ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೆಲೆಸುತ್ತವೆ; ಪಾಪಹಾರಿಣಿಯಾದ ಗೋಮತಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದಿರುವವರೆಗೆ।

Verse 101

चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा गोमत्यां रुक्मिणीह्रदे । दृष्ट्वा कृष्णमुखं रम्यं कुलानां तारयेच्छतम्

ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಗೋಮತೀತೀರದ ರುಕ್ಮಿಣೀಹ್ರದದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮನೋಹರ ಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದವನು ತನ್ನ ಕುಲದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 102

कृष्णं च ये द्वारवतीं मनुष्याः स्मरंति नित्यं हरिभक्तियुक्ताः । विधूतपापाः किल संभवांते गच्छंति लोकं परमं मुरारेः

ಹರಿಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ನಿತ್ಯವೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ದ್ವಾರವತೀನೂ ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಅವರ ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ; ದೇಹಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುರಾರಿಯ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 103

अधौतपादः प्रथमं नमस्कुर्याद्गणेश्वरम् । सर्वविघ्रविनाशश्च जायते नात्र संशयः

ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯದೇ ಇದ್ದರೂ ಮೊದಲು ಗಣೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳ ನಾಶ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 104

नीलोत्पलदलश्यामं कृष्णं देवकिनन्दनम् । दण्डवत्प्रणमेत्प्रीत्या प्रणमेदग्रजं पुनः

ನೀಲೋತ್ಪಲದಳದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನಾದ ದೇವಕೀನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಅವನ ಅಗ್ರಜನಿಗೂ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 105

बाल्ये च यत्कृतं पापं कौमारे यौवने तथा । दर्शनात्कृष्णदेवस्य तन्नश्येन्नात्र संशयः

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೌಮಾರದಲ್ಲಿ, ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಾದರೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 106

वाण्याऽथ मनसा यच्च कर्मणा समुपार्जितम् । पापं जन्मसहस्रेण तन्नश्येन्नात्र संशयः

ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ಸಾವಿರ ಜನ್ಮಗಳದ್ದಾದರೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 107

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । तत्फलं कोटिगुणितं कृष्णवक्त्रावलोकनात्

ಸಾವಿರ ಸ್ವರ್ಣಭಾರಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖದರ್ಶನದಿಂದ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 108

नमस्कृत्य च देवेशं पुण्डरीकाक्षमच्युतम् । दुर्वाससं महेशानं द्वारकापरिरक्षकम्

ದೇವೇಶನಾದ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಪರಿರಕ್ಷಕ ಮಹೇಶಾನ ದುರ್ವಾಸನಿಗೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ…

Verse 109

प्रणम्य परया भक्त्या वैनतेयसमन्वितम् ।ऽ । द्वारमागत्य च पुनः स्वर्गद्वारोपमं शुभम्

ವೈನತೇಯ (ಗರುಡ) ಸಮೇತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರೋಪಮವಾದ ಶುಭದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

Verse 110

विश्रम्य च मुहूर्त्तार्द्धं सुहृद्भिर्बान्धवैर्वृतः । तत्राश्रितान्समाहूय ब्राह्मणान्मन्त्रकोविदान् । पूजाद्रव्यं समानीय ततस्तीर्थं व्रजेद्बुधः

ಅರ್ಧ ಮುಹೂರ್ತ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಿತರಾದ ಮಂತ್ರನಿಪುಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು; ಪೂಜಾದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ, ನಂತರ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.