Adhyaya 96

Verse 1

सूत उवाच । एवं तस्मिन्गते भूपे ह्यजापाले रसातलम् । तत्पुत्रश्चाभवद्राजा मंत्रिभिस्तु पुरस्कृतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ರಾಜ ಅಜಾಪಾಲನು ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನ ಪುತ್ರನು ರಾಜನಾದನು.

Verse 2

यो नित्यमगमत्स्वर्गे वासवं रमते सदा । शनैश्चरो जितो येन रोहिणीं परिभेदयन्

ಅವನು ನಿತ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಸದಾ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಶನೈಶ್ಚರ (ಶನಿ) ಅವನಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 3

गृहे यस्य स्वयं विष्णुर्भूत्वा चैव चतुर्विधः । रावणस्य विनाशार्थं जन्म चक्रे प्रहर्षितः

ಯಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣು ಚತುರ್ವಿಧ ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಹರ್ಷದಿಂದ ರಾವಣವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಜನ್ಮವನ್ನೆತ್ತಿದನೋ.

Verse 4

तेनागत्यात्र सत्क्षेत्रे तोषितो मधुसूदनः । प्रासादं शोभनं कृत्वा ततश्चैव प्रतिष्ठितः

ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಸತ್ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸುಂದರ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 5

तस्यापि विश्रुता वापी स्वयं तेन विनिर्मिता । राजवापीति लोकेऽस्मिन्विख्यातिं परमां गता

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಒಂದು ವಾಪಿ (ಕುಂಡ/ಬಾವಿ) ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅದು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ರಾಜವಾಪಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಮ ಖ್ಯಾತಿಗೆ ತಲುಪಿತು।

Verse 6

तस्यां यः कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते पञ्चमीदिने । प्रेतपक्षे विशेषेण स नरः स्यात्सतां प्रियः

ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ—ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कथं तेन जितः सौरी रोहिणीशकटं च यत् । भिंदानस्तोषितस्तेन कथं नारायणो वद

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಶೌರೀ (ಶನೈಶ್ಚರ)ಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ‘ರೋಹಿಣೀ-ಶಕಟ’ವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುರಿದನು? ಹಾಗೆಯೇ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು? ಹೇಳು।

Verse 8

।सूत उवाच । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे स्वधर्मेण वसुन्धराम् । अतिसौख्यान्वितो लोकः सर्वदैव व्यजायत

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಧರ್ಮಜ್ಞ ರಾಜನು ಸ್ವಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜನರು ಸದಾ ಮಹಾಸೌಖ್ಯಸಂಪನ್ನರಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 9

बहुक्षीरप्रदा गावः सस्यानि गुणवंति च । कामवर्षी च पर्जन्यो यथर्त्तुफलिता द्रुमाः

ಹಸುಗಳು ಬಹಳ ಹಾಲು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಬೆಳೆಗಳು ಉತ್ತಮ ಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಮಳೆ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮರಗಳು ಋತುವಿನಂತೆ ಫಲ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य दैवज्ञैस्तस्य भूपतेः । कथितं रोहिणीभेदं रविपुत्रः करिष्यति

ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೈವಜ್ಞರು ಆ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು—ರವಿಪುತ್ರ ಶನೈಶ್ಚರನು ‘ರೋಹಿಣೀಭೇದ’ ಎಂಬ ಅಶುಭ ಭಂಗವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವನು।

Verse 11

तस्यानंतरमेवाशु दुर्भिक्षं संभविष्यति । अनावृष्टिश्च भविता रौद्रा द्वादश वार्षिकी । यया संपत्स्यते सर्वं भूतलं गतमानवम्

ಅದಾದ ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಭೀಕರ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಉಂಟಾಗುವುದು; ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರೌದ್ರ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸಿ, ಅದರ ফলে ಸಮಸ್ತ ಭೂತಲ ಪೀಡಿತವಾಗಿ ಮಾನವಜೀವನ ನಾಶಪ್ರಾಯವಾಗುವುದು।

Verse 12

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा स राजा कुपितोऽभ्यगात् । शनैश्चरं समुद्दिश्य विमानमधिरुह्य च

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೊರಟನು; ಶನೈಶ್ಚರನನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿದನು।

Verse 13

तस्य तुष्टेन संदत्तं विमानं कामगं पुरा । शक्रेण तत्र संतिष्ठञ्छनैश्चरमुपाद्रवत्

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಅವನಿಗೆ ಕಾಮಗಾಮಿ ವಿಮಾನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವನು ಶನೈಶ್ಚರನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 14

ततः सूर्यपथं मुक्त्वा ततश्चंद्रस्य पार्थिवः । नक्षत्रसरणिं प्राप्य सज्यं कृत्वा महद्धनुः

ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನು ಸೂರ್ಯಪಥವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಚಂದ್ರಪಥವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಕ್ಷತ್ರಸರಣಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಮಹಾಧನುಸ್ಸನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 15

तत्र बाणं समारोप्य शनैश्चरमुपाद्रवत् । प्रोवाच पुरतः स्थित्वा सूर्यपुत्रमधोमुखम्

ಅಲ್ಲಿ ಬಾಣವನ್ನು ಏರಿಸಿ ಶನೈಶ್ಚರನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು. ಎದುರು ನಿಂತು, ಕೆಳಮುಖನಾಗಿದ್ದ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನಿಗೆ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 16

त्यजैनं रोहिणीमार्गं सांप्रतं त्वं शनैश्चर । मद्वाक्यादन्यथाऽहं त्वां नयिष्यामि यमक्षयम्

“ಈಗಲೇ, ಓ ಶನೈಶ್ಚರಾ, ಈ ರೋಹಿಣೀಮಾರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು.”

Verse 17

एतेन निशिताग्रेग शरेणा नतपर्वणा । दिव्यास्त्रमंत्रयुक्तेन सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

“ಈ ತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರ, ಸುಸಂಧಿತ (ನತಪರ್ವ) ಬಾಣದಿಂದ—ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಮಂತ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿ—ನಾನು ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तादृग्रौद्रतमं महत् । मन्दो विस्मयमापन्नस्ततश्चेदमभाषत

ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವೂ ಮಹಾಬಲವೂ ಆದ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಂದನು (ಶನೈಶ್ಚರನು) ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ನಂತರ ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 19

कस्त्वं ब्रूहि महाभाग मम मार्गं रुणत्सि यः । अगम्यं केनचिल्लोके सर्वैरपि सुरासुरैः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನೀ ಯಾರು? ಹೇಳು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವಾಸುರರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗಮ್ಯವಾದ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀ ಏಕೆ ತಡೆಯುತ್ತೀ?

Verse 20

राजोवाच । अहं दशरथो नाम सूर्यवंशोद्भवो नृपः । अजस्य तनयः प्राप्तः कामं वारयितुं क्रुधा

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ದಶರಥನೆಂಬ ಸೂರ್ಯವಂಶೋದ್ಭವ ನೃಪ, ಅಜನ ಪುತ್ರ. ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 21

मंद उवाच । न त्वया सह संबंधः कश्चिदस्ति महीपते । मम यत्त्वं प्रकोपाढ्यो मन्मार्गं हंतुमिच्छसि

ಮಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಏಕೆ ನಾಶಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀ?

Verse 22

राजोवाच । रोहिणीसंभवं त्वं हि शकटं भेदयिष्यसि । सांप्रतं मम दैवज्ञैर्वाक्यमेतदुदाहृतम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ರೋಹಿಣೀಸಂಭವವಾದ ಆ ಶಕಟವನ್ನು ನೀ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಭೇದಿಸುವೆ. ಈಗಷ್ಟೇ ನನ್ನ ದೈವಜ್ಞರು ಇದೇ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

तस्मिन्मन्द त्वया भिन्ने न वर्षति शतक्रतुः । एतद्वदति दैवज्ञा ज्योतिःशास्त्रविचक्षणाः

ಹೇ ಮಂದಾ! ನಿನ್ನಿಂದ ಆ ಶಕಟವು ಭಂಗವಾದರೆ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಲಾರನು. ಜ್ಯೋತಿಷಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ದೈವಜ್ಞರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

जाते वृष्टिनिरोधेऽथ जायंतेऽन्नानि न क्षितौ । अन्नाभावात्क्षयं यांति ततो भूभितले जनाः

ಮಳೆ ನಿಂತುಹೋದರೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಅನ್ನಾಭಾವದಿಂದ ಭೂತಲದ ಜನರು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

जनोच्छेदे ततो जाते अग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । न भवंति धरा पृष्ठे ततः स्यादेव संक्षयः

ಜನರು ನಾಶವಾದಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕ್ಷಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 26

एतस्मात्कारणाद्रुद्धो मार्गस्ते सूर्यसंभव । रोहिणीं गंतुकामस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಹೇ ಸೂರ್ಯಸಂಭವ! ರೋಹಿಣಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯವೇ.

Verse 27

शनिरुवाच । गच्छ पुत्र निजं गेहं ममापि त्वं च रोचसे । तुष्टोऽहं तव वीर्येण न त्वन्येन महीपते

ಶನಿ ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ನೀನು ನನಗೂ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯ-ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 28

न केनचित्कृतं कर्म यदेतद्भवता कृतम् । न करिष्यति चैवान्यो देवो वा मानवोऽथ वा

ನೀನು ಮಾಡಿದ ಈ ಕರ್ಮದಂತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಮುಂದೆಯೂ ದೇವನಾಗಲಿ ಮಾನವನಾಗಲಿ ಇನ್ನಾರೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 29

नाहं पश्यामि भूपाल कथंचिदपि तूर्ध्वतः । यतो दृष्टिविनिर्दग्धं भस्मसाज्जायतेऽखिलम्

ಓ ಭೂಪಾಲ, ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 30

जातमात्रेण बालेन मया पादौ निरीक्षितौ । तातस्य सहसा दग्धौ ततोऽहं वारितोंऽबया

ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣದ ಬಾಲನಾಗಿದ್ದಾಗ ತಂದೆಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ; ಅವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಗ್ಧವಾದವು, ನಂತರ ತಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದಳು.

Verse 31

न त्वया पुत्र द्रष्टव्यं किंचिदेव कथंचन । प्रमाणं यदि ते धर्मो मातृवाक्यसमुद्भवः

ಓ ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಏನನ್ನೂ ನೋಡಬಾರದು—ನಿನಗೆ ಧರ್ಮವು ಮಾತೃವಾಕ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದ್ದರೆ.

Verse 32

तस्मात्त्वया महत्कर्म कृतमीदृक्सुदुष्करम् । प्रजानां पार्थिवश्रेष्ठ त्यक्त्वा दूराद्भयं मम

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪಾರ್ಥಿವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಭಯವನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಿ, ನೀನು ಇಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾದ ಮಹತ್ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 33

तस्मा त्तव कृते नाहं भेदयिष्यामि रोहिणीम् । कथंचिदपि भूपाल युगांतररशतेष्वपि

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಾಂತರಗಳಾದರೂ ಸಹ ಅಲ್ಲ।

Verse 34

वरं वरय चास्माकं तस्मादद्य भविष्यति । हृतत्स्थितं दुर्लभं भूप सर्वेषामिह देहिनाम्

ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ಅದು ನಿನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದು. ಓ ಭೂಪಾಲ, ಈ ಲೋಕದ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅಚಲವಾಗಿ ಇಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ।

Verse 35

राजोवाच । तव यो वासरे प्राप्ते तैलाभ्यंगं करोति वै । तस्याऽन्यदिवसं यावत्पीडा कार्या न च त्वया

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ವಾರ ಬಂದ ದಿನ ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ತೈಲಾಭ್ಯಂಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಮುಂದಿನ ದಿನದವರೆಗೆ ನೀನು ಯಾವುದೇ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 36

तिलदानं करोत्येवं लोहदानं च यस्तव । करोति दिवसे शक्त्या यावद्वर्षं त्वया हि सः

ಹಾಗೆಯೇ, ನಿನ್ನ ದಿನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ತಿಲದಾನ ಮತ್ತು ಲೋಹದಾನ ಮಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಮುಂದುವರಿಸುವವನನ್ನು ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು।

Verse 37

रक्षणीयः सुकृच्छ्रेषु संकटेषु सदैव हि । त्वयि गोचरपीडायां संस्थिते चार्कसंभव

ಅವನು ಭಾರೀ ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಓ ಅರ್ಕಸಂಭವ, ನೀನು ಗೋಚರಪೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ।

Verse 38

यः कुर्याच्छांतिकं सम्यक्तिलहोमं च भक्तितः । वासरे तव संप्राप्ते समिद्भिश्च तथाऽक्षतैः

ನಿನ್ನ ದಿನವು ಬಂದಾಗ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಶಾಂತಿಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಸಮಿಧೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ತಿಲಹೋಮವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ—

Verse 39

तस्य सार्धानि वर्षाणि सप्त कार्या प्रयत्नतः । त्वया रक्षा महाभाग वरं चेन्मम यच्छसि

ಅವನಿಗೆ ಏಳು ಸಾಡೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಮಹಾಭಾಗನೇ; ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ನನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ.

Verse 40

सूत उवाच । एवमित्येव संप्रोच्य विरराम ततः परम् । शनैश्चरो महीपालवचनाद्द्विजसत्तमाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—‘ಏವಂ’ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿ ನಂತರ ಮೌನನಾದನು. ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ರಾಜವಚನದಂತೆ ಶನೈಶ್ಚರನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದನು.

Verse 41

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं सुविस्तरात् । भवद्भिः सूर्यपुत्रस्य राज्ञा दशरथेन हि । संवादं रोहिणीभेदे सञ्जातं समुपस्थिते

ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ವಿಶದವಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆನು—ರೋಹಿಣೀಭೇದ ಸಂಭವಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ ಶನೈಶ್ಚರ ಮತ್ತು ರಾಜ ದಶರಥರ ನಡುವೆ ಉಂಟಾದ ಸಂವಾದವನ್ನು.

Verse 42

यश्चैतत्पठते नित्यं शृणुयाद्यो विशेषतः । शनैश्चरकृता पीडा तस्य नाशं प्रगच्छति

ಯಾರು ಇದನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೋ—ಅವನಿಗೆ ಶನೈಶ್ಚರನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪೀಡೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.