Adhyaya 81

Verse 1

। श्रीगरुड उवाच । ममास्ति दयितं मित्रं ब्राह्मणो भृगुवंशजः । तस्यास्ति माधवीनाम कन्या कमललोचना

ಶ್ರೀಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು: ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನಿದ್ದಾನೆ—ಭೃಗು ವಂಶಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು. ಅವನಿಗೆ ‘ಮಾಧವೀ’ ಎಂಬ ಕಮಲಲೋಚನೆ ಕನ್ಯೆಯಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 2

न तस्याः सदृशः कांतः प्राप्तस्तेन महात्मना । यतस्ततोऽहमादिष्टः कांतमस्यास्त्वमानय । अनुरूपं द्विजश्रेष्ठ यद्यहं संमतस्तव

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಯೋಗ್ಯ ವರನು ದೊರಕಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆಯಾಯಿತು: ‘ಈ ಕನ್ಯೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಪತಿಯನ್ನು ಕರೆತರು, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ—ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದ್ದರೆ.’

Verse 3

ततो मयाऽखिला भूमिस्तद्वरार्थं विलोकिता । न तदर्थं वरो लब्धः सर्वैः समुचितो गुणैः

ಆಮೇಲೆ ಅಂಥ ವರನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಸಮುಚಿತ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ವರನು ನನಗೆ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ।

Verse 4

ततस्त्वं पुण्डरीकाक्ष मम चित्ते व्यवस्थितः । अनुरूपः पतिस्तस्याः सर्वैरेव गुणैर्युतः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ! ನೀನು ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯೆ; ಆ ಕನ್ಯೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನುರೂಪ ಪತಿ ನೀನೇ।

Verse 5

तस्मात्पाणिग्रहं तस्याः स्वीकुरुष्व सुरेश्वर । अत्यन्तरूपयुक्ताया मम वाक्यप्रणोदितः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ರೂಪವತಿಯಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು।

Verse 6

भगवानुवाच । अत्रानय द्विजश्रेष्ठ तां कन्यां कमलेक्षणाम् । येन दृष्ट्वा स्वयं पश्चात्प्रकरोमि यथोदितम्

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ಕಮಲಾಕ್ಷಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು; ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಂತರ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 7

गरुड उवाच । तव तेजोभयादेव सा कन्या जनकान्विता । मया दूरे विनिर्मुक्ता तत्कथं तामिहानये

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಭಯದಿಂದಲೇ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ತಂದೆಯೊಡನೆ ನಾನು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತರಲಿ?

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । अत्र तां मम तत्तेजो जनकेन समन्विताम् । न हि धक्ष्यति तस्मात्त्वं शीघ्रं द्विजवराऽनय

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನೇ! ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಳ ತಂದೆಯೊಡನೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು. ನನ್ನ ಆ ತೇಜಸ್ಸು ಅವಳನ್ನು ದಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಭಯಪಡಬೇಡ.

Verse 9

एवमुक्तस्ततस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । तां कन्या मानयामास तं च विप्रभृगूद्वहम्

ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಭೃಗುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಿಗೂ ಯಥೋಚಿತ ಮಾನ ನೀಡಿದನು.

Verse 10

अथासौ प्रणिपत्योच्चैर्ब्राह्मणो मधुसूदनम् । लक्ष्मीवन्न्यविशत्पार्श्वे गरुडस्य समीपतः

ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ಗಾಢವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ಗರುಡನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಆಸನಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 11

सापि कन्या वरारोहा बाल्यभावादनिन्दिता । शय्यैकांते समाविष्टा दक्षिणे मुरविद्विषः

ಆ ವರಾರೋಹಾ ಕನ್ಯೆಯೂ—ಬಾಲ್ಯಭಾವದಿಂದ ನಿಂದಾರ್ಹಳಲ್ಲದವಳು—ಶಯ್ಯೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಮುರವೈರಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಸನಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 12

अथ कोपपरीतांगी महिष्याधर्ममाश्रिता । लक्ष्मीः शशाप तां कन्यां सपत्नीति विचिन्त्य च

ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀ—ಈರ್ಷೆಯ ರಾಣಿಯಂತೆ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ—“ಇವಳು ನನ್ನ ಸಪತ್ನಿ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದಳು.

Verse 13

यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता । शय्यायां त्वं समाविष्टा लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः । तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि

ಏಕೆಂದರೆ, ಹೇ ಪಾಪಿನಿ, ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಕಾಂತನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಅವನ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಹುದೂರ ತ್ಯಜಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಕೃತಳಾಗಿ ಅಶ್ವಮುಖಿಯಾಗುವೆ।

Verse 14

एवं शापे श्रिया दत्ते हाहाकारो महानभूत् । सर्वेषां तत्र संस्थानां कोपश्चापि द्विजन्मनः

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಕಳವಳಗೊಂಡರು; ದ್ವಿಜ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ)ನೂ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡನು।

Verse 16

यावन्नाग्निद्विजातीनां प्रत्यक्षं गुरुसंनिधौ । ससंकल्पं स्वयं दत्ता गृह्योक्तविधिना जनैः

ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯೂ ದ್ವಿಜರೂ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಇದ್ದವರೆಗೂ, ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಜನರು ತಾವೇ ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ—ಗೃಹ್ಯವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕ್ರಮದಂತೆ—ಆ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 18

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्ततः प्रोवाच केशवम् । आतिथ्यं विहितं ह्येतत्तव पत्न्या यथोचितम् । तस्मात्तत्र प्रयास्यामि यत्र स्यात्तादृशी सुता

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ನಂತರ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಈ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಂಥ ಗುಣವತಿಯಾದ ಪುತ್ರಿ ದೊರಕುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । सहस्रं याच्यते कन्या करोत्येकः करग्रहम् । वाङ्मात्रेण न तस्याः स्यात्पत्नीभावः कथंचन

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದರು: “ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಬೇಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಕರಗ್ರಹಣ (ವಿವಾಹ) ಮಾಡುವವನು ಒಬ್ಬನೇ. ಮಾತಿನಷ್ಟರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪತ್ನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 20

तस्मान्नाश्वमुखी ह्येषा जन्मन्यस्मिन्भविष्यति । गृहीत्वेमां गृहं गच्छ प्रयच्छ स्वेप्सिताय च

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಅಶ್ವಮುಖಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ನೀನು ಬಯಸುವವನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡು.

Verse 22

सेयं तव सुता विप्र बंधुस्थानं समाश्रिता । भविष्यति ततो जामिः कनिष्ठा मेऽन्यजन्मनि

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ನಿನ್ನ ಈ ಪುತ್ರಿ ಬಂಧುಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನನ್ನ ಕನಿಷ್ಠ ಸಹೋದರಿ, ಸಮೀಪದ ರಕ್ತಬಂಧುವಾಗುವಳು.

Verse 23

अवतीर्णस्य भूपृष्ठे देवकार्येण केनचित् । वाजिवक्त्रधरा प्रोक्ता यद्येषा मम कांतया

ನಾನು ಯಾವುದೋ ದೇವಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವತರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ‘ಅಶ್ವಮುಖಧಾರಿಣಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ…

Verse 24

ततोऽहं सुमहत्कृत्वा तपश्चैवानया सह । करिष्यामि शुभास्यां च तथा लक्ष्मीमपि द्विज

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆನು; ಓ ದ್ವಿಜನೇ! ಶುಭಮುಖಿಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಸಾಧಿಸುವೆನು.

Verse 25

एवं स भगवान्विप्रं तं सन्तोष्य तदा गिरा । गरुडेन समं चक्रे कथाश्चित्रा मनोरमाः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ವಚನಗಳಿಂದ ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ನಂತರ ಗರುಡನೊಂದಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದನು.

Verse 26

अथ तस्मिन्कथांते स गरुडः पुरुषोत्तमम् । प्रोवाच तां स्त्रियं दृष्ट्वा वृद्धां तेजःसमन्विताम्

ಆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅಂತ್ಯವಾದ ಬಳಿಕ ಗರುಡನು ಪುರುಷೋತ್ತಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಆ ವೃದ್ಧ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳ ವಿಷಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 27

अपूर्वेयं सुरश्रेष्ठ स्त्री वृद्धा तव पार्श्वगा । किमर्थं केयमाख्याहि कुतः प्राप्ता जनार्दन

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ವೃದ್ಧ ಸ್ತ್ರೀ ಅಪೂರ್ವಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇವಳು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ? ಹೇಳು—ಇವಳು ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಳು, ಹೇ ಜನಾರ್ದನ?

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एषा ख्याता खगश्रेष्ठ लोकेऽस्मिन्वृद्धकन्यका । शांडिलीनाम सर्वज्ञा ब्रह्मचर्यपरायणा

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಇವಳು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ವೃದ್ಧಕನ್ಯಕಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇವಳ ಹೆಸರು ಶಾಂಡಿಲೀ—ಸರ್ವಜ್ಞೆ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತಪರಾಯಣಳು.

Verse 29

तपोवीर्यसमोपेता सर्वदेवाभिवंदिता । नास्ति वै चेदृशी नारी खगेन्द्रात्र जगत्त्रये

ತಪೋವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ದೇವರಿಂದ ವಂದಿತಳಾಗಿ—ಹೇ ಖಗೇಂದ್ರಾ! ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳಂತಹ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 30

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विहस्य विहगाधिपः । प्रोवाच वासुदेवं च तां विलोक्य चिरं द्विजाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು: ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಹಗಾಧಿಪತಿ ಗರುಡನು ನಗಿದನು. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಅವಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೋಡಿದ ಬಳಿಕ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 31

गरुड उवाच । नैतच्चित्रं तपो यच्च क्रियते सुमहत्तरम् । यथा च दीयते दानं यच्च तत्रास्ति चाद्भुतम् । तथा च क्रियते युद्धं संग्रामे युद्धशालिभिः

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು—ಅತಿಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ; ದಾನ ನೀಡುವುದೂ, ಅದು ಅద్భುತವಾದರೂ, ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧನಿಪುಣರು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

नाश्चर्यं चित्रमेतच्च ब्रह्मचर्यं तदद्भुतम् । विशेषाद्यौवनावस्थां संप्राप्य पुरुषोत्तम

ಇದು ನಿಜವಾದ ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ—ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಸಹಿತ ಪವಿತ್ರ ಸಂಯಮ—ಅದೇ ಅద్భುತ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೌವನಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ.

Verse 33

विशेषेण च नारीभिरत्र न श्रद्दधाम्यहम् । अवश्यं यौवनस्थेन तिर्यग्योनिगतेन च

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕುರಿತು, ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಯೌವನದಲ್ಲಿರುವವನು—ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನಾದರೂ—ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಮವೇಗಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

विकारः खलु कर्तव्यो नाधि काराय यौवनम् । यदि न प्राप्नुवंत्येताः पुरुषं योषितः क्वचित्

ಯೌವನದಲ್ಲಿ ವಿಕಾರ ಮತ್ತು ಚಂಚಲತೆ ಸ್ವಭಾವತಃ ಏಳುತ್ತದೆ; ಅದು ಸಂಯಮಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಪುರುಷನನ್ನು ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಕಾಮ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

Verse 35

अन्योन्यं मैथुनं चक्रुः कामबाणप्रपीडिताः । कुष्ठिनं व्याधितं वापि स्थविरं व्यंगमेव च । अप्येताः पुरुषाभावे मन्यंते पंचसायकम्

ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮಿಥುನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅಥವಾ ಕುಷ್ಠಿ, ರೋಗಿ, ವೃದ್ಧ, ಅಂಗವೈಕಲ್ಯವಿರುವವನ ಜೊತೆಯೂ. ಯೋಗ್ಯ ಪುರುಷನ ಅಭಾವದಲ್ಲೂ ಅವರು ಪಂಚಸಾಯಕ ಕಾಮನನ್ನು ದುರ್ವಾರನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः । नांतकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना

ಅಗ್ನಿ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು; ಮಹಾಸಮುದ್ರವೂ ನದಿಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು. ಅಂತಕನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯಾಗನು—ಹಾಗೆಯೇ ವಾಮಲೋಚನಾ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಪುರುಷರಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಳು.

Verse 37

न परत्र भयादेता मर्यादां विदधुः स्त्रियः । मुक्त्वा भूपभयं चैकमथवा गुरुजं भयम्

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಲೋಕಭಯದಿಂದ ಆಚಾರಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕೇವಲ ರಾಜದಂಡಭಯದಿಂದ—ಅಥವಾ ಗುರುಗಳು, ಹಿರಿಯರ ಭಯದಿಂದ—ಅಂತಹ ಮಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

सूत उवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा शांडिली ब्रह्मचारिणी । मौनव्रतधराऽप्येवं हृदि कोपं दधार सा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಶಾಂಡಿಲೀ, ಮೌನವ್ರತಧಾರಿಣಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 39

एतस्मिन्नंतरे तस्य पक्षिनाथस्य तत्क्षणात् । उभौ पक्षौ गतौ नाशं रुण्डाकारोऽत्र सोऽभवत्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಿನಾಥನ ಎರಡೂ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ನಾಶವಾದವು; ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆರಹಿತನಾಗಿ, ಧಡದಂತೆ ವಿಕಲನಾದನು.

Verse 40

मांसपिंडमयो रौद्रः सर्वरोगविवर्जितः । अशक्तश्च तथा गन्तुं पदमात्रमपि क्वचित्

ಅವನು ಮಾಂಸಪಿಂಡದಂತೆ ಭೀಕರನಾಗಿ, ಸರ್ವರೋಗವಿವರ್ಜಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಆದರೂ ಅಶಕ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಇಡಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು.