Adhyaya 69

Verse 2

। सूत उवाच । ततो निःक्षत्रिये लोके क्षत्त्रिण्यो वंशकारणात् । क्षेत्रजान्ब्राह्मणेभ्यश्च सुषुवुस्तनया न्वरान् । ते वृद्धिं च समासाद्य क्षेत्रजाः क्षत्रियोपमाः । जगृहुर्मेदिनीं वीर्यात्संनिरस्य द्विजोत्तमान्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಲೋಕವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಾಗ, ವಂಶರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ‘ಕ್ಷೇತ್ರಜ’ ಸಂತಾನವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತರು. ಅವರು ಬೆಳೆದು, ಕ್ಷೇತ್ರಜರಾಗಿದ್ದರೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯೋಪಮ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे परिभूतिपदं गताः । प्रोचुर्भार्गवमभ्येत्य दुःखेन महतान्विताः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಅವಮಾನಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ, ಭಾರ್ಗವ (ರಾಮ)ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 5

रामराम महाबाहो या त्वया वसुधा च नः । वाजिमेधे मखे दत्ता क्षत्रियैः सा हता बलात् । तस्मान्नो देहि तां भूयो हत्वा तान्क्षत्रियाधमान् । कुरु श्रेयोऽभिवृद्धिं तां यद्यस्ति तव पौरुषम्

ಓ ರಾಮ, ಮಹಾಬಾಹೋ! ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಮಗೆ ದತ್ತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಅಧಮ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ನಿನ್ನ ಪೌರುಷ ಸತ್ಯವಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅದರ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸು.

Verse 6

ततो रामः क्रुधाविष्टो भूयस्तैः शवरैः सह । पुलिन्दैर्मेदकैश्चैव क्षत्रियांताय निर्ययौ

ಆಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟನಾದ ರಾಮನು ಆ ಶಬರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಟನು; ಪುಲಿಂದರು ಮತ್ತು ಮೇದಕರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಪಡೆದು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು.

Verse 7

तत्रैव क्षत्रियान्हत्वा रक्तमादाय तद्बहु । तां गर्तां पूरयामास चकार पितृतर्पणम्

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಅವರ ಬಹು ರಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದನು ಮತ್ತು ಪಿತೃತರ್ಪಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 8

प्रददौ ब्राह्मणेभ्यश्च वाजिमेधे धरां पुनः । तैश्च निर्वासितस्तत्र जगामोदधिसंनिधौ

ಅಶ್ವಮೇಧ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು; ಆದರೆ ಅವರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಸಿತನಾಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 9

एवं तेन कृता पृथ्वी सर्वक्षत्त्रविवर्जिता । त्रिःसप्तवारं विप्रेंद्रा द्विजेभ्यश्च निवेदिता

ಈ ರೀತಿ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಂದ ವಿಯುಕ್ತವಾಗಿಸಿದನು; ಓ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಪುನಃಪುನಃ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 10

तर्पिताः पितरश्चैव रुधिरेण महात्मना । प्रतिज्ञा पालिता तस्माद्विकोपश्च बभूव सः

ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ರುಧಿರದಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ನೆರವೇರಿತು, ನಂತರ ಅವನ ಘೋರ ಕೋಪ ಶಮನವಾಯಿತು।

Verse 11

एकविंशतिमे प्राप्ते ततश्च पितृतर्पणे । अशरीराऽभवद्वाणी खस्था पितृसमुद्भवा

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಪಿತೃತರ್ಪಣದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಪಿತೃಸಮುದ್ಭವವಾದ ಒಂದು ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 12

रामराम महाभाग त्यजैतत्कर्म गर्हितम् । वयं ते तुष्टिमापन्नाः स्ववाक्यपरिपाल नात्

“ರಾಮ ರಾಮ, ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಈ ಗರ್ಹಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ನೀನು ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ।”

Verse 13

यत्त्वया विहितं कर्म नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचित्पूर्वं पितृवैरसमुद्भवम्

“ನೀನು ಕೈಗೊಂಡಿರುವ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪಿತೃಗಳ ಮೇಲಿನ ವೈರವಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಇಂತಹ ಕರ್ಮವನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ।”

Verse 14

तस्मात्तुष्टा वयं वत्स दास्यामश्चित्त वांछितम् । प्रार्थयस्व द्रुतं तस्माद्दुर्लभं त्रिदशैरपि

“ಆದ್ದರಿಂದ, ವತ್ಸಾ! ನಾವು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನೀಡುವೆವು. ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬೇಡು—ಅದು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭ।”

Verse 15

राम उवाच । पितरो यदि तुष्टा मे यच्छंति यदि वांछितम् । तस्मात्तीर्थमिदं पुण्यं मन्नाम्ना लोकविश्रुतम् । रक्तदोषविनिर्मुक्तं सेवितं वरतापसैः

ರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದರೆ, ಈ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥವು ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ; ಇದು ರಕ್ತದೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಲಿ।

Verse 16

पितर ऊचुः । पितृतर्पणजा गर्ता त्वया येयं विनिर्मिता । रामह्रद इति ख्यातिं प्रयास्यति जगत्त्रये

ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಪಿತೃತರ್ಪಣದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಈ ಗರ್ತೆಯನ್ನು ನೀನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೀ; ಇದು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ‘ರಾಮಹ್ರದ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು।

Verse 17

यत्र भक्तियुता लोकास्तर्पयिष्यंति वै पितॄन् । तेऽश्वमेधफलं प्राप्य प्रयास्यंति परां गतिम्

ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜನರು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವರು; ಅವರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 18

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां मासि भाद्रपदे नरः । करिष्यति च यः श्राद्धं भक्त्या शस्त्रहतस्य च

ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವರೋ—ಶಸ್ತ್ರಹತನಿಗಾಗಿಯೂ—

Verse 19

अपि प्रेतत्वमापन्नं नरके वा समाश्रितम् । उद्धरिष्यति स प्रेतमपि पापसमन्वितम्

ಆ ಮೃತನು ಪ್ರೇತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ನರಕದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಪಾಪಭಾರಿತ ಪ್ರೇತವನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸುವನು।

Verse 20

सूत उवाच । एवमुक्त्वा तु रामं ते विरेमुस्तदनंतरम् । रामोऽपि च तपस्तेपे तत्रैव क्रोधवर्जितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ರಾಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ವಿರಮಿಸಿ ನಂತರ ಹೊರಟರು. ರಾಮನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ರೋಧವರ್ಜಿತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 21

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र शस्त्रहतस्य च । तस्मिन्दिने प्रकर्तव्यं श्राद्धं श्रद्धासमन्वितैः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಹತನಾದವನಿಗಾಗಿಯೂ, ಆ ದಿನವೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 22

उपसर्ग मृतानां च सर्पाग्निविषबन्धनैः । तत्र मुक्तिप्रदं श्राद्धं दिने तस्मिन्नुदाहृतम्

ಮತ್ತೂ ಉಪಸರ್ಗಗಳಿಂದ—ಹಾವು, ಬೆಂಕಿ, ವಿಷ ಅಥವಾ ಬಂಧನದಿಂದ—ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿಯೂ, ಆ ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಮುಕ್ತಿಪ್ರದವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 23

यः पितॄंस्तर्पयेत्तत्र प्रेतपक्षे जलैरपि । स तेषामनृणो भूत्वा पितृलोके महीयते

ಪ್ರೇತ/ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನು, ಅವರ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

एतद्वः सर्वमाख्यातं रामह्रदसमुद्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ರಾಮಹ್ರದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿಮಗೆ ನಾನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 25

श्राद्धकाले नरो भक्त्या यश्चैतत्पठति स्वयम् । स गयाश्राद्धजं कृत्स्नं फलमाप्नोत्यसंशयम्

ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಸ್ವತಃ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

पर्वकाले ऽथवा प्राप्ते पठेद्ब्राह्मणसंनिधौ । पितृमेधस्य यज्ञस्य स फलं लभते ऽखिलम्

ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಶುಭಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಿತೃಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

शृणुयाद्वापि यो भक्त्या कीर्त्यमानमिदं नरः । सौत्रामणौ कृते कृत्स्नं फलमाप्नोत्यसंशयम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕೂಡ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸೌತ್ರಾಮಣೀ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।