Adhyaya 46

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । अन्यानि तत्र तीर्थानि यानि संति महामते । तानि कीर्तय सर्वाणि परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳು ಯಾವುವೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೀರ್ತಿಸು; ನಮಗೆ ಪರಮ ಕುತೂಹಲವಿದೆ।

Verse 2

सूत उवाच । तत्र सारस्वतं तीर्थमन्यदस्ति सुशोभनम् । यत्र स्नातोऽतिमूकोऽपि भवेद्वाक्यविचक्षणः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ‘ಸಾರಸ್ವತ ತೀರ್ಥ’ವೆಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಶೋಭನ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅತಿಮೂಕನೂ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿ ವಿವೇಕಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

लभते चेप्सितान्कामान्मानुषान्दैविकानपि । ब्रह्मलोकादिपर्यतांस्तथालोकान्द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಅವನು ಇಪ್ಸಿತ ಕಾಮಗಳನ್ನು—ಮಾನವೀಯವೂ ದೈವೀಯವೂ—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ಇರುವ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

पुरासीत्पार्थिवो ना्ना विख्यातो बलवर्धनः । समुद्रवलयामुर्वीं बुभुजे यो भुजार्जिताम्

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಬಲವರ್ಧನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನು ತನ್ನ ಭುಜಬಲದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ, ಸಮುದ್ರವಲಯಿತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಭೋಗಿಸಿದನು।

Verse 5

तस्य पुत्रः समुत्पन्नः सर्वलक्षणसंयुतः । तस्य नाम पिता चक्रे संप्राप्ते द्वादशेऽहनि । अम्बुवीचिरिति स्पष्टं समाहूय द्विजोत्तमान्

ಅವನಿಗೆ ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ದ್ವಾದಶ ದಿನದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ “ಅಂಬುವೀಚಿ” ಎಂದು ನಾಮವಿಟ್ಟನು.

Verse 6

ततः स ववृधे बालो लालितस्तेन भूभुजा । मूकभावं समापन्नो न शक्रोति प्रजल्पितुम्

ನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನು ಆ ರಾಜನಿಂದ ಸ्नेಹದಿಂದ ಲಾಲಿತನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು; ಆದರೆ ಮೂಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು.

Verse 7

ततोऽस्य सप्तमे वर्षे संप्राप्ते बलवर्धनः । पंचत्वं समनुप्राप्तः संग्रामे शत्रुभिर्हतः

ನಂತರ ಅವನ ಏಳನೇ ವರ್ಷ ಬಂದಾಗ ಆ ಬಲವರ್ಧಕ (ರಕ್ಷಕ) ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 8

ततो मूकोऽपि बालोपि मंत्रिभिस्तस्य भूपतेः । स सुतः स्थापितो राज्ये अभावेऽन्यसुतस्य च

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಮೂಕನೂ ಬಾಲಕನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುತ್ರನ ಅಭಾವದಿಂದ ಆ ರಾಜನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಆ ಪುತ್ರನನ್ನೇ ರಾಜ್ಯಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 9

एवं तस्य महीपस्य राज्यस्थस्य जडात्मनः । बालत्वे वर्तमानस्य राज्यं विप्लवमध्यगात्

ಹೀಗೆ ಆ ರಾಜನು ರಾಜ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ, ಜಡಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ರಾಜ್ಯವು ಕಲಹ ಮತ್ತು ಅರಾಜಕತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 10

ततो जलचरन्यायः संप्रवृत्तो महीतले । पीड्यंते सर्वलोकास्तु दुर्बला बलवत्तरैः

ಅಂದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಜಲಚರ-ನ್ಯಾಯ’ ಪ್ರಬಲವಾಯಿತು; ಬಲಿಷ್ಠರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದರು, ಸಮಸ್ತ ಜನರೂ ದುಃಖಿತರಾದರು।

Verse 11

ततस्ते मंत्रिणः प्रोचुर्वसिष्ठं स्वपुरोहितम् । वचोऽर्थं नृपतेरस्य कुरूपायं महामुने

ನಂತರ ಆ ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ರಾಜಪುರೋಹಿತ ವಸಿಷ್ಠರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಈ ರಾಜನ ದುರವಸ್ಥೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ.”

Verse 12

पश्य कृत्स्नं धरापृष्ठे शून्यतां समुपस्थितम् । जडत्वान्नृपतेरस्य तस्मात्कुरु यथोचितम्

ನೋಡಿ, ಸಮಸ್ತ ಧರಾಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯತೆ ಬಂದಂತಾಗಿದೆ; ಈ ರಾಜನ ಜಡತ್ವದಿಂದಾಗಿ ನೀವು ಯಥೋಚಿತವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಿ।

Verse 13

ततस्तु सुचिरं ध्यात्वा दीनान्प्रोवाच मंत्रिणः । सर्वानार्तिसमोपेताञ्छृण्वतस्तस्य भूपतेः

ನಂತರ ಅವರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೀನ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು; ರಾಜನು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 14

अस्ति सारस्वतं तीर्थं सर्वकामप्रदं नृणाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तत्रायं स्नातु भूपतिः

‘ಸಾರಸ್ವತ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ನರರಿಗೆ ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದ. ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ।

Verse 15

अथ तद्वचनात्सद्यः स गत्वा तत्र सत्वरम् । स्नानात्तीर्थेऽथ संजातस्तत्क्षणात्स कल स्वनः

ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ವಾಣಿ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾಯಿತು।

Verse 16

तत्प्रभावं सरस्वत्याः स विज्ञाय महीपतिः । श्रद्धया परया युक्तो ध्यायमानः सरस्वतीम्

ಸರಸ್ವತಿಯ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದ ರಾಜನು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 17

ततस्तूर्णं समादाय मृत्तिकां स नदीतटात् । चकार भारतीं देवीं स्वयमेव चतुर्भुजाम्

ನಂತರ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನದೀತೀರದಿಂದ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವತಃ ಚತುರ್ಭುಜೆಯಾದ ದೇವಿ ಭಾರತಿಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು।

Verse 18

दधतीं दक्षिणे हस्ते कमलं सुमनोहरम् । अक्षमालां तथान्यस्मिञ्जिततारक वर्चसम्

ದೇವಿಯ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಕಮಲವನ್ನು ಧರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಕಾಂತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ದೀಪ್ತಿಯ ಅಕ್ಷಮಾಲೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟನು।

Verse 19

कमण्डलुं तथान्यस्मिन्दिव्यवारिप्रपूरितम् । पुस्तकं च तथा वामे सर्वविद्यासमुद्भवम्

ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳ ಉದ್ಭವವಾದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಧರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 20

ततो मेध्ये शिलापृष्ठे तां निवेश्य प्रयत्नतः । पूजयामास सद्भक्त्या धूपमाल्पानुलेपनैः

ನಂತರ ಅವನು ಶುದ್ಧ ಶಿಲಾಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಅವಳನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧೂಪ ಹಾಗೂ ಸರಳ ಅನುಲೇಪನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 21

चकार च स्तुतिं पश्चाच्छ्रद्धापूतेन चेतसा । तदग्रे प्रयतो भूत्वा स्वरेण महता नृपः

ನಂತರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದನು; ಅವಳ ಮುಂದೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಿಂತ ರಾಜನು ಮಹತ್ತಾದ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಸಿದನು।

Verse 22

सदसद्देवि यत्किञ्चिद्बन्धमोक्षात्मकं पदम् । तत्सर्वं गुप्तया व्याप्तं त्वया काष्ठं यथाग्निना

ಹೇ ದೇವಿ! ಇರುವುದೆಲ್ಲ—ಸತ್ ಅಥವಾ ಅಸತ್—ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷರೂಪವಾದ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಾದರೂ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಅಂತರ್ನಿಹಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ; ಮರದೊಳಗೆ ಅಗ್ನಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿರುವಂತೆ।

Verse 23

सर्वस्य सिद्धिरूपेण त्वं जनस्य हृदि स्थिता । वाचारूपेण जिह्वायां ज्योतीरूपेण चक्षुषि

ನೀನು ಸಿದ್ಧಿರೂಪವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯೆ; ವಾಕ್ರೂಪವಾಗಿ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಜ್ಯೋತಿರೂಪವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 24

भक्तिग्राह्यासि देवेशि त्वमेका भुवनत्रये । शरणागतदीनार्तपरित्राणपरायणे

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ನೀನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಗ್ರಾಹ್ಯಳಾಗುತ್ತೀಯೆ; ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನೇ ಏಕೈಕ—ಶರಣಾಗತರ, ದೀನರ, ಆರ್ತರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ತತ್ಪರಳಾಗಿರುವೆ।

Verse 25

त्वं कीर्तिस्त्वं धृतिर्मेधा त्वं भक्तिस्त्वं प्रभा स्मृता । त्वं निद्रा त्वं क्षुधा कीर्तिः सर्वभूतनिवासिनी

ನೀನೇ ಕೀರ್ತಿ, ನೀನೇ ಧೃತಿ ಮತ್ತು ಮೇಧೆ; ನೀನೇ ಭಕ್ತಿ, ಪ್ರಭೆಯೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವೆ. ನೀನೇ ನಿದ್ರೆ, ನೀನೇ ಕ್ಷುಧೆ; ನೀನೇ ಯಶಸ್ಸು—ಸರ್ವಭೂತನಿವಾಸಿನಿ.

Verse 26

तुष्टिः पुष्टिर्वपुः प्रीतिः स्वधा स्वाहा विभावरी । रतिः प्रीतिः क्षितिर्गंगा सत्यं धर्मो मनस्विनी

ಹೇ ಅಧೀಶ್ವರಿ ದೇವಿ! ನೀನೇ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಟಿ; ನೀನೇ ದೇಹಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ; ನೀನೇ ಸ್ವಧಾ, ಸ್ವಾಹಾ ಹಾಗೂ ರಾತ್ರಿಯೇ. ನೀನೇ ರತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹ; ನೀನೇ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಗಂಗಾ; ನೀನೇ ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಮನಸ್ವಿನೀ ಶಕ್ತಿ.

Verse 27

लज्जा शांतिः स्मृतिर्दक्षा क्षमा गौरी च रोहिणी । सिनीवाली कुहू राका देवमाता दितिस्तथा

ನೀನೇ ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ; ನೀನೇ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ದಕ್ಷತೆ; ನೀನೇ ಕ್ಷಮೆ. ನೀನೇ ಗೌರೀ ಮತ್ತು ರೋಹಿಣೀ; ನೀನೇ ಸಿನೀವಾಲೀ, ಕುಹೂ, ರಾಕಾ; ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೇ ದೇವಮಾತೆ, ದಿತಿಯೂ ಹೌದು.

Verse 28

ब्रह्माणी विनता लक्ष्मीः कद्रूर्दाक्षायणी शिवा । गायत्री चाथ सावित्री कृषिर्वृष्टिः श्रुतिः कला

ನೀನೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣೀ ಮತ್ತು ವಿನತಾ; ನೀನೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಕದ್ರೂ; ನೀನೇ ದಾಕ್ಷಾಯಣೀ, ಶಿವಾ. ನೀನೇ ಗಾಯತ್ರೀ ಮತ್ತು ಸಾವಿತ್ರೀ; ನೀನೇ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ವೃಷ್ಟಿ; ನೀನೇ ಶ್ರುತಿ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಕಲೆಯೇ.

Verse 29

बलानाडी तुष्टिकाष्ठा रसना च सरस्वती । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु बहुत्वाद्यन्न कीर्तितम्

ನೀನೇ ಬಲಾನಾಡೀ, ತುಷ್ಟಿಕಾಷ್ಠಾ ಮತ್ತು ರಸನಾ; ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಸರಸ್ವತಿ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಅಪಾರವಾದುದರಿಂದ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 30

इंगितं नेंगितं तच्च तद्रूपं ते सुरेश्वरि । गन्धर्वाः किन्नरा देवाः सिद्धविद्याधरोरगाः

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಚಲನವೂ ನಿಶ್ಚಲತೆಯೂ—ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯೇ—ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ. ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು, ದೇವರು, ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ನಾಗರು…

Verse 31

यक्षगुह्यकभूताश्च दैत्या ये च विनायकाः । त्वत्प्रसादेन ते सर्वे संसिद्धिं परमां गताः

ಯಕ್ಷರು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಭೂತಗಳು, ದೈತ್ಯರು ಹಾಗೂ ವಿನಾಯಕರು—ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 32

तथान्येऽपि बहुत्वाद्ये न मया परिकीर्तिताः । आराधितास्तु कृच्छ्रेण पूजिताश्च सुविस्तरैः । हरंतु देवताः पापमन्ये त्वं कीर्तिताऽपि च

ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಅಸಂಖ್ಯರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರನ್ನು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ ಆರಾಧನೆಯಿಂದಲೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು, ವಿಶಾಲ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸಲಿ; ಆದರೆ ನೀನು ಕೇವಲ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತೀ.

Verse 33

एवं स्तुता सा देवेशी भूभुजा तेन भारती । ययौ प्रत्यक्षतां तूर्णं प्राह चेदं सुहर्षिता

ಆ ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ದೇವೇಶಿ ಭಾರತಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 34

सरस्वत्युवाच । स्तोत्रेणानेन भूपाल भक्त्या सुस्थिरया सदा । परितुष्टास्मि तेनाशु वरं वृणु यथेप्सितम्

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭೂಪಾಲ! ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದಲೂ ನಿನ್ನ ಸದಾ ಸ್ಥಿರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 35

राजोवाच । अद्यप्रभृति मद्वाक्यात्त्वया स्थेयमसंशयम् । अत्रार्चायां त्रिलोकेस्मि न्यावत्कीर्तिर्मम स्थिरा

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನೀನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸು. ಈ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಅರ್ಚಾ-ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರು.

Verse 36

यस्त्वामाराधयेत्सम्यगत्रस्थां मन्निमित्ततः । भक्त्यानुरूपमेवाशु तस्मै देयं त्वया हि तत्

ಯಾರು ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಅವನ ಭಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕ ವರವನ್ನು ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 37

सरस्वत्युवाच । यो मामत्र स्थितां नित्यं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां पूजयिष्यति मानवः

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಮಾನವನು ಇಲ್ಲಿ ಶುಭ ಜಲದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವನೋ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು—

Verse 38

तस्याहं वांछितान्कामान्संप्रदास्यामि पार्थिव । सूत उवाच । एवं तत्र स्थिता देवी स्वयमेव सरस्वती

ಅವನಿಗೆ ನಾನು ವಾಂಛಿತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವೆನು, ಓ ರಾಜನೇ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದಳು.

Verse 39

ततःप्रभृति लोकानां हिताय परमेश्वरी । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासपरायणः

ಆಮೇಲೆ ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಈ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು—ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 40

यस्तां पूजयते मर्त्यः श्वेतपुष्पानुलेपनैः । स स्याद्वाग्ग्मी सुमेधावी सदा जन्मनिजन्मनि

ಶ್ವೇತಪುಷ್ಪಗಳೂ ಸುಗಂಧಾನುಲೇಪನಗಳೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ವಾಗ್ಮಿ ಹಾಗೂ ಸುಮೇಧಾವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

सरस्वत्याः प्रसादेन जायमानः पुनःपुनः । अन्वयेऽपि न तस्यैव कश्चिन्मूर्खः प्रजायते

ಸರಸ್ವತಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪುನಃಪುನಃ ಜನಿಸಿದರೂ, ಅವನ ವಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಯಾವ ಮೂರ್ಖನೂ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 42

यो धर्मश्रवणं तस्याः पुरतः कुरुते नरः । स नूनं वसति स्वर्गे तत्प्रभावाद्युगत्रयम्

ಆಕೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವನು, ಆ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೂರು ಯುಗಗಳ ಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 43

विद्यादानं नरो यश्च तस्या ह्यायतने सदा । करोति श्रद्धया युक्तः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯ ಪವಿತ್ರ ಆಯತನದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಿದ್ಯಾದಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

यो यच्छति द्विजेन्द्राय धर्मशास्त्रसमुद्भवम् । पुस्तकं वाजिमेधस्य स समग्रं फलं लभेत्

ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ವಾಜಿಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 458

यो वेदाध्ययनं तस्याः करोति पुरतः स्थितः । सोऽग्निष्टोमस्य यज्ञस्य कृत्स्नं फलमवाप्नुयात्

ಅವಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ವೇದಪಠಣ ಹಾಗೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.