Adhyaya 35

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तेषु प्रभग्नेषु हतेषु च सुरोत्तमाः । प्रहृष्टमनसः सर्वे स्तुत्वा देवं महेश्वरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ಅವರು ಪರಾಭವಗೊಂಡು ಹತರಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 2

तेनैव चाथ निर्मुक्ताः प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । स्वंस्वं स्थानमथाजग्मुः शक्रविष्णुपुरःसराः

ಅವನಿಂದಲೇ ವಿಮುಕ್ತರಾದ ಅವರು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಕ್ರ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಮುನ್ನಡೆದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು।

Verse 3

तेऽपि दानवशार्दूला हताशाश्च सुरोत्तमैः । मंत्रं प्रचक्रिरे सर्वे नाशाय त्रिदिवौकसाम्

ಆ ಹುಲಿಯಂತ ದಾನವರೂ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆಶಾಭಂಗಗೊಂಡು, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ಮಂತ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು।

Verse 4

तेषां मंत्रयतामेष निश्चयः समपद्यत । नान्यत्र धर्मविध्वंसाद्देवानां जायते क्षयः

ಅವರು ಮಂತ್ರಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ದೃಢ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು—ಧರ್ಮವಿಧ್ವಂಸವಲ್ಲದೆ ದೇವತೆಗಳ ಕ್ಷಯವು ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 5

तस्मात्तपस्विनो यै च ये च यज्ञपरायणाः । तथान्ये निरता धर्मे निहन्तव्या निशागमे

ಆದ್ದರಿಂದ ತಪಸ್ವಿಗಳು, ಯಜ್ಞಪರಾಯಣರು, ಹಾಗೆಯೇ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಇತರರೂ—ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ಸಂಹರಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು।

Verse 6

एवं ते निश्चयं कृत्वा निष्क्रम्य वरुणालयात् । रात्रौ सदैव निघ्नंति जनान्धर्मपरायणान्

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರು ವರುಣನ ಆಲಯದಿಂದ ಹೊರಟು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಧರ್ಮಪರಾಯಣ ಜನರನ್ನು ಹತಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

यत्र यत्र भवेद्यज्ञः सत्रं ऽप्युत्सवोऽथवा । तत्र गत्वा निशायोगे प्रकुर्वंति जनक्षयम्

ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ, ಸತ್ರ ಅಥವಾ ಉತ್ಸವ ನಡೆಯುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ರಾತ್ರಿಸಂಧಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಜನಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

तैः प्रसूता मखा ध्वस्ता दीक्षिता विनिपातिताः । ऋत्विजश्च तथान्येऽपि सामान्या द्विजसत्तमाः

ಅವರಿಂದ ಮಖಗಳು ಧ್ವಂಸಗೊಂಡವು, ದೀಕ್ಷಿತರು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದರು; ಋತ್ವಿಜರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪತನಗೊಂಡರು.

Verse 9

आश्रमे मुनिमुख्यस्य शांडिल्यस्य महात्मनः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भक्षितं तैर्दुरात्मभिः

ಮುನಿಮುಖ್ಯ ಮಹಾತ್ಮ ಶಾಂಡಿಲ್ಯರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಆ ದುರುಾತ್ಮರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರ ಸಾವಿರರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 10

शतानि च सहस्राणि निहतानि द्विजन्मनाम् । विश्वामित्रस्य पञ्चैव सप्तात्रेश्चैव धीमतः

ದ್ವಿಜರ ಶತಸಹಸ್ರಗಳು ಹತರಾದವು—ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಂದ ಐದು, ಮತ್ತು ಧೀಮಂತನಾದ ಅತ್ರಿಪುತ್ರ (ಆತ್ರೇಯ)ನಿಂದ ಏಳು ಸಹ.

Verse 11

एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं जातं कालेयभयपीडितम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಳೇಯರ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಸಮಸ್ತ ಧರಣೀತಲವು ಯಜ್ಞೋತ್ಸವವಿಲ್ಲದೆ ಶೂನ್ಯವಾಯಿತು.

Verse 12

न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले । धृतायुधा जनाः सर्वे तिष्ठंति सह तापसैः

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಶಯನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾಗಿ ತಪಸ್ವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಾಗರದಿಂದ ಕಾವಲು ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः । तेषामस्थीनि दृश्यंते प्रातरेव हि केवलम्

ಧರ್ಮಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವವರನ್ನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಅಸ್ಥಿಗಳೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 14

अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः । प्रजग्मुः परमामार्ति ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

ನಂತರ ಯಜ್ಞಭಾಗದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಮುನ್ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪರಮ ಆర్తಿಗೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 15

ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम् । न शेकुर्विषमस्थांस्तान्मनसापि प्रधर्षितुम्

ನಂತರ ದೇವಶತ್ರುಗಳ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆದರೆ ದುರ್ಗಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮನಸಿನಿಂದಲೂ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 16

ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः । तस्मिन्नष्टे भवन्त्येव वध्या दानवसत्तमाः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಮಹಾದುಃಖಿತರಾಗಿ ಸಮುದ್ರನಾಶಾರ್ಥ ಮಂತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಅದು ನಾಶವಾದಾಗ ದಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೂ ಸಹ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಧ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः । तस्मात्संप्रार्थयामोत्र कृत्ये गत्वा मुनीश्वरम्

ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಸಾಗರವು ಒಣಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹೋಗಿ ಆ ಮುನೀಶ್ವರನನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ.

Verse 18

चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः । तस्मात्तत्रैव गच्छामो येन गच्छति सत्वरम्

ಆ ಸನ್ಮುನಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ, ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊರಡುವಂತೆ.

Verse 19

एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम् । संप्राप्ता मुनिमुख्यस्य मित्रावरुण जन्मनः

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಆ ಎಲ್ಲ ತ್ರಿದಶರು ಅವನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದರು—ಮಿತ್ರ-ವರುಣರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಮುನಿಮುಖ್ಯನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ.

Verse 20

सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् । प्रहृष्टः सम्मुखस्तूर्णं जगामातीव सन्मुनिः

ಅವನು ಕೂಡ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಿತನಾದನು; ಆ ಸನ್ಮುನಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟನು.

Verse 21

प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा । ब्रह्मादींस्तान्सुरान्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

ಅವನು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು.

Verse 22

चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम् । भूयो मेध्यतरं जातं युष्माकं हि समाश्रयात्

‘ಚಮತ್ಕಾರಪುರ’ ಎಂಬ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪವಿತ್ರವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ-ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ.

Verse 23

तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना । तत्सर्वं प्रकरिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳಿರಿ—ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕು? ಅದು ಎಷ್ಟೇ ದುಷ್ಕರವಾದರೂ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೈಗೊಂಡು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

देवा ऊचुः । कालेया इति दैत्या ये हतशेषाः सुरैः कृताः । ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—‘ಕಾಲೇಯ’ ಎಂಬ ದೈತ್ಯರು, ದೇವರಿಂದ ಹತರಾಗಿ ಉಳಿದವರು, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುಭಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 25

शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम् । तस्मात्तेषां वधार्थाय त्वं शोषय महार्णवम्

ಶುಭವು ನಾಶವಾದರೆ, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳ ನಾಶವೂ ನಿಶ್ಚಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀನು ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಶೋಷಿಸಿ ಒಣಗಿಸು.

Verse 26

येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः । बध्यंते विबुधैः सर्वे जायंते च मखा इह

ಆ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠರು ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ; ಆಗ ದೇವಗಣರು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಬಂಧಿಸಬಲ್ಲರು, ಇಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಗಳು ಪುನಃ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವವು।

Verse 27

अगस्त्य उवाच । अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम् । विद्याबलं समाश्रित्य योगिनीनां सुरोत्तमाः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೋತ್ತಮ! ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾಗರವನ್ನು ಶೋಷಿಸಿಬಿಡುವೆನು; ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯಾಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಯೋಗಿನಿಯರ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ।

Verse 28

तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम् । यावद्भूयोऽपि वर्षांते कार्यमागमनं ध्रुवम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅರಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ; ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಂತರ ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬರಬೇಕು।

Verse 29

ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये । हंतव्या दानवा दुष्टा हन्त यैः पीड्यते जगत्

ನಂತರ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೋಗಿ, ವರುಣಾಲಯವಾದ ಸಾಗರ ಶೋಷಿತವಾದಾಗ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಆ ದುಷ್ಟ ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕು।

Verse 30

ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने । अगस्त्योऽपि समुद्योगं चक्रे विद्यासमुद्भवम्

ಆಗ ದೇವಗಣರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅಗಸ್ತ್ಯನೂ ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಮಹೋದ्योगವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 31

ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले । तानि तत्रानयामास मंत्रशक्त्या महामुनिः

ಅನಂತರ ಮಹಾಮುನಿಯು ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ಪೀಠಗಳನ್ನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದು ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 32

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः । योगिनीनां च वृन्दानि कन्यकानां विशेषतः

ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೋಗಿನೀಗಳ ವೃಂದಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷತಃ ಕನ್ಯಾರೂಪಗಳನ್ನು।

Verse 33

विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः । पूजयित्वा दिशां पालान्क्षेत्रपालानपि द्विजः । आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः

ಆ ದ್ವಿಜನು ವಿಶೋಷಿಣೀ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಮಾರಾಧಿಸಿದನು। ದಿಕ್ಕುಪಾಲಕರನ್ನೂ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲಕರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಕಾಶಚಾರಿಣೀ ದೇವತೆಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 34

ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता । प्रोवाच वद यत्कृत्यं सिद्धाहं तव सन्मुने

ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವತೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಹೇಳು; ನಿನಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 35

अगस्त्य उवाच । यदि देवि प्रसन्ना मे तदास्यं विश सत्वरम् । येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದರೆ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸು; ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿಯ ಬಲದಿಂದ ನಾನು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 36

सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे । संशोषणी महाविद्या तस्यर्षेर्भावितात्मनः

ಅವಳು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವನ ಬಾಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು—‘ಸಂಶೋಷಣೀ’ ಎಂಬ ಮಹಾವಿದ್ಯೆ—ತಪೋಭಾವಿತ, ನಿಯತಾತ್ಮನಾದ ಆ ಋಷಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । धृतायुधकरा हृष्टाः संनद्धा युद्धहेतवे

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆಗಮಿಸಿದರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಯುದ್ಧಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 38

ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः । वारिराशिं समुद्दिश्य संशुष्कवदनस्तदा

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಆ ವಿಪ್ರಋಷಿ ಹೊರಟನು. ಸಮುದ್ರರಾಶಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅವನ ಮುಖ ಒಣಗಿತು।

Verse 39

अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः । पिपासाकुलितोऽतीव सर्वान्देवानुवाच ह

ನಂತರ ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ದಿವ್ಯಲೋಕವಾಸಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ, ತೀವ್ರ ದಾಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 40

एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् । यूयं भवत सोद्योगा वधाय सुरविद्विषाम्

“ಈಗಲೇ ನಾನು ಈ ಸಾಗರವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಣಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳ ವಧಕ್ಕಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಿರಿ.”

Verse 41

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिः सोऽथ मत्स्यकच्छपसंकुलम् । हेलया प्रपपौ कृत्स्नं ग्राहैः कीर्णं महार्णवम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿಯು ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಮೀನುಗಳೂ ಕಚ್ಛಪಗಳೂ ತುಂಬಿದ, ಗ್ರಾಹಗಳಿಂದ ಕಿರಿದಾದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟನು।

Verse 42

ततः स्थलोपमे जाते ते दैत्याः सुरसत्तमैः । वध्यन्ते निशितैर्बाणैः समन्ताद्विजिगीषुभिः

ನಂತರ ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ನೆಲದಂತೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದರು।

Verse 43

अथ कृत्वा महद्युद्धं यथा शक्त्यातिदारुणम् । हतभूयिष्ठशेषा ये भित्त्वा भूमिं गता अधः

ಅನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಷ್ಟು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ ಮಹಾಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು; ಬಹುಪಾಲು ಹತರಾದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಅಧೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು।

Verse 44

ततः प्रोचुः सुराः सर्वे स्तुत्वा तं मुनिसत्तमम् । परित्यज जलं भूयः पूरणार्थं महोदधेः

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—“ಮಹಾಸಮುದ್ರವು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಲು ನೀರನ್ನು ಪುನಃ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡು.”

Verse 45

नैषा वसुमती विप्र समुद्रेण विनाकृता । राजते वस्तुसंत्यक्ता यथा नारी विभूषिता

“ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಸಮುದ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಈ ವಸುಮತಿ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಮೂಲಧನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ, ಅಲಂಕರಿತ ನಾರಿಯೂ ಪೂರ್ಣತೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಇರುವಂತಿದೆ.”

Verse 46

अगस्त्य उवाच । या मयाऽराधिता विद्या वर्षंयावत्प्रशोषणी । तया पीतमिदं तोयं परिणामगतं तथा

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಆರಾಧಿಸಿದ ವಿದ್ಯಾಶಕ್ತಿ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಜಲವನ್ನು ಶೋಷಿಸಬಲ್ಲದು. ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ನೀರನ್ನು ನಾನು ಪಾನಮಾಡಿದೆನು; ಅದು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪರಿನಾಮಗೊಂಡಿದೆ.

Verse 47

एष यास्यति वै पूर्तिं भूयोऽपि वरुणालयः । खातश्चागाधतां प्राप्तो गंगातोयैः सुनिर्मलैः

ಈ ವರుణಾಲಯ (ಸಮುದ್ರ) ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಹೊಂಡವು ಗಂಗೆಯ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ ಜಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ.

Verse 48

सगरोनाम भूपालो भविष्यति महीतले । तत्पुत्राः षष्टिसाहस्राः खनिष्यंति न संशयः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಗರನೆಂಬ ರಾಜನು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವನು. ಅವನ ಪುತ್ರರು—ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೋಡುವರು.

Verse 49

तस्यैवान्वयवान्राजा भविष्यति भगीरथः । स ज्ञातिकारणाद्गंगां ब्रह्मांडादानयिष्यति

ಅದೇ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಭಗೀರಥನೆಂಬ ರಾಜನು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವನು. ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಕಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಲೋಕದಿಂದ ಅವತಾರಗೊಳಿಸುವನು.

Verse 50

प्रवाहेण ततस्तस्याः समंतादंभसांनिधिः । भविष्यति सुसंपूर्णः सत्यमेतन्मयोदितम्

ನಂತರ ಅವಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜಲನಿಧಿಯಾದ ಸಮುದ್ರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬುವುದು. ಇದು ಸತ್ಯ—ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇದೇ.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवकृत्यं मुनिश्रेष्ठ भवता ह्युपपादितम् । तस्मात्प्रार्थय चित्तस्थं वरं सर्वं मुनीश्वर

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನೀವು ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಿತವಾದ ವರವನ್ನು ಏನಾದರೂ ಬೇಡಿರಿ.

Verse 52

अगस्त्य उवाच । चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया पीठान्यशेषतः । आनीतानि प्रभावेन मंत्राणां सुरसत्तमाः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂರಸತ್ತಮಾ! ಮಂತ್ರಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಪೀಠಗಳನ್ನು ಶೇಷವಿಲ್ಲದೆ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 53

तस्मात्तेषां सदा वासस्तत्रैवास्तु प्रभावतः । सर्वासां योगिनीनां च मातॄणां च विशेषतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರ ವಾಸವು ಸದಾ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಇರಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿನಿಯರ ಮತ್ತು ಮಾತೃಕೆಯರದು.

Verse 54

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तानि यः श्रद्धयाऽन्वितः । पूजयिष्यति तस्य स्यात्समस्तं मनसेप्सितम्

ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಆ (ಪೀಠ/ಶಕ್ತಿಗಳ) ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.

Verse 55

देवा ऊचुः । यस्माच्चित्राणि पीठानि त्वयानीतानि तत्र हि । तस्माच्चित्रेश्वरं नाम पीठमेकं भविष्यति

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪೀಠಗಳು ತರಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೀಠ ‘ಚಿತ್ರೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.

Verse 56

यो यं काममभिध्याय तत्र पूजां करिष्यति । योगिनीनां च विद्यानां मातॄणां च विशेषतः

ಯಾವನು ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವನೋ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೋಗಿನಿಯರು, ವಿದ್ಯಾಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಾತೃಕೆಯರ ಪೂಜೆಯನ್ನು—

Verse 57

तंतं कामं नरः शीघ्रं संप्राप्स्यति महामुने । अस्माकं वरदानेन यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ನಮ್ಮ ವರದಾನಬಲದಿಂದ ಆ ನರನು ಆ ಆ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಪಡೆಯುವನು; ಅವನು ಘೋರ ಪಾಪಿಯಾದರೂ ಸಹ।

Verse 58

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे तमामन्त्र्य मुनीश्वरम् । गतास्त्रिविष्टपं हृष्टाः सोऽप्यगस्त्यः स्वमाश्रमम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಮುನೀಶ್ವರನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಗಸ್ತ್ಯನೂ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 59

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा स पयसांनिधिः । अगस्त्येन पुरा पीतो देवकार्यप्रसिद्धये

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಆ ಜಲನಿಧಿಯಾದ ಸಾಗರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕುಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿಸಿದೆನು।