Adhyaya 27

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । चतुर्युगस्वरूपं तु माहात्म्यं चैव सूतज । प्रमाणं वद कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರಾ! ಚತುರ್ಯುಗಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳು. ಅವುಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸು; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

सूत उवाच । इममर्थं पुरा पृष्टो वासवेन बृहस्पतिः । यथा प्रोवाच विप्रेंद्रास्तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದನು. ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಅವನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಿದನೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

पुरा शक्रं समासीनं सभायां त्रिदशैः सह । सह शच्या महात्मानमुपासांचक्रिरे सुराः

ಒಮ್ಮೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿದಶ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು; ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಚೀ ಇದ್ದಳು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸಿದರು.

Verse 4

गन्धर्वाप्सरसश्चैव सिद्धविद्याधराश्च ये । गुह्यकाः किंनरा दैत्या राक्षसा उरगास्तथा

ಅಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಗುಹ್ಯಕರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು, ಹಾಗೆಯೇ ದೈತ್ಯರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಉರಗರು (ನಾಗರು) ಎಲ್ಲರೂ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 5

कलाः काष्ठानिमेषाश्च नक्षत्राणि ग्रहास्तथा । सांगा वेदास्तथा मूर्तास्तीर्थान्यायतनानि च

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲದ ವಿಭಾಗಗಳಾದ ಕಲಾ, ಕಾಷ್ಠಾ, ನಿಮೇಷಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅಂಗಗಳೊಡನೆ ವೇದಗಳು, ಮೂರ್ತಿಮಂತ ದೇವಸ್ವರೂಪಗಳು, ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಗಳು ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ಆಯತನಗಳೂ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದವು.

Verse 6

तथा चक्रुः कथाश्चित्रा देवदानवरक्षसाम् । राजर्षीणां पुराणानां ब्रह्मर्षीणां विशेषतः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ದೇವರು, ದಾನವರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ಪುರಾಣಗಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು—ಇವರ ಅದ್ಭುತ ಕಥನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 7

कस्मिंश्चिदथ संप्राप्ते प्रस्तावे त्रिदशेश्वरः । पप्रच्छ विनयोपेतो विप्रश्रेष्ठं बृहस्पतिम्

ನಂತರ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದಾಗ, ತ್ರಿದಶಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ವಿನಯದಿಂದ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 8

भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि प्रमाणं युगसंभवम् । माहात्म्यं च स्वरूपं च यथावद्वक्तुमर्हसि

ಭಗವನ್! ಯುಗಸಂಭವದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ—ದಯವಿಟ್ಟು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 9

बृहस्पति रुवाच । अहं ते कीर्तयिष्यामि माहात्म्यं युगसंभवम् । यत्प्रमाणं स्वरूपं च शृणुष्वावहितः स्थितः

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ನಿನಗೆ ಯುಗಸಂಭವದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು, ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಹೇಳುವೆನು; ನೀನು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಕೇಳು।

Verse 10

अष्टाविंशतिसहस्राणि लक्षाः सप्तदशैव तु । प्रमाणेन कृतं प्रोक्तं यत्र शुक्लो जनार्दनः

ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಸಹಸ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಹದಿನೇಳು ಲಕ್ಷಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಕೃತ (ಸತ್ಯ) ಯುಗ, ಇದರಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಶುಕ್ಲರೂಪನಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

चतुष्पादस्तथा धर्मः सुसंपूर्णा वसुन्धरा । कामक्रोधविनिर्मुक्ता भयद्वेषविवर्जिताः । जनाश्चिरायुषस्तत्र शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः । पञ्चतालप्रमाणाश्च दीप्तिमन्तो बहुश्रुताः

ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ನಾಲ್ಕು ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ; ವಸುಂಧರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜನರು ಕಾಮ‑ಕ್ರೋಧಮುಕ್ತರು, ಭಯ‑ದ್ವೇಷವರ್ಜಿತರು; ದೀರ್ಘಾಯುಷಿಗಳು, ಶಾಂತಚಿತ್ತರು, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಗಳು—ಐದು ತಾಳ ಪ್ರಮಾಣದ ಎತ್ತರ, ದೀಪ್ತಿಮಂತರಾಗಿ ಬಹುಶ್ರುತರು ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

तत्र षोडशसाहस्रं बालत्वं जायते नृणाम् । ततश्च यौवनं प्रोक्तं द्वात्रिंशद्यावदेव हि

ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಬಾಲ್ಯವು ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಯೌವನವು ಮೂವತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 14

ततः परं च वार्द्धक्यं शनैः संजायते नृणाम् । लक्षांते परमं यावदन्येषामधिकं क्वचित्

ಅನಂತರ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೇ ಪರಮಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ—ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು.

Verse 15

तत्र सत्त्वाश्च ये केचित्पशवः पक्षिणो मृगाः । दैवीं वाचं प्रजल्पंति न विरोधं व्रजंति च ।ा

ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಗಳು—ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳು—ದೈವೀ ವಾಣಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ; ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 19

धेनवश्च प्रयच्छंति वांछितं स्वादु सत्पयः । सर्वेष्वपि हि कालेषु भूरि सर्प्पिःप्रदं नृणाम्

ಹಸುಗಳು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಸಿಹಿಯಾದ, ಹಿತಕರವಾದ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವು ಎಲ್ಲ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಪಾರ ತುಪ್ಪವನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದಾನಮಾಡುತ್ತವೆ.

Verse 20

न तत्र विधवा नारी जायते न च दुर्भगा । काकवंध्या सुतैर्हीना न च शीलविवर्जिता

ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ವಿಧವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಕವಂಧ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸಂತಾನಹೀನಳೂ ಅಲ್ಲ; ಶೀಲವಿಹೀನತೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 21

यथाजन्म तथा मृत्युः क्रमात्संजायते नृणाम् । न वीक्षते पिता पुत्रं मृतं क्वापि कदाचन

ಹೇಗೆ ಜನನವಾಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮರಣವೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮೃತನಾಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 22

न प्रेतत्वं च लोकानां मृतानां तत्र जायते । न चापि नरके वासो न च रोगव्यथा क्वचित्

ಅಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರೇತತ್ವ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನರಕವಾಸವೂ ಇಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿಯೂ ರೋಗವೇದನೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 23

वेदांतगा द्विजाः सर्वे नित्यं स्वाध्यायशीलिनः । वेदव्याख्यानसंहृष्टा ब्रह्मज्ञानविचक्षणाः

ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಶೀಲರು. ವೇದವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿಗಳು.

Verse 24

क्षत्रियाश्चापि भूपालमेकं कृत्वा सुभक्तितः । तदादेशात्प्रभुंजंति महीं धर्मेण नित्यशः

ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರೂ ಸುವಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬನೇ ಭೂಪಾಲನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅವರು ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಿತ್ಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

वैश्या वैश्यजनार्हाणि चक्रुः कर्माणि भूरिशः । पशुपालनपूर्वाणि क्रयविक्रयजानि च

ವೈಶ್ಯರು ತಮ್ಮ ವರ್ಣೋಚಿತ ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು—ಪಶುಪಾಲನೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಯವಿಕ್ರಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ।

Verse 26

मुक्त्वैकां द्विजशुश्रूषा न शूद्रास्तत्र चक्रिरे । किंचित्कर्म सुरश्रेष्ठ श्रद्धया परया युताः

ದ್ವಿಜಸೇವೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರು ಬೇರೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿಲ್ಲ; ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಅಲ್ಪ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೇ ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 27

न तत्र चांत्यजो जज्ञे न च संकरसंभवः । नापवित्रो न वर्णानां पञ्चमो दृश्यते भुवि

ಅಲ್ಲಿ ‘ಅಂತ್ಯಜ’ನು ಜನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಸಂಕರಸಂಭವವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಯಾರನ್ನೂ ಅಪವಿತ್ರನೆಂದು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಹೊರಗೆ ‘ಐದನೇ’ ವರ್ಗ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 28

यजनं याजनं दानं व्रतं नियम एव च । तीर्थयात्रां नरास्तत्र निष्कामा एव कुर्वते

ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಯಜನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾಜನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ದಾನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಷ್ಕಾಮಭಾವದಿಂದಲೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

एवंविधं सहस्राक्ष मया ते परिकीर्तितम् । आद्यं कृतयुगं पुण्यं सर्वलोकसुखावहम्

ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ! ನಾನು ನಿನಗೆ ಇಂತಹ ಆದ್ಯ ಕೃತಯುಗವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಅದು ಪುಣ್ಯಮಯವಾಗಿದ್ದು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತರುವದು।

Verse 30

ततस्त्रेतायुगं नाम द्वितीयं संप्रवर्तते । वर्षाणां षण्णवत्याढ्या लक्षा द्वादश संख्यया

ಅನಂತರ ‘ತ್ರೇತಾ’ ಎಂಬ ದ್ವಿತೀಯ ಯುಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕಾಲಮಾಪನ ದ್ವಾದಶ ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳು; ಇನ್ನೂ ತೊಂಬತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ.

Verse 31

सोऽपि साक्षाजगन्नाथः श्वेतद्वीपाश्रयाश्रितः । तत्र रक्तत्वमायाति भग वान्गरुडध्वजः

ಆ ಸాక్షಾತ್ ಜಗನ್ನಾಥನು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ರಕ್ತವರ್ಣವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

त्रिपादस्तत्र धर्मः स्यात्पादेनैकेन पातकम् । तेनापि जायते स्पर्द्धा वर्णानामितरेतरम्

ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಮೂರು ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ, ಪಾಪವು ಒಂದು ಪಾದದ ಮೇಲೆ; ಆದರೂ ವರ್ಣಗಳ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 33

ततः फलानि वांछंति तीर्थयात्रोद्भवानि ते । व्रतानां नियमानां च स्वर्गवासादिहेतवः

ನಂತರ ಅವರು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳ ಫಲಗಳನ್ನೂ—ಸ್ವರ್ಗವಾಸಾದಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 34

ततः कामवशान्मोहं सर्वे गच्छंति मानवाः । मोहाद्द्रोहं ततो गत्वा पापं कुर्वंत्यनुक्रमात्

ನಂತರ ಕಾಮವಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮೋಹದಿಂದ ದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆಮೇಲೆ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

ततस्तु रौरवादीनि नरकाणि यमः स्वयम् । सज्जीकरोति देवेन्द्र ह्येकविंशतिसंख्यया

ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಯಂ ಯಮನು—ಹೇ ದೇವೇಂದ್ರ—ರೌರವಾದಿ ನರಕಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವು ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಸಂಖ್ಯೆಯವು.

Verse 36

कर्मानुसारतस्तानि सेवयंति नराधमाः । केचिदन्ये महेन्द्रादिलोकान्मोक्षं तथा परे

ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಆ ನರಾಧಮರು ಆ (ನರಕ) ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಮಹೇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

त्रिविधाः पुरुषास्तत्र श्रेष्ठाश्चाधममध्यमाः । त्रिविधानि च कर्माणि प्रकुर्वंति सुरेश्वर

ಅಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮೂರು ವಿಧ—ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಧ್ಯಮ, ಅಧಮ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಮೂರು ವಿಧದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ.

Verse 38

उन्नतास्तालमात्रेण तेजोवीर्यसमन्विताः । चक्रुश्च कृषिकर्माणि वैश्याश्चैवान्नलिप्सया

ಅವರು ಒಂದು ತಾಳಮಾತ್ರ ಎತ್ತರವಾಗಿ, ತೇಜಸ್ಸು-ವೀರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ವೈಶ್ಯರು ಅನ್ನದ ಆಸೆಯಿಂದ ಕೃಷಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 39

उप्तक्षेत्रं सकृच्चापि सप्तवारं लुनंति ते । यथर्तु फलिनो वृक्षा यथर्तु कुसुमान्विताः

ಹೊಲವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬಿತ್ತಿದರೂ ಅವರು ಏಳು ಬಾರಿ ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಮರಗಳು ಋತುವಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತವೆ, ಋತುವಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 40

यथर्तु पत्रसंयुक्तास्तत्र स्युः सुमनोहराः । अग्निष्टोमादिका यज्ञाः प्रवर्तंते सहस्रशः

ಅಲ್ಲಿ ಋತುವಿಗೆ ತಕ್ಕ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದವುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳು ಸಹಸ್ರಶಃ ನಡೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 41

इतरेतरसंस्पर्धैः क्रियमाणा नृपोत्तमैः । ब्राह्मणैश्च सुरश्रेष्ठ स्वर्गलोकमभीप्सुभिः

ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಬಯಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸಹ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 42

तीर्थयात्रां व्रतं दानं नियमं संयमं तथा । परलोकमभीप्संतस्तत्र कुर्वंति मानवाः

ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಪರಲೋಕವನ್ನು ಬಯಸಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ, ವ್ರತ, ದಾನ, ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಸಂಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

सहस्रेण तु वर्षाणां तत्र स्याद्यौवनं नृणाम् । सहस्रपञ्चकं यावदूर्ध्वं वार्द्धक मुच्यते

ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಯೌವನವು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ; ಅದರ ಮೇಲೂ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ದೂರವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

Verse 44

रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च । कैवर्त्तमेदभिल्लाश्च चंडालाः शूद्रमानवाः

ರಜಕ, ಚರ್ಮಕಾರ, ನಟ ಮತ್ತು ಬುರುಡ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೈವರ್ತ, ಮೇದ, ಭಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಚಂಡಾಲರು—ಇವರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರ ಸಮುದಾಯಗಳೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 46

इन्द्र उवाच । उत्पत्तिः कथमेतेषामंत्यजानां द्विजो त्तम । यथावद्वद कार्त्स्न्येन अत्र कौतूहलं महत्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಈ ಅಂತ್ಯಜರ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು? ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸು।

Verse 47

बृहस्पतिरुवाच । एतेषामष्टधा सृष्टिर्जायतेंऽत्यजसंभवा । योनि दोषात्सुरश्रेष्ठ जातेर्वक्ष्याम्यहं स्फुटम्

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಂತ್ಯಜಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂಟು ವಿಧವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಯೋನಿದೋಷದಿಂದಾದ ಜಾತಿಭೇದಗಳನ್ನು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 48

ब्राह्मण्यां क्षत्रियाज्जातः सूत इत्यभिधीयते । सूतेन रजकश्चैव रजकेन च चर्मकृत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಪುರುಷನ ಮೂಲಕ ಜನಿಸಿದವನು ‘ಸೂತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಸೂತನಿಂದ ‘ರಜಕ’ (ಧೋಬಿ) ಮತ್ತು ರಜಕನಿಂದ ‘ಚರ್ಮಕೃತ್’ (ಚರ್ಮಕಾರ) ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

चर्मकारेण संजज्ञे नटश्चांत्यजसंज्ञकः । चत्वारः क्षेत्रसंभूता एते क्षेत्रे द्विजन्मनाम्

ಚರ್ಮಕಾರನಿಂದ ‘ನಟ’ ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ಅಂತ್ಯಜ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಈ ನಾಲ್ವರೂ ‘ಕ್ಷೇತ್ರ’ಸಂಭೂತರೆಂದು—ದ್ವಿಜರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ—ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 50

तथा च मागधो जज्ञे वैश्येन द्विजसंभवे । क्षेत्रे मागधवीर्येण बुरुडो मरुदुत्तम

ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿಜಸಂಬಂಧಿಯಾದ ವಂಶದಲ್ಲಿ ವೈಶ್ಯನಿಂದ ‘ಮಾಗಧ’ ಜನಿಸಿದನು. ಹೇ ಮರುದುತ್ತಮ (ಇಂದ್ರ)! ‘ಕ್ಷೇತ್ರ’ದಲ್ಲಿ ಮಾಗಧನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ‘ಬುರುಡ’ ಕೂಡ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 51

बुरुडेन च कैवर्तः कैवर्तेन च मेदकः । चत्वारो वैश्यसंभूता एते क्षेत्रे द्विजन्मनाम् । प्रजायन्ते सुरश्रेष्ठ सवकर्मसु गर्हिताः

ಬುರುಡದಿಂದ ಕೈವರ್ತನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೈವರ್ತನಿಂದ ಮೇದಕನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಈ ನಾಲ್ವರೂ ವೈಶ್ಯವಂಶಸಂಭವರಾಗಿ ದ್ವಿಜರ ‘ಕ್ಷೇತ್ರ’ದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತರಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 52

तथा शूद्रेण संजज्ञे ब्राह्मण्यां सुरसत्तम । भिल्लाख्यश्चापि भिल्लेन चंडालश्च प्रजायते

ಹಾಗೆಯೇ, ಹೇ ದೇವಸತ್ತಮ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ಶೂದ್ರನಿಂದ ಗರ್ಭಧರಿಸಿದರೆ ‘ಭಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಭಿಲ್ಲನಿಂದ ‘ಚಂಡಾಲ’ನೂ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

एतौ द्वावपि शूद्रेण भवतो द्विजसंभवे । क्षेत्रे सर्वसुराधीश सत्यमेतन्मयोदितम्

ದ್ವಿಜಸಂಬಂಧ ಸಂತಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರನಿಂದ ಈ ಎರಡೂ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಹೇ ಸರ್ವಸುರಾಧೀಶ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೇ.

Verse 54

एतत्त्रेतायुगे प्रोक्तं मया ते सुरसत्तम । आकर्णय प्रयत्नेन द्वापरस्याधुना स्थितिम्

ಹೇ ದೇವಸತ್ತಮ, ತ್ರೇತಾಯುಗದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಈಗ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದ್ವಾಪರಯುಗದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 55

लक्षाष्टकप्रमाणेन तद्युगं परिकीर्तितम् । चतुःषष्टिसहस्राणि वर्षाणां परिसं ख्यया । कपिशो जायते तत्र भगवान्गरुडध्वजः

ಆ ಯುಗವು ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಣನೆಯಂತೆ ಅದು ಅರವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳದು. ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಕಪೀಶವರ್ಣ (ತಾಮ್ರಛಾಯೆಯ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

द्वौ पादौ चैव धर्मस्य द्वौ पापस्य व्यवस्थितौ । तत्र स्याद्यौवनं नृणां गते वर्षशतेऽ खिले

ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಎರಡು ಪಾದಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಎರಡು ಪಾದಗಳೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಬಳಿಕವೇ ಯೌವನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 57

ततोऽन्यैः समतिक्रांतैर्वार्धक्यं पञ्चभिः शतैः । तत्र सत्यानृता लोका देवा भूपास्तथा परे

ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಐದು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು, ರಾಜರು ಮತ್ತು ಇತರರು ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ ಮಿಶ್ರ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

नार्यश्चापि सुरश्रेष्ठ तत्स्व रूपाः प्रकीर्तिताः । पंचहस्तप्रमाणेन चतुर्हस्तास्तथा परं

ಹೇ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪಗಳೊಂದಿಗೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಮಾಣ ಐದು ಹಸ್ತಗಳು ಎಂದು, ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಹಸ್ತಗಳು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 59

नातिरूपेण संयुक्ता न च रूपविवर्जिताः । अव्यक्तजल्पकाश्चापि पशवः पक्षिणो मृगाः

ಅವರು ಅತಿಯಾದ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವರಲ್ಲ, ಸೌಂದರ್ಯವಿಲ್ಲದವರೂ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳೂ ಸಹ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 60

नातिपुष्पफलैर्युक्ता वृक्षाश्चापिसुरेश्वर । सस्यानि तानि जायन्ते तत्र चोप्तानिकर्षुकैः

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಮರಗಳೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಹೂವು-ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷಕರು ಬಿತ್ತಿದದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯಬೆಳೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.

Verse 61

वर्षंति जलदाः कामं भवन्त्योषधयोऽखिलाः । यत्किंचिद्भूतले ज्ञानं शास्त्रं वा सुरसत्तम । तत्तत्र समभावेन न सत्यं नैव चानृतम्

ಇಷ್ಟದಂತೆ ಮೇಘಗಳು ಮಳೆಯಿಡುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿಗಳು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಯಾವ ಜ್ಞಾನವಾಗಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸಮಭಾವದಿಂದ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 62

तीर्थानां च मखानां च द्वापरे सुरसत्तम । फलं भावानुरूपेण दानानां च प्रजायते

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಸೇವನೆ, ಯಜ್ಞಕರ್ಮ ಮತ್ತು ದಾನಗಳ ಫಲವು ಅಂತರಂಗದ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹೇಗಿರುವ ಶ್ರದ್ಧೆ-ಉದ್ದೇಶ, ಹಾಗೆಯೇ ಫಲ।

Verse 63

एतत्तव समाख्यातं युगं द्वापरसंज्ञकम् । मया सर्वं सुराधीश यथादृष्टं यथा श्रुतम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ‘ದ್ವಾಪರ’ ಎಂಬ ಯುಗವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಹೇ ದೇವಾಧೀಶನೇ! ನಾನು ಕಂಡಂತೆ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿಸಿದೆನು।

Verse 64

शृणुष्वावहितो भूत्वा वदतो मम सांप्रतम् । रौद्रं कलियुगंनाम यत्र कृष्णो जनार्दनः

ಈಗ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ‘ಕಲಿ’ ಎಂಬ ರೌದ್ರ ಯುಗವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನಾದ ಕೃಷ್ಣನು (ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ) ದೃಶ್ಯನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 65

द्वात्रिंशच्च सहस्राणि वर्षाणां कथितं विभो । तथा लक्षचतुष्केण साधुलोकविवर्जितम्

ಹೇ ವಿಭೋ! ಕಲಿಯುಗದ ಪ್ರಮಾಣ ಮுப்பತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ (ವರ್ಷಗಳು) ಸೇರಿ; ಇದು ಸಾಧುಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ವಂಚಿತ ಯುಗವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 66

तत्रैकपादयुक्तश्च धर्मः पापं त्रिभिः स्मृतम् । पूर्वार्धेभ्यः परं सर्वं संभविष्यति पात कम्

ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಪಾದದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ; ಪಾಪವು ಮೂರು ಪಾದಗಳಿಂದ ಪ್ರಬಲವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ವಯುಗಗಳಿಗಿಂತ ನಂತರದ ಕಾಲವು ಬಹುಪಾಲು ಪತನ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ।

Verse 67

न शृण्वंति पितुः पुत्रा न स्नुषा भ्रातरो न च । न भृत्या न कलत्राणि यत्र द्वेषः परस्परम्

ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರರು ತಂದೆಯ ಮಾತು ಕೇಳರು; ಸೊಸೆ ಕೂಡ ಕೇಳದು; ಸಹೋದರರೂ ಅಲ್ಲ. ಸೇವಕರೂ, ಪತ್ನಿಯರೂ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರರು—ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷವೇ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 68

यत्र षोडशमे वर्षे नराः पलित यौवनाः । तत्र द्वादशमे वर्षे गर्भं धास्यति चांगना

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪುರುಷರು ಯೌವನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನರೆತ ಕೂದಲಿನಿಂದ ವೃದ್ಧರಂತೆ ಕಾಣುವರು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ತ್ರೀ ಹನ್ನೆರಡನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುವಳು।

Verse 69

आयुः परं मनुष्याणां शतसंख्यं सुरेश्वर । नागानां च तरूणां च वर्षाणां यत्र नाधिकम्

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಪರಮಾಯುಷ್ಯ ಸುಮಾರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟೇ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾಗಗಳಿಗೂ ವೃಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗದು।

Verse 70

द्वात्रिंशद्धयमुख्यानां चतुर्विंशतिः खरोष्ट्रयोः । अजानां षोडश प्रोक्तं शुनां द्वादशसंख्यया

ಕುದುರೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಗೆ ಮೂವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಆಯುಷ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಒಂಟೆಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು; ಆಡುಗಳಿಗೆ ಹದಿನಾರು; ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 71

चतुष्पदानामन्येषां विंशतिः पंचभिर्युता । यत्र काकाश्च गृध्राश्च कौशिकाश्चिरजीविनः

ಇತರ ಚತುಷ್ಪಾದ ಜೀವಿಗಳ ಆಯುಷ್ಯ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳು; ಆದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಗಳು, ಗಿಡುಗಗಳು ಮತ್ತು ಗೂಬೆಗಳು ದೀರ್ಘಾಯುಷಿಗಳಾಗುವವು।

Verse 72

तथा पापपरा लोका दुःस्थिताश्च विशेषतः । तथा कण्टकिनो वृक्षा रूक्षाः पुष्पफलच्युताः । सेवितास्तेऽपि गृध्राद्यैर्यत्र च्छायाविवर्जिताः

ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಪಾಪಪರರಾಗಿದ್ದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳೂ ಮುಳ್ಳಿನವು, ರುಕ್ಷ, ಪುಷ್ಪಫಲರಹಿತ, ನೆರಳಿಲ್ಲದವು; ಗಿಡುಗಾದಿಗಳೇ ಅವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವರು।

Verse 73

यत्र धर्मो ह्यधर्मेण पीड्यते सुरसत्तम । असत्येन तथा सत्यं भूपाश्चौरैः सदैव तु

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತದೆ; ಅಸತ್ಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ; ರಾಜರು ಸದಾ ಕಳ್ಳರಂತೆ ಕಾಣಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ (ಅಥವಾ ಕಳ್ಳರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ)।

Verse 74

गुरवश्च तथा शिष्यैः स्त्रीभिश्च पुरुषाधमाः । स्वामिनो भृत्यवर्गैश्च मूर्खैश्चापि बहुश्रुताः

ಅಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳು ಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಯೋಗ್ಯ ಪುರುಷರೂ ನೀಚರ (ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರ) ಅಧೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸೇವಕರಿಂದ ಅಣಚಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಬಹುಶ್ರುತರೂ ಮೂರ್ಖರಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 75

यत्र सीदंति धर्मिष्ठा नराः सत्यपरायणाः । दान्ता विवेकिनः शान्तास्तथा परहिते रताः

ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಿಷ್ಠರು, ಸತ್ಯಪರಾಯಣರು, ದಾಂತರು, ವಿವೇಕಿಗಳು, ಶಾಂತರು ಹಾಗೂ ಪರಹಿತರತರೂ ಸಹ ಕಷ್ಟದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 76

आधयो व्याधयश्चैव तथा पीडा महाद्भुता । सदैव संस्थिता यत्र साधुपीडनवांछया

ಸಾಧುಜನರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಕ್ಲೇಶಗಳು, ದೇಹವ್ಯಾಧಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅತಿಶಯ ಪೀಡೆಗಳು ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತವೆ।

Verse 77

अल्पायुषस्तथा मर्त्या जायंते वर्णसंकरात् । ये केचन प्रजीवंति दुःखेन ते समन्विताः

ವರ್ಣಸಂಕರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಅಲ್ಪಾಯುಷಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬದುಕುವವರು ಕೂಡ ದುಃಖಸಹಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 78

न वर्षति घनः काले संप्राप्तेऽपि यथोचिते । न सस्यं स्यात्सुवृष्टेपि कर्षुकस्यापि वांछितम्

ಯೋಗ್ಯ ಋತು ಬಂದರೂ ಮೋಡಗಳು ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಭಾರೀ ಮಳೆಯಾದರೂ ರೈತನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೆಳೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 79

न च क्षीरप्रदा गावो यद्यपि स्युः सुपोषिताः । न भवंति प्रभू ताश्च यत्नेनापि सुरक्षिताः

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪೋಷಿಸಿದರೂ ಹಸುಗಳು ಹಾಲು ಕೊಡವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದರೂ ಅವು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 80

आविकानां तथोष्ट्रीणां यत्र क्षीरप्रशंसकाः । लोका भवंति निःश्रीकास्तथा ये च मलिम्लुचाः

ಎಲ್ಲಿ ಜನರು ಕುರಿ ಹಾಗೂ ಒಂಟೆಹೆಣ್ಣಿನ ಹಾಲನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಶ್ರೀಹೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಲಿಮ್ಲುಚರು—ಅಪವಿತ್ರ ದೋಚುವ ಸ್ವಭಾವದವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 81

तथा तपस्विनः शूद्राः शूद्रा धर्मपरायणाः । शूद्रा वेदविचारज्ञा यज्ञकर्मणि चोद्यताः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಪಸ್ವಿಯಾದ ಶೂದ್ರರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಧರ್ಮಪರಾಯಣ ಶೂದ್ರರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ವೇದವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಶೂದ್ರರು, ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉದ್ಯತರಾದ ಶೂದ್ರರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

Verse 82

शूद्राः प्रतिग्रहीतारः शूद्रा दानप्रदास्तथा । शूद्राश्चापि तथा वन्द्याः शद्रास्तीर्थेषु संस्थिताः

ಶೂದ್ರರು ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಶೂದ್ರರು ದಾನವನ್ನು ನೀಡುವವರಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಶೂದ್ರರೂ ವಂದನೀಯರು.

Verse 83

पंचगर्तान्खनंत्येव मृत्युकाले नराधमाः । शिरसा हस्तपादाभ्यां मोहात्संनष्टचेतनाः

ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ನರಾಧಮರು ಐದು ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ತೋಡುತ್ತಾರೆ—ತಲೆಯಿಂದ, ಕೈಗಳೂ ಕಾಲುಗಳಿಂದ—ಮೋಹಗ್ರಸ್ತರಾಗಿ, ಚೇತನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು.

Verse 84

वेदविक्रयकर्तारो ब्राह्मणाः शौचवर्जिताः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವವರಾಗಿ, ಶೌಚಶುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ಆಗುವರು.

Verse 85

स्वाध्यायरहिताश्चैव शूद्रान्ननिरताः सदा । असत्प्रतिग्रहाः प्रायो जिह्वालौल्यसमुत्सुकाः

ಅವರು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ, ಸದಾ ಶೂದ್ರರ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವರು; ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನుచಿತ ಪ್ರತಿಗ್ರಹ ಮಾಡುವರು ಮತ್ತು ಜಿಹ್ವಾಲೋಲತೆಯಿಂದ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿರುವರು.

Verse 86

पाखंडिनो विकर्मस्थाः परदारोपजीविनः । कार्यकारणमाश्रित्य यत्र स्नेहः प्रजायते

ಪಾಖಂಡಿಗಳು, ನಿಷಿದ್ಧಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಬದುಕುವವರು—‘ಕಾರ್ಯ-ಕಾರಣ’ವೆಂಬ ನೆಪ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 87

न स्वभावात्सहस्राक्ष कथंचिदपि देहिनाम् । यास्यंति म्लेच्छभावं च सर्वे वर्णा द्विजातयः

ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ! ಕೇವಲ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳು—ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳು, ದ್ವಿಜರೂ ಸಹ—ಮ್ಲೇಚ್ಛಭಾವಕ್ಕೆ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 88

नष्टोत्सवाविधर्माणो नित्यं संकरकारकाः । सार्धहस्तत्रयाः पूर्वं भविष्यंति युगादितः

ಉತ್ಸವಗಳು ನಾಶವಾಗುವವು, ಧರ್ಮವಿಧಿ ವಿಕೃತವಾಗುವದು; ಅವರು ಸದಾ ಸಂಕರ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುವರು—ಯುಗಾರಂಭದಿಂದ ಮೂರುವರೆ ‘ಹಸ್ತ’ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 89

ततो ह्रासं प्रयास्यंति वृद्धिं याति कलौ युगे । भविष्यन्ति ततश्चांते मनुष्या बिलशायिनः

ಅನಂತರ ಅವರು ಹ್ರಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವರು, ಕಲಿಯುಗವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವುದು; ಬಳಿಕ ಅದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಗುಹೆಗಳಲ್ಲೂ ಬಿಳಿಗಳಲ್ಲೂ ವಾಸಿಸಿ ಶಯನಿಸುವವರಾಗುವರು.

Verse 90

अल्पत्वाद्दुर्लभत्वाच्च अशक्ता गृहकर्मणि । भविष्यंत्यफला यज्ञास्तथा वेदव्रतानि च

ಅಲ್ಪತೆ ಮತ್ತು ದುರ್ಲಭತೆಯಿಂದ ಜನರು ಗೃಹಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಶಕ್ತರಾಗುವರು; ಯಜ್ಞಗಳು ಫಲರಹಿತವಾಗುವವು, ಹಾಗೆಯೇ ವೇದವ್ರತಗಳೂ.

Verse 91

नियमाः संयमाः सर्वे मंत्रवादास्तथैव च । तीर्थानि म्लेच्छसंस्पर्शाद्दूषितानि शतक्रतो

ಹೇ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)! ಎಲ್ಲ ನಿಯಮ‑ಸಂಯಮಗಳೂ ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಸಾಧನೆಗಳೂ ಸಹ—ಮ್ಲೇಚ್ಛಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳು ದೂಷಿತವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 92

स्वस्वभावविहीनानि हीनानि च तथा जलैः । कुत्सिता मंत्रवादा ये कुत्सिताश्च तपस्विनः

ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವ‑ಅಂತರಂಗ ಸಂಯಮವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಶುದ್ಧತೆ ಕುಗ್ಗುವುದು. ಮಂತ್ರವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ನೀಚರಾಗುವರು; ತಪಸ್ವಿಗಳೂ ನಿಂದಿತರಾಗುವರು.

Verse 93

तत्र ते संभविष्यंति कुत्सिता ये च मानवाः । कुलीनमपि संत्यज्य वरं रूपवयोन्वितम्

ಅಲ್ಲಿ ನಿಂದ್ಯರಾದ ಮಾನವರೇ ಬೆಳೆಯುವರು. ಕುಲೀನತೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಿಜ ಗುಣಕ್ಕಿಂತ ರೂಪ‑ಯೌವನವನ್ನೇ ‘ಶ್ರೇಷ್ಠ’ವೆಂದು ಆರಿಸುವರು.

Verse 94

वित्तलोभात्प्रदास्यंति कुत्सिताय नराः सुताम् । कन्यकाः प्रसविष्यंति कन्यकाः सुरतोत्सुकाः

ಧನಲೋಭದಿಂದ ಪುರುಷರು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯನಿಗೆ ನೀಡುವರು. ಕಾಮಾಸಕ್ತ ಕನ್ಯೆಯರು ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿಯೇ ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೆರುವರು.

Verse 95

कन्यकाः प्रकरिष्यंति पुरुषैः सह संगतिम् । भर्तारं वंचयिष्यंति कुलीना अपि योषितः

ಕನ್ಯೆಯರು ಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ಅನೌಚಿತ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮಾಡುವರು; ಕುಲೀನ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಪತಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸುವರು.

Verse 96

सर्वकृत्येषु दुःशीलाः ।सुयत्नेनापि रक्षिताः । निर्दयाश्चापि भूपालाः पीडयिष्यंति कर्षुकान्

ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ದುಶೀಲರಾಗುವರು—ಬಹು ಯತ್ನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿ ಬೋಧಿಸಿದರೂ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ದಯ ರಾಜರೂ ಕೃಷಕರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವರು.

Verse 97

पीडयिष्यंति निर्दोषान्वित्तलोभादसंशयम् । वधार्हमपि संप्राप्य वित्तलोभान्मलिम्लुचम्

ಧನಲೋಭದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವರು ನಿರ್ದೋಷರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವರು. ದಂಡಾರ್ಹನನ್ನು ಹಿಡಿದರೂ ಅದೇ ಲೋಭದಿಂದ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಬಿಡುವರು.

Verse 98

संत्यक्ष्यंति युगे तस्मिन्प्राणिद्रोहेऽपि वर्तिनम् । क्षात्रधर्मं परित्यज्य करिष्यंति तथा रणम्

ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನನ್ನೂ ಅವರು ತ್ಯಜಿಸುವರು. ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವರು—ಆದರೆ ಅಧರ್ಮದಿಂದ.

Verse 99

बृहस्पतिरुवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं युगानां लक्षणं मया । प्रमाणं च सुरश्रेष्ठ चतुर्णामप्यसंशयम्

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಯುಗಗಳ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾಲ್ಕರ ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನೂ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ.

Verse 100

यश्चैतत्कीर्तयेन्मर्त्यः सदैव सुसा माहितः । स नूनं मुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯೂ ಶುಭಭಾವವೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಜನ್ಮಾರಂಭದಿಂದ ಮರಣಾಂತವರೆಗೆ ಇರುವ ಪಾಪದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು.

Verse 101

शृणुयाद्वा नरो यश्च श्रद्धापूतेन चेतसा । सोऽपि मुच्येन्न सन्देहः पापाच्च दिवसोद्भवात्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಕೂಡ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 458

संभवंति युगे तस्मिन्यो निसंसर्गतो विभो । तथान्ये संख्यया हीना एतेभ्यो निंदिता नराः

ಹೇ ವಿಭೋ! ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸತ್ಸಂಗವಿಲ್ಲದೆ ಹುಟ್ಟಿಬರುವರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ, ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಮರೆಂದು ನಿಂದಿಸಲ್ಪಡುವರು।