Adhyaya 258

Verse 1

गालव उवाच । प्रवृत्तायां शैलपुत्र्यां महत्तपसि दारुणे । कन्दर्पेण पराभूतो विचचार महीं हरः

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದರು—ಶೈಲಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಮಹತ್ತಾದ ಭಯಂಕರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತಳಾದಾಗ, ಕಂದರ್ಪನಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡ ಹರ (ಶಿವ) ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 2

वृक्षच्छायासु तीर्थेषु नदीषु च नदेषु च । जलेन सिंचत्स्ववपुः सर्वत्रापि महेश्वरः

ಮರಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಳೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ—ಮಹೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜಲದಿಂದ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಸಿಂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 3

तथापि कामाकुलितो न लेभे शर्म कर्हिचित् । एकदा यमुनां दृष्ट्वा जलकल्लोलमालिनीम्

ಆದರೂ ಕಾಮದಿಂದ ಆಕುಲಗೊಂಡ ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ। ಒಂದು ದಿನ ಜಲಕಲ್ಲೋಲಗಳ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು।

Verse 4

विगाहितुं मनश्चक्रे तापार्तिं शमयन्निव । कृष्णं बभूव तन्नीरं हरकायाग्निवह्निना

ತಾಪವೇದನೆಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು। ಹರನ ದೇಹಾಗ್ನಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ನೀರು ಕಪ್ಪಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು।

Verse 5

साऽपि दिव्यवपुः पूर्वं श्यामा भूत्वा हराद्यतः

ಅವಳೂ ದಿವ್ಯದೇಹಧಾರಿಣಿ; ಮೊದಲು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾಗಿ, ನಂತರ ಹರ (ಮಹಾದೇವ)ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವಳ ರೂಪ ಕ್ರಮೇಣ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು।

Verse 6

स्तुत्वा नत्वा महेशानमुवाच पुनरेव सा । प्रसादं कुरु देवेश वशगास्मि सदा तव

ಮಹೇಶಾನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ದೇವೇಶ! ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 7

ईश्वर उवाच । अस्मिंस्तीर्थवरेपुण्ये यः स्नास्यति नरो भुवि । तस्य पापसहस्राणि यास्यंति विलयं ध्रुवम् १

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ಈ ಪರಮ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡುವರೋ, ಅವರ ಸಾವಿರಾರು ಪಾಪಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ।”

Verse 8

हरतीर्थमिति ख्यातं पुण्यं लोके भविष्यति । इत्युक्त्वा तां प्रणम्याथ तत्रैवांतरधीयत

“ಇದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಹರತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು।

Verse 9

तस्यास्तीरे महेशोऽपि कृत्वा रूपं मनोहरम् । कामालयं वाद्यहस्तं कृतपुंड्रं जटाधरम्

ಅವಳ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶನೂ ಮನೋಹರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು—ಕಾಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಾದ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಪುಂಡ್ರ-ತಿಲಕದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಜಟಾಧಾರಿ।

Verse 10

स्वेच्छया मुनिगेहेषु दर्शयत्यंगचापलम् । क्वचिद्गायति गीतानि क्वचिन्नृत्यति छन्दतः

ಅವನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮುನಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಚಾಪಲ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಛಂದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 11

स च क्रुद्ध्यति हसति स्त्रीणां मध्यगतः क्वचित् । एवं विचरतस्तस्य ऋषिपत्न्यः समंततः

ಅವನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಋಷಿಪತ್ನಿಯರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದರು।

Verse 12

पत्युः शुश्रूषणं गेहे त्यक्त्वा कार्याण्यपि क्षणात् । तमेव मनसा चक्रुः पतिरूपेण मोहिताः

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಪತಿಸೇವೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಪತಿರೂಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 13

भ्रमंत्यश्चैव हास्यानि चक्रुस्ता अपि योषितः । ततस्तु मुनयो दृष्ट्वा तासां दुःशीलभावनाम्

ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ನಗಾಟ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ಮುನಿಗಳು ಅವರ ದುಶ್ಶೀಲ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಗಮನಿಸಿದರು।

Verse 14

चुक्रुधुर्मुनयः सर्वे रूपं तस्य मनोहरम् । गृह्यतां हन्यतामेष कोऽयं दुष्ट उपागतः

ಅವನ ಮನೋಹರ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡರೂ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಕೋಪಗೊಂಡು, “ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಹೊಡೆಯಿರಿ! ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ದುಷ್ಟನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು।

Verse 15

इति ते गृह्य काष्ठानि यदोपस्थे ययुस्तदा । पलायितः स बहुधा भयात्तेषां महात्मनाम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರು ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರ ಭಯದಿಂದ ಅವನು ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋದನು.

Verse 16

यो जीवकलया विश्वं व्याप्य तिष्ठति देहिनाम् । न ज्ञायते न च ग्राह्यो न भेद्यश्चापि जायते

ಯಾವನು ತನ್ನ ಜೀವಕಲೆಯಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೋ, ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದು, ಹಿಡಿಯಲಾಗದು ಮತ್ತು ಭೇದಿಸಲಾಗದು.

Verse 17

न शेकुस्ते यदा सर्वे ग्रहीतुं तं महेश्वरम् । तदा शिवं प्रकुपिता शेपुरित्थं द्विजातयः

ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅಸಮರ್ಥರಾದಾಗ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಿವನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಾಪ ನೀಡಿದರು.

Verse 18

यस्माल्लिंगार्थमागत्य ह्याश्रमांश्चोरवत्कृतम् । परदारापहरणं तल्लिङ्गं पततां भुवि

ನೀನು ಲಿಂಗದ ನಿಮಿತ್ತ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲಿ!

Verse 19

सद्य एव हि शापं त्वं दुष्टं प्राप्नुहि तापस । एवमुक्ते स शापाग्निर्वज्ररूपधरो महान्

ಎಲೈ ದುಷ್ಟ ತಪಸ್ವಿಯೇ! ನೀನು ತಕ್ಷಣವೇ ಈ ಶಾಪವನ್ನು ಹೊಂದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, ಆ ಮಹಾ ಶಾಪಾಗ್ನಿಯು ವಜ್ರದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 20

तल्लिगं धूर्जटेश्छित्त्वा पातयामास भूतले । रुधिरौघपरिव्याप्तो मुमोह भगवान्विभुः

ಧೂರ್ಜಟಿ (ಶಿವನ) ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅವನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿಸಿದನು. ರಕ್ತಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಬು ಮೋಹಾವಸ್ಥೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 21

वेदनार्त्तोज्ज्वलवपुर्महाशापाभिभूतधीः । तं तथा पतितं दृष्ट्वा त आजग्मुर्महर्षयः

ವೇದನೆಯ ತಾಪದಿಂದ ಅವನ ದೇಹ ಜ್ವಲಿಸಿತು; ಮಹಾಶಾಪದಿಂದ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಆವರಿತವಾಯಿತು. ಅವನು ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದರು.

Verse 22

आकाशे सर्वभूतानि त्रेसुर्विश्वं चचाल ह । देवाश्च व्याकुला जाता महाभयमुपागताः

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳು ನಡುಗಿದವು; ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವೂ ಕಂಪಿಸಿತು. ದೇವತೆಗಳೂ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಮಹಾಭಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 23

ज्ञात्वा विप्रा महेशानं पीडिता हृदयेऽभवन् । शुशुचुर्भृशदुःखार्ता दैवं हि बलवत्तरम्

ಅವನನ್ನು ಮಹೇಶಾನನೆಂದು ತಿಳಿದು ವಿಪ್ರರ ಹೃದಯಗಳು ಪೀಡಿತವಾದವು. ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾಗಿ ಅವರು ಅತ್ತರು—ನಿಜಕ್ಕೂ ದೈವವೇ ಬಲವತ್ತರ.

Verse 24

किं कृतं भगवानेष देवैरपि स सेव्यते । साक्षी सर्वस्य जगतोऽस्माभिर्नैवोपलक्षितः

ನಾವು ಏನು ಮಾಡಿದೆವು? ಈ ಭಗವಾನ್ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸೇವ್ಯನು; ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಕ್ಷಿ—ಅವನನ್ನು ನಾವು ಏನೂ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

वयं मूढधियः पापाः परमज्ञानदुर्बलाः । कथमस्माभिर्यस्यात्मा श्रुतश्च न निवेदितः

ನಾವು ಪಾಪಿಗಳು, ಮೋಹಿತಬುದ್ಧಿಯವರು, ಪರಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲರು. ಆದರೂ ಕೇಳಿದ್ದರೂ ಅವನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಾವು ಏಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲಿಲ್ಲ?

Verse 26

मयेदृशो गृहस्थाय ह्यात्माऽयं न निवेदितः । निर्विकारो निर्विषयो निरीहो निरुपद्रवः

ನನ್ನಂತಹ ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಈ ಆತ್ಮ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ—ಅದು ನಿರ್ವಿಕಾರ, ವಿಷಯಾತೀತ, ನಿರೀಹ, ನಿರುಪದ್ರವವಾಗಿದೆ.

Verse 27

निर्ममो निरहंकारो यः शंभुर्नोपलक्षितः । यस्य लोका इमे सर्वे देहे तिष्ठंति मध्यगाः

ನಿರ್ಮಮ, ನಿರಹಂಕಾರಿಯಾದ ಶಂಭುವನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 28

स एष जगतां स्वामी हरोऽस्माभिर्न वीक्षितः । इत्युक्त्वा ते ह्युपविष्टा यावत्तत्र समागताः

ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವಾಮಿ ಹರ; ಆದರೆ ನಾವು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಇತರರು ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 29

तान्दृष्ट्वा सहसा त्रस्तः पुनरेव महेश्वरः । विप्रशापभयान्नष्टस्त्रिपुरारिर्दिवं ययौ

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಮಹೇಶ್ವರನು ಮತ್ತೆ ಅಚಾನಕ ಭಯಪಟ್ಟನು. ವಿಪ್ರರ ಶಾಪಭಯದಿಂದ ಅಂತರಧಾನವಾಗಿ ತ್ರಿಪುರಾರಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 30

सृष्टिस्थिति विनाशानां कर्त्र्यै मात्रे नमोनमः

ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಗಳ ಕರ್ತ್ರೀಯಾದ ಆ ಮಾತೃದೇವಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 32

सर्वै र्ज्ञाता रसाभिज्ञैर्मधुरास्वाददायिनी । त्वया विश्वमिदं सर्वं बलस्नेहसमन्वितम्

ರಸಾಭಿಜ್ಞರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನೀನು ಮಧುರಾಸ್ವಾದದಾಯಿನಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧೆ; ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಬಲ-ಸ್ನೇಹಸಮನ್ವಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 33

त्वं माता सर्वरुद्राणां वसूनां दुहिता तथा । आदित्यानां स्वसा चैव तुष्टा वांच्छितसिद्धिदा

ನೀನು ಸಮಸ್ತ ರುದ್ರರ ಮಾತೆ, ವಸುಗಳ ಪುತ್ರಿಯೂ ಹೌದು; ಆದಿತ್ಯರ ಸಹೋದರಿಯೂ ನೀನೇ. ತೃಪ್ತಳಾದರೆ ವಾಂಛಿತಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವೆ।

Verse 34

त्वं धृतिस्त्वं तथा पुष्टिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा तथा । ऋद्धिः सिद्धिस्तथा लक्ष्मीर्धृतिः कीर्ति स्तथा मतिः

ನೀನು ಧೃತಿ, ನೀನೇ ಪುಷ್ಟಿ; ನೀನು ಸ್ವಾಹಾ, ನೀನು ಸ್ವಧಾ. ನೀನು ಋದ್ಧಿ, ಸಿದ್ಧಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ; ಹಾಗೆಯೇ ಧೈರ್ಯ, ಕೀರ್ತಿ, ಸದ್ಮತಿಯೂ ನೀನೇ।

Verse 35

कांतिर्लज्जा महामाया श्रद्धा सर्वार्थसाधिनी । त्वया विरहितं किंचिन्नास्ति त्रिभुवनेष्वपि

ನೀನು ಕಾಂತಿ, ನೀನು ಲಜ್ಜೆ, ನೀನು ಮಹಾಮಾಯೆ, ಮತ್ತು ಸರ್ವಾರ್ಥಸಾಧಿನೀ ಶ್ರದ್ಧೆ. ತ್ರಿಭುವನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 36

वह्नेस्तृप्तिप्रदात्री च देवादीनाम् च तृप्तिदा । त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजंगमम्

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀನು ಅಗ್ನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವಳು; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವಳು. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು—ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳಾಗಿ—ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ.

Verse 37

पादास्ते वेदाश्चत्वारः समुद्राः स्तनतां ययुः । चंद्रार्कौ लोचने यस्या रोमाग्रेषु च देवताः

ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು; ಸಮುದ್ರಗಳು ನಿನ್ನ ಸ್ತನಗಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿವೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು; ಅವಳ ರೋಮಾಗ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 38

शृङ्गयोः पर्वताः सर्वे कर्णयोर्वायवस्तथा । नाभौ चैवामृतं देवि पातालानि खुरास्तथा

ನಿನ್ನ ಶೃಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳು; ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಯುಗಳು. ಹೇ ದೇವಿ! ನಿನ್ನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೃತವಿದೆ; ನಿನ್ನ ಖುರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳಲೋಕಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 39

स्कन्धे च भगवान्ब्रह्मा मस्तकस्थः सदाशिवः । हृद्देशे च स्थितो विष्णुः पुच्छाग्रे पन्नगास्तथा

ನಿನ್ನ ಸ್ಕಂಧದ ಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ನಿನ್ನ ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸದಾಶಿವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ನಿನ್ನ ಪುಚ್ಛಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಪನ್ನಗಗಳು ಇರುತ್ತವೆ.

Verse 40

शकृत्स्था वसवः सर्वे साध्या मूत्रस्थितास्तव । सर्वे यज्ञा ह्यस्थिदेशे किन्नरा गुह्यसंस्थिताः

ನಿನ್ನ ಶಕೃತ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವಸುಗಳು ನೆಲೆಸಿವೆ; ನಿನ್ನ ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯರು ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ಅಸ್ಥಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳು ಇವೆ; ನಿನ್ನ ಗುಹ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಿನ್ನರರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 41

पितॄणां च गणाः सर्वे पुरःस्था भांति सर्वदा । सर्वे यक्षा भालदेशे किन्नराश्च कपोलयोः

ಪಿತೃಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಮೂಹಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಯಕ್ಷರು ನಿಮ್ಮ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು ನಿಮ್ಮ ಕೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 42

सर्वदेवमयी त्वं हि सर्वभूतविवृद्धिदा । सर्वलोकहिता नित्यं मम देहहिता भव

ನೀನು ಸರ್ವದೇವತಾ ಸ್ವರೂಪಿಣಿಯೂ ಮತ್ತು ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವವಳೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ನೀನು, ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೂ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 43

प्रणतस्तव देवेशि पूजये त्वां सदाऽनघे । स्तौमि विश्वार्तिहन्त्रीं त्वां प्रसन्ना वरदा भव

ಓ ದೇವೇಶ್ವರಿ! ಓ ಪಾಪರಹಿತಳೆ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ವರವನ್ನು ನೀಡು.

Verse 44

विप्रशापाग्निना दग्धं शरीरं मम शोभने । स्वतेजसा पुनः कर्त्तुमर्हस्यमृतसंभवे

ಓ ಸುಂದರಿಯೇ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವು ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದೆ. ಓ ಅಮೃತಸಂಭವೆಯೇ! ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸರಿಪಡಿಸಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 45

इत्युक्त्वा ता परिक्रम्य तस्या देहे लयं गतः । साऽपि गर्भे दधाराथ सुरभिस्तदनन्तरम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ, ಅವನು ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ತದನಂತರ ಸುರಭಿಯು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 46

कालातिक्रमयोगेन सर्वव्याकुलतां ययौ । यस्मिन्प्रनष्टे देवेशे विप्रशापभयावृते

ಕಾಲವು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪರಮ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಪಭಯದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ದೇವೇಶ್ವರನು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.

Verse 47

देवा महार्तिं प्रययुश्चचाल पृथिवी तथा । चंद्रार्कौ निष्प्रभौ चैव वायुरुच्चण्ड एव च

ದೇವತೆಗಳು ಮಹಾ ಆರ್ಥಿಗೆ ಒಳಗಾದರು; ಭೂಮಿಯೂ ಕಂಪಿಸಿತು. ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು ಕాంతಿಹೀನರಾದರು; ಗಾಳಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾಯಿತು.

Verse 48

समुद्राः क्षोभमग मंस्तस्मिन्काले द्विजोत्तम

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಸಮುದ್ರಗಳು ಭಾರೀ ಕ್ಷೋಭಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅಶಾಂತವಾದವು.

Verse 49

यस्मिञ्जगत्स्थावरजंगमादिकं काले लयं प्राप्य पुनः प्ररोहति । तस्मिन्प्रनष्टे द्विजशापपीडिते जयद्धतप्राय मवर्तत क्षणात्

ಯಾವನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿಯತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಪುನಃ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಪ್ರಭು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದಾಗ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಿಶ್ವವು ಧ್ವಸ್ತಪ್ರಾಯವಾಯಿತು.

Verse 258

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये हरशापो नामाष्टपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶೇಷಶಾಯ್ಯುಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾ–ನಾರದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಹರಶಾಪ’ ಎಂಬ 258ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 311

या त्वं रसमयैर्भावैराप्यायसि भूतलम् । देवानां च तथासंघान्पितॄणामपि वै गणान्

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀನು ರಸಮಯ ಭಾವಗಳಿಂದ ಭೂತಲವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಸಂಘಗಳನ್ನೂ ಪಿತೃಗಣಗಳನ್ನೂ ಸಹ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತೀಯೆ.