Adhyaya 228
ಅಧ್ಯಾಯ ೨೨೮ ಎರಡು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಸೂತನು ಬಿಲದ್ವಾರ ತೀರ್ಥದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅಲ್ಲಿ ಶೇಷನಾಗದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವ ಜಲಶಾಯೀ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆಯಿಂದ ಪಾಪಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮಹಾಯಾಗಗಳ ಸಮಾನ ಫಲ, ಜೊತೆಗೆ ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಘೋರ ಅಧರ್ಮಿಗಳಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ವಿಮೋಚನೆಯ ದಾರಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಕ್ಷೀರಸಾಗರಶಾಯೀ ಭಗವಂತನು ಬಿಲದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಋಷಿಗಳ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ, ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸ್ಥಳವಿಶೇಷದಲ್ಲಿ ಸುಲಭರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗಬಲ್ಲನೆಂದು ಸೂತನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಾರಣಕಥೆ—ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಪತನಾನಂತರ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಮತ್ತು ಅಂಧಕ ಪರಿಚಯ; ಅಂಧಕನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರ ಪಡೆದು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ ಸ್ವರ್ಗಾಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನು ಶಂಕರನ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶಂಕರನು ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ದೂತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗ ತ್ಯಜಿಸಿ ಪಿತೃರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅಂಧಕನು ಆ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಇದರಿಂದ ದೈವದಂಡ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸ್ಥಾಪನೆಯ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕಥೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । तथान्यच्च बिलद्वारि शयनार्थे व्यवस्थितम् । दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापी देवं च जलशायिनम्
ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನೂ, ಬಿಲದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಶಯನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೇವರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಜಲಶಾಯಿಯಾದ ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪಿಯೂ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 2
स्नात्वा तस्मिन्बिलद्वारे पवित्रे लोकसंश्रये । यस्तं पूजयते भक्त्या शेषपर्यंकशायिनम् । आजन्ममरणात्पापात्स च मुक्तिमवाप्नुयात्
ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಬಿಲದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶೇಷಪರ್ಯಾಂಕಶಾಯಿಯಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣದವರೆಗೆ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 3
चतुरो वार्षिकान्मासान्सुप्रसुप्तं सुरेश्वरम् । संपूजयति यो भक्त्या न स भूयोऽत्र जायते
ಮಳೆಗಾಲದ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸುರೇಶ್ವರನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂಜಿಸುವವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 4
तत्र पूर्वं महाभागा मुनयः सेव्य तं प्रभुम् । मृत्तिकाग्रहणं कृत्वा तस्य चायतने शुभे
ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಮುನಿಗಳು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಅವನ ಶುಭ ಆಯತನದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।
Verse 5
संप्राप्ताः परमं स्थानं तद्रिष्णोः परमं पदम् । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं तस्य पूजायां चातुर्मास्यां प्रजायते
ಅವರು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೂ, ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೂ—ಅದೇ ಫಲ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 6
यत्फलं गोग्रहे मृत्युं संप्राप्ता यांति मानवाः । तत्फलं चतुरो मासान्पूजया जलशायिनः
ಗೋಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು ಪಡೆಯುವ ಫಲ ಏದೋ, ಅದೇ ಫಲ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಜಲಶಾಯಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 7
अपि पापसमाचारः परदाररतोऽपिच । ब्रह्मघ्नोऽपि सुरापोऽपि स्त्रीहन्ताऽपि विगर्हितः । पूजया चतुरो मासांस्तस्य देवस्य मुच्यते
ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವನಾದರೂ, ಪರಸ್ತ್ರೀರತನಾದರೂ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನಾದರೂ, ಸುರಾಪಾನಿಗನಾದರೂ, ನಿಂದಿತ ಸ್ತ್ರೀಹಂತಕನಾದರೂ—ಆ ದೇವನನ್ನು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಪಾಪಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 8
ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्रस्थं जलशायिनम् । बिलद्वारे कथं सूत तत्र नः संशयो महान्
ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತ! ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಗುಹಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಜಲಶಾಯೀ ಇರುವುದೆಂತು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮಹಾ ಸಂಶಯವಿದೆ.
Verse 9
स किल श्रूयते देवः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । सदैव भगवाञ्छेते योगनिद्रां समाश्रितः
ದೇವ ಮಧುಸೂದನನು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ; ಭಗವಾನ್ ಸದಾ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
Verse 10
कथं स भगवाञ्छेते बिलद्वारे व्यवस्थितः । एतत्कीर्तय कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः
ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಭಗವಾನ್ ಗುಹಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಹೇಗೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಾನೆ? ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಬಹಳವಾಗಿದೆ.
Verse 11
सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागाः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । योगनिद्रां गतः शेते शेषपर्यंकशा यकः
ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಭಾಗರೇ! ಇದು ಸತ್ಯ; ಮಧುಸೂದನನು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶೇಷನಾಗನ ಶಯ್ಯಾ-ಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 12
स यथा तत्र क्षेत्रे तु संश्रितो भगवान्स्वयम् । जलशायिस्वरूपेण तच्छृशुध्वं समाहिताः
ಈಗ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ—ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಯಂ ಜಲಶಾಯೀ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹೇಗೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 13
यथा च चतुरो मासान्पूजितस्तत्र संस्थितः । मुक्तिं ददाति पुंसां स तथा संकीर्तयाम्यहम्
ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮಾಸಗಳು ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಜನರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈಗ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 14
चत्वारोऽपि यथा मासा गर्हणीया धरातले । सर्वकर्मसु मुख्येषु यज्ञोद्वा हादिषु द्विजाः
ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಾಸಗಳು ಯಜ್ಞ, ವಿವಾಹ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮುಖ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ (ಅದರ ಮಹತ್ವ) ತಿಳಿಯಿರಿ.
Verse 15
तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य द्विजोतमाः । तस्मै देवाधिदेवाय निर्गुणाय गुणात्मने
ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅದನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ—ಆ ದೇವಾಧಿದೇವನಿಗೆ, ಅವನು ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಸರ್ವಗುಣಸಾರಸ್ವರೂಪನು.
Verse 16
अव्यक्तायाऽप्रमेयाय सर्वदेवमयाय च । सर्वज्ञाय कवीशाय सर्वभूतात्मने तथा
ಅವ್ಯಕ್ತನಾದ, ಅಪ್ರಮೇಯನಾದ, ಸರ್ವದೇವಮಯನಾದ; ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ, ಕವೀಶನಾದ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆತ್ಮನಾದ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
Verse 17
पुरासीद्दानवो रौद्रो हिरण्यकशिपुर्महान् । नारसिंहं वपुः कृत्वा विष्णुना यो निपातितः
ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ರೌದ್ರನಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಎಂಬ ದಾನವನು ಇದ್ದನು; ವಿಷ್ಣುವು ನರಸಿಂಹ ವಪುವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು।
Verse 19
तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । प्रह्लादश्चांधकश्चैव वीर्येणाप्रतिमौ युधि
ಅವನಿಗೆ ಸರ್ವಲಕ್ಷಣಲಕ್ಷಿತರಾದ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಮತ್ತು ಅಂಧಕ; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅಪ್ರತಿಮರು।
Verse 20
स नैच्छत तदा राज्यं पितृपैतामहं महत् । समागतमपि प्राज्ञो यस्मात्तद्वो वदाम्यहम्
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಾಜ್ಞನು, ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹವಾದ ಮಹಾರಾಜ್ಯವು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ; ಆದಕಾರಣವೇ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।
Verse 21
दानवानां सदा द्वेषो देवेन सह चक्रिणा । न करोति पुनर्द्वेषं तं समुद्दिश्य सर्वदा
ದಾನವರಿಗೆ ಚಕ್ರಧಾರಿ ದೇವನ ಮೇಲೆ ಸದಾ ದ್ವೇಷವಿದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನೇ ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ದ್ವೇಷ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 22
एतस्मात्कारणात्सर्वे तेन त्यक्ता दितेः सुताः । स्वराज्यमपि संत्यज्य विष्णुस्तेन समाश्रितः
ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ದಿತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಅವನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಶರಣಾದನು।
Verse 23
ततस्तैर्दानवैः क्षुद्रैर्विष्णुद्वेषपरायणैः । अन्धकः स्थापितो राज्ये पितृपैतामहे तदा
ಆ ವೇಳೆ ವಿಷ್ಣುದ್ವೇಷಪರಾಯಣರಾದ ಆ ಕ್ಷುದ್ರ ದಾನವರು ಪಿತೃ–ಪೈತಾಮಹ ರಾಜ್ಯಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಅಂಧಕನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।
Verse 24
अन्धकोऽपि समाराध्य देवदेवं चतुर्मुखम् । अमरत्वं ततो लेभे यावच्चन्द्रार्कतारकम्
ಅಂಧಕನೂ ದೇವದೇವನಾದ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಚಂದ್ರ–ಸೂರ್ಯ–ತಾರೆಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ ಇರುವ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು।
Verse 25
वरपुष्टस्ततः सोऽपि चक्रे शक्रेण विग्रहम्
ನಂತರ ಆ ವರದಿಂದ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಕೂಡ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿದನು।
Verse 26
जित्वा शक्रं महासंख्ये यज्ञांशाञ्जगृहे स्वयम् । गत्वाऽमरावतीं दैत्यो निःसार्य च शतक्रतुम् । स्ववर्गेण समोपेतः स्वर्गं समहरत्तदा
ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದನು। ಬಳಿಕ ದೈತ್ಯನು ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ತನ್ನ ಬಳಗದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು।
Verse 27
शक्रोऽपि च समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । सर्वदेवसमोपेतो भृत्यवत्परिवर्तते
ಶಕ್ರನೂ ಲೋಕಶಂಕರನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಮಾರಾಧಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಸೇವಕನಂತೆ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದನು।
Verse 28
ततः कालेन महता तस्य तुष्टः पिनाकधृक् । तं प्राह वरदोऽस्मीति वद शक्र करोमि किम्
ಆಮೇಲೆ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ವರದಾತನು; ಹೇ ಶಕ್ರ, ಹೇಳು, ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”
Verse 29
इन्द्र उवाच । अंधकेन हृतं राज्यं मम वीर्यात्सुरेश्वर । यज्ञभागैः समोपेतं हत्वाऽशु तत्प्रयच्छ मे
ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ಅಂಧಕನು ಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ಅವನನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಸಂಹರಿಸಿ ಆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಮರಳಿ ಕೊಡು.”
Verse 30
तच्छ्रुत्वा तस्य दीनस्य भगवाञ्छशिशेखरः । प्रोवाच तव दास्यामि राज्यं त्रैलोक्यसंभवम्
ಆ ದೀನನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—“ತ್ರಿಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನು ನಿನಗೆ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.”
Verse 31
ततः संप्रेषयामास दूतं तस्य विचक्षणम् । गणेशं वीरभद्राख्यं गत्वा तं ब्रूहि चांधकम्
ಆಮೇಲೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿವೇಕಿಯಾದ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು—‘ವೀರಭದ್ರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗಣೇಶನನ್ನು—ಮತ್ತು ಹೇಳಿದರು: “ಹೋಗಿ ಆ ಅಂಧಕನಿಗೆ ಹೇಳು.”
Verse 32
ममादेशात्परित्यज्य स्वर्गं गच्छ धरातलम् । पितृपैतामहं स्थानं राज्यं तत्र समाचर
“ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲನೆ ಮಾಡು.”
Verse 33
परित्यजस्व यज्ञांशान्नो चेद्धंतास्मि सत्वरम् । स गत्वा चांधकं प्राह यथोक्तं शंभुना स्फुटम्
“ಯಜ್ಞದ ಪಾಲುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ।” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಹೋಗಿ, ಶಂಭು (ಶಿವ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಂಧಕನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು।
Verse 34
सविशेषमहाबुद्धिः स्वामिकार्यप्रसिद्धये । अथ तं चाधकः प्राह प्रविहस्य महाबलः
ಅವನು ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು। ಆಗ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಅಂಧಕನು ನಗುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।
Verse 35
अवध्यो हि यथा दूतस्तेन त्वां न निहन्म्यहम् । क स्याद्वै शंकरोनाम यो मामेवं प्रभाषते
“ದೂತನು ಅವಧ್ಯನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ‘ಶಂಕರ’ ಎಂಬವನು ಯಾರು, ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವವನು?”
Verse 36
न मां वेत्ति स किं मूढः किं वा मृत्यु मभीप्सते
“ಆ ಮೂಢನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮರಣವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆಯೇ?”
Verse 37
अथवा सत्यमेवैतान्निर्विण्णो जीविताच्च सः । दरिद्रोपहतो नित्यं सर्वभोगविवर्जितः
“ಅಥವಾ ಇದೇ ಸತ್ಯ—ಅವನು ಜೀವನದಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸದಾ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿ, ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ।”
Verse 38
स्मशाने क्रीडनं यस्य भस्म गात्रविलेपनम् । भूषणं चाहयो वस्त्रं दिशो यस्य जटालका
ಯಾರ ಕ್ರೀಡೆ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿದೆ, ಯಾರ ದೇಹ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದೆ; ಯಾರ ಆಭರಣಗಳು ಸರ್ಪಗಳು, ಯಾರ ವಸ್ತ್ರ ದಿಕ್ಕುಗಳೇ, ಮತ್ತು ಯಾರ ಕೂದಲು ಜಟಾಧಾರಿಯಾಗಿದೆ—
Verse 39
कस्तस्य जीवितेनार्थस्तेनेदं मां ब्रवीति सः । तस्माद्गत्वा द्रुतं ब्रूहि मद्वाक्यं दूत सस्फुटम्
ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವವನಿಗೆ ಜೀವಿತದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದೂತನೇ, ಬೇಗ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳು.
Verse 40
त्यक्त्वा कैलासमेनं त्वं वाराणस्यां तपः कुरु । मया स्थानमिदं दत्तं कैलासं स्वसुतस्य च
ಈ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು. ಈ ಸ್ಥಾನ—ಕೈಲಾಸ—ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಿಗೂ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.
Verse 41
वृकस्यापि न सन्देहो विभवेन समन्वितम् । नो चेत्प्राणान्हरिष्यामि सेंद्रस्य तव शंकर
ವೃಕನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—(ನಾನು) ವೈಭವಸಹಿತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು (ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ). ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಓ ಶಂಕರ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ಹರಣಮಾಡುವೆ.
Verse 42
तच्छ्रुत्वा वीरभद्रस्तु निर्भर्त्स्य च मुहुर्मुहुः । क्रोधेन महताविष्टः कैलासं समुपाविशत्
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ವೀರಭದ್ರನು ಅವನನ್ನು ಮರುಮರು ಗದರಿಸಿದನು. ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸಮೀಪಿಸಿದನು.
Verse 43
ततः स कथयामास तद्वाक्यं च पिनाकिनः । अतिक्रूरं विशेषेण तत क्रुद्धः पिनाकधृक्
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಪಿನಾಕಧಾರಿ (ಶಿವ)ಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದನು. ಅವನ್ನು ಕೇಳಿ—ಅತಿಕಠೋರವಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ—ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟನಾದನು.
Verse 228
इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने ब्रह्मदत्तवरप्रदानोद्धतान्धकासुरकृतशंकराज्ञाव माननवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ‘ಜಲಶಾಯೀ’ ಉಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ‘ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತನಿಗೆ ವರಪ್ರದಾನ ಮತ್ತು ಉದ್ದತ ಅಂಧಕಾಸುರನು ಶಂಕರಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮಾನಿಸಿದ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ದ್ವಿಶತಾಷ್ಟಾವಿಂಶತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.