Adhyaya 220

Verse 1

ये वांछंति ममाभीष्टं श्राद्धे भुक्त्वाऽथ पैतृके

ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ಬಯಸುವವರು—ಪೈತೃಕ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ (ಆಮಂತ್ರಿತರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ) ನಂತರ…

Verse 2

आनर्त उवाच । त्रयोदश्यां कृते श्राद्धे कस्माद्वंशक्षयो भवेत् । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरात्त्वं महा मुने । भर्तृयज्ञ उवाच । एषा मेध्यतमा राजन्युगादिः कलिसंभवा । स्नाने दाने जपे होमे श्राद्धे ज्ञेया तथाऽक्षया

ಆನರ್ತ ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ತ್ರಯೋದಶಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ವಂಶಕ್ಷಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ? ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ಭರ್ತೃಯಜ್ಞರು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನೇ, ಈ ತಿಥಿ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯುಗಾರಂಭಕಾರಿಣಿ; ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ‘ಅಕ್ಷಯಾ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಅಕ್ಷಯ ಫಲಪ್ರದ.

Verse 3

अस्यां चेत्तु गजच्छाया तिथौ राजन्प्रजायते । तदाऽक्षयं मघायोगे श्राद्धं संजायते ध्रुवम्

ರಾಜನೇ, ಇದೇ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ‘ಗಜಚ್ಛಾಯಾ’ ಯೋಗ ಉಂಟಾದರೆ, ಮಘಾ ನಕ್ಷತ್ರ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಅಕ್ಷಯ’ವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

यः क्षीरं मधुना युक्तं तस्मिन्नहनि यच्छति । पितॄनुद्दिश्य यो मांसं दद्याद्वाध्रीणसं च यः

ಆ ದಿನ ಜೇನು ಬೆರೆಸಿದ ಹಾಲನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು—ವಾಧ್ರೀಣಸ ಮಾಂಸವನ್ನೂ—

Verse 5

वाध्रीणसस्य मांसेन तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी । त्रिःपिबंत्विंद्रियक्षीणं श्वेतं वृद्धमजापतिम्

ವಾಧ್ರೀಣಸ ಮಾಂಸದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. (ಪಾಠಾಂತರದಲ್ಲಿ:) ‘ಅವರು ಮೂರ ಬಾರಿ ಕುಡಿಯಲಿ—ಇಂದ್ರಿಯಕ್ಷೀಣ, ಶ್ವೇತ, ವೃದ್ಧ, ಅಜಾಪತಿ’ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉಳಿದಿದೆ.

Verse 6

तं तु वाध्रीणसं विद्यात्सर्वयूथाधिपं तथा । खड्गमांसं च वा दद्यात्तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी । संजायते न संदेहस्तेषां वाक्यं न मे मृषा

ಆ ವಾಧ್ರೀಣಸವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಯೂಥಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಅಥವಾ ಖಡ್ಗ (ಗಂಡಮೃಗ) ಮಾಂಸವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ; ನನ್ನದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

Verse 7

आसीद्रथंतरे कल्पे पूर्वं पार्थिवसत्तमः । सिताश्वो नाम पांचालदेशीयःपितृभक्तिमान्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಥಂತರ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪಾಂಚಾಲದೇಶದ ಸೀತಾಶ್ವನೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು।

Verse 8

मधुना कालशाकेन खड्गमांसेन केवलम् । स हि श्राद्धं त्रयोदश्यां कुरु ते पायसेन च

“ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡು—ಮಧು, ಕಾಲಶಾಕ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಖಡ್ಗಮಾಂಸದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸು; ಜೊತೆಗೆ ಪಾಯಸ (ಕ್ಷೀರಾನ್ನ)ವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು.”

Verse 9

सोमवंशं समुद्दिश्य श्राद्धं यच्छति भक्तितः

“ಸೋಮವಂಶವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.”

Verse 10

अथ तैर्बाह्मणैः सर्वैः स भूयः कौतुकान्वितैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य पृष्टो भुक्त्वा यथेच्छया

“ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ—ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ—ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.”

Verse 11

श्राद्धादनंतरं राजन्दृष्ट्वा तं श्रद्धयाऽन्वितम् । पादावमर्द्दनपरं प्रणिपातपुरः सरम्

“ಓ ರಾಜನ್, ಶ್ರಾದ್ಧದ ತಕ್ಷಣ ನಂತರ, ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—ಅವರ ಪಾದಮರ್ದನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಪ್ರಣಾಮದಲ್ಲಿ ಮುಂಚಿತನಾಗಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ—(ಅವರು ಹೇಳಿದರು).”

Verse 12

ब्राह्मणा ऊचुः । कृत्वा श्राद्धं महाराज प्रदातव्याऽथ दक्षिणा । ब्राह्मणेभ्यस्ततः श्राद्धं पितॄणां चोपतिष्ठति

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾರಾಜ, ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೀಡಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧಫಲವು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ.

Verse 13

सा त्वया कल्पिताऽस्माकं वितीर्णाद्यापि नो नृप । कुप्याकुप्यं परित्यज्य तां देहि नृप मा चिरम्

ಹೇ ನೃಪ, ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ದಕ್ಷಿಣೆ ಇನ್ನೂ ನಮಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮೌಲ್ಯವೋ ಅಮೌಲ್ಯವೋ ಎಂಬ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೇ ರಾಜಾ, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡು.

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । तच्छ्रुत्वा च नृपः प्राह संप्रहृष्टेन चेतसा । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि विप्रैरद्य न संशयः

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು—ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—‘ನಾನು ಧನ್ಯನು; ಇಂದು ವಿಪ್ರರು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.’

Verse 15

तस्माद्ब्रूत महाभागा युष्मभ्यं किं ददाम्यहम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ಹೇಳಿರಿ—ನಾನು ನಿಮಗೆ ಏನು ನೀಡಲಿ?

Verse 16

वर न्नागान्मदोन्मत्तान्भद्रजातिसमुद्भवान् । किं वा सप्तिप्रधानांश्च मनोमारुतरंहसः

ಭದ್ರಜಾತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ, ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲೇ? ಅಥವಾ ಮನೋಮಾರುತದಂತೆ ವೇಗವಿರುವ ಪ್ರಧಾನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲೇ?

Verse 17

किं वा स्थानानि चित्राणि ग्रामाणि नगराणि च । पितॄनुद्दिश्य यत्किंचिन्नादेयं विद्यते यतः

ಅಥವಾ ಮನೋಹರ ಸ್ಥಳಗಳು—ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ ನಗರಗಳನ್ನೂ—ದಾನಮಾಡಲೇನಾ? ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ‘ಅದೇಯ’ವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 18

ब्राह्मणा ऊचुः । नास्माकं वाजिभिः कार्यं न रत्नैर्न च हस्तिभिः । न देशैर्ग्राममुख्यैर्वा नान्येनापि च केनचित्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ನಮಗೆ ಕುದುರೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ರತ್ನಗಳೂ ಬೇಡ, ಆನೆಗಳೂ ಬೇಡ। ದೇಶಭೂಮಿಗಳೂ ಮುಖ್ಯ ಗ್ರಾಮಗಳೂ ಬೇಡ; ಇನ್ನಾವುದೂ ಬೇಡ।

Verse 19

यदर्थेन महाराज पृष्टोस्माभिर्यतो भवान् । तस्मान्नो दक्षिणां देहि संदेहघ्नां तपोत्तम

ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೋ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮಿಗೆ ಸಂಶಯಘ್ನವಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ, ಓ ತಪೋತ್ತಮ।

Verse 20

यां पृच्छामो वयं सर्वे कौतूहलसमाहिताः

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ತೀವ್ರ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಯಾವುದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೋ—ಅದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ, ಓ ನೃಪತೇ।

Verse 21

राजोवाच । उपदेशाधिकारोऽस्ति ब्राह्मणानां महात्मनाम् । दातुं नैव ग्रहीतुं च नी चजात्यस्य वैदिकाः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ। ವೈದಿಕರು ನೀಚಾಚಾರಿಗಳಿಗೂ ನೀಚಜಾತಿಯವರಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು; ಅವರಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೂ ಬಾರದು।

Verse 22

सोऽहं राजा न सर्वज्ञो यो यच्छामि द्विजोत्तमाः । उपदेशं हि युष्मभ्यं सर्वज्ञेभ्यो विचक्षणाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನಾನು ರಾಜನು, ಸರ್ವಜ್ಞನಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಉಪದೇಶವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ—ನೀವು ವಿವೇಕಿಗಳು, ಸರ್ವಜ್ಞರಂತೆ ಇದ್ದೀರಿ.

Verse 23

ब्राह्मणा ऊचुः । गुरुशिष्यसमुत्थोऽयमुपदेशो महीपते । प्रार्थयामो वयं किंचिन्मा भयं त्वं समाविश

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ಈ ಉಪದೇಶವು ಗುರು-ಶಿಷ್ಯರ ಯೋಗ್ಯ ಸಂಬಂಧದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ; ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಭಯ ಪ್ರವೇಶಿಸದಿರಲಿ.

Verse 24

वयं च प्रश्नमेकं हि पृच्छामो यदि भूपते । ब्रूषे कौतुकयुक्तानां सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಕುತೂಹಲಯುಕ್ತ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರಿಗಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 25

तस्माद्वद महाभाग यदि जानासि तत्त्वतः । न चेद्गुह्यतमं किंचित्पृच्छामस्त्वां कुतूहलात्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನೀವು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿರಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.

Verse 26

राजोवाच । यदि वः संशयो विप्रा युष्मत्प्रश्नमसंशयम् । कथयिष्याभि चेद्गुह्यं तद्वद्ध्वं गप्ल ज्वराः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ನಿಮಗೆ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸಂಶಯರಹಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ನಾನು ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ, ಅದನ್ನು ನೀವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ (ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ) ಹೇಳಿರಿ.

Verse 27

ब्राह्मणा ऊचुः । अन्नेषु च विचित्रेषु लेह्येषु विविधेषु च । अमृतेष्वेषु सर्वेषु तथा पेयेषु पार्थिव

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ! ನಾನಾವಿಧ ಅನ್ನಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಲೇಹ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಎಲ್ಲ ಅಮೃತಸಮಾನ ವ್ಯಂಜನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪಾನೀಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ…

Verse 28

तस्मादद्य दिने ब्रूहि मधु यच्छसि गर्हितम् । वर्तते च यथाऽभक्ष्यं ब्राह्मणानां विशेषतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ಹೇಳಿರಿ—ನಿಂದಿತವಾದ ಜೇನನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಭಕ್ಷ್ಯ, ಅಂದರೆ ಅಯೋಗ್ಯ ಭಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 29

तथा विचित्र मासेषु संस्थितेषु नराधिप । खङ्गमांसं निरास्वादं कस्माद्यच्छसि केवलम्

ಮತ್ತೂ, ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಇಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಸಗಳು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ನೀನು ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ ಖಙ್ಗಮಾಂಸವನ್ನೇ ಏಕೆ ಕೇವಲ ನೀಡುತ್ತೀ?

Verse 30

संति शाकानि राजेन्द्र पावनीयानि सर्वशः । सुष्ठु स्वादु कराण्यत्र व्यञ्जनार्थं महीपते

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವಥಾ ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ಶಾಕಗಳು ಇವೆ; ಹೇ ಮಹೀಪತೆ! ಅವು ವ್ಯಂಜನಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಕರವಾಗಿಸುವವು.

Verse 31

कालशाकं सकटुकं मुखाऽधिजनकं महत् । कस्माद्यच्छसि चास्माकं भक्त्या परमया युतः । न श्राद्धे प्रतिषेधश्च प्रकर्तव्यः कथंचन

ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಟುವಾಗಿ ಬಾಯಿಗೆ ಬಹಳ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕಾಲಶಾಕವನ್ನು ನಮಗೆ ಏಕೆ ನೀಡುತ್ತೀ? ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಸೇರಿಸಬಾರದು.

Verse 32

न च त्याज्यं समुच्छिष्टं तेन भुंजामहे ततः । तदत्र कारणेनैव गुरुणा भाव्यमेव हि । येन त्वं यच्छसि प्राय एतत्सिद्धिर्भवेत्स्थिता

ಇದನ್ನು ‘ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ’ವೆಂದು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಗಂಭೀರ ಕಾರಣವಿದೆ—ನೀನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇದನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುವುದರಿಂದ—ಈ ಅಭಿಪ್ರೇತ ಕರ್ಮವು ನಿಜವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿ.

Verse 33

तस्मात्कथय नः सर्वं परं कौतूहलं हि नः । निःस्वादितं यथा दद्यादीदृक्छ्राद्धे विगर्हितम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಇಂತಹ ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ, ನಿಂದಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಹೇಗೆ ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?

Verse 34

यथा त्वं नृपशार्दूल श्रद्धया संप्रयच्छसि

ಹೇ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲ! ನೀನು ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 35

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां ब्राह्मणानां महात्मनाम् । स वैलक्ष्यस्मितं प्राह सलज्जं पृथिवीपतिः

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭೂಪತಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ, ಸಂಕೋಚಮಿಶ್ರಿತ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 36

गुह्यमेतन्महाभागा अस्माकं यदि संस्थितम् । अवाच्यमपि वक्ष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ! ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತವಾದ ರಹಸ್ಯ. ಆದರೂ—ಹೇಳಬಾರದಿದ್ದರೂ—ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 37

अहमासं पुरा पापो लुब्धकश्चान्य जन्मनि । निहंता सर्वजंतूनां तथा भक्षयिता पुनः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಪಾಪಿಷ್ಠ ಲುಬ್ಧಕ (ಬೇಟೆಗಾರ)ನಾಗಿದ್ದೆ—ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದೆ।

Verse 38

पर्यटामि तदारण्ये धनुषा मृगयारतः । सिंहो व्याघ्रो गजेन्द्रो वा शरभो वा द्विजो त्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನಾನು ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ—ಸಿಂಹವಾಗಲಿ, ವ್ಯಾಘ್ರವಾಗಲಿ, ಗಜೇಂದ್ರವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಭಯಂಕರ ಶರಭವಾಗಲಿ।

Verse 39

मद्बाणगोचरं प्राप्तो न जीवत्यपि कर्हिचित् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भ्रममाणो महीतले

ನನ್ನ ಬಾಣಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇನಾದರೂ ಎಂದಿಗೂ ಜೀವಂತ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ನಂತರ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ।

Verse 40

संप्राप्तोऽहं महाभागा अग्नि वेशस्य सन्मुनेः । आश्रमे समनुप्राप्तो निशीथे क्षुत्पिपासितः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ! ನಾನು ಸನ್ಮುನಿ ಅಗ್ನಿವೇಶರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ; ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದೆ।

Verse 41

तावत्तत्र सशिष्याणां श्राद्धकर्मविधिं वदन् । संस्थितो वेष्टितः शिष्यैः समन्ताद्द्विजसत्तमाः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಶಿಷ್ಯರು ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತಿದ್ದರು।

Verse 42

अग्निवेश उवाच । ऋक्षे पित्र्ये यदा चन्द्रो हंसश्चापि करे व्रजेत् । त्रयोदशी तु सा च्छाया विज्ञेया कुञ्जरोद्भवा

ಅಗ್ನಿವೇಶನು ಹೇಳಿದರು—ಚಂದ್ರನು ಪಿತೃಸಂಬಂಧ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು, ‘ಹಂಸ’ವೂ ‘ಕರ’ ರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಛಾಯೆಯನ್ನು ‘ಕುಞ್ಜರೋದ್ಭವಾ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದು ತ್ರಯೋದಶಿ ತಿಥಿ.

Verse 43

पित्र्ये यदास्थितश्चेन्दुर्हंसश्चापि करे स्थितः । तिथिर्वैश्रवणी या च सा च्छाया कुञ्जरस्य च

ಚಂದ್ರನು ಪಿತೃ-ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ‘ಹಂಸ’ವೂ ‘ಕರ’ದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಾಗ, ‘ವೈಶ್ರವಣೀ’ ಎನ್ನುವ ಆ ತಿಥಿಯೂ ಕುಞ್ಜರದ ‘ಛಾಯೆ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 44

सैंहिकेयो यदा चंद्रं ग्रसते पर्वसंधिषु । हस्तिच्छाया तु सा ज्ञेया तस्यां श्राद्धं समाचरेत्

ಪರ್ವಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ (ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ) ಸೈಂಹಿಕೇಯ (ರಾಹು) ಚಂದ್ರನನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಿದಾಗ, ಅದು ‘ಹಸ್ತಿಚ್ಛಾಯೆ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಶ್ರಾದ್ಧ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 45

तस्यां यः कुरुते श्राद्धं जलैरपि प्रभक्तितः । यावद्द्वादश वर्षाणि पितरस्तस्य तर्पिताः

ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

वनस्पतिगते सोमे या च्छाया पूर्वतोमुखी । गजच्छाया तु सा ज्ञेया पितॄणां दत्तमक्षयम्

ಚಂದ್ರನು ‘ವನಸ್ಪತಿ’ಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಛಾಯೆ ಪೂರ್ವಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ‘ಗಜಛಾಯೆ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

सा भवेच्च न सन्देहः पुण्यदा पैतृकी तिथिः । तस्यां श्राद्धं प्रकर्तव्यं संभाराः संभृताश्च ये

ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಇದೇ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಪೈತೃಕ ತಿಥಿ. ಆ ದಿನ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಯಾವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳಿಂದಲಾದರೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 48

प्रभाते तु न सन्देहः पितॄणां परितृप्तये । शाकैस्तथैंगुदैर्बिल्वैर्बदरैश्चिर्भटैरपि

ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಶಾಕಗಳಿಂದ, ಇಂಗುದ ಫಲಗಳಿಂದ, ಬಿಲ್ವದಿಂದ, ಬದರ (ಬೋರೆ)ಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಚಿರ್ಭಟ (ಸೋರೆಕಾಯಿ ವರ್ಗ)ಗಳಿಂದಲೂ ಸಹ.

Verse 49

यदन्नं पुरुषोऽश्नाति तदन्नास्तस्य देवताः । बाढमित्येव ते प्रोच्य गताः स्वंस्वं निकेतनम्

ಪುರುಷನು ಯಾವ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅದೇ ಅನ್ನವು ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಗ್ರಾಹ್ಯ. ‘ಬಾಢಮ್/ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 50

सर्वे शिष्या महाभागाः नारायणपुरोगमाः । अग्निवेश्योऽपि सुष्वाप समामन्त्र्य द्विजोत्तमान्

ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಶಿಷ್ಯರು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದರು. ಅಗ್ನಿವೇಶ್ಯನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 51

तेन संकथ्यमानं च रात्रौ तच्च श्रुतं मया । अहं चापि करिष्यामि प्रातः श्राद्धमसंशयम्

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನಾನೂ ಕೇಳಿದೆ. ನಾನೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು.

Verse 52

निहत्य खड्गमादाय तस्य मांसं सुपुष्कलम् । तथा मधु समादाय कालशाकं विशेषतः

ಖಡ್ಗ (ಗಂಡಮೃಗ)ವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಅದರ ಬಹಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಧುವನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಲಶಾಕ ಸೊಪ್ಪಿನೊಂದಿಗೆ—(ಕರ್ಮಾರ್ಥ) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು।

Verse 53

स्वजातीयेभ्य आदाय तर्पयिष्यामि तान्पितॄन्

ನನ್ನ ಸ್ವಜಾತಿಯವರಿಂದ (ಈ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು) ಪಡೆದು, ತರ್ಪಣದಿಂದ ಆ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವೆನು।

Verse 54

एवं निश्चित्य मनसा प्रसुप्तोऽहं द्विजोत्तमाः । ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ನಾನು ನಿದ್ರಿಸಿದೆನು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ. ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ರವಿಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ,

Verse 55

मधुजालानि भूरीणि गृहीतानि मया ततः । कालशाकं तथा लब्धं स्वेच्छया द्विजसत्तमाः

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಅನೇಕ ಮಧುಜಾಲಗಳನ್ನು (ಜೇನುಗೂಡುಗಳನ್ನು) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಲಶಾಕ ಸೊಪ್ಪು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ದೊರಕಿತು, ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ।

Verse 56

ततः सर्वं समादाय श्रपितं तत्क्षणान्मया । स्नात्वा च निजवर्गाणां पितॄनुद्दिश्य चात्मनः । प्रदत्तं लुब्धकानां च भक्तिपूर्वं द्विजोत्तमाः

ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇಯಿಸಿದೆನು. ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನನ್ನ ವಂಶದ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೇಟೆಗಾರರಿಗೂ ಅದನ್ನು ನೀಡಿದೆನು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ।

Verse 57

एवं मया पुरा दत्तं पितॄ नुद्दिश्य तान्निजान् । नान्यत्किंचिन्मया दत्तं कदाचित्कस्यचिद्विजाः

ಹೀಗೆ ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಆ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೆನು. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ನಾನು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ.

Verse 58

ततः कालेन महता मृत्युं प्राप्तोऽस्म्यहं द्विजाः । तद्दानस्य प्रभावेन पार्थिवीं योनिमाश्रितः

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ನನಗೆ ಮರಣವು ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ದಾನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಭೌಮ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 59

एवं जातिस्मरत्वं च सञ्जातं मे द्विजोत्तमाः । ते च मे तर्पितास्तेन खड्गमांसेन माक्षिकैः

ಹೀಗೆ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನನಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣ ಶಕ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಖಡ್ಗಮಾಂಸ ಹಾಗೂ ಜೇನಿನಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದರು.

Verse 60

संप्राप्ताः परमां प्रीतिं ततो द्वाशवार्षिकीम् । एतस्मात्कारणाच्छ्राद्धं प्रकरोमि द्विजोत्तमाः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಇರುವ ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಈಗ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 61

खड्गमांसेन मधुना कालशाकेन भूरिशः । विधिहीनं द्विजैर्हीनं तिलदर्भैर्विवर्जितम्

ಖಡ್ಗಮಾಂಸ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಲಶಾಕದೊಂದಿಗೆ—ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ವಿಧಿಹೀನ, ದ್ವಿಜರಹಿತ, ಹಾಗೂ ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ದರ್ಭಕುಶವಿಲ್ಲದದ್ದಾಗಿತ್ತು.

Verse 62

मया तद्विहितं श्राद्धं तस्यैतत्फलमागतम् । सांप्रतं विधिना सम्यग्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ನಾನು ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆನು; ಅದರ ಫಲವೇ ಇದು ದೊರೆತಿದೆ. ಈಗಂತು ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

Verse 63

उपविष्टैः करोम्येव यच्छ्राद्धं श्रद्धयान्वितः । दर्भैस्तिलैः समोपेतं मन्त्रवच्च द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನೀವು ಉಪವಿಷ್ಟರಾಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದರ್ಭೆ-ಎಳ್ಳುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಂತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ ಈ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 64

नो जानामि फलं किं वा सांप्रतं च भविष्यति । तस्मादेवं परिज्ञाय यूयं चैव द्विजोत्तमाः

ಈಗ ಯಾವ ಫಲ ಉಂಟಾಗುವುದೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ನೀವೂ ಸಹ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ—

Verse 65

संतर्पयध्वं च पितॄन्निजान्गजदिने स्थिते । छायायां चैव जातायां कुञ्जरस्य द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಗಜದಿನವು ಬಂದಾಗ—ಕುಂಜರನ ನೆರಳು ಸಹ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ—ನೀವು ಸಹ ನಿಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸಂತರ್ಪಿಸಿರಿ.

Verse 66

येन संजायते तृप्तिः पितॄणां द्वादशाब्दिकी । युष्माकं च गतिः श्रेष्ठा यथा जाता ममाधुना

ಇದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಗತಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ—ಈಗ ನನ್ನದಾಗಿರುವಂತೆ.

Verse 67

भर्तृयज्ञ उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते ब्राह्मणोत्तमाः । संतुष्टाः साधुवादांश्च ददुस्तस्य महीपतेः

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿ, ಆ ಮಹೀಪತಿ ರಾಜನಿಗೆ ಸಾಧುವಾದ, ಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಚನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 68

ततःप्रभृति चक्रुस्ते श्राद्धानि द्विजसत्तमाः । त्रयोदश्यां नभस्यस्य कृष्णायां भक्तितत्पराः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರು ಭಕ್ತಿಪರರಾಗಿ, ನಭಸ್ಯ (ಭಾದ್ರಪದ) ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ತ್ರಯೋದಶಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 69

मधुना कालशाकेन खड्गमांसेन तर्पिताः । प्राप्नुवंति परां सिद्धिं विमानवरमास्थिताः

ಜೇನು, ಕಾಲಶಾಕ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗ (ಗಂಡಮೃಗ) ಮಾಂಸದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಅವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 70

स्पर्धंते सहिता दैवैः पितरश्च विशेषतः । वंशजेन प्रदत्तस्य प्रभावात्सुरसत्तमाः

ಹೇ ದೇವಸತ್ತಮ! ವಂಶಜನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ದಾನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ—ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 71

श्राद्धार्थं संपरिज्ञाय मन्त्रं चक्रुः परस्परम् । आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यावपि पार्थिव

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ! ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಥವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ತಿಳಿದು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ನಾಸತ್ಯರು (ಅಶ್ವಿನಿಗಳು) ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ಒಂದು ಮಂತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು।

Verse 72

यथा न भवति श्राद्धं तस्मिन्नहनि भूतले । यत्प्रभावाद्वयं सर्वे मानुषैः श्राद्धमाश्रितैः । न यामोऽभिभवस्थानं तस्माच्छप्स्यामहे च तान्

ಆ ದಿನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಡೆಯದಂತೆ; ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಮಾನವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಾಭವಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ—ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಶಪಿಸುವೆವು।

Verse 73

अद्यप्रभृति यः श्राद्धं त्रयोदश्यां करिष्यति । कन्यासंस्थे सहस्रांशौ तस्य स्याद्वंशसंक्षयः

ಇಂದಿನಿಂದ ಕನ್ಯಾರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಹಸ್ರಾಂಶು (ಸೂರ್ಯ) ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಯೋದಶಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ವಂಶಕ್ಷಯವಾಗುವುದು।

Verse 74

इति शापेन देवानां निर्दग्धेयं महातिथिः

ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ಈ ಮಹಾತಿಥಿ ‘ದಗ್ಧ’ವಾಯಿತು—ಅಂದರೆ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯವಾಯಿತು।

Verse 76

ततःप्रभृति नैतस्या क्रियते श्राद्धमुत्तमम् । यः प्रमादेन कुरुते तस्य स्याद्वंश संक्षयः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನಿಗೆ ವಂಶಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 220

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे गजच्छायामाहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरद्विशत तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಶ್ರಾದ್ಧಕಲ್ಪದೊಳಗಿನ ‘ಗಜಚ್ಛಾಯಾಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 220ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।