Adhyaya 177

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति गौरी वै पञ्चपिंडिका । लक्ष्म्या संस्थापिता चैव मानुषत्वंव्यवस्थया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪವೂ ಇದೆ—‘ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಗೌರೀ. ಮಾನವಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿಗದಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತೆ ಸ್ವಯಂ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದಳು।

Verse 2

तस्या दर्शनमात्रेण नारी सौभाग्यमामुयात् । ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे वृषस्थे च दिवाकरे

ಅವಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ವೃಷಭ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೇಳೆ।

Verse 3

तस्या उपरि नारी या जलयन्त्रं दधाति वै । स्राव्यमाणं दिवानक्तं सौभाग्यं परमं लभेत्

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಅವಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಇಡುತ್ತಾಳೋ, ಅದು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನೀರು ತುಂತುರುವಾಗಿ ಸುರಿಯುವಂತೆ ಇದ್ದರೆ, ಆಕೆ ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 4

यत्फलं लभते नारी समस्तैर्विहितैर्व्रतैः । गौरीसमुद्भवैश्चैव दानैर्दत्तैस्तदिष्टजैः । तत्फलं लभते सर्वं जलयन्त्रस्य कारणात्

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ವ್ರತಗಳಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಗೌರೀಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ದಾನ-ಉಪಹಾರಗಳಿಂದಲೂ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲ—ಅದೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲ ಜಲಯಂತ್ರ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्त्रीभिः सौभाग्यकारणात् । जलयन्त्रं विधातव्यं ज्येष्ठे गौर्याः प्रयत्नतः

ಆದುದರಿಂದ ಸೌಭಾಗ್ಯಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಗೌರಿದೇವಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಜಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 6

किं व्रतैर्नियमैर्वापि स्त्रीणां ब्राह्मणसत्तमाः । जपैर्होमैः कृतैरन्यैर्बहुक्लेशकरैश्च तैः

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮರೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ವ್ರತ-ನಿಯಮಗಳೇನು ಅಗತ್ಯ? ಹಾಗೆಯೇ ಬಹು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಜಪ, ಹೋಮಾದಿ ಇತರ ಕರ್ಮಗಳೇನು ಬೇಕು?

Verse 7

स्त्रीणां ब्राह्मणशार्दूला जलेयन्त्रे धृते सति । गौर्या उपरि सद्भक्त्या वृषस्थे तीक्ष्णदीधितौ

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣಗಳ ಸೂರ್ಯನು ವೃಷಭರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗೌರಿಯ ಮೇಲಾಗಿ ಸತ್ಪಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಫಲಸಿದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 8

नैवं संजायते वंध्या काकवन्ध्या न जायते । न दौर्भाग्यसमोपेता सप्तजन्मांतराणि सा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಳು ವಂಧ್ಯೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ‘ಕಾಕ-ವಂಧ್ಯತೆ’ಯೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । गौरी चतुर्भुजा प्रोक्ता दृश्यते परमेश्वरी । पञ्चपिंडा कथं जाता ह्येतं नः संशयं वद

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಗೌರೀ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಚತುರ್ಭುಜಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ‘ಪಂಚಪಿಂಡಾ’ ರೂಪ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ನಮ್ಮ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿರಿ।

Verse 10

सूत उवाच । यदा च प्रलयो भावि तदा त्मानं करोत्यसौ । पश्चपिंडीमयं विप्राः कुरुते रूपमुत्तमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಳಯಕಾಲವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಆ ದೇವಿ ತನ್ನನ್ನು ಪಂಚಪಿಂಡಮಯವಾದ ಪರಮೋತ್ತಮ ರೂಪವಾಗಿ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 11

एषा सा परमा शक्तिः सर्वं व्याप्य सुरेश्वरी । तया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಅವಳೇ ಪರಮ ಶಕ್ತಿ—ದೇವರ ಅಧೀಶ್ವರಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿ. ಅವಳಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವು ಚರಾಚರ ಸಹಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 12

पृथिव्यापश्च तेजश्च वायुराकाशमेव च । सृष्ट्यर्थं रक्षयेदेषा ततः स्यात्पंचपिंडिका

ಪೃಥ್ವಿ, ಜಲ, ತೇಜಸ್ಸು, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ—ಈ ಐದನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು।

Verse 13

यदस्यां पूजितायां तु प्रत्यक्षायां प्रजायते । सहस्रत्रिगुणं तच्च यत्र स्यात्पञ्चपिण्डिका

ಅವಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿರುವಾಗ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲವು, ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ ಇರುವ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಗುಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ತ್ರಿಗುಣವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 14

ज्येष्ठे मासि विशेषेण जलयंत्रार्चनेन च । अत्र वः कीर्तयिष्यामि त्विति हासं पुरातनम्

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಜಲಯಂತ್ರಾರ್ಚನೆಯಿಂದಲೂ—ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಪುರಾತನ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 15

यद्वृत्तं काशिराजस्य भार्याया द्विजसत्तमाः । यच्च प्रोक्तं पुरा लक्ष्म्या विष्णवे परिपृष्टया

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಕಾಶಿರಾಜನ ಪತ್ನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣು ಕೇಳಿದಾಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 16

लक्ष्मी रुवाच । काशिराजः पुरा ह्यासीज्जयसेन इति श्रुतः । तस्य भार्यासहस्रं तु ह्यासीद्रूपसमन्वितम्

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ‘ಜಯಸೇನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ರೂಪಸಂಪನ್ನವಾದ ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರು ಇದ್ದರು.

Verse 17

अथ चान्या प्रिया तेन लब्धा भार्या सुशोभना । मनुष्यत्वव्यवस्थाया मम चांशकला हि या । सुता मद्राधिराजस्य विष्वक्सेनस्य धीमतः

ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪ್ರಿಯ, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನವಾದ ಪತ್ನಿ ದೊರಕಿದಳು—ಮಾನವಲೋಕದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ನನ್ನ ಅಂಶಕಲೆಯೇ. ಅವಳು ಧೀಮಂತ ಮದ್ರಾಧಿರಾಜ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನ ಪುತ್ರಿ.

Verse 18

सा गत्वा प्रातरुत्थाय शुभे गंगातटे तदा । पञ्चपिंडात्मिकां गौरीं कृत्वा कर्द्दमसंभवाम्

ಅವಳು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು, ಆಗ ಶುಭವಾದ ಗಂಗಾತಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಡಮದಿಂದ ಪಂಚಪಿಂಡಾತ್ಮಿಕಾ ಗೌರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು।

Verse 19

ततः संपूजयामास मन्त्रैः पंचभिरेव च । ततो गन्धैः परैर्माल्यैर्धूपै र्वस्त्रैः सुशोभनैः

ನಂತರ ಅವಳು ಐದು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಂಧಗಳು, ಮಾಲೆಗಳು, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಳು।

Verse 20

नैवेद्यैः परमान्नैश्च गीतैर्नृत्यैः प्रवादितैः । ततो विसृज्य तां देवीं तदुद्देशेन वै ततः

ನೈವೇದ್ಯ, ಪರಮ ಅನ್ನಪದಾರ್ಥಗಳು, ಗೀತ-ನೃತ್ಯ ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯನಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು. ನಂತರ ದೇವಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ, ಆಕೆಗೆ ಅರ್ಪಿತ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಂತೆ ಮುಂದುವರಿದಳು.

Verse 21

दत्त्वा दानानि भूरीणि गौरिणीनां द्विजन्मनाम् । ततश्च गृहमभ्येति भूरिवादित्रनिःस्वनैः

ಪೂಜ್ಯ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅಪಾರ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಅನೇಕ ವಾದ್ಯಗಳ ಘನನಾದಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳು ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಾಳೆ.

Verse 22

यथायथा च तां पूजां तस्या गौर्या करोति सा । तथातथा तु सौभाग्यं तस्याश्चाप्यधिकं भवेत्

ಅವಳು ಗೌರಿಯ ಆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸೌಭಾಗ್ಯ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ—ಮತ್ತಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 23

सर्वासां च सपत्नीनां सौभाग्यं वाधिकं भवेत्

ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಸಹಪತ್ನಿಯರೊಳಗೆ ಅವಳ ಸೌಭಾಗ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 24

अथ तस्याः सपत्न्यो याः सर्वा दुःखसमन्विताः । दृष्ट्वा सौभाग्यवृद्धिं तां तस्या एव दिनेदिने

ಆಮೇಲೆ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಪತ್ನಿಯರು, ಅವಳ ಸೌಭಾಗ್ಯವು ದಿನೇದಿನೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ…

Verse 25

एकाः प्रोचुः कर्म चैतद्यदेषा कुरुते सदा । मृन्मयांश्च समादाय पूजयेत्पंचपिंडकान्

ಕೆಲವರು ಹೇಳಿದರು—ಇದೇ ಅವಳ ನಿತ್ಯಕರ್ಮ; ಅವಳು ಮಣ್ಣಿನ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಐದು ಪಿಂಡಕಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 26

अन्यास्तां मंत्रसंसिद्धां प्रवदंति महर्षयः । अन्या वदन्ति पुण्यानि ह्यस्याः पूर्वकृतानि च

ಇನ್ನವರು ಹೇಳಿದರು—ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವಳನ್ನು ‘ಮಂತ್ರಸಂಸಿದ್ಧೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತವರು—ಇದು ಅವಳ ಪೂರ್ವಕೃತ ಪುಣ್ಯಗಳ ಫಲವೆಂದರು।

Verse 27

एवं तासां सुदुःखानां महान्कालो जगाम ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वाः संमंत्र्य ता मिथः

ಹೀಗೆ ಅತಿದುಃಖಿತೆಯಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆದಿತು; ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಮಂತ್ರಿಸಿದರು।

Verse 28

तस्याः संनिधिमाजग्मुस्तस्मिन्नेव जलाशये । यत्र सा पूजयेद्गौरीं कृत्वा तां पञ्च पिंडिकाम्

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ, ಅದೇ ಜಲಾಶಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಐದು ಚಿಕ್ಕ ಪಿಂಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 29

ततः सर्वाः समालोक्य त्यक्त्वा गौरीप्रपूजनम् । संमुखी प्रययौ तूर्णं कृतांजलिपुटा स्थिता

ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡು ಅವಳು ಗೌರೀಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಹೋದಳು; ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತಳು।

Verse 30

स्वागतं वो महा भागा भूयः सुस्वागतं च वः । कृत्यं निवेद्यतां शीघ्रं येनाशु प्रकरोम्यहम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯರೇ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸುವಾಗತ. ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬೇಗ ತಿಳಿಸಿ, ನಾನು ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.

Verse 31

सपत्न्य ऊचुः । वयं सर्वाः समायाताः कौतुके तवांतिकम् । दौर्भाग्यवह्निनिर्दग्धास्तव सौभाग्यजेनच

ಸಪತ್ನಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ದುರ್ಭಾಗ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧರಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

Verse 32

तस्माद्वद महाभागे मृन्मयां पंचपिंडिकाम् । नित्यमर्चयसि त्वं किं सौभा ग्यस्य विवर्धनम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಹೇಳು—ನೀನು ನಿತ್ಯ ಅರ್ಚಿಸುವ ಮಣ್ಣಿನ ಆ ‘ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ’ ಏನು? ಅದು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 33

किं ते कारणमेतद्धि किं वा मन्त्रसमुद्भवः । प्रभावोऽयं महाभागेगुह्यं चेन्नो वदस्व नः

ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಅಥವಾ ಈ ಪ್ರಭಾವ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದೇ? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಇದು ಗುಪ್ತವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 34

पद्मावत्युवाच । रहस्यं परमं गुह्यं यत्पृष्टास्मि शुभाननाः । अवक्तव्यं वदिष्यामि भवतीनां तथापि च

ಪದ್ಮಾವತಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಶುಭಮುಖಿಯರೇ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಪರಮ ರಹಸ್ಯವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಹೇಳಬಾರದದ್ದಾದರೂ, ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ನಾನು ಅದನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 35

गौरीपूजनकाले तु यस्माच्चैव समागताः । सर्वा मम भगिन्यः स्थ ईर्ष्याधर्मो न मेऽस्ति च

ಗೌರೀಪೂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದೀರಿ; ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಸಹೋದರಿಯರಂತೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ಈರ್ಷೆಯ ಧರ್ಮವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 36

अहमासं पुरा कन्या पुरे कुसुमसंज्ञिते । वीरसेनस्य शूद्रस्य वणिक्पुत्रस्य धीमतः । तेन दत्ताऽस्मि धर्मेण विवाहार्थं महात्मना

ಹಿಂದೆ ನಾನು ‘ಕುಸುಮ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಣಿಕ್‌ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಶೂದ್ರಸ್ಥಿತಿಯುಳ್ಳ ಜ್ಞಾನಿ ವೀರಸೇನನಿಗೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 37

ततो विवाहसमये मम दत्तानि वृद्धये । पंचाक्षराणि श्रेष्ठानि योषिता दीक्षया सह । गौरी पूजाकृते चैव प्रोक्ता चाहं ततः परम्

ನಂತರ ನನ್ನ ವಿವಾಹಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ದೀಕ್ಷೆಯೊಡನೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದಳು; ಅನಂತರ ಗೌರೀಪೂಜೆಯ ವಿಧಿಗಾಗಿ ನನಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಪದೇಶವಾಯಿತು.

Verse 38

यावत्पुत्रि त्वमात्मानमेतैः पूजयसेऽक्षरैः । जलपानं न कर्तव्यं तावच्चैव कथञ्चन

‘ಮಗಳೇ, ನೀನು ಈ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ, ಪೂಜೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವ ತನಕ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೀರು ಕುಡಿಯಬಾರದು.’

Verse 39

येन संप्राप्स्यसेऽभीष्टं तत्प्रभावाद्यदीप्सितम् । तथेति च मया प्रोक्तं तस्याश्चैव वरानने

‘ಇದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀನು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ, ಬಯಸಿದ ಗುರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ’ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ.

Verse 40

ततो विवाहे निर्वृत्ते गताऽहं पतिना सह । श्वशुर स्तिष्ठते यत्र श्वश्रूश्चैव सुदारुणा

ನಂತರ ವಿವಾಹವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಮಾವನವರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅತ್ತೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 41

गौरीपूजाकृते मां च निवारयति सर्वदा । ततोऽहं भयसन्त्रस्ता गौरीभक्तिपरायणा । जलार्थं यत्र गच्छामि तस्मिंश्चैव जलाश्रये

ಗೌರೀಪೂಜೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ನನಗೆ ಸದಾ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಭಯಭೀತಳಾದರೂ ಗೌರೀಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣಳಾಗಿ, ನೀರಿಗಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ಜಲಾಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆನು।

Verse 42

ततः कर्द्दममादाय मन्त्रैः पंचभिरेवच । तैरेव पूजयाम्येव गौरीं भक्तिपरायणा

ನಂತರ ನಾನು ಕರ್ಡಮವನ್ನು (ಮಣ್ಣು/ಕೆಸರು) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ, ಅದೇ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಪರಾಯಣಳಾಗಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 43

प्रक्षिपामि तत स्तोये ततो गच्छामि मन्दिरम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भर्ता मे प्रस्थितः शुभः । देशांतरं वणिग्वृत्त्या सोऽपि मार्गं तमाश्रितः

ನಂತರ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಬಳಿಕ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ನನ್ನ ಶುಭ ಪತಿ ಹೊರಟನು; ವ್ಯಾಪಾರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅದೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು।

Verse 44

स गच्छन्मरुमार्गेण मां समादाय स्नेहतः । संप्राप्तो निर्जलं देशं सुरौद्रं मरुमंडलम्

ಅವನು ಮರುಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಾ ಸ्नेಹದಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ನೀರಿಲ್ಲದ ದೇಶವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ಮರುಮಂಡಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 45

तथा रौद्रतरे काले वृषस्थे दिवसाधिपे । ततः सार्थः समस्तश्च विश्रांतः स्थलमध्यगः

ಅತ್ಯಂತ ದಹನಕರವಾದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದಿನಾಧಿಪತಿ ಸೂರ್ಯನು ವೃಷಭ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸಮಸ್ತ ಸಾರ್ಥವು ಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿತು।

Verse 46

कूपमेकं समाश्रित्य गम्भीरं जलदोपमम् । एतस्मिन्नेव काले तु मया दृष्टः समीपगः । तोयाकारो मरु द्देशस्तश्चित्ते विचिन्तितम्

ಜಲಮೇಘದಂತೆ ಕಾಣುವ ಗಂಭೀರವಾದ ಒಂದು ಕೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಂತೆ ತೋರುವ ಮರುದೇಶವನ್ನು ಕಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದೆನು।

Verse 47

यत्तच्च दृश्यते तोयं समीपस्थं तथा बहु । अत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा गौरीमभ्यर्च्य भक्तितः । पिबामि सलिलं पश्चात्सुस्वादु सरसीभवम्

ಇಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಸರೋವರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಅತಿಮಧುರವಾದ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 48

ततः संप्रस्थिता यावत्प्रगच्छामि पदात्पदम् । यावद्दूरतरं यामि तावत्सा मृगतृष्णिका

ನಂತರ ನಾನು ಹೊರಟು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎಷ್ಟು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುತ್ತೇನೋ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಆ ಮೃಗತೃಷ್ಣಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 49

एतस्मिन्न न्तरे प्राप्तो नभोमध्यं दिवाकरः । वृषस्थो येन दह्यामि ह्युपरिष्टाच्छुभानना

ಇಷ್ಟರೊಳಗೆ ದಿವಾಕರನು ಆಕಾಶಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು; ವೃಷಭ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಅವನೇ ಮೇಲಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಹೇ ಶುಭಾನನೇ।

Verse 50

अधोभागे सुतप्ताभिर्वालुकाभिः समंततः । तृष्णार्ताऽहं ततस्तस्मिन्मरुदेशे समाकुला

ಕೆಳಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಮರಳು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ನಾನು ಆ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡೆ.

Verse 51

ततश्च पतिता भूमौ विस्फोटकसमावृता । ततो मया स्मृता चित्ते कथा भारतसंभवा

ನಂತರ ನಾನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆ; ನನ್ನ ದೇಹವು ಪುಟ್ಟಿಕೆ-ಗಾಯಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಾರತಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಒಂದು ಕಥೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣವಾಯಿತು.

Verse 52

नृगेण तु यथा यज्ञो वालुकाभिर्विनिर्मितः । कूपान्तः क्षिप्यमाणेन तृणलोष्टांबुवर्जितम्

ನನಗೆ ಸ್ಮರಣವಾಯಿತು—ರಾಜ ನೃಗನ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ, ಅವನನ್ನು ಬಾವಿಯ ತಳಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹುಲ್ಲು, ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳು ಮತ್ತು ನೀರಿಗೂ ವಂಚಿತನಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ಮರಳಿನಿಂದಲೇ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 53

भक्तिग्राह्यास्ततो देवास्तुष्टास्तस्य महात्मनः । तदहं वालुकाभिश्च पूजयामि हरप्रियाम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ವಶವಾಗುವ ದೇವರುಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಮರಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಹರಪ್ರಿಯ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 54

तेन तुष्टा तु सा देवी मम राज्यं प्रयच्छति । अद्य देहान्तरे प्राप्ते मनोभीष्टमनंतकम्

ಅದರಿಂದ ತೃಪ್ತಳಾದ ಆ ದೇವಿ ನನಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇಂದಿಗೂ, ದೇಹಾಂತರ (ಹೊಸ ಜನ್ಮ) ಪಡೆದ ನನಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಅಚಲವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 55

ततस्तु पंचभिर्मन्त्रैस्तैरेव स्मृतिमागतैः । पंचभिर्मुष्टिभिर्देवी वालुकोत्थैः प्रपूजिता

ಆಮೇಲೆ ಸ್ಮೃತಿಗೆ ಬಂದ ಅದೇ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ, ಮರಳಿನ ಐದು ಮುಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದೆನು।

Verse 56

ततः पञ्चत्वमापन्ना तत्कालेऽहं वरांगनाः । दशार्णाधिपतेर्जाता सदने लोकविश्रुते

ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾಯಿತು; ಮತ್ತೆ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಧುವಾಗಿ—ದಶಾರ್ಣಾಧಿಪತಿಯ ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆನು।

Verse 57

जातिस्मरणसंयुक्ता तस्या देव्याः प्रसादतः । भवतीनां कनिष्ठास्मि ज्येष्ठा सौभाग्यतः स्थिता

ಆ ದೇವಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣೆ ಇದೆ; ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾನು ಕನಿಷ್ಠಳಾದರೂ, ಸೌಭಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ।

Verse 58

एत स्मात्कारणाद्गौरीं मुक्त्वैतान्पञ्चपिण्डकान् । कर्द्दमेन विधायाथ पूजयामि दिनेदिने

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಈ ಐದು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಕೆಸರಿನಿಂದ ರೂಪಿಸಿ, ಗೌರಿಯನ್ನು ದಿನೇದಿನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 59

एतद्गुह्यं मया ख्यातं भवतीनामसंशयम् । सत्येनानेन मे गौरी मनोभीष्टं प्रयच्छतु

ಈ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ಗೌರಿ ನನಗೆ ಮನೋಭಿಷ್ಟವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ।

Verse 61

प्रसादं कुरु चास्माकं दीयतां मन्त्रपंचकम् । तदेव येन ते देवी तुष्टा सा परमेश्वरी

ನಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ನಮಗೆ ಮಂತ್ರಪಂಚಕವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಹೇ ದೇವಿ, ಅದೇ ಮಂತ್ರಪಂಚಕದಿಂದಲೇ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತಳಾದಳು.

Verse 62

मया प्रोक्ताश्च ता सर्वाः प्रार्थयध्वं यथेच्छया । अहं सर्वं प्रदास्यामि तत्सत्यं वचनं मम

ನಾನು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಬೇಡಿರಿ. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುವೆ—ಇದು ನನ್ನ ಸತ್ಯವಚನ.

Verse 63

ततो देव मया प्रोक्तं तासां तन्मंत्रपंचकम् । शिष्यत्वं गमितानां च वाङ्मनःकायकर्मभिः

ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಾ, ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಆ ಮಂತ್ರಪಂಚಕವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದೆ. ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಶಿಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದೆ.

Verse 64

विष्णुरुवाच । ममापि वद देवेशि कीदृक्तन्मन्त्रपञ्चकम् । यत्त्वयाऽनुष्ठितं पूर्वं तया तासां निवेदि तम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಆ ಮಂತ್ರಪಂಚಕವು ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೂ ಹೇಳು. ನೀನು ಹಿಂದೆ ಹೇಗೆ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸು.

Verse 65

लक्ष्मीरुवाच । नमः पृथिव्यै क्षांतीशि नम आपोमये शुभे । तेजस्विनि नमस्तुभ्यं नमस्ते वायुरूपिणि

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕ್ಷಾಂತೀಶಿ, ಪೃಥ್ವೀರೂಪಿಣಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಶುಭೆ, ಆಪೋಮಯಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವಾಯುರೂಪಿಣಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 66

आकाशरूपसंपन्ने पंचरूपे नमोनमः

ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪಸಂಪನ್ನೆಯೇ, ಪಂಚರೂಪಿಣಿ ದೇವಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 67

एभिर्मन्त्रैर्मया पूर्वं पूजिता परमेश्वरी । तेन राज्यं मया प्राप्तं सर्वस्त्रीणां सुदुर्लभम्

ಹಿಂದೆ ಈ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನಾನು ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದೆ; ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ನನಗೆ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಯಿತು—ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

Verse 68

ततश्च स्थापिता देवी कृत्वा रत्नमयी शुभा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे मया तत्र सुरेश्वर

ನಂತರ ನಾನು ಶುಭ ದೇವಿಯನ್ನು ರತ್ನಮಯೀ ರೂಪವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ; ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದೆ.

Verse 69

तां या पूजयते नारी सद्योऽपि पतिवल्लभा । जायते नात्र सन्देहः सर्वपापविवर्जिता

ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ತಕ್ಷಣವೇ ಪತಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅವಳು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 177

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चपिंडिकोत्पत्ति माहात्म्य वर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪಂಚಪಿಂಡಿಕೋತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.