Adhyaya 174

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि वो वच्मि लिंगं यत्तत्र संस्थितम् । स्थापितं पिप्पलादेन कंसारेश्वरमित्यहो

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಲಿಂಗದ ವಿಷಯವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಪಿಪ್ಪಲಾದನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದು, ನಿಜಕ್ಕೂ ‘ಕಂಸಾರೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 3

यस्मिन्दृष्टे तु लोकानां पापं याति दिनोद्भवम् । नते षाण्मासिकं चैव पूजिते वर्षसंभवम् । ऋषय ऊचुः । पिप्पलादेन यल्लिंगं स्थापितं सूतनन्दन । कंसारेश्वरमित्युक्तं कस्मात्तच्च ब्रवीहि नः

ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜನರ ದಿನದಿಂದಿನಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳ ಸಂಚಿತ ಪಾಪ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಪಾಪವೂ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ। ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತನಂದನ! ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ‘ಕಂಸಾರೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಏಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು।

Verse 4

क एष पिप्पलादस्तु कस्य पुत्रो वदस्व नः । किमर्थं स्थापितं लिंगं क्षेत्रे तत्र महात्मना

ಈ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಯಾರು, ಅವನು ಯಾರ ಪುತ್ರ? ನಮಗೆ ಹೇಳು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು?

Verse 5

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನೀವು ಎತ್ತಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಭಾರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಆದರೂ ನಾನು ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

याज्ञवल्क्यस्यभगिनी कंसारीति च विश्रुता । कुमारब्रह्मचर्येण तप स्तेपे सुदारुणम्

ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ಸಹೋದರಿ ‘ಕಂಸಾರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು; ಕನ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಪಾಲಿಸಿ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು.

Verse 7

याज्ञवल्क्याश्रमे पुण्ये बांधवेन समन्विता । कस्यचित्त्वथ कालस्य याज्ञवल्क्यस्य भो द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಬಂಧುವಿನೊಂದಿಗೆ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು.

Verse 8

चस्कन्द रेतः स्वप्नांते दृष्ट्वा कांचिद्वराप्सराम् । तारुण्यभावसंस्थस्य तपोयुक्तस्य सद्द्विजाः

ಹೇ ಸದ್ದ್ವಿಜರೇ, ಸ್ವಪ್ನಾಂತದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಯೌವನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ತಪಸ್ವಿಯ ರೇತಸ್ಸು ಸ್ಖಲಿಸಿತು.

Verse 9

रेतसा तस्य महता परिधानं परिप्लुतम् । तच्च तेन परित्यक्तं प्रभाते समुपस्थिते

ಅವನ ಅಪಾರ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ ಪರಿಧಾನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದಿತು; ಪ್ರಭಾತ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 10

कंसारिकाऽथ जग्राह स्नानार्थं वसनं च तत् । अमोघरेतसा क्लिन्नमजानन्ती द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆಗ ಕಂಸಾರಿಕಾ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದೇ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು; ಅದು ಅಮೋಘ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ನೆನೆದಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

Verse 11

कुर्वन्त्या यजनं तस्या जलं वीर्यसमन्वितम् । प्रविष्टं भगमध्ये तु ऋतुकाल उपस्थिते

ಅವಳು ಯಜನಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಋತುಕಾಲ ಬಂದಾಗ ವೀರ್ಯಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಜಲವು ಅವಳ ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು।

Verse 12

ततो गर्भः समभवत्तस्यास्तूदरमध्यगः । वृद्धिं चाप्यगमन्नित्यं शुक्लपक्षे यथोडुराट्

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಉದರಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ।

Verse 13

साऽपि तं गर्भमादाय स्वोदरस्थं तपस्विनी । दुःखेन महता युक्ता लज्जयाऽथ तदाऽवृता

ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ತನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿದ್ದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಆಗ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವೃತಳಾದಳು।

Verse 14

चिन्तयामास सुचिरं विस्मयेन समन्विता । गोपायन्ती तदाऽत्मानं दर्शनं याति नो नृणाम्

ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿದಳು; ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು, ಆಗ ಜನರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 15

व्रतचर्यामिषं कृत्वा सदा रहसि संस्थिता । संप्राप्ते दशमे मासि निशीथे समुपस्थिते । तस्याः कुमारको जातो वालार्कसदृशद्युतिः

ವ್ರತಾಚರಣೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಅವಳು ಸದಾ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿದ್ದಳು; ದಶಮ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಕುಮಾರನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು।

Verse 16

अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಸುತ್ತಿ, ಮಾನವರಹಿತ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ದೀನಳಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಳು.

Verse 17

ततो गत्वा च साऽश्वत्थं विजने सुमहत्तरम् । तस्याधस्ताद्विमुच्याथ वाक्यमेतदुवाच ह

ನಂತರ ಅವಳು ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಅತಿಮಹತ್ತರ ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಅದರ ಕೆಳಗೆ (ಶಿಶುವನ್ನು) ಇಟ್ಟು, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 18

अश्वत्थ विष्णुरूपोऽसि त्वं देवेषु प्रतिष्ठितः । तस्माद्रक्षस्व मे पुत्रं सर्वतस्त्वं वनस्पते

ಓ ಅಶ್ವತ್ಥಾ! ನೀ ವಿಷ್ಣುರೂಪನು; ದೇವತೆಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ವನಸ್ಪತೇ, ನನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 19

एष ते शरणं प्राप्तो मम पुत्रस्तु बालकः । पापाया निर्दयायाश्च तस्माद्रक्षां समाचर

ಈ ನನ್ನ ಪುತ್ರ, ಈ ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲಕ, ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪಿನಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದಯ (ಭಯ/ಆಪತ್ತು)ಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು.

Verse 20

एवमुक्त्वा रुदित्वा च सुचिरं सा तपस्विनी । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्वाष्पव्याकुललोचना

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಬಹುಕಾಲ ಅತ್ತಳು. ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರುಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು.

Verse 21

यावद्रोदिति सा माता तस्याधस्ताद्वनस्पतेः । तावदाकाशजा वाणी संजाता मेघनिःस्वना

ಆ ತಾಯಿ ಆ ಮಹಾವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಅಳುತ್ತಿರಲಾಗಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 22

मा त्वं शोकं कुरुष्वास्य बालकस्य कृते शुभे । एष शापादुतथ्यस्य ज्येष्ठभ्रातुर्बृहस्पतिः । अवतीर्णो धरापृष्ठे योग्यतां समवाप्स्यति

ಹೇ ಶುಭೆ, ಈ ಬಾಲಕನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಬೇಡ. ಇವನು ಉತಥ್ಯನ ಜ್ಯೇಷ್ಠಭ್ರಾತ ಬೃಹಸ್ಪತಿ; ಶಾಪವಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಅವತೀರ್ಣನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಯತ ಯೋಗ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 23

एष चाथर्वणं वेदं शतकल्पं सुविस्तरम् । शतभेदं च नवधा पंचकल्पं करिष्यति

ಅವನು ಅಥರ್ವವೇದವನ್ನೂ ಸುವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಶತಕಲ್ಪಗಳಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸುವನು; ಅದನ್ನು ನೂರು ಶಾಖೆಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ನವಧಾ ಹಾಗೂ ಪಂಚಕಲ್ಪ ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸುವನು।

Verse 24

पिप्पलस्य तरोरेष रसं संभक्षयिष्यति । पिप्पलाद इति ख्यातस्ततो लोके भविष्यति

ಇವನು ಪಿಪ್ಪಲ ವೃಕ್ಷದ ರಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವನು; ಆದಕಾರಣ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಪಿಪ್ಪಲಾದ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗುವನು।

Verse 25

या त्वं विस्मयमापन्ना पुरुषेण विना शिशुः । संजातोऽयं मम प्रांशुस्ततस्तत्कारणं शृणु

ಪುರುಷನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಶಿಶು—ನನ್ನ ತೇಜಸ್ವಿ ಪುತ್ರ—ಜನಿಸಿದನೆಂದು ನೀನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 26

स्नानवस्त्रं च ते भ्रातू रेतसा यत्परिप्लुतम् । तत्त्वया ऋतुकाले तु परिधानं कृतं शुभे

ಹೇ ಶುಭೆ! ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಸ್ನಾನವಸ್ತ್ರವು ರೇತಸದಿಂದ ತೋಯ್ದಿತ್ತು; ಅದನ್ನೇ ನೀನು ಋತು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 27

स्नानकाले तु तोयानि रेतोदकमथास्पृशन् । अमोघरेतसा तेन पुत्रोऽयं तव संस्थितः

ಸ್ನಾನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಲಗಳು ರೇತೋದಕವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು; ಆ ಅಮೋಘ ರೇತಸದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು.

Verse 28

एवं ज्ञात्वा महाभागे यद्युक्तं तत्समाचर

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ! ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಯುಕ್ತವೂ ಯೋಗ್ಯವೂ ಆದದ್ದನ್ನೇ ಆಚರಿಸು.

Verse 29

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवलोकस्यवज्रपातोपमं वचः । हाहाकारपरा भूत्वा निपपात धरातले

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ವಜ್ರಪಾತದಂತೆ ಇರುವ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳು ಹಾಹಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 30

छिन्नवृक्षलता यद्वत्पतिता सा तपस्विनी

ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ, ಮರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲತೆಯಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 31

चिरायन्त्यां तु तस्यां स याज्ञवल्क्यो महामुनिः । शून्यं तमाश्रमं दृष्ट्वा पप्रच्छान्यान्मुनीश्वरान्

ಅವಳು ಬಹುಕಾಲ ತಡಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹಾಮುನಿ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯರು ಆಶ್ರಮವು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಇತರ ಮುನೀಶ್ವರರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 32

क्व च मे भगिनी याता कंसारी सुतपस्विनी । तया विनाऽद्य मे सर्वं शून्यमाश्रममंडलम्

‘ನನ್ನ ಭಗಿನಿ ಕಂಸಾರಿ, ಆ ಸುತಪಸ್ವಿನಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು? ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಶ್ರಮಮಂಡಲ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.’

Verse 33

आचख्यौ तापसः कश्चिद्भगिनी ते यवीयसी । निश्चेष्टा पतिता भूमावश्वत्थस्य समीपतः

ಒಬ್ಬ ತಾಪಸನು ತಿಳಿಸಿದನು—‘ನಿಮ್ಮ ಕಿರಿಯ ಭಗಿನಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಸಮೀಪ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ.’

Verse 34

मया दृष्टा मुनिश्रेष्ठ तां त्वं भावय मा चिरम् । अथासौ त्वरया युक्तः संभ्रांतस्तु प्रधावितः

‘ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ; ತಡಮಾಡದೆ ತಕ್ಷಣ ಅವಳನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿರಿ.’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಆತುರದಿಂದ, ಗಾಬರಿಯಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರು।

Verse 35

यत्र सा कथिता तेन तापसेन तपस्विनी । वीक्षते यावत्तत्रस्था श्वसमाना व्यवस्थिता

ಆ ತಾಪಸನು ಹೇಳಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಇದ್ದಳು; ಅವಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು।

Verse 36

अथ तोयेन शीतेन सेचयित्वा मुहुर्मुहुः । दत्त्वा भूयोऽपि वातं च यावच्चक्रे सचेतनाम् । तावत्कात्यायनी प्राप्ता मैत्रेयी च ससंभ्रमम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಶೀತಲ ಜಲವನ್ನು ಮರುಮರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ವೀಸಿ ಅವಳನ್ನು ಚೇತನಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ ಬಂದಳು; ಮೈತ್ರೇಯಿಯೂ ಮಹಾ ಸಂಭ್ರಮ-ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದಳು.

Verse 37

किमिदं किमिदं जातं ननांदर्वद मा चिरम्

ಇದೇನು—ಏನು ಸಂಭವಿಸಿದೆ? ಬೇಗ ಹೇಳು; ತಡಮಾಡಬೇಡ.

Verse 38

किं वा भूतगृहीताऽसि माहेंद्रेण ज्वरेण वा

ಅಥವಾ ಏನು—ನಿನಗೆ ಭೂತಗ್ರಹಣವಾಯಿತೇ, ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಹೇಂದ್ರ ಜ್ವರದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೇ?

Verse 39

अथ सा चेतनां लब्ध्वा याज्ञ वल्क्यं पुरः स्थितम् । भार्यया सहितं दृष्ट्वा व्रीडयाऽसून्मुमोच ह

ನಂತರ ಅವಳು ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಿಡಿದಳು.

Verse 40

अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्

ಅವಳನ್ನು ಮೃತಳಾಗಿ ಕಂಡು ದ್ವಿಜರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅತ್ತರು. ನಂತರ ಶೋಕಭರಿತನಾದ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅವಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಅಂತ್ಯೇಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಜಲಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಬಳಿಕ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

Verse 41

सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः

ಆ ಬಾಲಕನೂ ನಂತರ ಪಿಪ್ಪಲ ಫಲಗಳ ಆಸ್ವಾದದಿಂದ ಪೋಷಿತನಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದನು. ಆ ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷದ ತಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿಧಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೇಹವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 42

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण चागतः

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಅದೇ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 43

स दृष्ट्वा बालकं तत्र द्वादशार्कसमप्रभम् । एकाकिनं वने शून्ये पिप्पलास्वादतत्परम् । पप्रच्छ विस्मयाविष्ट एकाकी को भवानिह

ಅಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ, ಶೂನ್ಯವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪಿಪ್ಪಲ ಫಲಾಸ್ವಾದದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವರು ಕೇಳಿದರು—“ನೀನು ಯಾರು, ಇಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ?”

Verse 44

वने शून्ये महारौद्रे सिंहव्याघ्रसमाकुले । क्व ते माता पिता चैव किमर्थं चेह तिष्ठसि

“ಈ ಶೂನ್ಯವಾದ, ಮಹಾಭಯಂಕರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹ-ಹುಲಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಲ್ಲಿ—ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ನೀನು ಏಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ?”

Verse 45

निवससि कथं चैव सर्वं मे विस्तराद्वद

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತೀಯ? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.”

Verse 46

पिप्पलाद उवाच । नाहं जानामि पितरं मातरं न च बांधवम् । नापि त्वां कोऽत्र चा यातो मम पार्श्वे तु सांप्रतम्

ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಬಂಧುಗಳು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯರು. ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ಅರಿಯೆನು; ನೀನು ಯಾರು, ಈಗಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಬಂದೆ?

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । ततस्तं प्रहसन्प्राह ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನೀಶ್ವರನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ನಂತರ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಗುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 48

नारद उवाच । मया ज्ञातोऽसि वत्स त्वं याज्ञवल्क्यस्य रेतसा । दैवयोगात्समुत्पन्नो भगिन्या उदरे ह्यृतौ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ವತ್ಸ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು. ದೈವಯೋಗದಿಂದ, ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಸಹೋದರಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀನು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ.

Verse 49

उतथ्यशापदोषेण देवाचार्यो बृहस्पतिः । देवकार्यस्य सिद्ध्यर्थं तस्मात्तच्छृणु कारणम्

ಉತಥ್ಯನ ಶಾಪದೋಷದಿಂದ ದೇವಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವಕಾರ್ಯದ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 51

नवशाखः पंचकल्पस्त्वया कार्यः सुखावहः

ನೀನು ‘ನವಶಾಖ’ ಮತ್ತು ‘ಪಂಚಕಲ್ಪ’ ಎಂಬ ನಿಯಮಾನುಷ್ಠಾನವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು; ಅದು ಸುಖ-ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೀಡುವುದು.

Verse 52

तव मात्रा महाभाग रेतसा च परिप्लुतम् । यद्वस्त्रं याज्ञवल्क्यस्य परिधानं कृतं च यत्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ಪರಿಧಾನವಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಧರಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಅವನ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೋಯ್ದಿತ್ತು.

Verse 53

भगिन्या सुतपस्विन्या स्नानार्थं न च काम्यया । तद्रेतो जलमिश्रं तु भगमध्ये विनिर्गतम्

ಉತ್ತಮ ತಪಸ್ವಿನಿಯಾದ ಸಹೋದರಿ ಇದನ್ನು ಸ್ನಾನಾರ್ಥವೇ ಮಾಡಿದಳು, ಕಾಮದಿಂದಲ್ಲ. ಆ ರೇತಸ್ಸು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ ನಂತರ ಗರ್ಭಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

Verse 54

अमोघं तेन संभूतस्त्वमत्र जगतीतले । माता वै मृत्युमापन्ना ज्ञात्वैवं लज्जया तया

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೀನು ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಅಮೋಘವಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದಿ. ಆದರೆ ತಾಯಿ ಆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು.

Verse 55

चमत्कारपुरे तुभ्यं मातुलो जनकस्तथा । संतिष्ठते महाभाग तत्पार्श्वे त्वमितो वज

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಾವ ಜನಕನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರು.

Verse 56

सांप्रतं व्रतकालस्ते वर्षं चैवाष्टमं स्थितम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

ಈಗ ನಿನ್ನ ವ್ರತಕಾಲ ಬಂದಿದೆ; ನಿನ್ನ ಎಂಟನೇ ವರ್ಷವೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ನಿಂತನು.

Verse 57

ततश्चिरेण दीनं स वाक्यमेतदुवाच तम् । किं मया पापमाख्याहि पूर्वदेहांतरे कृतम्

ಆಮೇಲೆ ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಅವನು ದೀನನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇಳಿರಿ, ಪೂರ್ವದೇಹಾಂತರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೇನು?”

Verse 58

येनेदं गर्हितं जन्म वियोगो मातृसंभवः । परित्यक्ष्यामि जीवं स्वं दुःखेनानेन सन्मुने

“ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ಗರ್ಹಿತ ಜನ್ಮ—ತಾಯಿಯ ವಿಯೋಗದಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಯಿತು—ಹೇ ಸನ್ಮುನಿ, ಈ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವೆನು.”

Verse 59

नारद उवाच । न त्वया दुष्कृतं किंचित्पूर्वदेहांतरे कृतम् । परं येन सुसंजातं तवेदं व्यसनं शृणु

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು— “ಪೂರ್ವದೇಹಾಂತರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವುದೂ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಈ ವಿಪತ್ತು ಉಂಟಾದ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು.”

Verse 60

जन्मस्थेन भवाञ्जातः शनिना नाऽत्र संशयः । तेनावस्थामिमां प्राप्तो नान्यदस्ति हि कारणम्

“ಜನ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಶನಿಯಿಂದಲೇ ನಿನಗೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಂದಲೇ ನೀನು ಈ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದೆ; ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.”

Verse 61

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कोपसंरक्तलोचनः । ऊर्ध्वमालोकयामास समुद्दिश्य शनैश्चरम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದನು; ಶನೈಶ್ಚರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟನು.

Verse 62

तस्य दृष्टिनिपातेन न्यपतत्स तु तत्क्षणात् । विमानात्स्वाद्रवेः पुत्रो ययातिरिव नाहुषः

ಅವನ ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿಪಾತದಿಂದಲೇ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ವಿಮಾನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು—ನಾಹುಷಪುತ್ರ ಯಯಾತಿಯಂತೆ ಪತಿತನಾದನು।

Verse 63

अधोवक्त्रो द्विजश्रेष्ठाः पितुरादेशमाश्रितः । बालभावेऽपि तेनैव दग्धौ पादौ तदा रवेः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಅವನು ಅಧೋಮುಖನಾಗಿ ಪಿತೃಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದನು; ಆದರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಆಗ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಪಾದಗಳು ದಗ್ಧವಾದವು।

Verse 64

अथ तं नारदः प्राह पतमानमधोमुखम् । बाल्यभावादनेन त्वं पातितोऽसि शनैश्चर

ಆಮೇಲೆ ನಾರದರು ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಶನೈಶ್ಚರ! ಈ ಬಾಲ್ಯಭಾವದ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ನೀನು ಪಾತಿತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ।”

Verse 65

तस्मान्मा वीक्षयस्वैनं भविष्यति प्रकोपभाक् । मा पतस्व तथा भूमौ बलान्मद्वाक्यसंभवात्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಡ; ಅವನು ಕ್ರೋಧಗ್ರಸ್ತನಾಗುವನು. ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಬಲದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಾಗೆಯೇ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳಬೇಡ।

Verse 66

स्तंभयित्वा तथाप्येवं गगनस्थं शनैश्चरम् । ततः प्रोवाच तं बालं पिप्पलादं मुनीश्वरः

ಹೀಗೆ ಆಕಾಶಸ್ಥನಾದ ಶನೈಶ್ಚರನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಂತರ ಮುನೀಶ್ವರರು ಆ ಬಾಲಕ ಪಿಪ್ಪಲಾದನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 67

मा कोपं कुरु बाल त्वमेष सूर्यसुतो ग्रहः । देवानामपि पीडां च कुरुतेऽष्टमराशिगः

ಮಗುವೇ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ. ಇವನು ಸೂರ್ಯನ ಮಗನಾದ ಗ್ರಹ. ಇವನು ಎಂಟನೇ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

जन्मस्थस्तु विशेषेण द्वितीयस्तु तथापरः । यद्येष कुपितस्त्वां तु वीक्षयिष्यति कर्हिचित्

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜನ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವನು. ಇವನು ಕೋಪಗೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ,

Verse 69

करिष्यति न संदेहो भस्मराशिं ममाग्रतः । अनेन वीक्षितौ पादौ जातमात्रेण सूर्यकौ

ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಬೂದಿಯ ರಾಶಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಇವನ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಎರಡು ಪಾದಗಳು ಸೂರ್ಯನಂತಾದವು.

Verse 70

आयातस्य तु तुष्टस्य पुत्रदर्शनवाञ्छया । अन्तर्धानीकृते वस्त्रे ज्ञात्वा तं रौद्रचक्षुषम्

ಮಗನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಂದಾಗ, ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದಾಗ, ಅವನು ಉಗ್ರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನೆಂದು ತಿಳಿದನು.

Verse 71

ततो दग्धावुभौ चापि तिष्ठतश्चर्म वेष्टितौ । दृश्येतेऽद्यापि मूर्त्तौ तौ घटितायां धरातले

ಆಗ ಚರ್ಮದಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಿಂತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸುಟ್ಟುಹೋದರು. ಇಂದಿಗೂ ಆ ಎರಡು ಮೂರ್ತಿಗಳು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

Verse 72

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः पप्रच्छ तं मुनिम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಾರದನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬಾಲಕನು ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ನಂತರ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 73

कथं यास्यति मे तुष्टिं वदैष मम सन्मुने । अज्ञानात्पातितो व्योम्नः शक्तिं चास्याविजानता

ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ಹೇಳಿರಿ—ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತನಾಗುವನು? ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಅಜ್ಞಾನವಶಾತ್ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೆಡವಿದೆನು।

Verse 74

नारद उवाच । ग्रहा गावो नरेंद्राश्च ब्राह्मणाश्च विशेषतः । पूजिताः प्रतिपूज्यंते निर्दहंत्यपमानिताः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಗ್ರಹಗಳು, ಗೋವುಗಳು, ರಾಜರು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು: ಪೂಜಿತರಾದರೆ ಪ್ರತಿಪೂಜೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಅವಮಾನಿತರಾದರೆ ದಹಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 75

तस्मात्कुरु स्तुतिं चास्य स्वशक्त्या भास्करेः प्रभो । प्रसादं गच्छते येन कोपं त्यजति पातजम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಷ್ಟ큼 ಭಾಸ್ಕರನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡು; ಅದರಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅಪರಾಧಜನ್ಯ ಕೋಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವನು।

Verse 76

ततः कृतांजलिर्भूत्वा स्तुतिं चक्रे स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः संपृच्छ्य तं मुनिम्

ನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವನು ಆಗಿ, ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು।

Verse 77

पिप्पलादो द्विजश्रेष्ठाः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । नमस्ते क्रोधसंस्थाय पिंगलाय नमोऽस्तु ते

ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಾನು ಮರುಮರು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕ್ರೋಧಸಂಸ್ಥನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಪಿಂಗಲವರ್ಣನೇ, ನಿನಗೆ ನಮೋಽಸ್ತು।”

Verse 78

नमस्ते वसुरूपाय कृष्णाय च नमोऽस्तु ते । नमस्ते रौद्रदेहाय नमस्ते चांतकाय च

ವಸುರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ನಿನಗೆ ನಮೋಽಸ್ತು। ರೌದ್ರದೇಹನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಅಂತಕ (ಮೃತ್ಯುಸ್ವರೂಪ), ನಿನಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 79

नमस्ते यमसंज्ञाय नमस्ते सौरये विभो । नमस्ते मन्दसंज्ञाय शनैश्चर नमोऽस्तु ते

ಯಮಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವಿಭೋ, ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಮಂದಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಶನೈಶ್ಚರ, ನಿನಗೆ ನಮೋಽಸ್ತು।

Verse 81

शनैश्चर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । वरं वरय भद्रं ते येन यच्छामि सांप्रतम्

ಶನೈಶ್ಚರನು ಹೇಳಿದನು—“ವತ್ಸಾ! ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ಈಗ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ವರವನ್ನು ಬೇಡು, ನಾನು ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ನೀಡುವೆನು.”

Verse 82

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति नो पीडा बालानां सूर्यनन्दन । त्वया कार्या महाभाग स्वकीया च कथंचन

ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಂದಿನಿಂದ, ಹೇ ಸೂರ್ಯನಂದನ! ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ವಿಧವಾದ ಪೀಡೆಯನ್ನೂ ನೀನು ಮಾಡಬಾರದು—ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಲಿ ಇತರರಿಗಾಗಲಿ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಯಾವುದೆ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।”

Verse 83

यावद्वर्षाष्टमं जातं मम वाक्येन सूर्यज । स्तोत्रेणानेन योऽत्र त्वां स्तूयात्प्रातः समुत्थितः

ಹೇ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನೇ! ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ—ಎಂಟನೇ ವರ್ಷದ ಪೂರ್ಣತೆಯವರೆಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವನು—

Verse 84

तस्य पीडा न कर्तव्या त्वया भास्करनन्दन । तव वारे च संजाते तैलाभ्यंगं करोति यः

ಹೇ ಭಾಸ್ಕರನಂದನನೇ! ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೀನು ಪೀಡೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವಾರ (ಶನಿವಾರ) ಬಂದಾಗ, ಯಾರು ತೈಲಾಭ್ಯಂಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 85

दिनाष्टकं न कर्तव्या तस्य पीडा कथंचन । यस्त्वां लोहमयं कृत्वा तैलमध्ये ह्यधोमुखम्

ಅವನಿಗೆ ಎಂಟು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪೀಡೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಮತ್ತು ಯಾರು ನಿನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ತೈಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಇಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 88

स्वशक्त्या राति नो तस्य पीडा कार्या त्वया विभो । कृष्णां गां यस्तु विप्राय तवोद्देशेन यच्छति

ಹೇ ವಿಭೋ! ಯಾರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನೀನು ಪೀಡೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಮತ್ತು ಯಾರು ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 90

तथा कृष्णतिलैश्चैव कृष्णपुष्पानुलेपनैः । पूजां करोति यस्तुभ्यं धूपं वै गुग्गुलं दहेत् । कृष्णवस्त्रेण संवेष्ट्य त्याज्या तस्य व्यथा त्वया

ಯಾರು ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳು ಹಾಗೂ ಕಪ್ಪು ಹೂಗಳ ಅನುಲೇಪನದಿಂದ ನಿನಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಗುಗ್ಗುಲು ಧೂಪವನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಾನೋ; ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ—ಅವನ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ನೀನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्तः शनिस्तेन बाढमित्येव जल्प्य च । नारदं समनुज्ञाप्य जगाम निजसं श्रयम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶನಿಯು ‘ಬಾಢಮ್ (ತಥಾಸ್ತು)’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಾರದರಿಗೆ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 92

नारदोऽपि तमादाय वालकं कृपयान्वितः । चमत्कारपुरं गत्वा याज्ञवल्क्याय चार्पयत्

ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಾರದನು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಚಮತ್ಕಾರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 93

कथयामास वृत्तांतं तस्य संभूति संभवम् । यद्दृष्टं ज्ञानदीपेन तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ಅವನು ಆ ಬಾಲಕನ ಜನ್ಮೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು; ಜ್ಞಾನದೀಪದಿಂದ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 94

एष ते वीर्यसंभूतो बालको भगिनीसुतः । मयाऽश्वत्थतले लब्धः काननेऽश्वत्थसंनिधौ

‘ಈ ಬಾಲಕನು ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯಸಂಭವ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಪುತ್ರ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಅಶ್ವತ್ಥದ ಸಮೀಪ, ಅಶ್ವತ್ಥದ ತಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡೆನು.’

Verse 95

व्रतबंध कुरुष्वास्य सांप्रतं चाष्टवार्षिकः । नात्र दोषोस्ति विप्रेंद्र न भगिन्यास्तथा तव । तस्माद्गृहाण पुत्रं स्वं भागिनेयं विशेषतः

‘ಈಗಲೇ ಇದರ ವ್ರತಬಂಧ (ಉಪನಯನ) ಮಾಡು; ಇವನು ಎಂಟು ವರ್ಷದವನು. ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ—ನಿನ್ನದಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರಿಯದಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಂತೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಗಿನೇಯನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು।’

Verse 96

धारयेत्तेन तैलेन ततः स्नानं समाचरेत् । तस्य पीडा न कर्तव्या देयो लाभो महीभुजः

ಆ ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಲೇಪನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು, ಬದಲಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಲಾಭವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 97

अध्यर्द्धाष्टमिकायोगे तावके संस्थिते नरः । तववारे तु संप्राप्ते यस्तिलांल्लोहसंयुतान्

ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯರ್ಧಾಷ್ಟಮಿಕಾ ಯೋಗವು ಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ವಾರವು (ಶನಿವಾರ) ಪ್ರಾಪ್ತವಾದಾಗ, ಯಾರು ಕಬ್ಬಿಣದೊಂದಿಗೆ ಎಳ್ಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ...

Verse 99

अध्यर्द्धाष्टमजा पीडा नाऽस्य कार्या त्वया विभो । शमी समिद्भिर्यो होमं तवोद्देशेन यच्छति

ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಅವನಿಗೆ ಅಧ್ಯರ್ಧಾಷ್ಟಮಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪೀಡೆಯನ್ನು ನೀಡಬಾರದು. ಯಾರು ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಶಮೀ ಸಮಿತ್ತುಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ...

Verse 174

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पिप्पलादोत्पत्तिव र्णनंनाम चतुःसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಹೀಗೆ ಎಂಬತ್ತೊಂದು ಸಾವಿರ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಸಂಹಿತೆಯಾದ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಆರನೇ ನಾಗರಖಂಡದ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಪಿಪ್ಪಲಾದ ಉತ್ಪತ್ತಿ ವರ್ಣನೆ' ಎಂಬ ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.