Adhyaya 17

Verse 2

। ऋषय ऊचुः । चमत्कारपुरोत्पत्तिः श्रुता त्वत्तो महामते । तत्क्षेत्रस्य प्रमाणं यत्तदस्माकं प्रकीर्तय । यानि तत्र च पुण्यानि तीर्थान्यायतनानि च । सहितानि प्रभावेण तानि सर्वाणि कीर्तय

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ; ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥಗಳು ಹಾಗೂ ಆಲಯಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅವರ ಪ್ರಭಾವದೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿರಿ.

Verse 3

सूत उवाच । पञ्चक्रोशप्रमाणेन क्षेत्रं ब्राह्मणसत्तमाः । आयामव्यासतश्चैव चमत्कारपुरोत्तमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮರೇ, ಉತ್ತಮ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಪಂಚಕ್ರೋಶ ಪ್ರಮಾಣದ್ದಾಗಿದೆ; ದೈರ್ಘ್ಯ-ವಿಸ್ತಾರ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ.

Verse 4

प्राच्यां तस्य गयाशीर्षं पश्चिमेन हरेः पदम् । दक्षिणोत्तरयोश्चैव गोकर्णेश्वरसंज्ञितौ

ಅದರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗಯಾಶೀರ್ಷ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಪಾದಚಿಹ್ನೆ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಗೋಕರ್ಣೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನಗಳು ಇವೆ.

Verse 5

हाटकेश्वर संज्ञं तु पूर्वमासीद्द्विजोत्तमाः । तत्क्षेत्रं प्रथितं लोके सर्वपातकनाशनम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಇತ್ತು. ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 6

यतः प्रभृति विप्रेभ्यो दत्तं तेन महात्मना । चमत्कारेण तत्स्थानं नाम्ना ख्यातिं ततो गतम्

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅದನ್ನು ವಿಪ್ರರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದ ಕಾಲದಿಂದಲೇ, ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಯಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವು ಅದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 7

ब्राह्मणा ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तस्य पूर्वे गयाशिरः । माहात्म्यं तस्य नो ब्रूहि सूतपुत्र सविस्तरम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಅದರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗಯಾಶಿರವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಿರಿ. ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರಾ, ಆ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 8

सूत उवाच । आसीद्विदूरथोनाम हैहयाधिपतिः पुरा । यो वै दानपतिर्दक्षः शत्रुपक्षक्षयावहः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೈಹಯರ ಅಧಿಪತಿ ‘ವಿದೂರಥ’ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನು ದಾನಪತಿ, ನಿಪುಣ, ಶತ್ರುಪಕ್ಷವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವವನು.

Verse 9

स कदाचिन्मृगान्हंतुं नृपः सेनावृतो ययौ । नानावृक्षलताकीर्णं वनं श्वापदसंकुलम्

ಒಮ್ಮೆ ಆ ರಾಜನು ಸೇನೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಹೊರಟು, ನಾನಾವೃಕ್ಷ-ಲತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಕಾಡುಮೃಗಗಳಿಂದ ಸಂಕುಲವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 10

स जघान मृगांस्तत्र शरैराशीविषोपमैः । महिषांश्चवराहांश्च तरक्षूञ्च्छम्बरान्रुरून्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಶೀವಿಷದಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು—ಮಹಿಷ, ವರಾಹ, ತರಕ್ಷು, ಶಂಬರ ಮತ್ತು ರುರುಗಳನ್ನೂ।

Verse 11

सिंहान्व्याघ्रान्गजान्मत्ताञ्च्छतशोऽथ सहस्रशः । अथ तेन मृगो विद्धः शरेणाऽनतपर्वणा

ಸಿಂಹಗಳು, ವ್ಯಾಘ್ರಗಳು, ಮದಿಸಿದ ಆನೆಗಳು ನೂರಾರು-ಸಾವಿರಾರು ಎದುರಾದವು; ಆಗ ಆ ಮೃಗವು ಅವನ ವಂಗದ ಸಂಧಿಯ ಬಾಣದಿಂದ ವಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 12

न पपात धरापृष्ठे सशरो दुद्रुवे द्रुतम् । ततः स कौतुकाविष्टस्तस्य पृष्ठे हयोत्तमम् । प्रेरयामास वेगेन मनोमारुतवेगधृक्

ಬಾಣವಿದ್ದರೂ ಅದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ; ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿತು. ಆಗ ಕುತೂಹಲಾವಿಷ್ಟನಾದ ರಾಜನು ಅದರ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಮನೋಮಾರುತದಂತೆ ವೇಗದಿಂದ ಓಡಿಸಿದನು।

Verse 13

ततः सैन्यं समुत्सज्य मृगं लिप्सुर्महीपतिः । अन्यद्वनांतरं प्राप्तो रौद्रं चित्तभयावहम्

ನಂತರ ಮೃಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಮಹೀಪತಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಅರಣ್ಯಾಂತರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು—ಅದು ರೌದ್ರ, ಭಯಂಕರ, ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಭೀತಿಕರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 14

कण्टकीबदरीप्रायं शाल्मलीवनसंकुलम् । तथान्यैः कण्टकाकीर्णै रूक्षै र्वृक्षैः समन्वितम्

ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಬಹುಪಾಲು ಕಂಟಕಯುಕ್ತ ಬದರಿ ಪೊದೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶಾಲ್ಮಲೀ ವೃಕ್ಷಗಳ ಘನ ವನದಿಂದ ಸಂಕುಲವಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೂಕ್ಷ ಕಂಟಕಭರಿತ ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು।

Verse 15

तत्र रूक्षाऽखिला भूमिर्निर्जला तमसा वृता । चीरिकोलूकगृधाढ्या शीर्षच्छायाविवर्जिता

ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿ ರೂಕ್ಷವಾಗಿ ನೀರಿಲ್ಲದೆ, ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು; ಚಿರಿಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿರಚಿರ, ಗೂಬೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡುಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮೇಲಿನ ಆಶ್ರಯದ ನೆರಳಿಲ್ಲದಿತ್ತು।

Verse 16

ग्रीष्मे मध्यगते सूर्ये मृगाकृष्टः स पार्थिवः । दूराध्वानं जगामाऽथ प्रासपाणिर्वराश्वगः

ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಮಧ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಮೃಗದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರಾಜನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಸ ಹಿಡಿದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಶ್ವಾರೂಢನಾಗಿ, ದೂರದ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಾಗಿದನು।

Verse 17

तेन तस्यानुगा भृत्याः सर्वे सुश्रांतवाहनाः । क्षुत्पिपासाकुलाः श्रांताः स्थाने स्थाने समाश्रिताः

ಆ ಹಿಂಬಾಲಿಕೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನ ಅನುಗಾಮಿ ಭೃತ್ಯರೆಲ್ಲರೂ—ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳು ಬಹಳ ಶ್ರಾಂತಗೊಂಡು—ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ, ದಣಿದು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರು।

Verse 18

सिंहव्याघ्रैस्तथा चान्यैः पतिता नष्टचेतनाः । भक्ष्यंते चेतयन्तोऽपि तथाऽन्ये चलनाक्षमाः

ಕೆಲವರು ಸಿಂಹ-ವ್ಯಾಘ್ರಾದಿ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಬೀಳಿಸಿ ಅಚೇತನರಾದ ಮೇಲೆ ಭಕ್ಷಿತರಾದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಚೇತನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಚಲಿಸಲಾರದೆ, ಅವರೂ ಭಕ್ಷ್ಯರಾದರು।

Verse 19

ततः सोऽपि महीपालः क्षुत्पिपासासमाकुलः । दृष्ट्वा तद्व्यसनं प्राप्तमात्मनः सेवकैः समम्

ಆಗ ಆ ಭೂಪಾಲನೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸೇವಕರೊಡನೆ ತಾನೇ ಪಡೆದ ಆ ವಿಪತ್ತನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 20

कांतारस्यांतमन्विच्छन्प्रेरयामास तं हयम् । जात्यं सर्वगुणोपेतं कशाघातैः प्रताडयन्

ಕಾಂತಾರದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತವಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಚಾಟಿಯ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಿದನು।

Verse 21

ततः स नृपतिस्तेन वायुवेगेन वाजिना । नीतो दूरं दुर्गमार्गं सर्वजंतुविवर्जितम्

ನಂತರ ವಾಯುವೇಗಸಮಾನವಾದ ಆ ವಾಜಿಯಿಂದ ಆ ನೃಪತಿ ಬಹುದೂರ, ಸರ್ವಜಂತುವಿವರ್ಜಿತ ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 22

एवं तस्य नरेन्द्रस्य कांदिशीकेऽनवस्थिते । सोऽश्वोऽपतद्धरापृष्ठे सोऽप्यधस्तात्तुरंगमात्

ಹೀಗೆ ಆ ನರೇಂದ್ರನು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಅಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕುದುರೆ ಭೂಮಿಪೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು; ಅವನೂ ತುರಂಗಮದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು।