Adhyaya 157

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितस्तैस्तु लोकैः पुष्पस्तदा द्विजाः । तानब्रवीत्ततः कुद्धो न करिष्यामि भोजनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ಹೀಗೆ ಸಂಬೋಧಿಸಿದಾಗ, ಪುಷ್ಪನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೋಪದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—‘ನಾನು ಭೋಜನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।’

Verse 2

यावन्न चास्य पापस्य करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । तद्वदध्वं महाभागा देवो वा देवताऽथवा

ನಾನು ಈ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ—ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ—ಮಾಡುವವರೆಗೆ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ಹೇಳಿರಿ—ಯಾವ ದೇವನನ್ನು ಅಥವಾ ಯಾವ ದೇವತೆಯನ್ನು ಶರಣಾಗಬೇಕು?

Verse 3

तथान्ये सिद्धमन्त्रा वा सद्यः प्रत्ययकारकाः । आराधिता यथा सद्यो मानुषाणां वरप्रदाः

ಅಥವಾ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಫಲದ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಇತರ ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಅವು ಮಾನವರಿಗೆ ಶೀಘ್ರವೇ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 4

जना ऊचुः । एको देवः स्थितश्चात्र सद्यःप्रत्ययकारकः । तथैका देवता चात्र श्रूयते जगती तले

ಜನರು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ದೇವನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಫಲ ನೀಡಿ ನಿಶ್ಚಯ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಭೂಮಿತಳದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ದೇವಿಯ ವಿಷಯವೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.

Verse 5

पुष्प उवाच । कोऽसौ देवः कियद्दूरे कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तथा च देवता ब्रूत दयां कृत्वा ममोपरि

ಪುಷ್ಪನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ದೇವರು ಯಾರು? ಎಷ್ಟು ದೂರ? ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದೇವಿಯ ವಿಷಯವೂ ಹೇಳಿರಿ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 6

जना ऊचुः । चमत्कारपुरे सूर्यो याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । अस्ति विप्र श्रुतोऽस्माभिः सद्यः प्रत्ययकारकः

ಜನರು ಹೇಳಿದರು—ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನು ಇದ್ದಾನೆ. ಓ ವಿಪ್ರ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಫಲ ನೀಡುವವನೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 7

सूर्यवारेण सप्तम्यां फलहस्तः प्रदक्षिणाम् । यः करोति नरस्तस्य ह्यष्टोत्तरशतं द्विज

ಭಾನುವಾರ ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಹಿಡಿದು ಯಾರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಓ ದ್ವಿಜ—ಅವನು ನೂರ ಎಂಟು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 8

तस्य सिद्धिप्रदः सम्यङ्मनसा वांछितं ददेत् । तथान्या शारदा नाम देवी काश्मीरसंस्थिता

ಆ ಸೂರ್ಯನು ಸಿದ್ಧಿಪ್ರದನಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದುದನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ‘ಶಾರದಾ’ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ದೇವಿಯೂ ಇದ್ದಾಳೆ.

Verse 9

उपवासकृतेरेव सापि सिद्धिप्रदायिनी । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां जनानां स द्विजोत्तमाः

ಉಪವಾಸವ್ರತಾಚರಣದಿಂದಲೇ ಆ ದೇವಿಯೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವಳು. ಜನರ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು (ಪುಷ್ಪ) …

Verse 10

समुद्दिश्य चमत्कारं तस्मात्स्थानात्ततः परम् । चमत्कारपुरं प्राप्य सप्तम्यां सूर्यवासरे

ನಂತರ ‘ಚಮತ್ಕಾರ’ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟು, ಸಪ್ತಮಿಯಂದು—ಭಾನುವಾರ—ಚಮತ್ಕಾರಪುರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

Verse 11

तत्रागत्य ततः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाहितः । गतः संति ष्ठते यत्र याज्ञवल्क्यकृतो रविः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ, ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 12

ततः प्रदक्षिणाः कृत्वा अष्टोत्तरशतं मिताः । नालिकेराणि चादाय श्रद्धया परयाः युतः

ನಂತರ ಅವನು ನೂರ ಎಂಟು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅರ್ಪಣಾರ್ಥವಾಗಿ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 13

ततः क्षुत्क्षामकंठः स परिश्रांतस्तदग्रतः । उपविष्टो जपं कुर्वन्सूर्येष्टैः स्तवनैस्तदा

ನಂತರ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಠ ಒಣಗಿ, ಅವನು ಬಹಳ ಶ್ರಾಂತನಾದನು. ದೇವತೆಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಜಪಮಾಡಿ, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸ್ತವಗಳಿಂದ ಆಗ ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 14

मंडलब्राह्मणाद्यैश्च तारं स्वरमुपाश्रितः । सप्तयुंजर वाद्यैश्च अग्निरेवेति भक्तितः

ಮಂಡಲ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮೊದಲಾದವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನು ಉಚ್ಚ, ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಸ್ವರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಏಳು ವಿಧದ ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ “ಅಗ್ನಿಯೇ ನಿಜವಾಗಿ (ಪೂಜ್ಯ)” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು.

Verse 15

आदित्यव्रतसंज्ञाद्यैः सामभिर्दृढभक्तिभाक् । क्षुरिकामंत्रपूर्वैश्च तथैवाथर्वणोद्भवैः

ದೃಢಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಅವನು ‘ಆದಿತ್ಯವ್ರತ’ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸಾಮಗಾನಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕ್ಷುರಿಕಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ, ಅಥರ್ವ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 16

यावदन्योर्कवारस्तु नैव तुष्टो दिवाकरः । पौर्णमासीदिने प्राप्ते वैराग्यं परमं गतः

ಇನ್ನೊಂದು/ಅನುಕೂಲವಲ್ಲದ ದಿನವಿರುವವರೆಗೆ ದಿವಾಕರನು ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಪೌರ್ಣಮಿಯ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು (ಸಂಕಲ್ಪಶುದ್ಧಿಯನ್ನು) ಪಡೆದನು.

Verse 17

ततः पुष्पो विधायाथ स्नानं धौतांबरः शुचिः । भूनाम्ना साध्य भूमिं च स्थंडिलार्थं द्विजोत्तमाः

ನಂತರ ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ ಅವನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು. ತೊಳೆದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ‘ಭೂ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸ್ಥಂಡಿಲ (ಯಜ್ಞಸ್ಥಳ)ಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 18

स्थंडिलं हस्तमात्रं च स्थंडिले प्रत्यकल्पयत् । अग्निमीऌएतिमंत्रेण ततोऽग्निं स निधाय च

ಅವನು ಕೈಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣದ ಸ್ಥಂಡಿಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದನು; ನಂತರ “ಅಗ್ನಿಮ್ ಈಳೇ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 19

तृणैः परिस्तृणामीतिकृत्वोपस्तरणं ततः । आब्रह्मन्निति मन्त्रेण दत्त्वा ब्रह्मासनं ततः

ನಂತರ “ಪರಿಸ್ತೃಣಾಮಿ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕುಶವನ್ನು ಹಾಸಿ ಯೋಗ್ಯ ಉಪಸ್ತರಣವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಆಮೇಲೆ “ಆ ಬ್ರಹ್ಮನ್…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 20

सुत्रामाणमिति प्रोच्य समिधःस्थापनं च यत् । प्रोक्षणीपात्रमासाद्य प्रोक्षणं कृतवांस्ततः

“ಸುತ್ರಾಮಾಣಮ್…” ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಸಮಿಧಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೀಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರೋಕ್ಷಣವನ್ನು ಮಾಡಿದನು।

Verse 21

पात्राणामथ सर्वेषां स्रुवादीनां यथाक्रमम् । ततः प्रकल्पयामास हविःस्थाने निजां तनुम्

ನಂತರ ಸ್ರುವಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದನು; ಬಳಿಕ ಹವಿಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಾನೇ ಆಸೀನನಾದನು।

Verse 22

न्यायं तु देवतास्थाने स आचार्यविधानतः । ग्रहणं प्रोक्षणं चैव सूर्याय त्वेति चोत्तरम्

ದೇವತಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಚಾರ್ಯವಿಧಾನದಂತೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಪ್ರೋಕ್ಷಣ; ನಂತರ “ಸೂರ್ಯಾಯ ತ್ವಾ” ಎಂದು ಉತ್ತರಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು।

Verse 23

अयं त इध्म आत्मेति जप्त्वाथ समिधं ततः । अग्निसोमेति मन्त्राभ्यां हुत्वा चाज्याहुती ततः

“ಈ ಸಮಿಧ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವೇ” ಎಂದು ಜಪಿಸಿ ಅವನು ಸಮಿಧೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ನಂತರ “ಅಗ್ನಿ–ಸೋಮ” ಎಂಬ ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಘೃತಾಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 24

कृत्वा व्याहृतिहोमं तु भूर्भुवः स्वेति भो द्विजाः । ये ते शतेति मन्त्राद्यैर्हुत्वात्रैव च दारुणम्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ‘ಭೂಃ ಭುವಃ ಸ್ವಃ’ ಎಂಬ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳಿಂದ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ‘ಯೇ ತೇ ಶತ…’ ಮೊದಲಾದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯೇ ದಾರುಣವಾದ ಭಯಂಕರ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 25

आह्वयामास वह्निं च प्रत्यक्षो भव देव मे । एवं मन्त्रेण कृत्वा तं संमुखं ज्वलनं ततः

ಅವನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು—“ಹೇ ನನ್ನ ದೇವಾ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗು.” ಈ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿ ಅವನ ಸಮಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

Verse 26

कालीकरालिकाद्याश्च सप्तजिह्वाश्च याः स्मृताः । तासामाह्वानकं कृत्वा ततो दीप्ते हविर्भुजि

ಅಗ್ನಿಯೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಏಳು ಜಿಹ್ವೆಗಳು—ಕಾಳಿ, ಕರಾಳಿಕಾ ಮೊದಲಾದವು—ಅವುಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ನಂತರ ಹವಿರ್ಭುಕ್ ಅಗ್ನಿ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸಿದಾಗ…

Verse 27

जुहाव च स मांसानि स्वानि चोत्कृत्त्य शस्त्रतः । लोमभ्यः स्वाहेति विदिशो दिग्भ्यो दत्त्वा ततः परम्

ಅವನು ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. “ಲೋಮಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಹಾ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ವಿದಿಶೆಗಳಾದ ಮಧ್ಯ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ನಂತರ ಇನ್ನೂ…

Verse 28

अग्नये स्विष्टकृतैति यावदात्मानमाक्षिपेत् । तावद्धृतः स सूर्येण स्वहस्तेन समंततः

‘ಅಗ್ನಯೇ ಸ್ವಿಷ್ಟಕೃತ್ (ಸ್ವಾಹಾ)’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲು ಉದ್ಯತನಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸೂರ್ಯದೇವನು ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆದನು.

Verse 29

धृतश्च सादरं तेन मा विप्र कुरु साहसम् । नेदृग्घोमः कृतः क्वापि कदाचित्केनचिद्द्विज

ಆದರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಇಂತಹ ಹೋಮವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ.”

Verse 30

तुष्टोऽहं च महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते । अदेयमपि दास्यामि यत्ते मनसिवर्तते

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಳು—ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.”

Verse 31

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तद्देयं गुटिकायुग्मं यदर्थं प्रार्थयाम्यहम्

ಪುಷ್ಪನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಆ ಗುಟಿಕೆಗಳ ಜೋಡಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ.”

Verse 32

वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रो महाधनी । कुब्जांगः क्षत्रियो देव जरावलिसमन्वितः

ಹೇ ದೇವ, ವಿದಿಶಾ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಣಿಭದ್ರನೆಂಬ ಮಹಾಧನಿಕ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕುಬ್ಜನಾಗಿದ್ದು ಜರಾವಳಿ (ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಗುರುತುಗಳು)ಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 33

अब्रह्मण्यो महानीचः कीनाशो जनदूषितः । द्वयोरेकां यदा वक्त्रे सदा चैव करोम्यहम्

ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ವೇಷಿ, ಮಹಾನೀಚ, ಕೃಪಣ, ಜನರನ್ನು ದೂಷಿಸುವವನು. ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಸದಾ ಅವನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 34

तदा मे तादृशं रूपमविकल्पं भवत्विति । यदा पुनर्गृहीत्वा तां द्वितीयां प्रक्षिपाम्यहम्

ಆಗ ನನಗೆ ಅದೇ ರೂಪವು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ, ಅವಿಕಲ್ಪವಾಗಿ—ಉಂಟಾಗಲಿ. ಮತ್ತು ನಾನು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಹಾಕುವಾಗ…

Verse 35

ततश्च सहजं रूपं मम भूयात्सुरेश्वर । वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रः सुरेश्वर

ಮತ್ತೆ ನಂತರ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನನ್ನ ಸಹಜರೂಪವು ಮರಳಿ ಬರಲಿ. ಹೇ ದೇವಾಧಿದೇವ, ವೈದೀಶ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಣಿಭದ್ರನೆಂಬವನು ಇದ್ದಾನೆ.

Verse 36

अपरं तस्य यत्किंचिद्धनधान्यादिकं गृहे । तत्सर्वं विदितं मे स्यात्तथा देव प्रजायताम्

ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಧನ-ಧಾನ್ಯಾದಿ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ; ಹೇ ದೇವ, ಹಾಗೆಯೇ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಲಿ.

Verse 37

किं वानेन बहूक्तेन तस्य मित्राणि बांधवाः । व्यवहारास्तथा सर्वे प्रकटाः स्युः सदैव हि

ಇನ್ನೇನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು? ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಸದಾ ನನಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿ.

Verse 38

न कश्चिज्जायते तत्र विकल्पः कस्यचित्क्वचित् । मम तस्याधम स्यापि सर्वकृत्येषु सर्वदा

ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವೂ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅತಿ ಅಧಮನಾದರೂ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ।

Verse 39

भास्कर उवाच । गृहाण त्वं महाभाग गुटिकाद्वितयं शुभम् । शुक्लं कृष्णं च वक्त्रस्थं विभेद जननं महत्

ಭಾಸ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಈ ಶುಭವಾದ ಎರಡು ಗುಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು—ಒಂದು ಶುಕ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೃಷ್ಣ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೆ ಮಹಾನ್ ಭೇದಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ।

Verse 40

शुक्लया तस्य रूपं च तव नूनं भविष्यति । कृष्णयापि पुनः स्वं च संप्राप्स्यसि महाद्विज

ಶುಕ್ಲ ಗುಟಿಕೆಯಿಂದ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಕೃಷ್ಣ ಗುಟಿಕೆಯಿಂದ, ಓ ಮಹಾದ್ವಿಜ, ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 41

पुष्प उवाच । अपरं वद मे देव संदेहं हृदये स्थितम् । यत्त्वां पृच्छामि देवेश तव कीर्तिविवर्धनम्

ಪುಷ್ಪನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದೇವ, ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳು; ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಶಯ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಓ ದೇವೇಶ, ನಾನು ಕೇಳುವುದೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿವರ್ಧನೆಗಾಗಿ.

Verse 42

मया श्रुतं सुरश्रेष्ठ सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्ते प्रदक्षिणानां च कुर्यादष्टोत्तरं शतम् । तस्य त्वं तत्क्षणादेव फलहस्तस्य सिद्धिदः

ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಓ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಪ್ತಮಿಯಂದು ಭಾನುವಾರ ಬಂದಾಗ, ಯಾರು ನಿನಗಾಗಿ ನೂರ ಎಂಟು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನಿಗೆ ನೀನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವೆ, ಫಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಫಲಪ್ರದನಾಗುವೆ।

Verse 43

मूर्खस्यापि च पापस्य सर्वदोषान्वितस्य च । चतुर्वेदस्य मे कस्मात्तीर्थयात्रापरस्य च

ಮೂರ್ಖನಾದ ಪಾಪಿಯಾದರೂ, ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಚತುರ್ವೇದಜ್ಞನಾಗಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಪರನಾದರೂ—ನನಗೆ ಇದು ಹೇಗೆ, ಏಕೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 44

सप्तरात्रे गते तुष्टो होम एवंविधे कृते

ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಇಂತಹ ಹೋಮವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಾನ್ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು।

Verse 46

यत्किंचित्क्रियते विप्र तामसं भावमाश्रितैः । तत्सर्वं जायते व्यर्थं किं न वेत्ति भवा निदम्

ಓ ವಿಪ್ರ! ತಾಮಸ ಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ನೀವು ತಿಳಿಯದೆ ಇರಬಹುದೇ?

Verse 47

एवमुक्त्वा ततः सूर्यस्तस्य गात्राण्युपास्पृशत् । खंडितानि स्वहस्तेन निर्व्रणानि कृतानि च

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸೂರ್ಯನು ಅವನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ತುಂಡಾದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಗಾಯರಹಿತವಾಗಿಸಿದನು।

Verse 48

अब्रवीच्च पुनः पुष्पं प्रसन्न वदनः स्थितः । अनेनैव विधानेन यः करोति कुशंडिकाम्

ಮತ್ತೆ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವನು ಪುಷ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಈದೇ ವಿಧಾನದಂತೆ ಯಾರು ಕುಶಂಡಿಕಾ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೋ…”

Verse 49

श्रीसूर्य उवाच । तामसेन तु भावेन त्ववा सर्वमिदं कृतम् । तेन सर्वं वृथा जातं त्वया सर्वं च यत्कृतम्

ಶ್ರೀಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ತಾಮಸ ಭಾವದಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದೆ; ಆದಕಾರಣ ನಿನ್ನಿಂದ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ।

Verse 51

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवां तरधीयत । दीपवल्लक्षितो नैव केन मार्गेण निर्गतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಂಶು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದನು. ದೀಪದಂತೆ ಕೂಡ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಟನು ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 157

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಪುಷ್ಪಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವರಲಾಭದ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ನೂರ ಐವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।