Adhyaya 145

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यत्त्वया कथितं सूत न मृता सा कुमारिका । हता रौद्रप्रहारैश्च कौतुकं तन्महत्तरम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ! ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಆ ಕುಮಾರಿಕೆ ನಿಜವಾಗಿ ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಯದ್ಪಿ ಅವಳು ಭಯಂಕರ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ. ಇದು ಇನ್ನೂ ಮಹತ್ತರ ಆಶ್ಚರ್ಯ—ವಿವರಿಸು।

Verse 2

यतो भूयः प्रसंजाता योगिनी हरतुष्टिदा । यत्त्वार्थं सर्वमाचक्ष्व कारणं च तदद्भुतम्

ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಹರತೃಪ್ತಿದಾಯಿನಿ ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದಳು. ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವನ್ನೂ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆ ಅದ್ಭುತ ಕಾರಣವನ್ನೂ ನಮಗೆ ವಿವರಿಸು।

Verse 3

सूत उवाच । सा प्रविष्टा समं तेन सुपुण्यममरेश्वरम् । माघकृष्णचतुर्दश्यां न मृत्युर्यत्र विद्यते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯ ಅಮರೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಮಾಘ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ಮರಣಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ।

Verse 4

ततोऽष्टौ वसवस्तत्र द्वादशार्कास्तथैव च । एकादशापरे रुद्रा नासत्यौ द्वौ च सुन्दरौ

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟ ವಸುಗಳು, ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು (ಸೂರ್ಯರು) ಹಾಗೆಯೇ ಏಕಾದಶ ಇತರ ರುದ್ರರು; ಮತ್ತು ಸುಂದರರಾದ ಇಬ್ಬರು ನಾಸತ್ಯರು (ಅಶ್ವಿನಿಕುಮಾರರು) ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अमरेश्वर इत्युक्तो यो देवो ह्यमरत्वदः । केन संस्थापितो ह्यत्र किंप्रभावश्च कीर्तय

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ‘ಅಮರೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ದೇವನು ಅಮರರಿಗೆ ಸಹ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು? ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಭಾವವೇನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರಕಟಿಸಿರಿ।

Verse 6

सूत उवाच । अदितिश्च दितिश्चैव प्रजापतिसुते शुभे । कृते पुरातिरूपाढ्ये कश्यपेन महात्मना

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಶುಭ ಪುತ್ರಿಯರಾದ ಅದಿತಿ ಮತ್ತು ದಿತಿ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಚಿತ್ರ ರೂಪಸಮೃದ್ಧಿಯಿದ್ದ ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಕಶ್ಯಪರಿಂದ ವಿವಾಹವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 8

अदित्यां विबुधा जाता दितेश्चैव तु दैत्यपाः । तेषां सापत्न्यभावेन महद्वैरमुपस्थितम् । अथ दैत्यैः सुरा ध्वस्ताः कृताश्चान्ये पराङ्मुखाः । अन्ये तु भयसंत्रस्ता दिशो जग्मुः क्षतांगकाः

ಅದಿತಿಯಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಜನಿಸಿದರು, ದಿತಿಯಿಂದ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು. ಸಪತ್ನೀಭಾವದಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಮಹಾವೈರ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಂತರ ದೈತ್ಯರು ದೇವರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು; ಕೆಲವರು ಸೋಲಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು, ಇತರರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಗಾಯಗೊಂಡ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 9

ततो दुःखसमायुक्ता देवमातात्र संस्थिता । तपश्चक्रे दिवानक्तं शिवध्यानपरायणा

ಆಮೇಲೆ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವಮಾತೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಶಿವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 10

एवं तस्यास्तपःस्थाया गते युगचतुष्टये । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं शिवलिंगं समुत्थितम्

ಅವಳು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಚೀರಿ ಶಿವಲಿಂಗವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 11

ततस्तस्मै कृतानन्दा स्तुत्वा स्तोत्रैः पृथग्विधैः । अष्टांगप्रणिपातेन नमश्चक्रे समाहिता

ನಂತರ ಆಕೆ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे वाणी संजाता गगनांगणे । शरीररहिता दिव्या मेघगम्भीरनिःस्वना

ಈ ನಡುವೆ ಆಕಾಶಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಣಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ದೇಹರಹಿತ, ದಿವ್ಯ, ಮತ್ತು ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಗಂಭೀರ ನಾದವುಳ್ಳದು.

Verse 13

वरं प्रार्थय कल्याणि यस्ते हृदि व्यवस्थितः । प्रसन्नोऽहं प्रदास्यामि तवाद्य शशिशेखरः

“ವರವನ್ನು ಬೇಡು, ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ! ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ನಾನು—ಶಶಿಶೇಖರ—ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಇಂದು ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ನೀಡುವೆನು.”

Verse 14

अदितिरुवाच । मम पुत्राः सुरश्रेष्ठ हन्यन्ते युधि दानवैः । तत्कुरुष्व गतायासानवध्यान्रणमूर्धनि

ಅದಿತಿ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದಾನವರು ನನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಶ್ರಮರಹಿತರಾಗಿ ಮಾಡಿ, ರಣಮುಖ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಧ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡು.”

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । एतल्लिंगं मदीयं ये स्पृष्ट्वा यास्यंति संयुगे । अवध्यास्ते भविष्यन्ति यावत्संवत्सरं शुभे

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭೇ! ನನ್ನ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರು ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಅವಧ್ಯರಾಗಿಯೂ ಅಜೇಯರಾಗಿಯೂ ಇರುವರು।

Verse 16

अन्योऽपि मानवो योऽत्र चतुर्दश्यां समाहितः । माघमासस्य कृष्णायां प्रकरिष्यति जागरम्

ಮತ್ತೊಬ್ಬನಾದರೂ ಮಾನವನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಘಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ—

Verse 17

सोऽपि संवत्सरं यावद्भविष्यति निरामयः । अपि मृत्युदिने प्राप्ते योऽस्मिन्नायतने शुभे

ಅವನು ಸಹ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ನಿರಾಮಯನಾಗಿರುವನು. ಮರಣದಿನ ಬಂದರೂ, ಈ ಶುಭ ಆಯತನದಲ್ಲಿ ಇರುವವನಿಗೆ—

Verse 18

आगमिष्यति तं मृत्युर्दूरात्परिहरिष्यति । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विरराम ततः परम्

ಮರಣವು ಬರಲು ಬಂದರೂ ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಪರಿಹರಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದಿವ್ಯ ವಾಣಿ ನಂತರ ಮೌನಗೊಂಡಿತು।

Verse 19

अदितिश्चापि सन्तुष्टा हतशेषान्सुतांस्ततः । समानीयाथ तल्लिंगं तेषामेव न्यदर्शयत् । कथयामास तत्सर्वं माहात्म्यं यद्वरोदितम्

ಅದಿತಿಯೂ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದಳು. ನಂತರ ಸಂಹಾರದಿಂದ ಉಳಿದ ತನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಅದೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ವರಪ್ರದ ವಾಣಿಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಸಮಸ್ತ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 20

ततस्ते विबुधाः सर्वे तल्लिंगं प्रणिपत्य च । प्रतिजग्मुस्तुष्टियुक्ताः शस्त्राण्यादाय तान्प्रति

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಶತ್ರುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಟರು।

Verse 21

यत्र ते दानवा हृष्टाः स्थिताः शक्रपदे शुभे । स्वर्गभोगसमायुक्ता नन्दनांतर्व्यवस्थिताः

ಎಲ್ಲಿ ಆ ದಾನವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಶಕ್ರನ ಶುಭಾಧಿಕಾರದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಸ್ವರ್ಗಭೋಗಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿ, ನಂದನವನದ ಒಳಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 22

अथ ते दानवा दृष्ट्वा संप्राप्तांस्त्रिदिवौकसः । सहसा संगरार्थाय नानाशस्त्रधरान्बहून्

ನಂತರ ಆ ದಾನವರು ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅನೇಕರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 23

रथवर्यान्समारुह्य धृतशस्त्रास्त्रवर्मणः । युद्धार्थं सम्मुखा जग्मुर्गर्जमाना घना इव

ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಗಳನ್ನು ಏರಿ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಕವಚಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದರು—ಘನಮೇಘಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ।

Verse 24

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । रोषप्रेरितचित्तानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ಆಮೇಲೆ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದಾನವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು. ಕೋಪದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಮರಣವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದ ನಂತರವೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದವು।

Verse 25

ततस्ते विबुधाः सर्वे हरलब्धवरास्तदा । जघ्नुर्दैत्यानसंख्याताच्छितैः शस्त्रैरनेकधा

ಆಗ ಹರು (ಶಿವ)ನಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಅಸಂಖ್ಯ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು।

Verse 26

हतशेषाश्च ये तेषां ते त्यक्त्वा त्रिदशालयम् । पलायनकृतोत्साहाः प्रविष्टा मकरालयम्

ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ತ್ರಿದಶರ ನಿವಾಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಓಡಿಹೋಗುವ ಆತುರದಿಂದ ಮಕರಾಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು।

Verse 27

ततः शक्रः समापेदे स्वराज्यं दानवैर्हृतम् । यदासीत्पूर्वकाले तत्समग्रं हतकण्टकम्

ಆಗ ಶಕ್ರನು ದಾನವರು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದನು—ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಅಡ್ಡಿಯ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಲ್ಲದೆ।

Verse 28

ततस्ते दानवाः शेषा ज्ञात्वा तल्लिंगसंभवम् । माहात्म्यं वृषनाथस्य क्षेत्रस्यास्योद्भवस्य च

ಆಗ ಉಳಿದ ದಾನವರು ಆ ಲಿಂಗದ ಉದ್ಭವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ವೃಷನಾಥನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಕಟ್ಯವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಂಡರು।

Verse 29

शुक्रेण कथितं सर्वं माघकृष्णे निशागमे । चतुर्दश्यां शुचिर्भूत्वा यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । कालाघ्रातोऽपि न प्राणैः स पुमांस्त्यज्यते क्वचित्

ಮಾಘ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಅಂತ್ಯದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಶುಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು. ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವವನು, ಕಾಲಸ್ಪರ್ಶ (ಮರಣ)ವಾದರೂ ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 30

तस्माद्यूयं समासाद्य तल्लिंगं तद्दिने निशि । पूजयध्वं महाभागा येन स्युर्मृत्युवर्जिताः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ಅದೇ ದಿನದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿರಿ; ಇದರಿಂದ ನೀವು ಮೃತ್ಯುಪೀಡೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವಿರಿ।

Verse 31

यावत्संवत्सरस्यातं सत्यमेतन्मयोदितम् । यथा ते देवसंघाश्च तत्प्रभावादसंशयम्

ಸಂವತ್ಸರದ ಪೂರ್ಣ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಸತ್ಯ—ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಮತ್ತು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇವಸಂಘಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸುರಕ್ಷಿತರೂ ಯಶಸ್ವಿಗಳೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

अथ तं दानवेन्द्राणां मंत्रं ज्ञात्वा सुरेश्वरः । नारदाद्ब्राह्मणः पुत्राद्भयत्रस्तमनास्ततः

ಆಗ ಸುರೇಶ್ವರನು ನಾರದನ ಪುತ್ರನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ದಾನವೇಂದ್ರರ ಗುಪ್ತ ಮಂತ್ರಣೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡನು।

Verse 33

मंत्रं चक्रे समं देवैस्तत्र देवस्य रक्षणे । यथा स्यादुद्यमः सम्यक्तस्मिन्नहनि सर्वदा

ನಂತರ ಅವನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆ ದೇವತೆಯ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು; ಆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನವು ಸದಾ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ, ತಪ್ಪದೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತೆ।

Verse 34

कोटयस्तु त्रयस्त्रिंशद्देवानां सायुधास्ततः । रक्षार्थं तस्य लिंगस्य तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । माघकृष्णचतुर्दश्यां सुसंनद्धाः प्रहारिणः

ಆಮೇಲೆ ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ಮುವತ್ತ್ಮೂರು ಕೋಟಿ ದೇವರುಗಳು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗದ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದರು। ಮಾಘ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ, ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು।

Verse 35

अथ ते दानवा दृष्ट्वा तान्देवांस्तत्र संस्थितान् । भयसंत्रस्तमनसो दुद्रुवुः सर्वतो दिशम्

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡ ದಾನವರು ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಓಡಿ ಹೋದರು।

Verse 36

अथ प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूय एव सुराः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಮತ್ತೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು।

Verse 37

यद्येतत्क्षेत्रमुत्सृज्य गमिष्यामः सुरालयम् । लिंगमेतत्समभ्येत्य पूजयिष्यंति दानवाः

“ನಾವು ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸುರಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ದಾನವರು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರು।”

Verse 38

ततोऽवध्या भविष्यंति तेऽपि सर्वे यथा वयम् । तस्मादत्रैव तिष्ठामस्त्रयस्त्रिंशत्प्रनायकाः

“ಆಮೇಲೆ ಅವರೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಧ್ಯರಾಗುವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು—ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶ ದೇವರ ನಾಯಕರು—ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲೋಣ।”

Verse 39

कोटीनामेव सर्वेषां शेषा गच्छन्तु तत्र च । सहस्राक्षेण संयुक्ताः स्वर्गे स्वपररक्षकाः

“ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ಅಲ್ಲಿ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ಹೋಗಲಿ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ; ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ।”

Verse 41

एते तल्लिंगरक्षार्थं तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । शेषाः शक्रसमायुक्ताः प्रजग्मुस्त्रिदशालयम्

ಅವರು ಆ ಲಿಂಗದ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದರು; ಉಳಿದವರು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ದೇವಲೋಕದ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 42

सूत उवाच । एवं प्रभावं लिंगं तु देवदेवस्य शूलिनः । भवद्भिः परिपृष्टं यददित्या स्थापितं पुरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಿನ್ (ಶಿವ)ನ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವಿದೆ; ನೀವು ವಿಚಾರಿಸಿದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಆದಿತಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಳು।

Verse 43

यस्मान्न विद्यते मृत्युस्तेन दृष्टेन देहिनाम् । अमराख्यं ततो लिंगं विख्यातं भुवनत्रये

ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಮರಣವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಅಮರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 44

यस्मिन्देशेऽपि सा कन्या हता तेन द्विजन्मना । जाबालिना सुक्रुद्धेन तस्य देवस्य मंदिरे

ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಆ ದೇವರ ಮಂದಿರದೊಳಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ದ್ವಿಜ ಜಾಬಾಲಿ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದನು।

Verse 45

आसीत्तत्र दिने कृष्णा माघमास चतुर्दशी । तेन नो निधनं प्राप्ता सुहताऽपि तपस्विनी

ಆ ದಿನ ಮಾಘಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹತವಾದರೂ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಗೆ ಮರಣವು ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 46

एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्य लिंगस्य सम्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಆ ಲಿಂಗದ ಉದ್ಭವವನ್ನೂ ಅದರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕ ಮಹಿಮೆ ಹೊಂದಿದೆ.

Verse 47

यश्चैतत्पठते भक्त्या तस्य लिंगस्य संनिधौ । अपमृत्युभयं तस्य कथंचिन्नैव जायते

ಆ ಶಿವಲಿಂಗದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನಿಗೆ ಅಪಮೃತ್ಯುವಿನ ಭಯ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 48

तस्याग्रेऽस्ति शुभं कुण्डं पूरितं स्वच्छवारिणा । अदित्या निर्मितं देव्या स्नानार्थं चात्मनः कृते

ಅದರ ಮುಂದೆ ಶುಭವಾದ ಒಂದು ಕುಂಡವಿದೆ; ಅದು ಸ್ವಚ್ಛ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ದೇವಿ ಅದಿತಿಯು ತನ್ನ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 49

स्नानं कृत्वा नरस्तस्मिन्यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । करोति जागरं रात्रौ तस्मिन्नेव दिनेदिने । सोऽद्यापि वत्सरं यावन्नापमृत्युमवाप्नुयात्

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದಿನೇದಿನೇ ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡುವವನು—ಇಂದಿನಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಕೂಡ ಅಪಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.