Adhyaya 144

Verse 1

सूत उवाच । सा गत्वा त्रिदिवं पश्चात्सहस्राक्षं सुरैर्युतम् । प्रोवाच भगवन्दिष्ट्या क्षोभितोऽसौ महामुनिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆಕೆ ನಂತರ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ದೇವರೊಡನೆ ಇದ್ದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಭಗವನ್, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಕ್ಷೋಭಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 2

तपस्तस्य हतं कृत्स्नं यत्कृच्छ्रेण समाचितम् । तथा निस्तेजसत्वं च नीतस्त्वं सुखभाग्भव

“ಅವನು ಮಹಾಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಂಚಿತ ಮಾಡಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಪಸ್ಸು ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟೆ; ಈಗ ಸುಖಭಾಗಿಯಾಗು.”

Verse 3

एवमुक्त्वाऽथ सा रंभा शंसिता निखिलैः सुरैः । अमोघरेतसस्तस्य दध्रे गर्भं निजोदरे

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸರ್ವ ದೇವಗಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತಳಾದ ರಂಭೆ, ಅಮೋಘವೀರ್ಯನಾದ ಆ ಮುನಿಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ತನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 4

जाबालिरपि कृत्वा च पश्चात्तापमनेकधा । भूयस्तु तपसि स्थित्वा स्थितस्तत्रैव चाश्रमे

ಜಾಬಾಲಿಯೂ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದನು।

Verse 5

ततस्तु दशमे मासि संप्राप्ते सुषुवे शुभाम् । कन्यां सरोजपत्राक्षीं दिव्यलक्षणलक्षिताम्

ನಂತರ ದಶಮ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಶುಭವಾದ ಒಂದು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು—ಸರೋಜಪತ್ರದಂತೆ ನೇತ್ರಗಳಿರುವಳು, ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು।

Verse 6

अथ तां मानुषोद्भूतां मत्वा तस्यैव चाश्रमम् । गत्वा मुमोच प्रत्यक्षं तस्यर्षेश्चेदमब्रवीत्

ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಮಾನವಜನ್ಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವಳು ಅದೇ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮುನಿಯ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ്യക്ഷವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 7

तव वीर्यसमुद्भूतामेनां मज्जठरोषिताम् । कन्यकां मुनिशार्दूल तस्मात्पालय सांप्रतम्

ಈ ಕನ್ಯೆ ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು, ನನ್ನ ಜಠರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ, ಈಗ ಅವಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 8

न स्वर्गे विद्यते वासो मानुषाणां कथंचन । एतस्मात्कारणात्तुभ्यं मया ब्रह्मन्समर्पिता

ಮಾನವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ರೀತಿಯ ವಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅವಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 9

एवमुक्त्वा ययौ रंभा सत्वरं त्रिदशालयम् । जाबालिरपि तां दृष्ट्वा कन्यकां स्नेहमाविशत्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರಂಭಾ ತ್ವರೆಯಿಂದ ತ್ರಿದಶರ (ದೇವರ) ಆಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು. ಜಾಬಾಲಿಯೂ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮೃದು ಸ्नेಹದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 10

ततस्तां कन्यकां कृत्वा सुष्ठु गुप्ते लतागृहे । रसैर्मिष्टफलोद्भूतैः पुपोष च दिवानिशम्

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾದ ಲತಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದನು. ಸಿಹಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ರಸಗಳಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದನು.

Verse 11

सापि कन्या परां वृद्धिं शनैर्याति दिनेदिने । शुक्लपक्षं समासाद्य यथा चन्द्रकला दिवि

ಆ ಕನ್ಯೆಯೂ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಹಾ ವೃದ್ಧಿಗೆ ತಲುಪಿದಳು—ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಚಂದ್ರಕಲೆ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ.

Verse 12

यथायथाथ सा याति वृद्धिं कमललोचना । तथातथास्य सुस्नेहो जाबालेरप्यवर्धत

ಕಮಲಲೋಚನೆಯಾದ ಆ ಕನ್ಯೆ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾದಳೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟಾಗಿ ಜಾಬಾಲಿಯ ಮೃದುಸ್ನೇಹವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 13

सा शिशुत्वे मृगैः सार्द्धं पक्षिभिश्च सुशोभना । क्रीडां चक्रे सुविश्रब्धैर्वर्धयंती मुनेर्मुदम्

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸುಶೋಭಿತ ಕನ್ಯೆ ಜಿಂಕೆಗಳೂ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಜೊತೆ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸಿ, ಮುನಿಯ ಹರ್ಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 14

ततो बाल्यं परित्यक्त्वा वल्कलावृतगात्रिका । तस्यर्षेः सर्वकृत्येषु साहाय्यं प्रकरोति च

ನಂತರ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರದಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಋಷಿಯ ಎಲ್ಲಾ ನಿತ್ಯಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 15

समित्कुशादि यत्किंचित्फलपुष्पसमन्वितम् । वनात्तदानयामास तस्य प्रीतिमवर्धयत्

ಸಮಿತ್ತು, ಕುಶ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ, ಜೊತೆಗೆ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಅವಳು ಕಾಡಿನಿಂದ ತಂದು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಳು।

Verse 16

ततः कतिपयाहस्य फलार्थं सा मृगेक्षणा । निदाघसमये दूरं स्वाश्रमात्प्रजगाम ह

ನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ, ಫಲಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಆ ಮೃಗನೇತ್ರೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे तत्र विमानवरमाश्रितः । प्राप्तश्चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम्

ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಯಾದ ‘ಚಿತ್ರಾಂಗದ’ ಎಂಬ ಗಂಧರ್ವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 18

तेन सा विजने बाला पूर्णचन्द्रनिभानना । दृष्टा चांद्रमसी लेखा पतितेव धरातले

ಆಗ ಅವನು ಆ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲೆಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವಳ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ—ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯ ರೇಖೆಯಂತೆ ತೋಚಿತು।

Verse 19

ततः कामपरीतांगः सोवतीर्य धरातलम् । विमानान्मधुरैर्वाक्यैस्तामुवाच कृतांजलिः

ನಂತರ ಕಾಮದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಅವನು ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 20

का त्वं कमलगर्भाभा निर्जनेऽथ महावने । भ्रमस्येकाकिनी बाले वनमध्ये सुलोचने

ನೀ ಯಾರು, ಕಮಲಗರ್ಭದಂತೆ ಕಾಂತಿಮತೀ? ಈ ನಿರ್ಜನ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ನೀ ಏಕೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತೀ—ಓ ಬಾಲೆ, ಓ ಸುಲೋಚನೆ, ಅರಣ್ಯಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ?

Verse 21

कन्योवाच । अहं फलवतीनाम जाबालेर्दुहिता मुने । फलपुष्पार्थमायाता तदर्थमिह कानने

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮುನೇ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಫಲವತೀ; ನಾನು ಜಾಬಾಲಿಯ ಪುತ್ರಿ. ಫಲಪುಷ್ಪಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಕಾನನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 22

चित्रांगद उवाच । कुमारब्रह्मचारी स श्रूयते मुनिसत्तमः । तत्कथं तस्य वामोरु त्वं जाता भार्यया विना

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕುಮಾರ-ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಹಾಗಾದರೆ ಓ ವಾಮೋರು, ಪತ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ ನೀ ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಜನ್ಮಿಸಿದೆಯೆ?

Verse 23

कन्योवाच । सत्यमेतन्महाभाग नास्ति दारपरिग्रहः । तस्यर्षेः किं तु संजाता यथा तन्मेऽवधारय

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಇದು ಸತ್ಯ; ಅವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾನು ಆ ಋಷಿಯಿಂದಲೇ ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಹೇಗೆ ಆಯಿತೋ ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ.

Verse 24

रंभा नामाप्सरास्तेन पुरा दृष्टा सुरांगना । ततः कामपरीतेन सेविता च यथासुखम्

‘ರಂಭಾ’ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆ, ಆ ದಿವ್ಯ ಸುಂದರಿ, ಅವನಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಕಾಮದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಸೌಖ್ಯಾನುಸಾರ ಸಂಗಮಿಸಿದನು.

Verse 25

ततस्तदुदराज्जाता देवलोके महत्तरे । तयापि चेह तस्यर्षेर्भूय एव नियोजिता

ನಂತರ ಅವಳ ಗರ್ಭದಿಂದ ನಾನು ದೇವಲೋಕದ ಮಹತ್ತಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆ. ಅವಳೇ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಆ ಋಷಿಗೆ ಸೇವೆಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದಳು.

Verse 26

एवं स मे पिता जातो जाबालिर्मुनिसत्तमः । पोषिताऽहं ततस्तेन नानाफलसमुद्रवैः

ಈ ರೀತಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಾಬಾಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದನು. ನಂತರ ಅವನು ನಾನಾವಿಧ ಫಲಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದನು.

Verse 27

ततः फलवती नाम कृतं तेन महात्मना । ममानुरूपमेतद्धि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನನಗೆ ‘ಫಲವತಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟನು. ಅದು ನನಗೆ ತಕ್ಕದೇ—ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 28

चित्रांगद उवाच । तव रूपं समालोक्य कामस्याहं वशं गतः । तस्माद्भजस्व मां भीरु नो चेद्यास्यामि संक्षयम्

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಕಾಮವಶನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಭೀರು, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು.

Verse 29

अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राकृते प्राप्तः क्षेत्रेऽस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः

ನಾನು ಚಿತ್ರಾಂಗದನೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗಂಧರ್ವನು, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ, ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 30

कन्योवाच । कुमारधर्मिणी चाहमद्यापि वशगा पितुः । कामधर्मं न जानामि चित्रांगद कथंचन

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ಇನ್ನೂ ಕುಮಾರಿಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ತಂದೆಯ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಚಿತ್ರಾಂಗದ, ಕಾಮಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 31

तस्मात्प्रार्थय मे तातं स मां तुभ्यं प्रदास्यति । अनुरूपाय योग्याय तरुणाय मनस्विनीम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಬೇಡು; ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವರು—ನೀನು ಅನುರೂಪ, ಯೋಗ್ಯ, ಯೌವನವಂತನು; ನಾನೂ ಮನಸ್ವಿನಿ.

Verse 32

ममापि रुचितं चित्ते तव वाक्यमिदं शुभम् । धन्याहं यदि ते कण्ठमालिंगामि यथेच्छया

ನಿನ್ನ ಈ ಶುಭ ವಚನಗಳು ನನ್ನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕಂಠವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಬಹುದಾದರೆ, ನಾನು ಧನ್ಯಳಾಗುವೆನು.

Verse 33

चित्रांगद उवाच । न शक्नोमि महाभागे तावत्कालं प्रतीक्षितुम् । मां दहत्येष गात्रोत्थः सुमहान्कामपावकः

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಾಯಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಂಗಗಳಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಮಹಾ ಕಾಮಾಗ್ನಿ ನನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 34

तस्मात्कुरु प्रसादं मे रतिदानेन शोभने । को जानाति हि तच्चित्तं कीदृग्रूपं भविष्यति

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಶೋಭನೆ, ರತಿದಾನದಿಂದ ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು. ಏಕೆಂದರೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಆ ಚಿತ್ತವು ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುವುದೋ ಯಾರು ತಿಳಿಯರು?

Verse 35

कन्योवाच । एवं ते वर्तमानस्य मम तातः प्रकोपतः । दहिष्यति न संदेहः शापं दत्त्वा सुदारुणम्

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ನೀನು ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುವನು.

Verse 36

चित्रांगद उवाच । तव तातः स कालेन मां दहिष्यति मानदे । कामानलः पुनः सद्य एष भस्म करिष्यति

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಾನದೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ನನ್ನನ್ನು ದಹಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಈ ಕಾಮಾನಲವು ಈಗಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 37

एवमुक्त्वाऽथ तां बालां वेपमानां त्रपावतीम् । गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ प्रविवेश सुरालयम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ಬಾಲಿಕೆಯ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ಸುರಾಲಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 38

तत्र तां रमयामास तदा कामप्रपीडितः । तत्कालजातरागांधां निर्लज्जत्वमुपागताम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಾಮಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು; ಅವಳೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ರಾಗದಿಂದ ಅಂಧಳಾಗಿ ನಿರ್ಲಜ್ಜತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 39

एवं तस्याः समं तेन स्थिताया दिवसो गतः । निमेषवन्मुनिश्रेष्ठास्ततश्चास्तं गतो रविः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಈ ರೀತಿ ಅವಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ದಿನವು ನಿಮಿಷವಂತೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತನಾದನು।

Verse 40

एतस्मिन्नंतरे विप्रो जाबालिर्दुःख संयुतः । अनायातां सुतां ज्ञात्वा परिबभ्राम सर्वतः

ಈ ನಡುವೆ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾಬಾಲಿ, ಮಗಳು ಮರಳಿ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಲೆದಾಡಿದನು।

Verse 41

अहो सा दुहिता मह्यं किमु व्यालैः प्रभक्षिता । वृक्षं कंचित्समारूढा पतिता धरणी तले

“ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಮಗಳು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅವಳನ್ನು ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳು ಭಕ್ಷಿಸಿವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಮರಕ್ಕೆ ಏರಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಳೇ?”

Verse 42

किं वा जलाशयं कंचित्प्राप्य गाधमजानती । निमग्ना तत्र सा बाला संप्रविष्टा जलार्थिनी

“ಅಥವಾ ನೀರಿಗಾಗಿ ಆ ಬಾಲೆ ಯಾವುದೋ ಕೆರೆಯನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅದರ ಆಳವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳೇ?”

Verse 43

एवं स प्रलपन्विप्रो बभ्राम गहने वने । कुशकण्टकविद्धांगः क्षुत्पिपासासमाकुलः

ಹೀಗೆ ಅಳಲುತ್ತಾ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದನು. ಕುಶಗಿಡ ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ದೇಹ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 44

यंयं शृणोति शब्दं स मृगपक्षिसमुद्भवम् । रजन्यां तत्र निर्याति मत्वा फलवतीं च ताम्

ಜಿಂಕೆ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯಾವ ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಕೇಳಿದರೂ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವಳೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಫಲಸಿದ್ಧಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ।

Verse 45

अथ क्रमात्समायातो हरहर्म्यं स सन्मुनिः । यत्र चित्रांगदोपेता सा संतिष्ठति कन्यका

ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆ ಸನ್ಮುನಿ ಹರನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಕನ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು।

Verse 46

निःशंका जल्पमाना च रागवाक्यान्यनेकशः । अनर्हाणि कुमारीणां ब्रह्मजानां विशेषतः

ಅವಳು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ರಾಗಭರಿತ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಳು—ಅವು ಕನ್ಯೆಯರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರಿಗೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 47

ततः स सुचिरं श्रुत्वा दूरस्थो विस्मयान्वितः । कुमार्याश्चेष्टितं दृष्ट्वा कोपसंरक्तलोचनः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಬಹುಕಾಲ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು; ಕನ್ಯೆಯ ವರ್ತನೆ ಕಂಡು ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದವು।

Verse 48

अथ दुद्राव वेगेन गृह्य काष्ठसमुच्चयम् । द्वाभ्यामेव विनाशाय भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ವೇಗದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು, ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಮರುಮರು ಗದರಿಸುತ್ತಾ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶಮಾಡುವೆನೆಂದು ಅವಳನ್ನು ಬೆದರಿಸಿದನು।

Verse 49

धिग्धिक्पापसमाचारे कौमार्यं दूषितं त्वया । लांछनं च समानीतं मम लोकत्रयेऽपि च

ಧಿಗ್ಧಿಗ್, ಪಾಪಾಚಾರಿಣಿ! ನೀನು ನನ್ನ ಕೌಮಾರ್ಯವನ್ನು ಕಲుషಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದೀ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಳಂಕವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೀ—ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ।

Verse 50

नितरां पतिमासाद्य कर्मणानेन चाधमे । तस्मादनेन पापेन युक्तां त्वां नाशयाम्यहम्

ಈ ಅಧಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು।

Verse 51

एवमुक्त्वा प्रहारं स यावत्क्षिपति सन्मुनिः । तावच्चित्रांगदो नष्टो व्योममार्गेण सत्वरम्

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಸನ್ಮುನಿ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಮುಂದಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ವ್ಯೋಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು।

Verse 52

विवस्त्रा सापि तत्रैव खिन्नांगी कामसेवया । न शशाक क्वचिद्गंतुं समुत्थाय ततः क्षितौ

ಅವಳೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿದಳು; ಕಾಮಸೇವೆಯಿಂದ ಅವಳ ದೇಹ ಕ್ಲಾಂತಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ನೆಲದಿಂದ ಎದ್ದು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು।

Verse 53

ततः काष्ठप्रहारोघैर्हत्वा तां पतितां क्षितौ । मृतामिति परिज्ञाय स क्रोधपरिवारितः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಕಡ್ಡಿಯ ಹೊಡೆತಗಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಿದನು; ಅವಳು ಸತ್ತಳೆಂದು ತಿಳಿದು ಕ್ರೋಧಾವೃತನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 54

ततश्चित्रांगदस्यापि ददौ शापं सुदारुणम् । स दृष्ट्वाऽकाशमार्गेण गच्छमानं भयातुरम्

ನಂತರ ಅವನು ಚಿತ್ರಾಂಗದನಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣವಾದ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಯಾತುರನಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ನೋಡಿ.

Verse 55

य एष कन्यकां मह्यं धर्षयित्वा समुत्पतेत् । स पतत्वचिरात्पापश्छिन्नपक्ष इवांडजः

ಈ ಪಾಪಿ ನನ್ನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಹಾರಿ ತಪ್ಪಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಕತ್ತರಿಸಿದ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಶೀಘ್ರವೇ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವನು.

Verse 56

कुष्ठव्याधिसमायुक्तश्चलितुं नैव च क्षमः । एतस्मिन्नन्तरे भूमौ स पपात नभस्तलात्

ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ಚಲಿಸಲೂ ಅಸಮರ್ಥನಾದನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 57

कुष्ठव्याधिसमायुक्तः स च चित्रांगदो युवा । ततस्तं स मुनिः प्राह काष्ठोद्यतकरः क्रुधा

ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಯುವ ಚಿತ್ರಾಂಗದನಿಗೆ, ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು.

Verse 58

कस्त्वं पापसमाचार येन मे धर्षिता बलात् । कुमारी तन्नयाम्येष त्वामद्य यम शासनम्

ಓ ಪಾಪಾಚಾರಿಯೇ, ನೀನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಅವಮಾನಿಸಿದವನು ನೀನೇ. ಆದಕಾರಣ ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮಶಾಸನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು।

Verse 59

चित्रांगद उवाच । अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन क्षेत्रेऽस्मिन्समुपागतः

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಚಿತ್ರಾಂಗದನೆಂಬ ಗಂಧರ್ವನು, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 60

ततस्तु कन्यकां दृष्ट्वा कामदेववशं गतः

ನಂತರ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಕಾಮದೇವನ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು।

Verse 61

ततः सेवितवानत्र लताहर्म्ये जनच्युते । तस्मात्कुरु क्षमां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ, ಜನರಹಿತ ಲತಾಮಂಟಪದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೀನನಾಗಿ ಶರಣಾಗತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು।

Verse 62

यथा व्याधेर्भवेन्नाशो यथा स्याद्गगने गतिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन स्वल्पः कोपो हि साधुषु

ಯಥಾ ರೋಗದ ನಾಶವಾಗುವುದೋ, ಯಥಾ ಗಗನಗಮನ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಾಧುಜನರ ಕೋಪವು ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಶೀಘ್ರ ಶಮಿಸಲಿ।

Verse 63

जाबालिरुवाच । ईदृग्रूपधरस्त्वं हि मम वाक्याद्भविष्यसि । एषापि मत्सुता पापा वस्त्रहीना सदेदृशी

ಜಾಬಾಲಿ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವೆ. ನನ್ನ ಈ ಪಾಪಿನಿ ಪುತ್ರಿಯೂ ವಸ್ತ್ರಹೀನಳಾಗಿ, ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುವಳು.

Verse 64

भविष्यति न संदेहो जीवयिष्यति चेत्क्वचित् । यद्येषा धास्यति क्वापि वस्त्रं गात्रे निजे क्वचित्

ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ—ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಬದುಕಿದ್ದರೆ. ಮತ್ತು ಅವಳು ಯಾವಾಗಾದರೂ, ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ, ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದರೆ…

Verse 65

तन्नूनं च शिरोऽप्यस्याः फलिष्यति न संशयः । एवमुक्त्वा विकोपश्च स जगाम निजाश्रमम्

ಆಗ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವಳ ಶಿರವೂ ಛೇದಿತವಾಗುವುದು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೋಪಾವೇಶದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 66

चित्रांगदोऽपि तत्रैव तया सार्धं तथा स्थितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र क्षेत्रे समाययौ

ಚಿತ್ರಾಂಗದನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದನು. ಬಳಿಕ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ (ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಆಗಮನ) ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 67

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां भगवाञ्छशिशेखरः । गन्तुं चित्रेश्वरे पीठे गणै रौद्रैः समावृतः । योगिनीभिः प्रचण्डाभिः सार्धं प्राप्ते निशामुखे

ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಭಗವಾನ್ ಶಶಿಶೇಖರ (ಶಿವ) ರೌದ್ರ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಚಂಡ ಯೋಗಿನಿಯರೊಂದಿಗೆ, ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಿತ್ರೇಶ್ವರ ಪೀಠಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 68

अथ प्राप्ते निशार्धे तु योगिन्यस्ताः सुदारुणाः । महामांसं महामांसमित्यूचुर्भक्षणाय वै

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ, ಆ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಯೋಗಿನಿಯರು ಭಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೂಗಿ— “ಮಹಾಮಾಂಸಂ! ಮಹಾಮಾಂಸಂ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 69

नृत्यमानाः पुरस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । सस्पर्धा गणमुख्यैस्तैर्नर्तमानैः समंततः

ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತ, ಪ್ರಮುಖ ಗಣರು ಸುತ್ತಮುತ್ತೆಲ್ಲಾ ನೃತ್ಯಿಸಿದರು—ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾ.

Verse 70

यस्तत्र समये तासां महामांसं प्रयच्छति । मंत्रपूतं स संसिद्धिं समवाप्नोति वांछिताम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಮಂತ್ರಪೂತ ಮಹಾಮಾಂಸವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಬಯಸಿದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

मद्यं मांसं तथा चान्यन्नैवेद्यं वा फलादिकम् । तस्य सिद्धिः समादिष्टा यथा स्वहृदये स्थिता

ಮದ್ಯವಾಗಲಿ, ಮಾಂಸವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಫಲಾದಿಗಳಂತಹ ಇತರ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಲಿ—ಅವನ ಸಿದ್ಧಿ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 72

एतस्मिन्नंतरे कन्या सा जाबालिसमुद्भवा । स च चित्रांगदस्तत्र गत्वा प्रोवाच सादरम्

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಜಾಬಾಲಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಕನ್ಯೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ಆಗ ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 73

अस्मदीयमिदं मांसं योगिन्यो हर्षसंयुताः । भक्षयन्तु यथासौख्यं स्वयमेव प्रकल्पितम्

ಹರ್ಷಸಂಯುತ ಯೋಗಿನಿಯರು ನಮ್ಮ ಈ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಸುಖವಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸಲಿ; ಇದನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದೇವೆ.

Verse 74

अथ तं पुरुषं दृष्ट्वा कुष्ठव्याधिसमावृतम् । विवस्त्रां कन्यकां तां च सर्वास्ता विस्मयान्विताः

ನಂತರ ಕುಷ್ಠವ್ಯಾಧಿಯಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಸ್ತ್ರಳಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

Verse 75

ते च सर्वे गणा रौद्राः स च देवस्त्रिलोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टस्तत्र चित्रांगदं प्रभुः

ಆ ರೌದ್ರ ಗಣರೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತು ತ್ರಿಲೋಚನನಾದ ದೇವನೂ—ಕೌತುಕದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ—ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಚಿತ್ರಾಂಗದನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 76

कस्त्वं धैर्यसमायुक्तो महत्सत्त्वे व्यवस्थितः । यः प्रयच्छसि जीवं त्वं कीटस्यापि सुवल्लभम्

ನೀನು ಯಾರು—ಧೈರ್ಯಸಮಾಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಮಹತ್ ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ—ಕೀಟಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಜೀವವನ್ನು ನೀಡುವವನು?

Verse 77

केयं च वसनैंर्हीना त्वया सार्धं गतव्यथा । प्रयच्छति निजं देहं यद्देयं नैव कस्यचित्

ಮತ್ತೆ ಈ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾರು—ವಸ್ತ್ರರಹಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನೊಡನೆ ವ್ಯಥೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ—ಯಾರಿಗೂ ನೀಡಲಾಗದ ದಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ?

Verse 78

सूत उवाच । ततः स कथयामास सर्वमात्मविचेष्टितम् । यथा कन्यासमं संगः कृतः शापश्च सन्मुनेः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು; ಹೇಗೆ ಆ ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಗವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಸನ್ಮುನಿಯ ಶಾಪವು ಹೇಗೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂದಿತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳಿದನು।

Verse 79

ततश्चित्रांगदं दृष्ट्वा स गन्धर्वं दिवौकसाम् । तथारूपं कृपाविष्टस्ततः प्रोवाच शंकरः

ನಂತರ ಶಂಕರನು ದಿವ್ಯಲೋಕದ ಗಂಧರ್ವನಾದ ಚಿತ್ರಾಂಗದನನ್ನು ಅಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 80

मम संदर्शनं प्राप्य न मृत्युर्जायते क्वचित् । न वृथा दर्शनं चैतत्तस्मात्प्रार्थय सादरम्

“ನನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮರಣವು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದರ್ಶನ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾದರವಾಗಿ ಬೇಡು।”

Verse 81

चित्रांगद उवाच । व्याधिनाऽहं सुनिर्विण्णस्तेन देवात्र चागतः । येन व्याधिक्षयो भावी देहनाशेन शंकर

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಹೇಳಿದನು—“ರೋಗದಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವಾ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಶಂಕರಾ, ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಈ ವ್ಯಾಧಿ ಕ್ಷಯವಾಗುವುದು—ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಹನಾಶವಾದರೂ?”

Verse 82

तस्मात्कुरु क्षयं व्याधेर्यदि यच्छसि मे वरम् । खेचरत्वं पुनर्देहि येन स्वर्गं व्रजाम्यहम्

“ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುವುದಾದರೆ ನನ್ನ ವ್ಯಾಧಿಯ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡಿರಿ. ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಖೇಚರತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ, ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು.”

Verse 83

श्रीशंकर उवाच । त्वं स्थापयात्र मल्लिंगं पीठे गन्धर्वसत्तम । ततश्चाराधय प्रीत्या यावद्वर्षमुपस्थितम्

ಶ್ರೀಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಗಂಧರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇಲ್ಲಿ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಮೃಣ್ಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು. ನಂತರ ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಆರಾಧಿಸು, ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ.

Verse 84

यथायथा सुपूजां त्वं मल्लिंगस्य करिष्यसि । दिनेदिने तथा व्याधेस्तव नाशो भविष्यति

ನೀನು ಆ ಮೃಣ್ಮಯ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಅಷ್ಟಾಗಿ ದಿನೇದಿನೇ ನಿನ್ನ ರೋಗವು ನಾಶವಾಗುವುದು.

Verse 85

ततस्तु खे गतिं प्राप्य पुनः स्वर्गं प्रयास्यसि । मत्प्रसादान्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ನಂತರ ಆಕಾಶಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ನೀನು ಪುನಃ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ.

Verse 86

एषापि कन्यका यस्मात्प्रविष्टा पीठमध्यतः । तस्मात्फलवतीनाम योगिनी सम्भविष्यति

ಇದಲ್ಲದೆ ಈ ಕನ್ಯೆ ಪೀಠದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ‘ಫಲವತೀ’ ಎಂಬ ಯೋಗಿನಿ ಉದ್ಭವಿಸುವಳು.

Verse 87

अनेनैव तु रूपेण नग्नत्वेन व्यवस्थिता । मुख्यामवाप्स्यते पूजां वांछितं च प्रदास्यति । पूजकानां स्थितं चित्ते शतसंख्यगुणं तदा

ಅವಳು ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ—ನಗ್ನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ—ಮುಖ್ಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಿತವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವಳು. ಆಗ ಪೂಜಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಂಕಲ್ಪವು ಶತಗುಣವಾಗಿ ಫಲಿಸುವುದು.

Verse 88

एतां संपूजयेन्मर्त्यः पीठमेतत्ततः परम् । पूजयिष्यति तस्येष्टा सिद्धिरेवं भविष्यति

ಮರ್ತ್ಯನು ಮೊದಲು ಈ ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಈ ಪೀಠವನ್ನೂ ಪರಮಾಧಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪೂಜಿಸುವವನಿಗೆ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ಈ ರೀತಿಯೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 89

एवमुक्त्वा ततः साऽथ हर्षेण महताऽन्विता । योगिनीवृंदमध्यस्था नृत्यं चक्रे ततः परम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು. ಯೋಗಿನೀವೃಂದದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ನಂತರ ಪರಮ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದಳು.

Verse 90

एवं बभूव सा तत्र योगिनी च वरांगना । तथा चक्रे परं नृत्यं यथा तुष्टो महेश्वरः

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಪರಮ ನೃತ್ಯದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.

Verse 91

ततः प्रोवाच तां हृष्टः सर्वयोगिनिसंनिधौ । अनेन तव नृत्येन गीतेन च विशेषतः

ನಂತರ ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಎಲ್ಲಾ ಯೋಗಿನಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಈ ನೃತ್ಯದಿಂದಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಗೀತದಿಂದಲೂ…।”

Verse 92

परितुष्टोस्मि ते वत्से तस्माच्छृणु वचो मम । निशीथेऽद्य दिने प्राप्ते यस्ते पूजां करिष्यति

“ವತ್ಸೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ಇಂದು ಇದೇ ದಿನ ನಿಶೀಥ (ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ) ಬಂದಾಗ, ಯಾರು ನಿನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವನೋ…।”

Verse 93

सुरा मांसान्नसत्कारैर्मंत्रैरागमसंभवैः । स भविष्यति तत्कालं शापानुग्रहशक्तिमान्

ಸುರಾ, ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಅನ್ನ-ನೈವೇದ್ಯ, ಸತ್ಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಆಗಮಜನ್ಯ ಮಂತ್ರಗಳ ಸಹಿತ ಯಾರು ಪೂಜೆಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಾಪವೂ ಅನುಗ್ರಹವೂ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ।

Verse 94

बंधनं मोहनं चापि शत्रोरुच्चाटनं तथा । करिष्यति न सन्देहो वशीकरणमेव च

ಅವನು ಬಂಧನ, ಮೋಹನ ಹಾಗೂ ಶತ್ರುವಿನ ಉಚ್ಚಾಟನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ, ವಶೀಕರಣವನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡುವನು।

Verse 95

त्रिकोणं कुण्डमास्थाय दिशां पालान्प्रपूजयेत् । क्षेत्रपालं च सर्वास्ता देवता गमनोद्भवाः

ತ್ರಿಕೋಣ ಕುಂಡವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಮೊದಲು ದಿಗ್ಪಾಲರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಚರರಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 96

तथा चत्वरपूजां च प्रकृत्वा विधिपूर्वकम् । पश्चात्त्वां पूजयित्वा च होमं यश्च करिष्यति

ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚತ್ವರ-ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಹೋಮ ಮಾಡುವವನು…

Verse 97

शत्रुवामपदोत्थेन स्पृष्टेन रजसाऽथवा । गुग्गुलेन सहस्रांतं स्तंभनं च करिष्यति

ಶತ್ರುವಿನ ಎಡಪಾದಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಎದ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶಿತ ಧೂಳಿನಿಂದ—ಅಥವಾ ಗುಗ್ಗುಲಿನಿಂದ—ಅವನು ಸಹಸ್ರಾಂತ ಜಪ/ಆಹುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತಂಭನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು।

Verse 98

यश्च शत्रुं हृदि स्थाप्य शत्रूद्वर्तनसंभवम् । मलं धात्रीफलैः सार्धं मोहनं स करिष्यति

ಯಾವ ಸಾಧಕನು ಶತ್ರುವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಶತ್ರು-ಉದ್ವರ್ತನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮಲವನ್ನು ಧಾತ್ರೀಫಲಗಳ (ಆಮಲಕಿ) ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮೋಹನಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 99

यः शत्रोः स्नानजं तोयं गृहीत्वा चाथ कर्दमम् । शिवनिर्माल्यसंयुक्तं जुह्वयिष्यति पावके

ಯಾವನು ಶತ್ರುವಿನ ಸ್ನಾನಜಲವನ್ನೂ ಕಾದವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶಿವನ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ (ಪೂಜಾಶೇಷ) ಜೊತೆಗೆ ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ವಿಧಿಯಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 100

तवाग्रे स नरो नूनं शत्रुमुच्चाटयिष्यति । एषोपि तव संगेन तव चित्रांगदः प्रियः । संप्राप्स्यति च सत्पूजामनुषंगात्त्वदुद्भवात्

ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಆ ನರನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ಉಚ್ಚಾಟಿಸಿ ದೂರಮಾಡುವನು। ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರಾಂಗದನೂ ನಿನ್ನ ಸಂಗದಿಂದ, ನಿನ್ನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಶುಭಾನುಷಂಗದ ಫಲವಾಗಿ, ಸತ್ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 101

फलवत्युवाच । यदि देव प्रसन्नो मे तथान्यमपि सद्वरम्

ಫಲವತಿ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೇವಾ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 102

हृदिस्थं देहि मे सौख्यं येन संजायतेऽखिलम् । पिता ममैष जाबालिर्निर्मुक्तो वसनैः सदा

ನನಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಮಂಗಳವೂ ಜನಿಸುತ್ತದೆ। ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ತಂದೆ ಜಾಬಾಲಿ ಸದಾ ವಸ್ತ್ರವಿಹೀನನಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 103

अहं यथा तथात्रैव संतिष्ठतु दिवानिशम् । येन संतापमायाति पश्यन्मम विरोधिनीम्

ನಾನು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಲ್ಲಲಿ; ನನ್ನ ವಿರೋಧಿನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ದಹಿಸುವ ಸಂತಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಿ।

Verse 104

क्रीडां ब्राह्मणवंशस्य मद्यमांससमुद्भवाम् । मद्यगन्धं समाघ्राति मांसं पश्यति संस्कृतम् । मां स्वच्छंदरतां नित्यं दुःखं याति दिनेदिने

ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಂಶಕ್ಕೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ ತರುವ ಮದ್ಯ-ಮಾಂಸಜನ್ಯ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಅವಳು ನೋಡಲಿ. ಮದ್ಯದ ದುರ್ಗಂಧವನ್ನು ವಾಸನೆಮಾಡಲಿ, ಸಿದ್ಧವಾದ ಮಾಂಸವನ್ನು ನೋಡಲಿ; ಮತ್ತು ನಾನು ನಿತ್ಯ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ರಮಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ದಿನೇದಿನೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಿ।

Verse 105

श्रीभगवानुवाच । एवं भविष्यति प्रोक्तं संजातं चाधुना शुभे । अहं यास्यामि कैलासं त्वं तिष्ठात्र यथोदिता

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭೆ, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು; ಅದು ಈಗಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ನಾನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ನೀನು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲು।

Verse 106

सूत उवाच । एवं स भगवान्प्रोक्त्वा गतश्चादर्शनं हरः । योगिन्यश्चैव ताः सर्वाः स्वेस्वे स्थाने व्यवस्थिताः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಹರನು ಅದೃಶ್ಯನಾಗಿ ತೆರಳಿದನು. ಆ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಗಿನಿಯರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು।

Verse 107

चित्रांगदोपि तत्रैव कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿ ಭಗವಾನನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 108

ततश्चाराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः

ಅನಂತರ ಅವನು ಅಶ್ರಾಂತನಾಗಿ, ಅಚಲಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 109

ततः संवत्सरस्यांते व्याधिमुक्तः सुरूपधृक् । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदशालयम् । सोऽपि जाबालिनामाथ विवस्त्र समपद्यत

ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ರೋಗಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸುಂದರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ತ್ರಿದಶಾಲಯವಾದ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆದರೆ ಜಾಬಾಲಿಯೂ ನಂತರ ವಿವಸ್ತ್ರತೆ (ಅವಮಾನಕರ ದೀನತೆ) ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 110

जनहास्यकरो लोके स्थितस्तत्रैव सर्वदा । पश्यमानो विकारांस्तान्दुःखितः स्वसुतोद्भवान्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನಹಾಸ್ಯದ ಪಾತ್ರನಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸದಾ ನಿಂತನು; ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ವಿಕಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ದುಃಖಿತನಾದನು।

Verse 111

ततश्च गर्हयामास स्त्रीणां जन्म महामुनिः । तस्मिन्पीठे समासाद्य दुःखेन महताऽन्वितः

ಆಗ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಸ್ತ್ರೀಜನ್ಮವನ್ನು ಗರ್ಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಪೀಠವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವನು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾದನು।

Verse 112

अहो पापात्मनां पुंसां संभविष्यंति योषितः । यासामीदृक्समाचारो द्विजवंशोद्भवास्वपि

“ಅಹೋ! ಪಾಪಾತ್ಮರಾದ ಪುರುಷರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ; ದ್ವಿಜವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಆಚರಣೆ ಇಂತಹದಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ!”

Verse 113

सकृदेव मया संगः कृतो नार्या समन्वितः । आजन्ममरणं यावत्पापं प्राप्तं यथेदृशम्

ನಾನು ಕೇವಲ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಗ ಮಾಡಿದೆನು; ಆದರೂ ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣದವರೆಗೆ ಇಂತಹ ಪಾಪ ನನಗೆ ಲಭಿಸಿದೆ.

Verse 114

ये पुनस्तासु संसक्ताः सदैव पुरुषाधमाः । का तेषां जायते लोके गतिर्वेद्मि न चिंतयन्

ಮತ್ತೆ ಸದಾ ಅವರಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವ ಅಧಮ ಪುರುಷರಿಗೆ—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗತಿ ಉಂಟಾಗುವುದೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಚಿಂತಿಸಲೂ ಮನಸ್ಸಾಗದು.

Verse 115

एवं तस्य ब्रुवाणस्य योगिन्यस्ताः क्रुधान्विताः । तमूचुर्ब्राह्मणं तत्र घृणया परिवारितम्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಯೋಗಿನಿಯರು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಅಸಮ್ಮತಿಯ ಭಾವದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 116

योगिन्य ऊचुः । मा निंदां कुरु मूढात्मंस्त्वं स्त्रीणां योगमाश्रितः । एतच्चराचरं विश्वं स्त्रीभिः संधार्यते यतः

ಯೋಗಿನಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮೂಢನೇ! ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡ; ನೀನೂ ಸ್ತ್ರೀಗಳ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದೀಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಸ್ತ್ರೀಶಕ್ತಿಗಳಿಂದಲೇ ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 117

याभिः संजनितः शेषः कूर्मश्च तदनंतरम् । याभ्यां संधार्यते पृथ्वी यस्यां विश्वं प्रतिष्ठितम्

ಯಾರಿಂದ ಶೇಷನು ಜನಿಸಿದನು, ನಂತರ ಕೂರ್ಮನೂ; ಯಾರಿಂದ ಭೂಮಿ ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ—ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 118

धन्येयं ते सुता मूढ या प्राप्ता योगमुत्तमम् । प्राप्ता च परमं स्थानं स्तोकैरेवात्र वासरैः

ಹೇ ಮೂಢನೇ! ನಿನ್ನ ಮಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯಳು; ಅವಳು ಉತ್ತಮ ಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪದವನ್ನೂ ತಲುಪಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 119

त्वं पुनर्मूर्खतां प्राप्तश्छांदसं मार्गमास्थितः । अविद्यया समायुक्तः संसारेऽत्र भ्रमिष्यसि

ಆದರೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮೂರ್ಖತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಛಾಂದಸ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀಯ; ಅವಿದ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವೆ।

Verse 120

मुनिरुवाच । स्त्रियो निंद्यतमाः सर्वाः सर्वावस्थासु दुःखदाः । इहलोके परे चैव ताभ्यः सौख्यं न लभ्यते

ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—“ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿಂದ್ಯರು; ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ದುಃಖಕಾರಕರು. ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಂದ ಸುಖ ದೊರೆಯದು.”

Verse 121

यदर्थं निहतः शुम्भो निशुम्भश्च महासुरः । रावणो दण्डभूपश्च तथान्येऽपि सहस्रशः

ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾಸುರರಾದ ಶುಂಭ-ನಿಶುಂಬರು ಹತರಾದರೋ, ರಾವಣನೂ ದಂಡರಾಜನೂ ದಂಡಿತರಾಗಿ ಪತನರಾದರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು—ಅದೇ ಕಾರಣವನ್ನು ಈ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 122

प्राप्य तादृग्द्विजं कांतं गौतमं स्त्रीस्वभावतः । अहिल्या शक्रमासाद्य चकमे शीलवर्जिता

ಅಂತಹ ಯೋಗ್ಯವೂ ಪ್ರಿಯವೂ ಆದ ದ್ವಿಜ ಗೌತಮನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಶೀಲವರ್ಜಿತ ಅಹಲ್ಯ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು।

Verse 123

कन्योवाच । यच्च निंदसि मूढात्मन्संति निंद्याश्च योषितः । तद्वदस्व मया सार्धं येन त्वां बोधयाम्यहम्

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮೂಢಾತ್ಮನೇ! ನೀ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ಕೆಲವರು ನಿಂದನೀಯರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನೊಡನೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಬೋಧಕ್ಕೆ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವೆನು।

Verse 124

न तेऽस्ति हृदये बुद्धिर्न लज्जा न दया मुने । किमंत्यजोऽपि तत्कर्म कुरुते यत्त्वया कृतम्

ಓ ಮುನಿಯೇ! ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ, ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲ, ದಯೆಯಿಲ್ಲ. ನೀ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಅಂತ್ಯಜನೂ ಸಹ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 125

अहं तावत्प्रहारेण त्वया व्यापादिताऽधम । स्त्रीहत्योद्भवपापस्य न चिन्ता विधृता हृदि

ಓ ಅಧಮನೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತನಾದೆ; ಆದರೂ ಸ್ತ್ರೀವಧದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪದ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 126

विशेषेण सुतायाश्च कोपाविष्टेन चेतसा । गच्छंति पातकान्यत्र प्रायश्चित्तैः पृथग्विधैः

ಇಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಗಳ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ ಪಾತಕಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೋಪಾವಿಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರಿಯ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಪಾಪಗಳೂ ಸಹ।

Verse 127

स्त्रीवधोत्थं पुनर्याति यदि तत्त्वं प्रकीर्तय । एतन्मे न च दुःखं स्याद्यद्धतास्मि द्विजाधम

ನೀನು ನಿಜವಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೆ, ಸ್ತ್ರೀವಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಮರಳುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ದುಃಖವಿಲ್ಲ—ನಾನು ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜಾಧಮನ ಕೈಯಿಂದ ಹತನಾದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ।

Verse 128

यच्छप्ता नग्नसद्भावं नीता तत्पातकं च ते । कल्पांतेऽपि सुदुर्बुद्धे न संयास्यति कुत्रचित्

ಶಾಪದಿಂದ ನೀನು ನಗ್ನಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟೆ; ಅದೇ ಪಾತಕವು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಓ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯವನೇ, ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಾಶವಾಗದು.

Verse 129

तस्माद्भुंक्ष्व सुदुःखार्तः स्थितोऽत्रैव मया सह । न भूयो निंदसि प्रायो न च व्यापादयिष्यसि

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನೇ, ನನ್ನೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಭೋಜನ ಮಾಡು. ಇನ್ನು ನೀನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ನಿಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಹಿಂಸೆಮಾಡುವುದೂ ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 130

अनिंद्या योषितः सर्वा नैता दुष्यंति कर्हिचित् । मासिमासि रजो ह्यासां दुष्कृतान्यपकर्षति

ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿಂದನೀಯರಲ್ಲ; ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂಷಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ತಿಂಗಳುತಿಂಗಳಿಗೆ ಅವರ ರಜಃಸ್ರಾವವು ಅವರ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 131

मुनि रुवाच । स्त्रियः पापसमाचारा नैताः शुध्यंति कर्हिचित् । परकांते रतिर्यासामंत्यजत्वं प्रयच्छति

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಂದಿಗೂ ಶುದ್ಧರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಪರರ ಪ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ರತಿ ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಅಂತ್ಯಜತ್ವ (ಬಹಿಷ್ಕೃತ ಸ್ಥಿತಿ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 132

कन्योवाच । मा मैवं वद मूढात्मन्नमेध्या इति योषितः । अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना तं निबोध मे

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮೂಢಾತ್ಮನೇ, ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಡ; ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ‘ಅಮೇಧ್ಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಡ. ಇಲ್ಲಿ ಮನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಶ್ಲೋಕವಿದೆ; ಅದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೋ.

Verse 133

ब्राह्मणाः पादतो मेध्या गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या स्त्रियो मेध्याश्च सर्वतः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಾದಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರರು; ಗೋವುಗಳು ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರ. ಆಡುಗಳು ಹಾಗೂ ಕುದುರೆಗಳು ಮುಖದಿಂದ ಪವಿತ್ರ; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸರ್ವತಃ ಪವಿತ್ರರು.

Verse 134

मुनिरुवाच । ब्राह्मणाः सर्वतो मेध्या गावो मेध्याश्च सर्वतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या न मेध्याश्च स्त्रियः क्वचित्

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸರ್ವತಃ ಪವಿತ್ರರು; ಗೋವುಗಳೂ ಸರ್ವತಃ ಪವಿತ್ರ. ಆಡುಗಳು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳು ಮುಖದಿಂದ ಪವಿತ್ರ; ಆದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಂದಿಗೂ ಪವಿತ್ರರಲ್ಲ.

Verse 135

कन्योवाच । तस्य चिंतामणिर्हस्ते तस्य कल्पद्रुमो गृहे । कुबेरः किंकरस्तस्य यस्य स्यात्कामिनी गृहे

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು— ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಿಯ ಕಾಮಿನಿ ಇರುವಳೋ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾಮಣಿ ಇರುವಂತೆ; ಅವನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪದ್ರುಮ ನಿಂತಂತೆ; ಕುಬೇರನೂ ಅವನ ದಾಸನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 136

मुनिरुवाच । तस्यापदोऽखिला दुःखं दुःखं तस्याखिलं गृहे । नरकः सर्वतस्तस्य यस्य स्यात्कामिनीगृहे

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಯಾರ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಕಾಮಿನಿ ಇರುವಳೋ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಆಪತ್ತುಗಳೂ ದುಃಖವೇ; ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ದುಃಖವೇ. ನರಕವು ಅವನನ್ನು ಸರ್ವತಃ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 137

कन्योवाच । यानि कान्यत्र सौख्यानि भोगस्थानानि यानि च । धर्मार्थकामजातानि तानि स्त्रीभ्यो भवंति हि

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು— ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವ ಯಾವ ಸುಖಗಳೂ, ಯಾವ ಯಾವ ಭೋಗಸ್ಥಾನಗಳೂ, ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 138

मुनिरुवाच । यानि कानि सुदुःखानि क्लेशानि यानि देहिनाम् यानि कष्टान्यनिष्टानि स्त्रीभ्यस्तानि भवंति च

ಮುನಿಯು ನುಡಿದನು—ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ತೀವ್ರ ದುಃಖಗಳು, ಕ್ಲೇಶಗಳು, ಕಷ್ಟಗಳು ಹಾಗೂ ಅನಿಷ್ಟ ವಿಪತ್ತುಗಳು—ಅವುಗಳೂ ಸಹ ಸ್ತ್ರೀಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 139

कन्योवाच । धर्मार्थकाममोक्षान्स्त्री चतुरोऽपि चतसृभिः । वह्निप्रदक्षिणाभिस्तान्विवाहेऽपि प्रदर्शयेत्

ಕನ್ಯೆ ನುಡಿದಳು—ವಿವಾಹದಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀ ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 140

मुनिरुवाच । संसारभ्रमणं नारी प्रथमेऽपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणान्यायव्याजेनैव प्रदर्शयेत्

ಮುನಿಯು ನುಡಿದನು—ಮೊದಲ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ತ್ರೀ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯ ನಿಯಮವೆಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಸಂಸಾರಭ್ರಮಣವನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 141

कन्योवाच । के नाम न विरज्यंति ज्ञानाढ्या अपि मानवाः । कर्णांतलग्ननेत्रांतां दृष्ट्वा पीन पयोधराम्

ಕನ್ಯೆ ನುಡಿದಳು—ಯಾರು ರಾಗದಿಂದ ಅಲುಗುವುದಿಲ್ಲ? ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನರಾದ ಮಾನವರೂ ಸಹ, ಕಿವಿಯ ಅಂಚಿನವರೆಗೆ ತಲುಪಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಪೀನ ಪಯೋಧರೆಯ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಚಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 142

मुनिरुवाच । के नाम न विनश्यंति मूढज्ञाना नितंबिनीम् । रम्यबुद्ध्योपसर्पंति ये ज्वालाः शलभा इव

ಮುನಿಯು ನುಡಿದನು—ಯಾರು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಮೂಢಜ್ಞಾನಿಗಳು, ರಮ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಿತಂಬಿನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಜ್ವಾಲೆಯೊಳಗೆ ಧಾವಿಸುವ ಶಲಭಗಳಂತೆ ಓಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 143

कन्योवाच । निर्मुखौ च कठोरौ च प्रोद्धतौ च मनोरमौ । स्त्रीस्तनौ सेवते धन्यो मधुमांसे विशेषतः

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ಮುಖವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವು ಕಠೋರ, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ. ಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ತನಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಧನ್ಯನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಧುಮಾಸದಲ್ಲಿ (ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ)।

Verse 144

मुनिरुवाच । आभोगिनौ मंडलिनौ तत्क्षणान्मुक्तकंचुकौ । वरमाशीविषौ स्पृष्टौ न तु पत्न्याः पयोधरौ

ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ, ಫಣಧಾರಿ ಹಾಗೂ ಮಡಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಎರಡು ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದೇ ಶ್ರೇಯ; ಆದರೆ ಪತ್ನಿಯ ಪಯೋಧರಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಅಲ್ಲ।

Verse 145

कन्योवाच । न चासां रचनामात्रं केवलं रम्यमंगिभिः । परिष्वंगोऽपि रामाणां सौख्याय पुलकाय च

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಅಂಗರಚನೆಯಷ್ಟೇ ರಮ್ಯವಲ್ಲ; ಪ್ರಿಯ ರಮಣಿಯರ ಪರಿಷ್ವಂಗವೂ ಸುಖಕ್ಕೂ ಪುಲಕಕ್ಕೂ (ರೋಮಹರ್ಷ) ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 146

मुनिरुवाच । न चासां रचनामात्रं रम्यं स्यात्पापदं दृशः । वपुः स्पृष्टं विनाशाय स्त्रीणां प्रेत्य नरकाय च

ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ದೇಹರಚನೆ ನಿಜವಾಗಿ ರಮ್ಯವಲ್ಲ; ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅದು ಪಾಪಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀದೇಹವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಮತ್ತು ಮರಣಾನಂತರ ನರಕಕ್ಕೂ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 147

कन्योवाच । को नाम न सुखी लोके को नाम सुकृती न च । स्पृहणीयतमः को न स्त्रीजनो यस्य रज्यते

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸುಖಿಯಲ್ಲ? ಯಾರು ಸುಕೃತಿವಂತರಲ್ಲ? ಮತ್ತು ಯಾರು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪೃಹಣೀಯನಲ್ಲ—ಯಾರ ಮೇಲೆ ಸ್ತ್ರೀಜನರು ರಾಗ ಹೊಂದುವರೋ?

Verse 148

मुनिरुवाच । को न मुक्तिं व्रजेत्तत्र को न शस्यतरो भवेत् । को न स्यात्क्षेमसंयुक्तः स्त्रीजने यो न रज्यते

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮುಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಇರುವರು? ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯರಾಗದೆ ಇರುವರು? ಸ್ತ್ರೀಜನಸಂಗದಲ್ಲಿ ರಾಗವಿಲ್ಲದವನು ಯಾರು ಕ್ಷೇಮ-ಕಲ್ಯಾಣಸಂಯುಕ್ತನಾಗದೆ ಇರುವರು?

Verse 149

कन्योवाच । संसारांतः प्रसुप्तस्य कीटस्यापि प्ररोचते । स्त्रीशरीरं नरस्यात्र किं पुनर्न विवेकिनः

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ಸಂಸಾರದ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವ ಕೀಟಕ್ಕೂ ಏನೋ ಒಂದು ರುಚಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿರಲು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನರನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀದೇಹ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ತೋರುವುದು ಏನು ಆಶ್ಚರ್ಯ—ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು!

Verse 150

मुनिरुवाच । अमेध्यजा तस्य यथा तथा तद्रोचनं कृमेः । तथा संसारसूतस्य स्त्रीशरीरं च कामिनः

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಅಶುಚಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೀಟಕ್ಕೆ ಅದೇ ಅಶುಚಿಯೇ ರುಚಿಸುವಂತೆ; ಸಂಸಾರದ ನೂಲಿನಿಂದ ನೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಮಾಸಕ್ತನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀದೇಹವೇ ಆಸಕ್ತಿ-ಆನಂದದ ಸ್ಥಳವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 151

कन्योवाच । सौख्यस्थानं नृणां किंचिद्वेधसा ऽन्यदपश्यता । शाश्वतं चिंतयित्वाथ स्त्रीरत्नमिदमाहृतम्

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಾತನು ನರರಿಗೆ ಸುಖದ ಇನ್ನೊಂದು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ನಂತರ ಈ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನವನ್ನು ತಂದನು।

Verse 152

मुनिरुवाच । बंधनं जगतः किंचिद्वेधसाऽन्यदपश्यता । स्त्रीरूपेण ततः कोपि पाशोऽयं स्त्रीमयः कृतः

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಾತನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಸ್ತ್ರೀರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಪಾಶವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಮೋಹಮಯ ಸ್ತ್ರೀಮಯ ಬಂಧನ।

Verse 153

सूत उवाच । एवं स मुनिशार्दूलस्तयातीव समागमे । निरुत्तरीकृतो यावत्ततः प्राह निजां सुताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಸಂವಾದಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸಮ್ಯಕ್ ಉತ್ತರಗಳಿಂದ ಆ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲನು ನಿರುತ್ತರನಾಗಿ ಕೆಲಕಾಲ ಮೌನನಾದನು; ನಂತರ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 154

मुनिरुवाच । त्वया सह न संवादो मया कार्योऽधुना क्वचित् । या त्वं बालापि मामेवं निषेधयसि सर्वतः

ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಂವಾದ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಬಾಲಿಕೆಯಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ತಡೆಯುತ್ತೀಯೆ।

Verse 155

तस्माद्धन्यतरं मन्ये अहमात्मानमद्य वै । यस्य मे त्वं सुता ईदृगीदृक्छास्त्रविचक्षणा

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯನೆಂದು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿ, ಇಂತಹ ವಿವೇಕವಂತೆಯೂ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಚಕ್ಷಣೆಯೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 156

तस्मान्न मे महाभागे कोपः स्वल्पोऽपि विद्यते । तस्माद्यथेच्छया क्रीडां कुरु योगिनिमध्यगा

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕೋಪವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡು—ಯೋಗಿನಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವಳೇ।

Verse 157

ततः सा लज्जिता दृष्ट्वा पितरं स्नेहवत्सलम् । प्रणिपत्य पुनःप्राह योगिनीमध्यसंस्थिता

ನಂತರ ಅವಳು ಸ्नेಹವತ್ಸಲ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಲಜ್ಜಿತಳಾದಳು; ಯೋಗಿನಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 158

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानात्त्वं निषिद्धो मया प्रभो । क्षंतव्यं सकलं मेऽद्य वालिकाया विशेषतः

ಹೇ ಪ್ರಭು! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ (ಭ್ರಾಂತ) ಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಡೆ ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ಬಾಲಿಕೆಯಾದ್ದರಿಂದ।

Verse 159

अत्र पीठे समागत्य प्रथमं ते द्विजोत्तमाः । पूजां सर्वे करिष्यंति मानवा भक्तितत्पराः । पश्चाच्च सर्वपीठस्य यास्यंति च परां गतिम्

ಈ ಪವಿತ್ರ ಪೀಠಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದ ಮಾನವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ। ನಂತರ ಈ ಪರಮ ಪೀಠದ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 160

एवं सा तत्र संजाता जाबालिमुनिसंभवा । जाबालिश्च मुनिश्रेष्ठस्तथा चित्रांगदेश्वरः

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು—ಜಾಬಾಲಿ ಮುನಿಯ ಸಂತಾನವಾಗಿ. ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಾಬಾಲಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಿತ್ರಾಂಗದೇಶ್ವರನು (ಚಿತ್ರಾಂಗದ ಅಧಿಪತಿ) ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು।

Verse 161

त्रयाणामपि यस्तेषां पूजां मर्त्यः समाचरेत् । दिवसेदिवसे तत्र स सिद्धिं समवाप्नुयात्

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮೂವರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ದಿನೇದಿನೇ ಆಚರಿಸುವ ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನಾದರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 162

नासाध्यं विद्यते किंचित्तावदत्र धरातले । पूज्यते भूमिपालाद्यैर्भोगान्दिव्यांस्तथा लभेत्

ಈ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಭೂಮಿಪಾಲರು ಮೊದಲಾದವರಿಂದಲೂ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स मुनिः सा च कन्यका । पूजनीया विशेषेण स देवोऽथ महेश्वरः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನೂ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 164

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं सर्वकामदम् । पठतां शृण्वतां चैव इहलोके परत्र च

ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು—ಇದು ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದವಾದ ಆಖ್ಯಾನ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ।