Adhyaya 131

Verse 1

देव उवाच । एषा रात्रिः समादिष्टा दानवानां सुरेश्वरि । पिशाचानां च भूतानां राक्षसानां विशेषतः

ದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಈ ರಾತ್ರಿ ದಾನವರಿಗಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತವಾಗಿದೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಿಶಾಚರು, ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರಿಗಾಗಿ.

Verse 2

यत्किंचित्क्रियते कर्म तत्र स्नानादिकं शुभम् । तत्सर्वं जायते तेषां पुरा दत्तं स्वयंभुवा

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ—ಸ್ನಾನಾದಿ ಶುಭಕರ್ಮಗಳೂ ಸಹ—ಅದೆಲ್ಲವೂ ಅವರಿಗೆ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭು (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ದತ್ತವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದನು.

Verse 3

मर्यादा तैः समं येन देवानां च यदा कृता । अर्हाणां यज्ञभागस्य काश्यपानामथाग्रजाम्

ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಮર્યಾದೆ/ಒಪ್ಪಂದವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ—ಯಜ್ಞಭಾಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು, ಅಂದರೆ ಕಾಶ್ಯಪರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಜರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.

Verse 4

तदर्थं दशसाहस्रा दानवा युद्ध दुर्मदाः । कुंतप्रासकरा भानुं रुंधन्त्युद्गतकार्मुकाः

ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧೋನ್ಮತ್ತರಾದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ದಾನವರು—ಕುಂತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಸಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಎತ್ತಿದ ಧನುಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ—ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 5

तमुद्दिश्य सहस्रांशुं यज्जलं परिक्षिप्यते । सावित्रेण च मन्त्रेण तेषां तज्जायते फलम्

ಸಹಸ್ರಕಿರಣನಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಯಾವ ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೋ, ಸಾವಿತ್ರೀಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ—ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವು ಅವರಿಗೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 6

ते हतास्तेन तोयेन वज्रतुल्येन तत्क्षणात् । प्रमुंचंति सहस्रांशुं नित्यमेव सुरेश्वरि

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ವಜ್ರಸಮಾನವಾದ ಆ ಜಲದಿಂದ ಅವರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಅವರು ನಿತ್ಯವೂ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ (ಮುಂದೆ ಸಾಗಲು)।

Verse 7

एतस्मात्कारणात्तोयमस्त्ररूपं क्षिपाम्यहम् । संध्या कालं समुद्दिश्य भानुं संध्यां न पार्वति

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಈ ಜಲವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರರೂಪವಾಗಿ ಕ್ಷಿಪಿಸುತ್ತೇನೆ, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲವನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯಮಾಡಿ ಭಾನುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ—ಹೇ ಪಾರ್ವತಿ! ಇದು ಸ್ತ್ರೀರೂಪ ಸಂಧ್ಯೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಲ್ಲ; ಸೂರ್ಯರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ.

Verse 8

यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदुत्तरतः स्थितः । उदयार्थं रविं यान्तं निरुन्धन्ति च दारुणाः

ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾವ ಯಾವ ಆಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಹಿಂದೆ ನಿಂತವರು ಅದನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಉದಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರುವ ರವಿಯನ್ನು ಕ್ರೂರರು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

तेऽपि संध्याजलैर्देवि निहता ब्राह्मणोत्तमैः । मया च तं विमुञ्चंति मूर्च्छिता निपतन्ति च

ಹೇ ದೇವಿ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರ ಸಂಧ್ಯಾಜಲದಿಂದ ಅವರೂ ಹತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ನನ್ನಿಂದಲೂ ಅವರು ಅವನನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

एतस्मात्कारणाद्देवि सन्ध्ययोरुभयोरपि । अहं चान्ये च विप्रा ये ते नमंति दिवाकरम्

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಪ್ರಾತಃಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಯಂಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ—ಎರಡರಲ್ಲೂ—ನಾನು ಮತ್ತು ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದಿನಕರ್ತನಾದ ದಿವಾಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 11

तस्मात्त्वं गृहमागच्छ त्यक्त्वेर्ष्यां पर्वतात्मजे । प्रशस्यां त्वां परित्यक्त्वा नान्यास्ति हृदये मम

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪರ್ವತಾತ್ಮಜೆ, ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಾ. ಸ್ತುತ್ಯಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಲ್ಲ.

Verse 12

देव्युवाच । निष्कामो वा सकामो वा संध्यां स्त्रीसंज्ञितामिमाम् । यत्त्वं नमसि देवेश तन्मे दुःखं प्रजायते

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀನು ನಿಷ್ಕಾಮನಾಗಿರಲಿ ಸಕಾಮನಾಗಿರಲಿ; ಆದರೆ ನೀನು ಈ ಸ್ತ್ರೀರೂಪಿಣಿ ಸಂಧ್ಯೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

तस्माद्गङ्गापरित्यागं सन्ध्यायाश्च विशेषतः । यावन्न कुरुषे देव तावत्तुष्टिर्न मे भवेत्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಾ, ನೀನು ಗಂಗೆಯನ್ನು—ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು—ತ್ಯಜಿಸುವವರೆಗೆ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 14

एवमुक्त्वाऽथ सा देवी विशेषव्रतमास्थिता । अवमन्य महादेवं प्रार्थयानमपि स्वयम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿಯು ವಿಶೇಷ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ನಿಂತಳು; ಸ್ವತಃ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಳು.

Verse 16

न च साम्ना व्रजेत्तुष्टिं कथंचिदपि पार्वती । मृषेर्ष्यांधारिणी देवी नैतत्स्वल्पं हि कारणम्

ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೂ ಪಾರ್ವತಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಕಾರಣ ಈರ್ಷೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೇವಿಗೆ ಇದು ಅಲ್ಪ ಕಾರಣವಲ್ಲವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು.

Verse 17

ततो मन्त्रप्रभावं तं विज्ञाय परमेश्वरः । ध्यानं धृत्वा सुसूक्ष्मेण ज्ञानेनाथ स्वयं ततः

ಆಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಆ ಮಂತ್ರದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಗಾಢ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 18

तमेव मन्त्रं मन्त्रेण न्यासेन च विशेषतः । सम्यगाराधयामास संपूज्यात्मानमात्मना

ಅವನು ಅದೇ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮಂತ್ರಸಾಧನೆಯಿಂದಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನ್ಯಾಸದಿಂದಲೂ, ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದನು—ಆತ್ಮದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 19

ततः स चिन्तयामास किमेतत्कारणं स्थितम् । विरक्ताऽपि ममोत्कण्ठां येनैषा प्रकरोति न

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣ ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಿದೆ? ಅವಳು ವಿರಕ್ತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಉತ್ಕಂಠೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ?”

Verse 21

तस्मान्नास्ति परः कश्चित्पूज्यपूज्यः स एव च । ऐश्वर्यात्सर्वदेवानामीशानस्तेन निर्मितः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಪರಮ ಪೂಜ್ಯನು. ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯಬಲದಿಂದ ಅವನೇ ಈಶಾನನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 22

एवं यावत्स ईशानः समाराधयति प्रभुः । तावद्देवी समायाता मन्त्राकृष्टा च यत्र सः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಭು ಈಶಾನನು ಆರಾಧನೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತಳಾದ ದೇವಿ ಅವನು ಇದ್ದ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಳು.

Verse 23

ततः प्रोवाच तं देवं प्रणिपत्यकृतांजलिः । ज्ञातं मया विभो सर्वं न मां त्यज तव प्रियाम्

ನಂತರ ಅವಳು ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ವಿಭೋ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ; ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಡ.”

Verse 24

तस्मादागच्छ गच्छावो यत्र त्वं वाञ्छसि प्रभो । क्षम्यतां देव मे सर्वं न कृतं यद्वचस्तव

“ಆದ್ದರಿಂದ ಬನ್ನಿ; ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನೀನು ಬಯಸುವ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಹೋಗೋಣ. ಹೇ ದೇವಾ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು; ನಿನ್ನ ವಚನದಂತೆ ನಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.”

Verse 25

ततस्तुष्टो महादेवस्तामालिङ्ग्य शुचिस्मिताम् । इदमूचे विहस्योच्चैर्मेघगम्भीरया गिरा

ಆಗ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಶುದ್ಧಮಂದಹಾಸ್ಯಳಾದ ಅವಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ನಗುತ್ತಾ, ಮೇಘಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚವಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 26

यैषा त्वयाऽत्मभूतोत्था निर्मिता परमा तनुः । एतां या कामिनी काचित्पूजयिष्यति भक्तितः । अनेनैव विधानेन तस्या भर्ता भविष्यति

“ನಿನ್ನ ಸ್ವಸತ್ತೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ನೀನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಪರಮ ದೇಹವನ್ನು—ಯಾವುದೇ ಸ್ತ್ರೀ ಇದನ್ನೇ ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಪತಿ ಲಭಿಸುವನು.”

Verse 27

तृतीयायां विशेषेण यावत्संवत्सरं शुभे । सा लभिष्यति सत्कान्तं पुत्रदं सर्वकामदम्

ಹೇ ಶುಭೆಯೇ! ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ (ಈ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ) ಅವಳು ಸತ್ಕಾಂತನಾದ, ಪುತ್ರಪ್ರದನಾದ, ಸರ್ವಕಾಮದನಾದ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

Verse 28

तथैतां मामकीं मूर्तिमीशानाख्यां च ये नराः । तेषां दुष्टापि या कान्ता सौम्या चैव भविष्यति

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ‘ಈಶಾನಾ’ ಎಂಬ ನನ್ನ ಈ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಪುರುಷರ ಪ್ರಿಯೆ ದುಷ್ಟಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸೌಮ್ಯಳಾಗಿ, ಸುಶೀಲಳಾಗಿ ಆಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 29

ये पुनः कन्यकाहेतोः पूजयिष्यंति भक्तितः । यां कन्यां मनसि स्थाप्य तां लभिष्यन्त्यसंशयम्

ಮತ್ತೆ, ಕನ್ಯೆಯನ್ನು (ವಧುವಾಗಿ) ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಿತದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವವರು—ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವಳನ್ನೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

निष्कामाश्चापि ये मर्त्या पूजयिष्यंति सर्वदा । ते यास्यंति परां सिद्धिं जरामरणवर्जिताम्

ಮತ್ತೆ, ನಿಷ್ಕಾಮರಾಗಿಯೇ ಸದಾ ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತವಾದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

एवमुक्त्वा महादेवो वृषमारोप्य तां प्रियाम् । स्वयमारुह्य पश्चाच्च कैलासं पर्वतं गतः

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿ, ತಾನೂ ಏರಿ ನಂತರ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 32

नारद उवाच तस्मात्तव सुतेयं या तामाराधयतु द्रुतम् । पञ्चपिण्डमया गौरीं यावत्संवत्सरं शुभाम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆ ಗೌರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ. ಐದು ಪವಿತ್ರ ಪಿಂಡಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಶುಭ ಗೌರಿಯನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಪೂಜಿಸಲಿ.

Verse 33

तृतीयायां विशेषेण ततः प्राप्स्यति सत्पतिम् । मुखप्रेक्षमतिप्रीतं रूपादिभिर्गुणैर्युतम्

ನಂತರ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸತ್ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು—ಅವನ ಮುಖದರ್ಶನವೇ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವದು; ರೂಪಾದಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿರುವನು.

Verse 34

शांडिल्युवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो नारदः प्रययौ ततः । तीर्थयात्रां प्रति प्रीत्या मम मात्रा विसर्जितः

ಶಾಂಡಿಲ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನು ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದಳು; ಅವರು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಕಡೆಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 35

मयापि च तदादेशात्कौमार्येपि च संस्थया । पूजया वत्सरं यावत्पूजिता पतिकाम्यया

ನಾನೂ ಸಹ ಆ ಆದೇಶದಂತೆ—ಕೌಮಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಯಮಪಾಲನೆಯೊಂದಿಗೆ—ಪತಿಕಾಮನೆಯಿಂದ (ಗೌರಿಯನ್ನು) ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಪೂಜಿಸಿದೆ.

Verse 36

तृतीयायां विशेषेण मार्गमासादितः शुभे । नैवेद्यैर्विविधैर्दानैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಶುಭ ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ವಿವಿಧ ನೈವೇದ್ಯಗಳು, ದಾನಗಳು, ಸುಗಂಧ, ಮಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 37

तत्प्रभावादयं प्राप्तो जैमिनिर्नाम सद्द्विजः । कात्यायनि यथा दृष्टस्त्वया किं कीर्तितैः परैः

ಆ ವ್ರತದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಜೈಮಿನಿ ಎಂಬ ಈ ಸದ್ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹೇ ಕಾತ್ಯಾಯನಿ, ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಕಂಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇತರರ ವರ್ಣನೆಗಳೇನು ಅಗತ್ಯ?

Verse 38

तस्मात्त्वमपि कल्याणि पूजयैनां समाहिता । संप्राप्स्यसि सुसौभाग्यं मैत्रेय्या सदृशं शुभे

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನೀವೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಈ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸು. ಹೇ ಶುಭೆ, ನೀನು ಮೈತ್ರೇಯ್ಯೆಯ ಸಮಾನವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 39

त्वया न पूजिता चेयं कौमार्ये वर्तमानया । यावत्संवत्सरं गौरी तृतीयायां न चाधिकम्

ನೀನು ಕುಮಾರ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ತೃತೀಯ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಈ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ—ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ—

Verse 40

सापत्न्यं तेन संजातं सौभाग्येपि निरर्गले । यथोक्तविधिना देवी सत्यमेतन्मयोदितम्

ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ, ಸುಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಾಪತ್ನ್ಯ—ಅಂದರೆ ಸಹಪತ್ನಿ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿ—ಉಂಟಾಯಿತು. ಹೇ ದೇವೀಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯಂತೆ ನಾನು ನುಡಿದುದು ಸತ್ಯವೇ.

Verse 41

सूत उवाच । श्रुत्वा कात्यायनी सर्वं शांडिल्या यत्प्रकीर्तितम् । ततः प्रणम्य तां पृष्ट्वा स्वमेव भवनं ययौ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಾಂಡಿಲ್ಯಾ ವಿವರಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ವಿಚಾರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 42

मार्गशीर्षेऽथ संप्राप्ते तृतीयादिवसे सिते । तां देवीं पूजयामास वर्षं यावकृतक्षणा

ನಂತರ ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸವು ಬಂದಾಗ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ತೃತೀಯ ತಿಥಿಯಂದು, ಅವಳು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ವ್ರತಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಕಾಲಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು।

Verse 43

गौरिणीर्भोजयामास मृष्टान्नैर्भोजनै रसैः । तैलक्षारपरित्यक्तैर्गन्धैः कुंकुमपूर्वकैः

ಅವಳು ಗೌರೀವ್ರತಿನಿಯರನ್ನು ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ, ಉತ್ತಮ ಭೋಜನಗಳು ಮತ್ತು ರಸಯುಕ್ತ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು; ತೈಲ-ಕ್ಷಾರವರ್ಜಿತ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 44

ततस्तु वत्सरे पूर्णे याज्ञवल्क्यस्तदन्तिकम् । गत्वा प्रोवाच किं कष्टं त्वं करोषि शुचिस्मिते

ನಂತರ ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದನು— “ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ನೀನು ಯಾವ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆ?”

Verse 45

मया कांतेन रक्तेन कामदेन सदैव तु । तस्मादागच्छ गच्छाव स्वमेव भवनं शुभे

“ನಾನು—ನಿನ್ನ ಕಾಂತ—ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುರಕ್ತನಾಗಿರುವೆ, ನಿನ್ನ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾ; ಶುಭೇ, ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ।”

Verse 46

एवमुक्त्वा तु तां हृष्टां गृहीत्वा दक्षिणे करे । जगाम भवनं पश्चात्पुलकांकितगात्रजाम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಅವಳನ್ನು ಬಲಗೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು; ಅವಳ ದೇಹವು ಆನಂದದ ರೋಮಾಂಚದಿಂದ ಗುರುತಾಯಿತು।

Verse 47

ततः परं तया सार्धं वर्तते हर्षिताननः । मैत्रेय्या सहितो यद्वदविशेषेण सर्वदा

ಅನಂತರ ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದನು, ಮುಖ ಸದಾ ಹರ್ಷಭರಿತ; ಮೈತ್ರೇಯ್ಯೆಯಂತೆ ಅವಳನ್ನೂ ಯಾವ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಸದಾಕಾಲ ಸಮವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 48

ततः संजनयामास तस्यां पुत्रं गुणान्वितम् । कात्यायनाभिधानं च यज्ञ विद्याविचक्षणम्

ಅನಂತರ ಅವನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಜನ್ಮಗೊಳಿಸಿದನು—ಕಾತ್ಯಾಯನ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿಯು, ಯಜ್ಞವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನೂ ವಿವೇಕಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು।

Verse 49

पुत्रो वररुचिर्यस्य बभूव गुणसागरः । सर्वज्ञः सर्वकृत्येषु वेदवेदांगपारगः

ಅವನ ಪುತ್ರನು ವರರುಚಿ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು—ಗುಣಸಾಗರ; ಎಲ್ಲ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞ, ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತ।

Verse 50

स्थापितोऽत्र शुभे क्षेत्रे येन विद्यार्थिनां कृते । समाराध्य विशेषेण चतुर्थ्यां शुक्लवासरे

ಈ ಶುಭ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು (ದೇವತೆಯನ್ನು) ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿ।

Verse 51

महागणपतिर्भक्त्या सर्वविद्याप्रदायकः । यस्तस्य पुरतो विप्राः शांतिपाठविधानतः

ಆ ಮಹಾಗಣಪತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸರ್ವ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಾಂತಿಪಾಠವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

गृह्णाति पुष्पमालां यः पठेच्छक्त्या द्विजोत्तमाः । वेदांतकृत्स विप्रः स्यात्सदा जन्मनिजन्मनि

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಯಾರು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಶಕ್ತ್ಯನುಸಾರವಾಗಿ ಈ ಸ್ತುತಿಪಾಠವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ವೇದಾಂತಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

अशक्त्या चाथ पाठस्य यो गृह्णाति धनेन च । स विशेषाद्भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಅಶಕ್ತನಾಗಿರುವವನು ಧನಸಹಾಯದಿಂದ ಆ ಅನಿಷ್ಠಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ, ಅವನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೇದ-ವೇದಾಂಗಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

विदुषां स गृहे जन्म याज्ञिकानां सदा लभेत् । न कदाचित्तु मूर्खार्णां निन्दितानां कथञ्चन

ಅವನು ಸದಾ ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಯಜ್ಞನಿಷ್ಠರೂ ಆದವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೂರ್ಖರೂ ನಿಂದಿತರೂ ಆದವರಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 131

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य ईशानोत्पत्तिपंचपिंडिकागौरीमाहात्म्य वररुचिस्थापितगणपतिमाहात्म्यवर्णनं नामैकत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ಭಾಗವಾದ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಈಶಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾಗೌರೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ಹಾಗೂ ವರರುಚಿಸ್ಥಾಪಿತ ಗಣಪತಿಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಮೂವತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.