Adhyaya 120

Verse 1

सूत उवाच । एवं शक्रादयो देवा जितास्ते तु रणाजिरे । महिषेण ततो राज्यं त्रैलोक्येऽपि चकार सः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ನಂತರ ಮಹಿಷನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಮೇಲೂ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 2

यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु सारभूतं प्रपश्यति । गजवाजिरथाश्वादि सर्वं गृह्णाति सोऽसुरः

ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಮೌಲ್ಯವೂ ಆಗಿ ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ—ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು ಮೊದಲಾದವು—ಆ ಅಸುರನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಬಳಿಸಿದನು।

Verse 3

एवं प्रवर्तमानस्य तस्य देवाः सवासवाः । वधार्थं मिलिताश्चक्रुः कथा दुःखसम न्विताः

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಅವನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಸೇರಿದರು; ಅವರ ಸಮಾಲೋಚನೆ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । दृष्ट्वा तं माहिषं सर्वं व्यवहारं महोत्कटम्

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಮಹಿಷನ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ಸಮಸ್ತ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದನು।

Verse 5

ततश्च कथयामास सर्वं तेषां सविस्त रम् । तस्य संचेष्टितं भूरि लोकत्रयप्रपीडनम्

ಅನಂತರ ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು—ಮಹಿಷನ ಅನೇಕ ಕೃತ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ತ್ರಿಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಮಾಡಿದ ಘೋರ ಪೀಡನೆ।

Verse 6

अथ तेषां महाकोपो भूय एवाभ्यवर्धत । नारदस्य वचः श्रुत्वा तादृग्लोककथोद्भवम्

ನಂತರ ನಾರದನ ವಚನ—ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ—ಕೇಳಿ ಅವರ ಮಹಾಕೋಪ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು।

Verse 7

तेषां कोपोद्भवो घर्मो वक्त्रद्वारेण निर्ययौ । येन दिङ्मंडलं सर्वं तत्क्षणात्कलुषीकृतम्

ಅವರ ಕೋಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದಹನವು ಬಾಯ್ದ್ವಾರದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು; ಅದರಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಮಸ್ತ ದಿಗ್ಮಂಡಲವು ಕಲుషಿತವಾಗಿ ಕತ್ತಲಾಯಿತು।

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे तत्र कार्तिकेयः समभ्ययात् । पप्रच्छ च किमेतद्धि देवानां कोपकारणम् । येन कालुष्यतां प्राप्तं दिक्चक्रं सकलं मुने च । नारद उवाच । एतेषां सांप्रतं स्कन्द मया वार्ता निवेदिता । त्रैलोक्यं दानवैः सर्वैर्यथा नीतं मदोत्कटैः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಬಂದು ಕೇಳಿದನು—“ಮುನಿವರ್ಯಾ! ದೇವರ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ದಿಕ್ಚಕ್ರವು ಕಲుషಿತವಾಗಿದೆ.” ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—“ಸ್ಕಂದಾ! ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ವಾರ್ತೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಮದೋನ್ಮತ್ತರಾದ ಎಲ್ಲ ದಾನವರು ಹೇಗೆ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರೋ ಎಂದು.”

Verse 10

स्त्रीरत्नमश्वरत्नं वा न किंचित्कस्यचिद्गृहे । ते दृष्ट्वा मोक्षयंति स्म दुर्निवार्या मदोत्कटाः

ಯಾವುದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನವೋ ಅಶ್ವರತ್ನವೋ ಏನೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ದುರ್ಣಿವಾರ್ಯರು, ಮದೋನ್ಮತ್ತರು, ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 11

तच्छ्रुत्वा कार्तिकेयस्य विशेषात्संप्रजायत । वक्त्रद्वारेण देवानां यथा कोपः समागतः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಕ್ರೋಧವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ದೇವರ ಕೋಪವು ಅವರ ಮುಖದ್ವಾರದಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದಂತೆ.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे जाता तत्कोपांते कुमारिका । सर्वलक्षणसंपन्ना दिव्यतेजोऽन्विता शुभा

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಕ್ರೋಧಾಂತದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕುಮಾರಿಕೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು—ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತಳಾಗಿ, ಮಂಗಳಮಯಿಯಾಗಿ.

Verse 13

कार्तिकेयस्य कोपेन कोपे मिश्रे दिवौकसाम् । यस्माज्जातात्र सा कन्या तस्मात्कात्यायनी स्मृता

ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಕ್ರೋಧದಿಂದ—ದೇವರ ಕ್ರೋಧದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾದ ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ—ಆ ಕನ್ಯೆ ಜನಿಸಿದುದರಿಂದ, ಆಕೆ ‘ಕಾತ್ಯಾಯನಿ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 14

ततस्तस्या ददौ वज्रमायुधं त्रिदशाधिपः । शक्तिं स्कन्दः सुतीक्ष्णाग्रां चापं देवो जनार्दनः

ನಂತರ ತ್ರಿದಶಾಧಿಪ ಇಂದ್ರನು ಆಕೆಗೆ ವಜ್ರಾಯುಧವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಸ್ಕಂದನು ಅತಿತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ದತ್ತನು.

Verse 15

त्रिशूलं च महादेवः पाशं च वरुणः स्वयम् । आदित्यश्च सितान्बाणांश्चंद्रमाश्चर्म चोत्तमम्

ಮಹಾದೇವನು ಆಕೆಗೆ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ವರుణನು ಸ್ವತಃ ಪಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆದಿತ್ಯನು ಶ್ವೇತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಚಂದ್ರನು ಉತ್ತಮ ಗುರಾಣಿಯನ್ನು (ಢಾಲ) ದತ್ತನು.

Verse 16

निस्त्रिंशं निरृतिस्तुष्ट उल्मुकं च हुताशनः । वायुश्च च्छुरिकां तीक्ष्णां धनदः परिघं तथा

ತೃಪ್ತಳಾದ ನಿರೃತಿಯು ಅವಳಿಗೆ ಖಡ್ಗವನ್ನು ನೀಡಿದಳು; ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ) ಜ್ವಲಿಸುವ ಉಲ್ಮುಕವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ವಾಯು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚ್ಛುರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಧನದ (ಕುಬೇರ) ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಹದ ಪರಿಘವನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 17

दण्डं प्रेताधिपो रौद्रं वधाय सुरविद्विषाम् । द्वादशैवं समालोक्य साऽयुधानि द्विजोत्तमाः

ಪ್ರೇತಾಧಿಪತಿ (ಯಮ) ದೇವಶತ್ರುಗಳ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಭಯಂಕರ ದಂಡವನ್ನು ನೀಡಿದನು। ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾ! ಹೀಗೆ ಆ ದ್ವಾದಶ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಂಡು, ಅವರು ವಧಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧರಾದರು।

Verse 18

कात्यायनी ततश्चक्रे भुजद्वादशकं तदा । जग्राह च द्रुतं तानि सुरास्त्राणि दिवौकसाम्

ಆಮೇಲೆ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ ದ್ವಾದಶ ಭುಜಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ದಿವೌಕಸರಾದ ದೇವರ ದೇವಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದಳು।

Verse 19

ततः प्रोवाच तान्सर्वान्संप्रहृष्टतनूरुहा । यदर्थं विबुधश्रेष्ठाः सृष्टा तद्ब्रूत मा चिरम्

ನಂತರ ಹರ್ಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತ ದೇಹವಳಾದ ದೇವಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ವಿಬುಧಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 20

सर्वं कार्यं करिष्यामि युष्माकं नात्र संशयः । देवा ऊचुः । महिषो दानवो रौद्रः समुत्पन्नोऽत्र सांप्रतम्

“ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.” ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ಮಹಿಷನೆಂಬ ಕ್ರೂರ ದಾನವನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 21

अवध्यः सर्वभूतानां मानुषाणां विशेषतः । मुक्त्वैकां योषितं तेन त्वमस्माभिर्विनिर्मिता

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳಿಗೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾನವರಿಗೆ—ಅವಧ್ಯನು. ಒಂದೇ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲಾಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇವೆ.

Verse 22

तस्मात्त्वं सांप्रतं गच्छ विंध्याख्यं पर्वतोत्तमम् । तपस्तत्र कुरुष्वोग्र तेजो येनाभिवर्धते

ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನೀನು ‘ವಿಂಧ್ಯ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು; ಅದರಿಂದ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.

Verse 23

ततस्तु तेजःसंयुक्तां त्वां ज्ञात्वा वयमेव हि । अग्रे धृत्वा करिष्यामो युद्धं तेन दुरात्मना

ನಂತರ ನೀನು ಆ ಸಂಚಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿರುವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ನಾವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ದುರಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 24

ततस्त्वच्छस्त्रनिर्दग्धः पंचत्वं स प्रयास्यति । वयं च त्रिदशैश्वर्यं लभिष्यामो हतद्विषः

ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದುವನು; ನಾವು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ತ್ರಿದಶರ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವೆವು.