Adhyaya 62

Verse 1

शौनक उवाच । सूत श्रुता पुरास्माभिरुत्पत्तिर्गणपस्य च । क्षेत्रनाथः कथं जज्ञे वदैतच्छृण्वतां हि नः

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಸೂತನೇ! ನಾವು ಹಿಂದೆ ಗಣಪತಿಯ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಈಗ ಕ್ಷೇತ್ರನಾಥನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು? ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು।

Verse 2

सूत उवाच । यदा दारुकदैत्येन पीड्यमाना दिवौकसः । शिवं देव्या सहासीनं प्रणिपत्येदमब्रुवन्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದಾರುಕ ದೈತ್ಯನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳು ದೇವಿಯೊಡನೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 3

देव दैत्येन घोरेण दुर्जयेन सुरासुरैः । पीडिता दारुकेण स्मः स्वस्थानाच्चापि च्याविताः

ಹೇ ದೇವಾ! ಭಯಂಕರನೂ ದೇವ-ಅಸುರರಿಗೂ ಅಜೇಯನಾದ ದಾರುಕನು ನಮ್ಮನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಚ್ಯುತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 4

न विष्णुना न चंद्रेण न चान्येनापि केनचित् । शक्यो हंतुं स दुष्टात्मा अर्धनारीश्वरं विना

ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಚಂದ್ರದೇವನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 5

तेन संपीड्यमानानामस्माकं शरणं भव । इत्युक्त्वा रुरुदुर्देवास्त्राहित्राहीति चाब्रुवन्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಂದ ನುಗ್ಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ನೀವೇ ಶರಣಾಗಿರಿ. ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವತೆಗಳು ಅತ್ತರು; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ “ತ್ರಾಹಿ ತ್ರಾಹಿ—ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು।

Verse 6

ततोऽतिकृपयाविष्टहरकंठस्य कालिमाम् । गृहीत्वा पार्वती चक्रे नारीमेकां महाभयाम्

ನಂತರ ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾದ ಪಾರ್ವತಿ, ಹರನ ಕಂಠದ ಕಾಳಿಮೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ಒಂದು ಮಹಾಭಯಂಕರಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಳು।

Verse 7

आत्मशक्तिं तत्र मुक्त्वा प्रोवाचेदं वचः शुभा । यस्मादतीव कालासि नाम्ना त्वं कालिका भव

ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಶುಭಾ ದೇವಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು— “ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಕೃಷ್ಟವರ್ಣಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನಾಮದಿಂದ ನೀನು ‘ಕಾಲಿಕಾ’ ಆಗು।”

Verse 8

देवारिं च दुरात्मानं शीघ्रं नाशय शोभने । एवमुक्ता महारावा कालिका प्राप्य तं तदा

“ಓ ಶೋಭನೆ, ದೇವರ ಆ ದುಷ್ಟ ಶತ್ರುವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ನಾಶಮಾಡು.” ಎಂದು ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಕಾಲಿಕಾ ಮಹಾಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ಸೇರಿತು।

Verse 9

रवेणैव मृतं चक्रे सानुगं स्फुटितहृदम् । ततोवन्ती श्मशानस्था महारावानमुंचत

ಅವಳು ತನ್ನ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಅವನ ಅನುಚರರೊಡನೆ ಮರಣಪಡಿಸಿದಳು; ಅವನ ಹೃದಯ ಚೂರುಚೂರಾಯಿತು. ನಂತರ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಹಾ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯ ನಾದವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಳು।

Verse 10

यैरासन्विकला लोकास्त्रयोऽपि प्रमृता यथा । ततो रुद्रो बालरूपं कृत्वा विश्वकृते विभुः

ಆ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ವಿಕಲವಾಗಿ, ಮರಣಪ್ರಾಯವಾದಂತೆ ಆಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಶ್ವಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ರುದ್ರನು ಬಾಲರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 11

रुदंस्तस्याः समीपे चाप्यागतः प्रेतसद्मनि । रुदंतं च ततो बालं कृत्वोत्संगे कृपान्विता

ಅವನು ಅಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು, ಪ್ರೇತಸದರದಲ್ಲಿಯೂ. ಅಳುತ್ತಿರುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣಾಮಯಿ ದೇವಿ ಅವನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು।

Verse 12

कालिकाऽपाययत्स्तन्यं मा रुदेति प्रजल्पती । स्तन्य व्याजेन बालोऽपि पपौ क्रोधं तदंगजम्

ಕಾಲಿಕಾ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ತನ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಸಿ, ಮೃದುವಾಗಿ “ಅಳಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಸ್ತನ್ಯಪಾನದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲಕನೂ ಅವಳ ಸ್ವದೇಹಜ ಕ್ರೋಧವನ್ನೇ ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟನು.

Verse 13

योऽसौ हरकंठभवविषादासीत्सुदुर्धरः । पीतक्रोधस्वभावे च सौम्यासीत्कालिका तदा

ಹರನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವಿಷಜನ್ಯ ಅತಿದುರ್ಧರ ವಿಷಾದವು—ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಕುಡಿದುಹಾಕಿದ ಬಳಿಕ—ಆಗ ಕಾಲಿಕಾ ಸ್ವಭಾವತಃ ಸೌಮ್ಯಳಾಗಿ ಮಂಗಳಮಯಳಾದಳು.

Verse 14

बालोऽपि बालरूपं तत्त्यक्तुमैच्छत्कृतक्रियः

ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಳಿಕ ಆ ಬಾಲಕನೂ ಆ ಬಾಲರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು.

Verse 15

ततो देवाः कालिकायाः शंकमानाः पुनर्भयम् । ऊचुर्मा बाल बालत्वं परित्यज कृपां कुरु

ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಮತ್ತೆ ಭಯ ಹಾಗೂ ಸಂಶಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಬಾಲಾ, ಬಾಲತ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಡ; ಕೃಪೆ ತೋರು.”

Verse 16

बाल उवाच । न भेतव्यं कालिकायाः सौम्या देवी यतः कृता । अस्ति चेद्भवतां भीतिरन्यान्स्रक्ष्यामि बालकान् । चतुःषष्टिक्षेत्रपालानित्युक्त्वा सोऽसृजन्मुखात्

ಬಾಲನು ಹೇಳಿದನು—“ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ದೇವಿಯನ್ನು ಸೌಮ್ಯಳಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭೀತಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಇನ್ನಿತರ ಬಾಲರೂಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅರವತ್ತುನಾಲ್ಕು ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರನ್ನು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದನು.

Verse 17

प्राह तान्बालरूपांश्च बालरूपी महेश्वरः । स्वर्गेषु पंचविशानां पातालेषु च तावताम्

ಬಾಲರೂಪನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆ ಬಾಲರೂಪಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಸ್ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಮಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾನಗಳು, ಪಾತಾಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಸ್ಥಾನಗಳು ಇರುತ್ತವೆ.”

Verse 18

चतुर्दशानां भूर्लोके वासो वः पालनं तथा । अयमेव श्मशानस्थो भविता श्वा च वाहनम्

“ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಗೆ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸವೂ ಪಾಲನವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈವನು ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ನಾಯಿಯೇ ಅವನ ವಾಹನವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 19

नैवेद्यं भवतां राजमाषतंदुलमिश्रकाः । अनभ्यर्च्य च यो युष्मान्किंचित्कृत्यं विधास्यति

“ನಿಮ್ಮ ನೈವೇದ್ಯವು ರಾಜಮಾಷ (ಉದ್ದಿನಬೇಳೆ) ಮತ್ತು ತಂಡುಲ (ಅಕ್ಕಿ) ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿರಲಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಯಾರು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾರ್ಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವನೋ…”

Verse 20

तस्य तन्निष्फलं भावि भुक्तं प्रेतैश्च राक्षसैः । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रस्तत्रैवां तरधीयत

“ಅವನ ಆ ಕೃತ್ಯವು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುವುದು; ಅವನ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೇತರೂ ರಾಕ್ಷಸರೂ ಭಕ್ಷಿಸುವರು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ತಿರೋಭಾವನಾದನು.

Verse 21

क्षेत्रपालाः स्थिताश्चैव यथास्थाने निरूपिताः । इति वः क्षेत्रपालानां सृष्टिः प्रोक्ता समासतः

ಹೀಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿಯತ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸ್ಥಿತರಾದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿಮಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 22

आराधनं प्रवक्ष्यामि येन प्रीता भवंति ते

ಈಗ ನಾನು ಆರಾಧನೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದರಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

ओंक्षां क्षेत्रपालाय नमः । इति नवाक्षरो महामंत्रः

“ಓಂ ಕ್ಷಾಂ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲಾಯ ನಮಃ”—ಇದು ನವಾಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 24

अनेनात्र चंदनादि दत्त्वा राजमाषतण्डुलमिश्रकाश्च चतुःषष्टिकृतभागान्वटकान्निवेद्य तावत्यो दीपिकास्तावन्ति पत्राणि पूगानि निवेद्य दण्डवत्प्रणम्य महास्तुतिमेतां जपेत्

ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಚಂದನಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ರಾಜಮಾಷ ಮತ್ತು ತಂಡುಲ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಟಕಗಳನ್ನು ಅರವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದೀಪಿಕೆಗಳು, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಪೂಗ (ಸೂಪಾರಿ)ಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ; ನಂತರ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಈ ಮಹಾಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 25

ओंऊर्ध्वकेशा विरू पाक्षा नित्यं ये घोररूपिणः । रक्तनेत्राश्च पिंगाक्षाः क्षेत्रपालान्नमामि तान्

ಓಂ। ಮೇಲಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಕೇಶಗಳಿರುವವರು, ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಭಯಂಕರ ದೃಷ್ಟಿಯವರು, ನಿತ್ಯ ಘೋರರೂಪಿಗಳು—ಅಂತಹ ರಕ್ತನೇತ್ರರು ಮತ್ತು ಪಿಂಗಾಕ್ಷರು ಆದ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 26

अह्वरो ह्यापकुम्भश्च इडाचारस्तथैव यः । इंद्रमूर्तिश्च कोलाक्ष उपपाद ऋतुंसनः

ಅಹ್ವರ, ಆಪಕುಂಭ ಮತ್ತು ಇಡಾಚಾರ; ಇಂದ್ರಮೂರ್ತಿ, ಕೋಲಾಕ್ಷ, ಉಪಪಾದ, ಋತುಂಸನ—ಇವರೂ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರೊಳಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವರು.

Verse 27

सिद्धेयश्चैव वलिको नीलपादेकदंष्ट्रिकः । इरापतिश्चाघहारी विघ्नहारी तथांतकः

ಸಿದ್ಧೇಯ ಮತ್ತು ವಲಿಕ; ನೀಲಪಾದ-ಏಕದಂಷ್ಟ್ರಿಕ; ಇರಾಪತಿ, ಅಘಹಾರಿ, ವಿಘ್ನಹಾರಿ ಹಾಗೂ ಅಂತಕ—ಇವರೆಲ್ಲ ಪೂಜ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು; ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 28

ऊर्ध्वपादः कम्बलश्च खंजनः खर एव च । गोमुखश्चैव जंघालो गणनाथश्च वारणः

ಊರ್ಧ್ವಪಾದ, ಕಂಬಲ, ಖಂಜನ ಮತ್ತು ಖರ; ಗೋಮುಖ, ಜಂಘಾಲ, ಗಣನಾಥ ಹಾಗೂ ವಾರಣ—ಇವರು ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು।

Verse 29

जटालोप्यजटालश्च नौमि स्वःक्षेत्रपालकान् । ऋकारो हठकारी च टंकपाणिः खणिस्तथा

ನಾನು ನನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲ-ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಜಟಾಲ ಮತ್ತು ಅಜಟಾಲ; ಋಕಾರ, ಹಠಕಾರಿ, ಟಂಕಪಾಣಿ ಹಾಗೂ ಖಣಿ ಇವರಿಗೂ।

Verse 30

ठंठंकणो जंबरश्च स्फुलिंगास्यस्तडिद्रुचिः । दंतुरो घननादश्च नन्दकश्च तथा परः

ನಾನು ಠಂಠಂಕಣ, ಜಂಬರ, ಸ್ಫುಲಿಂಗಾಸ್ಯ (ಬಾಯಿಂದ ಕಿಡಿಗಳು ಹೊರಡುವವನು), ತಡಿದ್ರುಚಿ (ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ), ದಂತುರ, ಘನನಾದ (ಮೋಡಗರ್ಜನೆಯಂತೆ), ನಂದಕ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಕ್ಷಕನಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 31

फेत्कारकारी पंचास्यो बर्बरी भीमरूपवान् । भग्नपक्षः कालमेघो युवानो भास्करस्तथा

ನಾನು ಫೇತ್ಕಾರಕಾರಿ, ಪಂಚಾಸ್ಯ (ಪಂಚಮುಖ), ಬರ್ಬರಿ, ಭೀಮರೂಪವಾನ್, ಭಗ್ನಪಕ್ಷ, ಕಾಲಮೇಘ, ಯುವಾನ ಮತ್ತು ಭಾಸ್ಕರ—ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

रौरवश्चापि लंबोष्ठो वणिजः सुजटालिकः । सुगंधो हुहुकश्चैव नौमि पातालरक्षकान्

ರೌರವ, ಲಂಬೋಷ್ಠ, ವಣಿಜ, ಸುಜಟಾಲಿಕ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಹುಹುಕ—ಈ ಪಾತಾಳರಕ್ಷಕರಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 33

सर्वलिंगेषु हुंकारः स्मशानेषु भयावहः । महालक्षो वने घोरे ज्वालाक्षो वसतौ स्थितः

ಎಲ್ಲ ಲಿಂಗಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಹುಂಕಾರ’; ಶ್ಮಶಾನಗಳಲ್ಲಿ ‘ಭಯಾವಹ’. ಘೋರ ವನಗಳಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾಲಕ್ಷ’ ಮತ್ತು ಗೃಹವಾಸದಲ್ಲಿ ‘ಜ್ವಾಲಾಕ್ಷ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 34

एकवृक्षश्च वृक्षेषु करालवदनो निशि । घण्टारवो गुहावासी पद्मखंजो जले स्थितः

ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಏಕವೃಕ್ಷ’; ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ‘ಕರಾಳವದನ’. ಗುಹಾವಾಸದಲ್ಲಿ ‘ಘಂಟಾರವ’ ಮತ್ತು ಜಲದಲ್ಲಿ ‘ಪದ್ಮಖಂಜ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 35

चत्वरेषु दुरारोहः पर्वते कुरवस्तथा । निर्झरेषु प्रवाहाख्यो माणिभद्रो निधिष्वपि

ಚೌಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ದುರಾರೋಹ’; ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕುರವ’. ಜಲಪಾತಗಳಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರವಾಹಾಖ್ಯ’ ಮತ್ತು ನಿಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ‘ಮಾಣಿಭದ್ರ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 36

रसक्षेत्रे रसाध्यक्षो यज्ञवाटेषु कोटनः । चतुर्दश भुवं व्याप्य स्थिताश्चैवं नमामि तान्

‘ರಸಕ್ಷೇತ್ರ’ದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ರಸಾಧ್ಯಕ್ಷ’; ಯಜ್ಞವಾಟಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕೋಟನ’. ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭುವನಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಹೀಗೆ ಸ್ಥಿತರಾದ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 37

एवं चतुःषष्टिमिताञ्छरणं यामि क्षेत्रपान् । प्रसीदंतु प्रसीदंतु तृप्यंतु मम पूजया

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರ ಶರಣನ್ನು ನಾನು ಸೇರುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಲಿ—ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಲಿ—ನನ್ನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಲಿ.

Verse 38

सर्वकार्येषु यश्चैवं क्षेत्रपानर्चयेच्छुचिः । क्षेत्रपास्तस्य तुष्यंति यच्छंति च समीहितम्

ಯಾರು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೋ, ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 39

इमं क्षेत्रपकल्पं च विजानन्विजयस्तथा । यथोक्तविधिनाभ्यर्च्य सिद्धेयं तुष्टुवे च तम्

ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರ ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿದು ವಿಜಯೆಯೂ, ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ದೇವ/ರಕ್ಷಕನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು.

Verse 40

प्रणम्य च ततो देवीमानर्च वटयक्षिणीम् । पुरा यदा नारदेन कलापग्रामतो द्विजाः

ನಂತರ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವಳು ದೇವಿ ವಟಯಕ್ಷಿಣಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದಳು. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನಾರದರು ‘ಕಲಾಪಗ್ರಾಮ’ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಿಂದ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕರೆತಂದಾಗ,

Verse 41

समानीतास्तैश्च साकं सुनंदा नाम ब्राह्मणी । विधवाभ्यागता तत्र तपस्तप्तुं महीतटे

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸುನಂದಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯನ್ನೂ ಕರೆತರಲಾಯಿತು; ಅವಳು ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದು, ನದೀತಟದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು.

Verse 42

सा कृच्छ्राणि पराकांश्च अतिकृच्छ्राणि कुर्वती । ज्यैष्ठे भाद्रपदे चक्रे सावित्र्या द्वे त्रिरात्रिके

ಅವಳು ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಪರಾಕ ಮತ್ತು ಅತಿಕೃಚ್ಛ್ರ ಎಂಬ ತಪೋನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರೀ ವ್ರತದೊಂದಿಗೆ ಎರಡು ತ್ರಿರಾತ್ರ ವ್ರತಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।

Verse 43

मासोपवासं च तथा कार्तिके कुलनंदिनी । सप्तलिंगानि संपूज्य देवीपूजां सदा व्यधात्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಆ ಕುಲನಂದಿನಿ ಮಾಸೋಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಏಳು ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಪೂಜಿಸಿ, ಅವಳು ಸದಾ ದೇವೀಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 44

दर्शे स्नानं तथा चक्रे महीसागरसंगमे । इत्यादिबहुभिस्तैस्तैर्नित्यं नियमपालनैः

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ನದಿ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸ್ನಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು; ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧದ ನಿತ್ಯ ನಿಯಮಪಾಲನೆಗಳಿಂದ,

Verse 45

धूतपापा ययौ लोकमुमायाः कृतस्वागता । अंशेन च तटे तस्मिन्संभूता वटयक्षिणी

ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗಿ ಅವಳು ಉಮಾಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕ ಸ್ವಾಗತವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅದೇ ತಟದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಅಂಶವಾಗಿ ವಟಯಕ್ಷಿಣಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು।

Verse 46

तस्यास्तुष्टो वरं प्रादात्सिद्धलिंगस्थितो हरः । अनभ्यर्च्य य एनां च मत्पूजां प्रकरिष्यति

ಅವಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಸ್ಥ ಹರನು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು—‘ಯಾರು ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದೆ ನನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವನೋ,

Verse 47

तस्य तन्निष्फलं सर्वमित्युक्तं पाल्यमेव मे । तस्मात्प्रपूजयेन्नित्यं वटस्थां वटयक्षिणीम् । पुष्पैर्धूपैस्तु नैवेद्यैर्मंत्रेणानेन भक्तितः

ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ—ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ವಟವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಟಯಕ್ಷಿಣಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ನೈವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ।

Verse 48

सुनंदे नंदनीयासि पूजामेतां गृहाण मे । प्रसीद् सर्वकालेषु मम त्वं वटयक्षिणि

ಓ ಸುನಂದೇ, ನೀನು ಆನಂದದಾಯಿನಿ; ನನ್ನ ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಓ ನನ್ನ ವಟಯಕ್ಷಿಣಿ, ಸರ್ವಕಾಲದಲ್ಲೂ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿರು।

Verse 49

एवं संपूज्य तां नत्वा क्षमाप्य वटयक्षिणीम् । सर्वान्कामानवाप्नोति नरो नारी च सर्वदा

ಈ ರೀತಿ ಅವಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಟಯಕ್ಷಿಣಿಯಿಂದ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದರೆ, ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಸದಾ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 50

विजयश्चापि माहात्म्यमिदं जानन्महामतिः । आनर्च वटवृक्षस्थां भक्तितो वटयक्षिणीम्

ವಿಜಯನೂ ಸಹ—ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು—ವಟವೃಕ್ಷಸ್ಥ ವಟಯಕ್ಷಿಣಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 51

ततः सिद्धांबिकां स्तुत्वा जप्तवानपराजिताम् । महाविद्यां वैष्णवीं तु साधनेन समन्विताम्

ನಂತರ ಅವನು ಸಿದ್ಧಾಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಅಪರಾಜಿತೆಯ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು—ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತ ವೈಷ್ಣವೀ ಮಹಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು।

Verse 52

यस्याः स्मरणमात्रेण सर्वदुःखक्षयो भवेत् । तां विद्यां कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं विप्रपुंगवाः

ಯಸ್ಯಾ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವದುಃಖಕ್ಷಯವಾಗುವುದೋ, ಆ ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಈಗ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರಪುಂಗವರೇ, ಕೇಳಿರಿ.

Verse 53

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय नमोऽनंताय सहस्रशीर्षाय क्षीरोदार्णवशायिने शेषभोगपर्यंकाय गरुडवाहनाय पीतवाससे वासुदेव संकर्षण प्रद्युम्नानिरुद्ध हयशिरो वराह नरसिंह वामन त्रिविक्रम राम राम वरप्रद नमोऽस्तु ते नमोऽ स्तुते असुरदैत्यदानवयक्षराक्षस भूतप्रेतपिशाचकुंभांड सिद्धयोगिनी डाकिनी स्कंदपुरोगमान्ग्रहान्नक्षत्रग्रहांश्चान्यांश्च हन २ दह २ पच २ मथ २ विध्वंसय २ विद्रावय २ शंखेन चक्रेण वज्रेण गदया मुशलेन हलेन भस्मीकुरु सहस्रबाहवे सहस्रचरणायुध जय २ विजय २ अपराजित अप्रतिहत सहस्रनेत्र ज्वल २ प्रज्वल २ विश्वरूप बहुरूप मधुसूदन महावराह महापुरुष वैकुंठ नारायण पद्मनाभ गोविंद दामोदर हृषीकेश सर्वासुरो त्सादन सर्वभूतवशंकर सर्वदुःखप्रभेदन सर्वयंत्रप्रभंजन सर्वनागप्रमर्दन सर्वदेवमहेश्वर सर्वबंधविमोक्षण सर्वाहितप्रमर्दन सर्वज्वरप्रणाशन सर्वग्रह निवारण सर्वपापप्रशमन जनार्दन जनानंदकर नमोऽस्तु ते स्वाहा

ॐ—ಭಗವತೆ ವಾಸುದೇವಾಯ ನಮಃ; ಅನಂತ, ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷ, ಕ್ಷೀರೋದಾರ್ಣವಶಾಯಿ, ಶೇಷಭೋಗಪರ್ಯಂಕಶಾಯಿ, ಗರುಡವಾಹನ, ಪೀತವಾಸಧಾರಿ—ನಮಃ। ವಾಸುದೇವ, ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ; ಹಯಶಿರ, ವರಾಹ, ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ, ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ; ವರಪ್ರದ ರಾಮ ರಾಮ—ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ। ಅಸುರ-ದೈತ್ಯ-ದಾನವ-ಯಕ್ಷ-ರಾಕ್ಷಸ; ಭೂತ-ಪ್ರೇತ-ಪಿಶಾಚ-ಕುಂಭಾಂಡ; ಸಿದ್ಧ-ಯೋಗಿನಿ-ಡಾಕಿನಿ; ಹಾಗೂ ಸ್ಕಂದಪುರೋಗಮ ಗ್ರಹಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲರನ್ನು—ಹನ ಹನ, ದಹ ದಹ, ಪಚ ಪಚ, ಮಥ ಮಥ, ವಿಧ್ವಂಸಯ ವಿಧ್ವಂಸಯ, ವಿದ್ರಾವಯ ವಿದ್ರಾವಯ। ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ವಜ್ರ-ಗದಾ-ಮುಶಲ-ಹಲಗಳಿಂದ ಭಸ್ಮಮಾಡು। ಸಹಸ್ರಬಾಹು, ಸಹಸ್ರಚರಣಾಯುಧಧಾರಿ—ಜಯ ಜಯ, ವಿಜಯ ವಿಜಯ। ಅಪರಾಜಿತ, ಅಪ್ರತಿಹತ, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರ—ಜ್ವಲ ಜ್ವಲ, ಪ್ರಜ್ವಲ ಪ್ರಜ್ವಲ। ವಿಶ್ವರೂಪ, ಬಹುರೂಪ, ಮಧುಸೂದನ, ಮಹಾವರಾಹ, ಮಹಾಪುರುಷ, ವೈಕುಂಠ, ನಾರಾಯಣ, ಪದ್ಮನಾಭ, ಗೋವಿಂದ, ದಾಮೋದರ, ಹೃಷೀಕೇಶ—ಸರ್ವಾಸುರೋತ್ಸಾದನ, ಸರ್ವಭೂತವಶಂಕರ, ಸರ್ವದುಃಖಪ್ರಭೇದನ, ಸರ್ವಯಂತ್ರಪ್ರಭಂಜನ, ಸರ್ವನಾಗಪ್ರಮರ್ಧನ, ಸರ್ವದೇವಮಹೇಶ್ವರ, ಸರ್ವಬಂಧವಿಮೋಚನ, ಸರ್ವಾಹಿತಪ್ರಮರ್ಧನ, ಸರ್ವಜ್ವರಪ್ರಣಾಶನ, ಸರ್ವಗ್ರಹನಿವಾರಣ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಶಮನ—ಹೇ ಜನಾರ್ದನ, ಜನಾನಂದಕರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಸ್ವಾಹಾ।

Verse 54

इमामपराजितां परमवैष्णवीं महाविद्यां जपति पठति शृणोति स्मरति धारयति कीर्तयति न च तस्य वाय्वग्निवज्रोपलाशनिवर्षभयं न समुद्रभयं न ग्रहभयं न च चौरभयं न च श्वापदभयं वा भवेत्

ಈ ಅಪರಾಜಿತ, ಪರಮ ವೈಷ್ಣವೀ ಮಹಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಜಪಿಸುವ, ಪಠಿಸುವ, ಕೇಳುವ, ಸ್ಮರಿಸುವ, ಧರಿಸುವ ಅಥವಾ ಕೀರ್ತಿಸುವವನಿಗೆ—ಗಾಳಿ, ಅಗ್ನಿ, ವಜ್ರ, ಕಲ್ಲು, ಮಿಂಚು, ಭಾರೀ ಮಳೆಯ ಭಯವಿಲ್ಲ; ಸಮುದ್ರಭಯವಿಲ್ಲ, ಗ್ರಹಭಯವಿಲ್ಲ, ಕಳ್ಳಭಯವಿಲ್ಲ, ಕಾಡುಮೃಗಭಯವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 55

क्वचिद्रात्र्यंधकारस्त्रीराजकुलविषोपविषगरदवशीकरण विद्वेषणोच्चाटनवधबंधभयं वा न भवेदेतैर्मंत्रपदैरुदाहृतैर्हृदा बद्धैः संसिद्धपूजितैः

ಈ ಮಂತ್ರಪದಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿ, ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ—ಎಲ್ಲಿಯೂ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂಧಕಾರಭಯ, ಸ್ತ್ರೀಭಯ, ರಾಜಕುಲಭಯ, ವಿಷ/ಉಪವಿಷ/ಗರದಭಯ, ವಶೀಕರಣ-ವಿದ್ವೇಷಣ-ಉಚ್ಚಾಟನಭಯ, ವಧಭಯ ಅಥವಾ ಬಂಧನಭಯ ಉಂಟಾಗದು।

Verse 56

तद्यथा । नमोनमस्तेऽस्तु अभये अनघे अजिते अत्रसिते अमृते अपराजिते पठितसिद्धे स्मरितसिद्ध एकानंशे उमे ध्रुवे अरुंधति सावित्रि गायत्रि जातवेदसि मानस्तोके सरसि सरस्वति धरणि धारिणि सौदामिनि अदिते विनते गौरि गांधारि मातंगि कृष्णे यशोदे सत्यवादिनि ब्रह्मवादिनि कालि कपालिनि सद्योवयवचयनकरि स्थलगतं जलगतमंतरिक्षगतं वा रक्ष २ सर्वभूतभयोपद्रवेभ्यो रक्ष २ स्वाहा

ತದ್ಯಥಾ—“ನಮೋ ನಮಸ್ತೇ; ಹೇ ಅಭಯೇ, ಅನಘೇ, ಅಜಿತೇ, ಅತ್ರಸಿತೇ, ಅಮೃತೇ, ಅಪರಾಜಿತೇ; ಹೇ ಪಠಿತಸಿದ್ಧೇ, ಸ್ಮರಿತಸಿದ್ಧೇ; ಹೇ ಏಕಾನಂಶೇ, ಉಮೇ, ಧ್ರುವೇ, ಅರುಂಧತೀ; ಹೇ ಸಾವಿತ್ರೀ, ಗಾಯತ್ರೀ, ಜಾತವೇದಸೀ; ಹೇ ಮಾನಸ್ತೋಕೇ, ಸರಸಿ, ಸರಸ್ವತೀ; ಹೇ ಧರಣಿ, ಧಾರಿಣಿ, ಸೌದಾಮಿನಿ; ಹೇ ಅದಿತೇ, ವಿನತೇ, ಗೌರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಮಾತಂಗಿ, ಕೃಷ್ಣೇ, ಯಶೋದೇ; ಹೇ ಸತ್ಯವಾದಿನಿ, ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಿ; ಹೇ ಕಾಳಿ, ಕಪಾಲಿನಿ; ಹೇ ಸದ್ಯೋವಯವಚಯನಕರಿ—ಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯದಿಂದ ರಕ್ಷ ರಕ್ಷ; ಸರ್ವಭೂತಜನ್ಯ ಭಯ-ಉಪದ್ರವಗಳಿಂದ ರಕ್ಷ ರಕ್ಷ। ಸ್ವಾಹಾ।”

Verse 57

यस्याः प्रणश्यते पुष्पं गर्भो वा पतते यदि । म्रियंते बालका यस्याः काकवंध्या च या भवेत् । धारयेत इमां विद्यामेभिर्दोषैर्न लिप्यते

ಯಸ್ಯಾ ಸ್ತ್ರೀಯ ರಜಃಸ್ರಾವ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆಯೋ, ಅಥವಾ ಗರ್ಭಪಾತವಾಗಿದೆಯೋ; ಯಸ್ಯಾ ಮಕ್ಕಳು ಮರಣಹೊಂದುತ್ತಾರೋ, ಅಥವಾ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾದರೂ ಜೀವಂತ ಸಂತಾನವಾಗದ ಕಾಕವಂಧ್ಯೆಯಾಗಿದೆಯೋ—ಅವಳು ಈ ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ಈ ದೋಷಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಲೇಶಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 58

रणे राजकुले द्यूते नित्यं तस्य जयो भवेत् । शस्त्र धारयते ह्येषां समरे कांडधारिणी

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಸಹ ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಜಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಂಡಧಾರಿಣಿ (ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ ಶಕ್ತಿ) ಅವರಿಗಾಗಿ ಆಯುಧವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಜಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 59

गुल्मशूलाक्षिरोगाणां नित्यं नाशकरी तथा । शिरोरोगज्वराणां च नाशनी सर्वदेहिनाम्

ಇದು ಗುಲ್ಮ, ಶೂಲ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದೇಹಿಗಳ ಶಿರೋರೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ವರಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 60

तद्यथा । हन २ कालि सर २ कालि सर २ गौरि धम २ गौरि धम २ विद्ये आले ताले माले गंधे वधे पच २ विद्ये नाशय पापं हन् दुःस्वप्नं विनाशय कष्टनाशिनि रजनि संध्ये दुंदुभिनादे मानसवेगे शंखिनि चक्रिणि वज्रिणि शूलिनि अपमृत्युविनाशिनि विश्वेश्वरि द्रविडि द्राविडि केशवदयिते पशुपतिमहिते दुर्द्दमदमिनि शर्वरि किराति मातंगि ओंह्रांह्रंह्रंह्रंक्रांक्रंक्रंक्रंत्वर २ ये मां द्विषति प्रत्यक्षं परोक्षं वा सर्वान्दम २ मर्द्द २ तापय २ पातय २ शोषय २ उत्सादय २ ब्रह्माणि माहेश्वरि वाराहि विनायकि ऐंद्रि आग्नेयि चामुंडे वारुणि प्रचंडविद्योते इंदोपेंद्रभगिनि विजये शांतिस्वस्तिपुष्टिविवर्धिनि कामांकुशे कामदुधे सर्वकामवरप्रदे सर्वभूतेषु वासिनि प्रति विद्यां कुरु २ आकर्षिणि वेशिनि ज्वालामालिनि रमणि रामणि धरणि धारिणि मानोन्मानिनि रक्ष २ वायव्ये ज्वालामालिनि तापनि शोषणि नीलपताकिनि महागौरि महाश्रये महामयूरि आदित्यरश्मि जाह्नवि यमधंटे किणि २ चिंतामणि सुरभि सुरोत्पन्ने कामदुघे यथा मनीषितं कार्यं तन्मम सिध्यतु स्वाहा ओंस्वाहा ओंभूः स्वाहा ओंभुवः स्वाहा ओंस्वः स्वाहा ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहा यत्रैवागतं पापं तत्रैव प्रतिगच्छतु स्वाहा ओंबले महाबले उासिद्धसाधिनि स्वाहा

ತದ್ಯಥಾ—“ಹನ ಹನ! ಹೇ ಕಾಳಿ… ಹೇ ಗೌರಿ… ಹೇ ವಿದ್ಯಾ-ಶಕ್ತಿಯೇ! ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡು, ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ವಿನಾಶಮಾಡು; ಕಷ್ಟನಾಶಿನಿ, ರಜನಿ, ಸಂಧ್ಯೆ, ದುಂದುಭಿನಾದಿನಿ, ಮನೋವೇಗಗಾಮಿನಿ; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ವಜ್ರ-ಶೂಲಧಾರಿಣಿ, ಅಪಮೃತ್ಯುವಿನಾಶಿನಿ, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಿ… ಕೇಶವಪ್ರಿಯೆ, ಪಶುಪತಿಮಹಿತೆ… ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಲಿ ದ್ವೇಷಿಸುವವರನ್ನು ಅಂಧರನ್ನಾಗಿಸು, ಮರ್ಧಿಸು, ದಹಿಸು, ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸು, ಶೋಷಿಸು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲಮಾಡು। ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ, ಮಾಹೇಶ್ವರಿ, ವಾರಾಹಿ, ವಿನಾಯಕಿ, ಐಂದ್ರಿ, ಆಗ್ನೇಯಿ, ಚಾಮುಂಡೆ, ವಾರುಣಿ… ಹೇ ವಿಜಯೇ! ಶಾಂತಿ-ಸ್ವಸ್ತಿ-ಪುಷ್ಟಿವರ್ಧಿನಿ, ಕಾಮಾಂಕುಶೆ, ಕಾಮಧೇನು, ಸರ್ವಕಾಮವರಪ್ರದೆ, ಸರ್ವಭೂತನಿವಾಸಿನಿ—ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಈ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸು; ಆಕರ್ಷಿಣಿ, ವೇಶಿಣಿ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಿನಿ—ರಕ್ಷ ರಕ್ಷ। … ನಾನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ ಕಾರ್ಯ ನನಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ—ಸ್ವಾಹಾ। ಓಂ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಭೂಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಭುವಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಸ್ವಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಭೂರ್ಭುವಃಸ್ವಃ ಸ್ವಾಹಾ। ಯಾವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪಾಪ ಬಂದಿದೆ, ಅಲ್ಲೀಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಲಿ—ಸ್ವಾಹಾ। ಓಂ ಬಲೆ ಮಹಾಬಲೆ, ಅಸಿದ್ಧಸಾಧಿನಿ—ಸ್ವಾಹಾ।”

Verse 61

इतीमां साधयामास वैष्णवीमपरा जिताम् । विजयः संयतो भूत्वा मनोबुद्धिसमाधिभिः

ಇಂತೆ (ಈ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು) ತಿಳಿದು ವಿಜಯನು ವೈಷ್ಣವೀ ಅಪರಾಜಿತಾ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದನು; ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಸಂಯಮಿತನಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿತನಾದನು।

Verse 62

य इमां पठते नित्यं साधनेन विनापि च । तस्यापि सर्वविघ्नानि नश्यंति द्विजपुंगवाः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಯಾರು ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ವಿಶೇಷ ಸಾಧನೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ವಿಘ್ನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.