Adhyaya 43

Verse 1

श्रीनारद उवाच । ततोऽहं पार्थ भूयोऽपि जनानुग्रहकाम्यया । प्रत्यक्षदेवं मार्तंडमत्रानेतुमियेष ह

ಶ್ರೀನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಜನಾನುಗ್ರಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದೇವನಾದ ಮಾರ್ತಂಡ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತರಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದೆನು।

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां यस्मादुडुपो भगवान्रविः । इहामुत्र च कौंतेय विश्वद्धारी रविर्मतः

ಭಗವಾನ್ ರವಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಾರಕ ನೌಕೆಯಂತಿರುವುದರಿಂದ, ಹೇ ಕೌಂತೇಯ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ರವಿಯನ್ನೇ ವಿಶ್ವಧಾರಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 3

ये स्मरंति रविं भक्त्या कीर्तयंति च ये नराः । पूजयंति च ये नित्यं कृतार्थास्ते न संशयः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರವಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಕೀರ್ತಿಸಿ, ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸುವವರು ಕೃತಾರ್ಥರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 4

सूर्यभक्तिपरा ये च नित्यं तद्गतमानसाः । ये स्मरंति सदा सूर्यं न ते दुःखस्य भाजिनः

ಸೂರ್ಯದೇವನ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿರುವವರು, ನಿರಂತರ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರು—ಅವರು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗರು।

Verse 5

भवनानि मनोज्ञानि विविधाभरणाः स्त्रियः । धनं चादृष्टपर्यंतं सूर्यपूजाविधेः फलम्

ಮನೋಹರವಾದ ಮನೆಗಳು, ವಿವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮತ್ತು ಅದೃಷ್ಟ (ಭವಿಷ್ಯ) ಭಾಗ್ಯವರೆಗೂ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಧನ—ಇವು ಸೂರ್ಯಪೂಜಾವಿಧಿಯ ಫಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 6

दुर्लभा भक्तिः सूर्ये वा दुर्लभं तस्य चार्चनम् । दानं च दुर्लभं तस्मै ततो होमश्च दुर्लभः

ಸೂರ್ಯದೇವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ದುರ್ಲಭ, ಅವನ ಅರ್ಚನೆಯೂ ದುರ್ಲಭ; ಅವನ ನಿಮಿತ್ತ ದಾನವೂ ದುರ್ಲಭ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುರ್ಲಭ ಅವನಿಗಾಗಿ ಹೋಮ ಮಾಡುವುದು।

Verse 7

नमस्कारादिसंयुक्तं रविरित्यक्षरद्वयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

ನಮಸ್ಕಾರಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ‘ರವಿ’ ಎಂಬ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರವು ಯಾರ ಜಿಹ್ವಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುವುದೋ, ಅವನ ಜೀವನ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 8

इत्यहं हृदि संचिंत्य माहात्म्यं रविजं महत् । पूर्णं वर्षशतं पार्थ रविं भक्त्या ह्यतोषयम्

ಇಂತೆ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ರವಿಜವಾದ ಈ ಮಹಾನ್ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಾನು ಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಭು ರವಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆನು।

Verse 9

जपेन सुविशुद्धेन च्छन्दसां वायुभोजनः । ततः खाद्द्वितीयां मूर्तिं कृत्वा योगबलाद्विभुः

ಛಂದಸ್ಸಿನ ಅತಿ ಶುದ್ಧ ಜಪದಿಂದ, ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಆ ವಿಭುವು ದ್ವಿತೀಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು।

Verse 10

तेजसा दुर्दृशो भास्वान्प्रत्यक्षः समजायत

ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ದಹಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡಲು ದುರ್ಳಭನಾದ ಭಾಸ್ವಾನ್ (ಸೂರ್ಯದೇವ) ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 11

तमहं प्रांजलिर्भूत्वा नमस्कृत्य रविं प्रभुम् । सामभिर्विविधैर्देवं पर्यतोषयमीश्वरम्

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಪ್ರಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತು, ಪ್ರಭು ರವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿವಿಧ ಸಾಮಗಾನಗಳಿಂದ ಆ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆನು।

Verse 12

तुष्टो मामाह वरदो देवर्षे सुचिरं त्वया । तपसाराधितोऽस्मीति वरं वृणु यथेप्सितम्

ತೃಪ್ತನಾದ ವರದ ಪ್ರಭುವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ! ನೀನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೀ; ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊ।”

Verse 13

इत्युक्तोऽहं लोकनाथं प्रांजलिः प्रास्तुवं वचः । यदि तुष्टो भवान्मह्यं यदि देयो वरो मम

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ನಾನು ಪ್ರಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಲೋಕನಾಥನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹೇಳಿದೆನು—“ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಯೋಗ್ಯವೆಂದರೆ…”

Verse 14

ततस्ते कामरूपे या कला नाथ प्रवर्तते । राजवर्धनराज्ञा याऽराधिता च जनैः पुरा

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ನಾಥಾ! ಕಾಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಲೆ—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜವರ್ಧನರಾಜನೂ ಜನರೂ ಆರಾಧಿಸಿದ ಆ ಶಕ್ತಿ—ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿರಲಿ।

Verse 15

तया च कलया भानो सदात्र स्थातुमर्हसि । ततस्तथेति देवेन प्रोक्ते तुष्टेन भारत

ಹೇ ಭಾನು! ಆ ಕಲೆಯೊಂದಿಗೇ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಲು ಯೋಗ್ಯನು. ಆಗ, ಹೇ ಭಾರತ, ತೃಪ್ತನಾದ ದೇವನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ನುಡಿದನು।

Verse 16

अस्थापयमहं सूर्यं भट्टादित्याभिधानकम् । भट्टेनस्थापितं यस्मान्मया तस्माद्रविर्जगौ

ನಾನು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ‘ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ. ಆ ರವಿ ನನ್ನ—ಭಟ್ಟನ—ಹಸ್ತದಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಆ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 17

ततः संपूज्य तं पुष्पैः कृतावेशमहं रविम् । भक्त्युद्रेकाप्लुतांगोऽथ स्तुतिमेतामथाचरम्

ನಂತರ ನಾನು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆ ರವಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಭಕ್ತಿಯ ಉತ್ಕಟತೆಯಿಂದ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಆಪ್ಲುತವಾಗಿ, ನಾನು ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ।

Verse 18

सर्ववेदरहस्यैश्च नामभिश्च शताष्टभिः । सप्तसप्तिरचिंत्यात्मा महाकारुणिकोत्तमः

ಸರ್ವವೇದರಹಸ್ಯರೂಪವಾದ ನೂರ ಎಂಟು ನಾಮಗಳಿಂದ ನಾನು ಆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದೆ—ಅವನು ಸಪ್ತಸಪ್ತಿ, ಅಚಿಂತ್ಯಸ್ವರೂಪಿ, ಮಹಾಕಾರುಣ್ಯದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಮೂರ್ತಿ।

Verse 19

संजीवनो जयो जीवो जीवनाथो जगत्पतिः । कालाश्रयः कालकर्ता महायोगी महामतिः

ಅವನೇ ಸಂಜೀವನ, ಅವನೇ ಜಯ, ಅವನೇ ಜೀವವೇ; ಜೀವನಾಥ, ಜಗತ್ಪತಿ. ಕಾಲಾಶ್ರಯ, ಕಾಲಕರ್ತ—ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮಹಾಮತಿ॥

Verse 20

भूतांतकरणो देवः कमलानन्दनन्दनः । सहस्रपाच्च वरदो दिव्यकुण्डलमण्डितः

ಆ ದೇವನು ಭೂತಗಳ ಭೀತಿಯನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವವನು; ಕಮಲಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ಆನಂದದ ನಂದನಸ್ವರೂಪ. ಸಹಸ್ರಕಿರಣ, ವರದಾತ, ದಿವ್ಯ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಮಂಡಿತನು॥

Verse 21

धर्मप्रियोचितात्मा च सविता वायुवाहनः । आदित्योऽक्रोधनः सूर्यो रश्मिमाली विभावसुः

ಅವನು ಧರ್ಮಪ್ರಿಯ, ಯುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಉದಾತ್ತ ಸ್ವಭಾವದವನು; ವಾಯುವಾಹನ ಸವಿತೃ. ಅವನು ಆದಿತ್ಯ, ಕ್ರೋಧರಹಿತ; ರಶ್ಮಿಮಾಲೀ ಸೂರ್ಯ—ವಿಭಾವಸು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು॥

Verse 22

दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः

ಅವನು ದಿನಕೃತ್, ದಿನದ ಅಂಧಕಾರಹರ; ಮೌನಿಮುನಿ. ಶುಭರಥಿ, ರಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ರಾಜ್ಞೀಶಕ್ತಿಯ ಪತಿ, ಸ್ವರ್ಣರೇತಸ್ (ಸುವರ್ಣ ತೇಜಸ್ಸು)ಧಾರಿ; ಪೂಷಾ ಪೋಷಕ, ತ್ವಷ್ಟಾ ದಿವ್ಯ ಶಿಲ್ಪಿ, ದಿವಾಕರನು॥

Verse 23

आकाशतिलको धाता संविभागी मनोहरः । प्रज्ञः प्रजापतिर्धन्यो विष्णुः श्रीशो भिषग्वरः

ಅವನು ಆಕಾಶತಿಲಕ, ಧಾತಾ ಪೋಷಕ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಭಾಗಿಸಿ ನೀಡುವವನು, ಮನೋಹರನು. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಧನ್ಯ; ವಿಷ್ಣು, ಶ್ರೀಶ, ಭಿಷಗ್ವರ—ಪರಮ ವೈದ್ಯನು॥

Verse 24

आलोककृल्लोकनाथो लोकपालनमस्कृतः । विदिताशयश्च सुनयो महात्मा भक्तवत्सलः

ಅವನು ಆಲೋಕಕರ್ತ, ಲೋಕನಾಥ, ಲೋಕಪಾಲರಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕೃತ; ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯಾಶಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ಸನ್ಮಾರ್ಗದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ; ಮಹಾತ್ಮ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು।

Verse 25

कीर्तिकीर्तिकरो नित्यो रोचिष्णुः कल्मषापहः । जितानन्दो महावीर्यो हंसः संहारकारकः

ಅವನು ಕೀರ್ತಿಯೇ, ಕೀರ್ತಿದಾತ; ನಿತ್ಯ; ದೀಪ್ತಿಮಾನ; ಕಲ್ಮಷಾಪಹ; ಆನಂದದಿಂದ ಶೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು; ಮಹಾವೀರ್ಯ; ಶುದ್ಧ ಹಂಸಸ್ವರೂಪ; ಯಥಾಕಾಲ ಸಂಹಾರಕಾರಕ ಶಕ್ತಿ।

Verse 26

कृतकृत्यः सुसंगश्च बहुज्ञो वचसां पतिः । विश्वपूज्यो मृत्युहारि घृणी धर्मस्य कारणम्

ಅವನು ಕೃತಕೃತ್ಯನು, ಇತರರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವವನು; ಸತ್ಸಂಗಸ್ವರೂಪ; ಬಹುಜ್ಞ/ಸರ್ವಜ್ಞ; ವಚನಗಳ ಪತಿ; ವಿಶ್ವಪೂಜ್ಯ; ಮೃತ್ಯುಭಯಹಾರಿ; ಘೃಣೀ—ಕರುಣಾಮಯ ದೀಪ್ತಿ; ಧರ್ಮದ ಕಾರಣ।

Verse 27

प्रणतार्तिहरोऽरोग आयुष्यमान्सुखदः सुखी । मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो व्रती व्रतफलप्रदः

ಅವನು ಶರಣಾಗತರ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವವನು; ನಿರೋಗಿ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಪ್ರದ; ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ದಾತ; ಸುಖದಾತ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಸುಖಸ್ವರೂಪ; ಮಂಗಳಮಯ; ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ; ವ್ರತೀ; ವ್ರತಫಲಪ್ರದಾತ।

Verse 28

शुचिः पूर्णो मोक्षमार्गदाता भोक्ता महेश्वरः । धन्वंतरिः प्रियाभाषी धनुर्वेदविदेकराट

ಅವನು ಶುಚಿ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ; ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗದಾತ; ಯಜ್ಞಭೋಗಗಳ ಭೋಕ್ತ; ಮಹೇಶ್ವರ; ಧನ್ವಂತರಿ—ಲೋಕವೈದ್ಯ; ಪ್ರಿಯಭಾಷಿ; ಧನುರ್ವೇದವಿದ್ ಏಕರಾಟ್—ಅದ್ವಿತೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮ।

Verse 29

जगत्पिता धूमकेतुर्विधूतो ध्वांतहा गुरुः । गोपतिश्च कृतातिथ्यः शुभाचारः शुचिप्रियः

ಅವನೇ ಜಗತ್ಪಿತ; ಧೂಮಕೇತು-ಧ್ವಜಸಮಾನ ತೇಜಸ್ವಿ; ಪಾಪವನ್ನು ವಿಧೂತಗೊಳಿಸಿ ದೂರಮಾಡುವವನು; ಅಂಧಕಾರಹಂತ; ಗುರು; ಗೋಪತಿ—ಗೋವಿನ ಸ್ವಾಮಿ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಕ; ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರಕ; ಶುಭಾಚಾರಿ, ಶುಚಿಪ್ರಿಯನು।

Verse 30

सामप्रियो लोकबन्धुर्नैकरूपो युगादिकृत् । धर्मसेतुर्लोकसाक्षी खेटतऋ सर्वदः प्रभुः

ಅವನು ಸಾಮಗಾನಪ್ರಿಯ; ಲೋಕಬಂಧು; ಅನೇಕರೂಪಧಾರಿ; ಯುಗಾದಿಕೃತ್; ಧರ್ಮಸೇತು; ಲೋಕಸಾಕ್ಷಿ; ದೀಪ್ತ ಚಕ್ರ (ಖೇಟ) ಧರಿಸುವವನು; ಸರ್ವದಾತ, ಪ್ರಭು।

Verse 31

मयैवं संस्तुतो भानुर्नाम्नामष्टशतेन च । तुष्यतां सर्वलोकानां सर्वलोकप्रियो विभुः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಭಾನುವನ್ನು ನೂರ ಎಂಟು ನಾಮಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದೆನು; ಸರ್ವವ്യാപಿ, ಸರ್ವಲೋಕಪ್ರಿಯನಾದ ಆ ವಿಭು—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ—ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ।

Verse 32

इत्येवं संस्तवात्प्रीतो भास्करो मामवोचत । सदात्र कलया स्थास्ये देवर्षे त्वत्प्रियेप्सया

ಈ ಸ್ತವದಿಂದ ಪ್ರೀತನಾದ ಭಾಸ್ಕರನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವರ್ಷಿ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲೆಂದು ಬಯಸಿ, ನಾನು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಲಾ (ಅಂಶ-ತೇಜಸ್ಸು) ಸಹಿತ ವಾಸಿಸುವೆನು।”

Verse 33

यो मामत्र महाभक्त्या भट्टादित्यं प्रपूजयेत् । सहस्रशः का मरूपे संपूज्याप्नोति तत्फलम्

ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ‘ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರು ಕಾಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಬಾರಿ ಪೂಜಿಸಿದ ಫಲವನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 34

मामुद्दिश्य च यो विप्रः स्वल्पं वा यदि वा बहु । दास्यतेऽत्राक्षयं तच्च ग्रहीष्ये करजं यथा

ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಲಿ ಬಹುವಾಗಲಿ ದಾನ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ದಾನ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕರದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 35

रक्तोत्पलैश्च कह्लारैः केसरैः करवीरकैः । शतत्रयैर्महाप्दमै रविवारेण मानवः

ರಕ್ತೋತ್ಪಲ, ಕಹ್ಲಾರ (ನೀಲೋತ್ಪಲ), ಕೇಸರ, ಕರವೀರ ಪುಷ್ಪಗಳು ಹಾಗೂ ಮೂರು ನೂರು ಮಹಾಪದ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ—ರವಿವಾರ ಮಾನವನು (ನನ್ನ) ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 36

सप्तम्यामथ षष्ठ्यां वा येऽर्चयिष्यंति मामिह । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांतान्प्राप्स्यति निश्चितम्

ಇಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಷಷ್ಠಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು, ಅವರು ಬೇಡುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

दर्शनान्मम भक्त्या च नाशो व्याधिदरिद्रयोः । प्रणामात्स्वर्गमाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च नित्यशः

ನನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ರೋಗ ಮತ್ತು ದಾರಿದ್ರ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಣಾಮದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ ಮೋಕ್ಷವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 38

अभक्तिं यश्च कर्ता मे स गच्छेन्निश्चिंतं क्षयम् । अष्टोत्तरशतं नाम ममाग्रे यत्त्वयेरितम्

ನನ್ನ प्रति ಅಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಅವಮಾನ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ನೀನು ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ನನ್ನ ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ಶತನಾಮಗಳು—

Verse 39

त्रिकालमेककालं वा पठतः श्रृणुयत्फलम् । कीर्तिमान्सुभगो विद्वान्सुसुखी प्रियदर्शनः

ಇದನ್ನು ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರ ಬಾರಿ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಪಠಿಸುವವನು ಅಥವಾ ಶ್ರವಣಿಸುವವನು ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು—ಅವನು ಕೀರ್ತಿಮಾನ, ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತ, ವಿದ್ಯಾವಂತ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಖಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯದರ್ಶನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

भवेद्वर्षशतायुश्च सर्वरोगविवर्जितः । यस्त्विदं श्रृणुयान्नित्यं पठेद्वा प्रयतः शुचिः

ಯಾವನು ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶತವರ್ಷಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

अक्षयं स्वल्पमप्यन्नं भवेत्तस्योपसाधितम् । विजयी च भवेन्नित्यं तथा जातिस्मरो भवेत्

ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನವೂ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ನಿತ್ಯ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

तस्मादेतत्त्वया जाप्यं परं स्वस्त्ययनं महत् । तथा ममाग्रे कुंडं च कुरु स्नानार्थमुत्तमम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಈ ಪರಮ ಹಾಗೂ ಮಹತ್ತಾದ ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕುಂಡವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸು।

Verse 43

कामरूपकला यत्र तत्र कुंडं वने भवेत् । एवं दत्त्वा वरान्भानुस्तत्रैवां तरधीयत

ಕಾಮರೂಪಶಕ್ತಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಂಡವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು; ಹೀಗೆ ವರಗಳನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ) ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನನಾದನು।

Verse 44

ततो भास्करवाक्येन सिद्धेशस्य च सव्यतः । वनमध्ये मया कुंडं कृतं दर्भशलाकया

ಆಮೇಲೆ ಭಾಸ್ಕರನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರವಾಗಿ, ಸಿದ್ಧೇಶನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ದರ್ಭಶಲಾಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆನು।

Verse 45

कामरूपभवं कुंडं वृक्षास्ते चापि भारत । संलीनास्तन्महाश्चर्यं ममाजायत चेतसि

ಹೇ ಭಾರತ! ಕಾಮರೂಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಕುಂಡವೂ, ಆ ವೃಕ್ಷಗಳೂ ಸಹ ಒಂದಾಗಿ ಲೀನವಾದಂತಾಯಿತು; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 46

माघमासस्य शुक्लायां सप्तम्यां स्त्री नरोऽपि वा । स्नानं कुंडे शुभं कृत्वा भट्टादित्यं प्रपश्यति

ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ, ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಶುಭಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯ (ಸೂರ್ಯದೇವ)ನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

तस्यानंतं भवेत्पुण्यं रथं यश्च प्रपूजयेत् । रथयात्रां च कुरुते यस्मिन्यस्मिन्नसौ पथि

ಆ ರಥವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವನಿಗೆ ಅನಂತ ಪುಣ್ಯವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದು ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೋ, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವವನಿಗೂ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 48

ये च पश्यंति लोकास्ते धन्याः सर्वे न संशयः । पुत्रधान्यधनैर्युक्ता नीरुजस्तेजसाऽन्विताः

ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಧನ್ಯರು—ಪುತ್ರ, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಧನದಿಂದ ಯುಕ್ತರು, ನಿರೋಗಿಗಳು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅನ್ವಿತರು।

Verse 49

भविष्यंति नरास्ते ये कारयंति रथोत्सवम् । गंगादिसर्वतीर्थेषु यत्फलं कीर्तितं बुधैः

ರಥೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿಸಿ ಪ್ರಾಯೋಜಿಸುವ ಪುರುಷರು, ಗಂಗಾದಿ ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ-ಪೂಜೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ಫಲವನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 50

भट्टादित्यस्य कुंडे च तत्फलं सप्तमीदिने । तत्र कुंडे च यः स्नात्वा सूर्यार्घ्यं प्रयच्छति । कपिला गोशतस्यासौ दत्तस्य फलमश्नुते

ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯನ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಮೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ। ಅಲ್ಲಿ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ನೂರು ಕಪಿಲ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 51

अर्जुर उवाच । वासुदेवादयः सर्वे वदंत्येवं महामुने

ಅರ್ಜುರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ, ವಾಸುದೇವ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

भास्करार्घं विना पातः कृतं सर्वं च निष्फलम् । तस्याहं श्रोतुमिच्छामि विधिं विधिविदां वर

ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಠವೂ ವ್ರತಾದಿಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತವೆ। ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಧಿವಿದಾಂವರ, ಅದರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 53

नारद उवाच । यथा ब्रह्मादयो देवा यच्छंत्यर्घं महात्मने । भास्कराय श्रृणु त्वं तं विधिं सर्वाघनाशनम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೀನು ಕೇಳು; ಅದು ಸರ್ವ ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ।

Verse 54

प्रथमं तावत्प्रत्युषे उदिते सूर्ये शुचिर्भूत्वा गोमयकृतमंडलस्योपरि रक्तचंदनेन मंडलकं कृत्वा ततस्ताम्रपात्रे रक्तचंदनोदकश्वेतचंदनादिद्रव्यैः प्रपूरणं कृत्वा तन्मध्ये हेमाक्षतदूर्वादधिसर्पीषि परिक्षिप्य स्थापयेत्

ಮೊದಲು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಗೋಮಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಂಡಲದ ಮೇಲೆ ರಕ್ತಚಂದನದಿಂದ ಸಣ್ಣ ಮಂಡಲಕವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ನಂತರ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಚಂದನಯುಕ್ತ ಜಲ ಹಾಗೂ ಶ್ವೇತಚಂದನಾದಿ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ತುಂಬಿ, ಅದರೊಳಗೆ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣ ಅಕ್ಷತ, ದೂರ್ವಾ, ದಧಿ ಮತ್ತು ಘೃತವನ್ನು ಛಿಟಕಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 55

स्वशरीरमालभेत् अनेन मंत्रेण । ओंखखोल्काय नमः । सप्तवारानुच्चार्य स्थातव्यम् । तेन शुद्धिरुपसंजायते देहस्यार्चार्हता भवति । पश्चादासनस्थं देवं सवितारं मंडलमध्ये द्वादशात्मकं सुरादिभिः संपूज्यमानं ध्यात्वा पूर्वोक्तमर्घपात्रं शिरसि कृत्वा भूमौ जानुनी निपात्य सूर्याभिमुखस्तद्गतमनाभूत्वार्घमंत्रमुदाहरेत् । तदुच्यते सूर्यवक्त्राद्विनिर्गतमिति

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ/ಲೇಪಿಸಬೇಕು—“ಓಂ ಖಖೋಲ್ಕಾಯ ನಮಃ।” ಅದನ್ನು ಏಳು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ದೇಹಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಿ, ದೇಹ ಅರ್ಚನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮಂಡಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸನಸ್ಥನಾದ ದ್ವಾದಶಾತ್ಮಕ ದೇವ ಸವಿತೃನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ; ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಅರ್ಘ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ಸೂರ್ಯಾಭಿಮುಖನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಘ್ಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—ಅದು ಸೂರ್ಯನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 56

यस्योच्चारणशब्देन रथं संस्थाप्य भास्करः । प्रतिगृह्णाति चैवार्घ्यं वरमिष्टं च यच्छति

ಯಾವುದರ ಉಚ್ಚಾರಣಧ್ವನಿಮಾತ್ರದಿಂದ ಭಾಸ್ಕರನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

ओंयस्याहुः सप्त च्छंदांसि रथे तिष्ठंति वाजिनः । अरुणः सारथिर्यस्य रथवाहोऽग्रतः स्थितः

ಓಂ. ಅವನ ರಥದಲ್ಲಿ ಏಳು ವೈದಿಕ ಛಂದಸ್ಸುಗಳೇ ಅಶ್ವರূপವಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅರುಣನು ಅವನ ಸಾರಥಿ, ರಥವನ್ನು ನಡೆಸುವವನಾಗಿ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

जया च विजया चैव जयंती पापनाशनी । इडा च पिंगला चैव वहंतोऽश्वमुखास्तथा

ಜಯಾ ಮತ್ತು ವಿಜಯಾ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಪನಾಶಿನಿ ಜಯಂತೀ; ಅದೇ ರೀತಿ ಇಡಾ ಮತ್ತು ಪಿಂಗಲಾ—ಇವರೂ ವಹಿಸುವವರು, ಅಶ್ವಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು.

Verse 59

डिंडिश्च शेषनागश्च गणाध्यक्षस्तथैव च । स्कंदरेवंततार्क्ष्याश्च तथा कल्माषपक्षिणौ

ಡಿಂಡಿ, ಶೇಷನಾಗ ಮತ್ತು ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಕಂದ, ರೇವಂತ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ; ಹಾಗೂ ಕಲ್ಮಾಷ ಎಂಬ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಈ ಪರಿಕರದಲ್ಲಿ ಆವಾಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

राज्ञी च निक्षुभा देवी ललिता चैव संज्ञिका । तथा यज्ञभुजो देवा ये चान्ये परिकीर्तिताः

ರಾಜ್ಞೀ, ನಿಕ್ಷುಭಾ ದೇವಿ, ಲಲಿತಾ ಎಂಬ ನಾಮಪ್ರಸಿದ್ಧೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಯಜ್ಞಭುಜ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರವಾಗಿ ಪರಿಕೀರ್ತಿತರಾದವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಆವಾಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

एभिः परिवृतो योऽसावधरोत्तरवासिभिः । तमहं लोककर्तारमाह्वयामि तमोपहम्

ಅಧೋ-ಊರ್ಧ್ವ ಲೋಕವಾಸಿಗಳಾದ ಇವರಿಂದ ಪರಿವೃತನಾದ ಆ ಲೋಕಕರ್ತನನ್ನು, ತಮೋನಾಶಕನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ಆವಾಹಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 62

अम्मयो भगवान्भानुरमुं यज्ञं प्रवर्तयन् । इदमर्घ्यं च पाद्यं च प्रगृहाण नमोनमः

ಹೇ ಅಮೃತಮಯನಾದ ಭಗವಾನ್ ಭಾನು! ಈ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪ್ರವર્તಿಸುವವನೇ—ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನೂ ಈ ಪಾದ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು. ನಮೋ ನಮಃ।

Verse 63

आवाहनम् । सहस्रकिरण वरद जीवनरूप ते नमः । इति सांनिध्यकरणम् ओंवषट् इत्युच्चार्य सूर्यस्य चरणयुगलं पश्यन् भुवि पद्म्यां पात्रीं निर्वापयेत् पाद्यं तदुच्यते । एवं पाद्यं दत्त्वा बद्धांजलिः सुस्वागतमिति कुर्यात् । स्वागतं भगवन्नेहि मम प्रसादं विधाय आस्यताम् । इह गृहाण पूजां च प्रसादं च धिया कुरु । तिष्ठ त्वं तावदत्रैव यावत्पूजां करोम्यहम्

ಆವಾಹನ—“ಸಹಸ್ರಕಿರಣ, ವರದ, ಜೀವನರೂಪ! ತೇ ನಮಃ” ಎಂದು ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ “ಓಂ ವಷಟ್” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನ ಚರಣಯುಗಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾದ ಪದ್ಮಚಿಹ್ನಿತ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ಸುರಿಯಬೇಕು—ಇದನ್ನೇ ಪಾದ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿ “ಸುಸ್ವಾಗತಂ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು—“ಸ್ವಾಗತಂ ಭಗವನ್! ಬಾ; ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡಿ ಆಸನವನ್ನು ಅಧಿಷ್ಠಿಸು. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಶುಭಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಿಸು. ನಾನು ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ತಾವೇ ತಿಷ್ಠಿಸು.”

Verse 64

एवं विज्ञापनं दद्यादनेन मंत्रेण कमलासनम् । तत्कमलासनं कमलनंदन उपाविशति । आसन उपविष्टस्य शेषां पूजां नियोजयेत् अनेन विधानेन । ओंसोममूर्तिक्षीरोदपतये नमः । इति क्षीरादिस्नपनम् । ओंभास्कराय नीरव सिने नमः । इति जलस्नानम् ततो वासोयुगं शुभ्रं दद्यात् अनेन मंत्रेण । इदं वासोयुगं सूर्य गृहाण कृपया मम । कटिभूषणमेकं ते द्वितीयं चांगप्रावरणम्

ಹೀಗೆ ವಿನಯವಿಜ್ಞಾಪನೆ ಮಾಡಿ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕಮಲಾಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಕಮಲನಂದನನಾದ ಸೂರ್ಯಭಗವಾನ್ ಆ ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಉಪವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ ಆಸನಸ್ಥನಾದ ಬಳಿಕ ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಉಳಿದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ‘ಓಂ ಸೋಮಮೂರ್ತಿಕ್ಷೀರೋದಪತಯೇ ನಮಃ’—ಇಂತೆ ಕ್ಷೀರಾದಿ ಸ್ನಪನ. ‘ಓಂ ಭಾಸ್ಕರಾಯ ನೀರವ-ಶಾಂತಯೇ ನಮಃ’—ಇಂತೆ ಜಲಸ್ನಾನ. ನಂತರ ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—‘ಹೇ ಸೂರ್ಯಾ! ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನಿಂದ ಈ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಒಂದು ಕಟಿಭೂಷಣಕ್ಕೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಗಪ್ರಾವರಣಕ್ಕೆ।’

Verse 65

ततो यज्ञोपवीतं दद्यात् अनेन मंत्रेण । सूत्रतंतुमयं शुद्धं पवित्रमिदमुत्तमम् । यज्ञोपवीतं देवेश प्रगृहाण नमोऽस्तु ते

ನಂತರ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—‘ಶುದ್ಧ ಸೂತ್ರತಂತುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಈ ಉತ್ತಮ, ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ; ಹೇ ದೇವೇಶ! ಸ್ವೀಕರಿಸು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.’

Verse 66

ततो यथाशक्ति श्वेतमुकुटमुद्रिकादिभूषणानि दद्यात् अनेन मंत्रेण । मुकुटो रत्ननद्धोऽयं मुद्रिकां भूषणानि च । अलंकारं गृहणेमं मया भक्त्या समर्पितम्

ನಂತರ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಶ್ವೇತ ಮುಕುಟ, ಉಂಗುರಗಳು ಮೊದಲಾದ ಭೂಷಣಗಳನ್ನು ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—‘ಈ ಮುಕುಟ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಜಡಿತವಾಗಿದೆ; ಉಂಗುರಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ. ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಅಲಂಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.’

Verse 67

एवमलंकारं निवेद्य पश्चात्केशरकुंकुमकर्पूररक्तचंदनमिश्रमनुलेपनं दद्यात्

ಹೀಗೆ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಕೇಸರ, ಕುಂಕುಮ, ಕರ್ಪೂರ ಮತ್ತು ರಕ್ತಚಂದನ ಮಿಶ್ರಿತ ಸುಗಂಧ ಅನುಲೇಪನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 68

ओंतवातिप्रिय वृक्षाणां रसोऽयं तिग्मदीधिते । स तवैवोचितः स्वामिन्गृहाण कृपया मम

ಓಂ। ಹೇ ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣಧರ ಪ್ರಭು, ತಿಗ್ಮದೀಧಿತೇ! ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ಈ ರಸ; ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನಗೇ ಯೋಗ್ಯ. ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ! ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನಿಂದ ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು।

Verse 69

ततश्चंपकजपाकरवीरकर्णककेसरकोकनदादिभिः पूजां कुर्यात्

ಅನಂತರ ಚಂಪಕ, ಜಪಾ, ಕರವೀರ, ಕರ್ಣಿಕಾ, ಕೇಸರ, ಕೋಕನದಾದಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 70

ओंवनस्पतिरसो दिव्यो गंधाढ्यो गंध उत्तमः । आहारः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

ॐ ಈ ಧೂಪವು ವನಸ್ಪತಿಗಳ ದಿವ್ಯ ಸಾರ; ಸುಗಂಧದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪರಿಮಳವುಳ್ಳದು; ಇದು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಆಹಾರ—ಈ ಧೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ।

Verse 71

शल्लकीधूपमंत्रः । ततः पायसादिनिष्पन्नं नैवेद्यं निवेदयेदनेन मंत्रेण । नैवेद्यममृतं सर्वभूतानां प्राणवर्धनम् । पूर्णपात्रे मया दत्तं प्रतिगृह्ण प्रसीद मे

ಇದು ಶಲ್ಲಕೀ-ಧೂಪ ಮಂತ್ರ. ಅನಂತರ ಪಾಯಸಾದಿಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—“ಈ ನೈವೇದ್ಯ ಅಮೃತಸಮಾನ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಪ್ರಾಣವರ್ಧಕ. ಪೂರ್ಣ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನೀಡಿದುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಿ.”

Verse 72

ततः शौचोदकतांबूलदीपारार्तिकशीतलिकापुनः पूजादि निवेद्य यथाशक्त्या स्तुत्वा सुकृतं दुष्कृतं वा क्षमस्वेति प्रोच्य विसर्जयेत् । ततो भूयो नमस्य हेमवस्त्रोपवीतालंकारान् ब्राह्मणाय निवेद्य निर्माल्यं संहृत्यांभसि निक्षिपेत्

ನಂತರ ಶೌಚೋದಕ, ತಾಂಬೂಲ, ದೀಪ, ಆರಾರ್ತಿಕ, ಶೀತಲಿಕಾ ಹಾಗೂ ಪುನಃಪೂಜಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸ್ತುತಿಸಿ “ನನ್ನಿಂದ ನಡೆದ ಸುಕೃತವಾಗಲಿ ದುಷ್ಕೃತವಾಗಲಿ ಕ್ಷಮಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣ, ವಸ್ತ್ರ, ಉಪವೀತ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿ; ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡಬೇಕು।

Verse 73

इत्यर्घ्यदानविधिः य एवं भास्करायार्घ्यं मूर्तौ मंडलकेऽपि वा । नित्यं निवेदयेत्प्रातः स्याद्रवेरात्मवत्प्रियः

ಇದು ಅರ್ಘ್ಯದಾನ ವಿಧಿ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ—ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿಯೂ—ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ರವಿಗೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮದಂತೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 74

अनेन विधिना कर्णो भास्करार्घ्यं प्रयच्छति । ततः सूर्यस्य पार्थासावात्मवद्वल्लभो मतः

ಈ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕರ್ಣನು ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದಕಾರಣ ಪೃಥಾಪುತ್ರನಾದ ಅವನು ಸೂರ್ಯದೇವನಿಗೆ ಆತ್ಮಸಮಾನವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನೆಂದು ಗಣ್ಯನು.

Verse 75

अशक्तश्चेन्नित्यमेकमर्घ्यं दद्याद्दिवाकृते । ततोऽत्र रथसप्तम्यां कुंडे देयः प्रयत्नतः

ಯಾರಾದರೂ ಅಶಕ್ತನಾದರೆ ನಿತ್ಯವೂ ದಿವಾಕರನಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೇ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ. ಆದರೆ ಈ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ರಥಸಪ್ತಮಿಯಂದು ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 76

अश्वमेधफलं प्राप्य सूर्यलोक मवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्योऽर्घोऽत्र भारत

ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಸೂರ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಭಾರತ, ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 77

एवंविधस्त्वसौ देवो भट्टादित्योऽत्र तिष्ठति । भूयानतोऽपि बहुशः पापहा धर्मवर्धनः

ಇಂತಹ ದೇವನು—ಭಟ್ಟಾದಿತ್ಯನು—ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಮಹತ್ತರ ಫಲ ನೀಡಿ, ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 78

दिव्यमष्टविधं चात्र सद्यः प्रत्ययकारकम् । पापानां चोपभुक्तं हि यथा पार्थ हलाहलम्

ಇಲ್ಲಿ ‘ದಿವ್ಯ’ವೆಂಬ ಎಂಟು ವಿಧದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿವೆ; ಅವು ತಕ್ಷಣವೇ ಸತ್ಯನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ—ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಹಾಲಾಹಲ ವಿಷವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ನಿರ್ವಿಷಗೊಂಡಂತೆ.