Adhyaya 31

Verse 1

नारद उवाच । ते चैनं योज्य चाशीर्भिरयाचंत वरं गुहम् । एष एव वरोऽस्माकं यत्पापं तारकं जहि

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಅವನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ಅವರು ಗುಹನ ಬಳಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದರು: “ನಮಗೆ ಇದೇ ವರ—ಆ ಪಾಪಿ ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು.”

Verse 2

एवमस्त्विति तानुक्त्वा योगोयोग इति ब्रुवन् । तारकारिमहातेजा मयूरं चाध्यरोहत

ಅವರಿಗೆ “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, “ಯೋಗೋ-ಯೋಗ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ತಾರಕಾಸುರವೈರಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಸ್ವಾಮಿ ಮಯೂರದ ಮೇಲೆ ಅಧಿರೋಹಿಸಿದನು।

Verse 3

शक्तिहस्तो विनद्याथ गुहो देवांस्तदाब्रवीत् । यद्यद्य तारकं पापं नाहं हन्मि सुरोत्तमाः

ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಗುಹನು ಗರ್ಜಿಸಿ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುರೋತ್ತಮರೇ! ಇಂದು ನಾನು ಆ ಪಾಪಿ ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸದಿದ್ದರೆ…”

Verse 4

गोब्राह्मणावमन्तॄणां ततो यामि गतिं स्फुटम् । एवं तेन प्रतिज्ञाते शब्दोऽतिसुमहानभूत्

“…ಅಂದರೆ ನಾನು ಗೋ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರ ಗತಿಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುವೆನು.” ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅತಿಮಹಾ ಘೋಷ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 5

योगोयोग इति प्राहुराज्ञया शरजन्मनः । अरजो वाससी रक्ते वसानः पार्वतीसुतः

ಶರಜನ್ಮನಾದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ “ಯೋಗೋ-ಯೋಗ” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಪಾರ್ವತೀಸುತನು ಮಲಿನರಹಿತ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 6

अथाग्रे सर्वदेवानां स्थितो वीरो ययौ मुदा । तस्य केतुरलं भाति चरणायुधशोभितः

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ವೀರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು. ಪಾದಾಯುಧದ ಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಅವನ ಧ್ವಜವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 7

चरणाभ्यां चरणाभ्यां गिरीञ्छक्तो यो विदारयितुं रणे । या चेष्टा सर्वभूतानां प्रभा शांतिर्बलं यथा

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾದದ್ವಯದಿಂದಲೇ ಪರ್ವತವನ್ನು ಚಿದ್ರಗೊಳಿಸಲು ಶಕ್ತನಾದವನು, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಚೇಷ್ಟಾರೂಪನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನಲ್ಲೇ ಪ್ರಭೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಬಲವೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದವು।

Verse 8

तन्मया गुहशक्तिः सा भृशं हस्ते व्यरोचत । यद्दार्ढ्यं सर्वलोकेषु तन्मयं कवचं तथा

ಗುಹಶಕ್ತಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು, ಅವನ ತತ್ತ್ವಮಯತೆಯಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾದಂತೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ದಾರ್ಢ್ಯವು ತತ್ತ್ವಮಯವಾಗಿ ಅವನ ಕವಚವಾಯಿತು।

Verse 9

योत्स्यमानस्य वीरस्य देहेप्रादुरभूत्स्वयम् । धर्मः सत्यमसंमोहस्तेजः कांतत्वमक्षतिः

ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ವೀರನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದವು—ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ಅಸಮ್ಮೋಹ, ತೇಜಸ್ಸು, ಕಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತತ್ವ।

Verse 10

बलमोजः कृपा चव बद्धा करयुगं तथा । आदेशकारीण्यग्रेऽस्य स्वयं तस्थुर्महात्मनः

ಬಲ, ಓಜಸ್ಸು, ಕೃಪೆ—ಮತ್ತು ಸೇವೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಬಂಧಿತದಂತೆ ಕಂಡ ಕರಯುಗ—ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮುಂದೆ ಸ್ವಯಂ ನಿಂತವು, ಅವನ ಆದೇಶ ನೆರವೇರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ।

Verse 11

तमग्रे चापि गच्छंतं पृष्ठतोनुययौ हरः । रथेनादित्यवर्णेन पार्वत्या सहितः प्रभुः

ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಿಂದೆ ಹರ (ಶಿವ) ಅನುಸರಿಸಿದನು; ಪ್ರಭು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಆದಿತ್ಯವರ್ಣದ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಆರೂಢನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 12

निर्मितेन हरेणैव स्वयमीशेन लीलया । सहस्रं तस्य सिंहानां तस्मिन्युक्तं रथोत्तमे

ಆ ಪರಮ ರಥವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಹರನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಆ ರಥೋತ್ತಮಕ್ಕೆ ಅವನ ಸಹಸ್ರ ಸಿಂಹಗಳು ಜೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

Verse 13

अभीषून्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मा च जगृहे स्वयम् । ते पिबंत इवाकाशं त्रासयंतश्चराचरम्

ಹೇ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ! ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವಯಂ ರಶ್ಮಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಆ ಸಿಂಹಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಭಯಪಡಿಸಿದವು.

Verse 14

सिंहा रथस्य गच्छंतो नदंतश्चारुकेसराः । तस्मिन्रथे पशुपतिः स्थितो भात्युमया सह

ರಥದ ಸಿಂಹಗಳು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವರ ಕೇಶರಗಳು ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು; ಆ ರಥದಲ್ಲಿ ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಪಶುಪತಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 15

विद्युता मेडितः सूर्यः सेंद्रचापघनो यथा । अग्रतस्तस्य भगवान्धनेशो गुह्यकैः सह

ಇಂದ್ರಚಾಪವಿರುವ ಮೇಘದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್‌ಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಅವನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗುಹ್ಯಕರೊಂದಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಧನೇಶ (ಕುಬೇರ) ಸಾಗಿದನು.

Verse 16

आस्थाय रुचिरं याति पुष्पकं नरवाहनः । ऐरावणं समास्ताय शक्रश्चापि सुरैः सह

ನರವಾಹನ (ಕುಬೇರ) ರುಚಿರವಾದ ಪುಷ್ಪಕವನ್ನು ಏರಿ ಸಾಗಿದನು; ಶಕ್ರನೂ ಐರಾವತವನ್ನು ಏರಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋದನು.

Verse 17

पृष्ठतोनुययौ यांतं वरदं वृषभध्वजम् । तस्य दक्षिणतो देवा मरुतश्चित्रयोधिनः

ವರದಾತನಾದ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಭಗವಂತನು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿರಲು ಅವರು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿದರು; ಅವನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವಗಣವೂ ವಿಚಿತ್ರ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ ಮರುತ್ಗಣವೂ ಸಾಗಿದರು.

Verse 18

गच्छंति वसुभिः सार्धं रुद्रैश्च सह संगताः । यमश्च मृत्युना सार्धं सर्वतः परिवारितः

ಅವರು ವಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಮುಂದುವರಿದು, ರುದ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಸಂಗಮಿಸಿದರು; ಯಮನೂ ಮೃತ್ಯುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 19

घोरैर्व्याधिशतैश्चापि सव्यतो याति कोपितः । यमस्य पृष्ठतश्चापि घोरस्त्रिशिखरः सितः

ಅವನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ನೂರಾರು ಭೀಕರ ರೋಗಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಯಮನ ಹಿಂದೆಗೂ ಶ್ವೇತವರ್ಣನಾದ ‘ತ್ರಿಶಿಖರ’ ಎಂಬ ಅತಿಭಯಂಕರನು ನಡೆದನು.

Verse 20

विजयोनाम रुद्रस्य याति शूलः स्वयं कृतः । तमुग्रपाशो भगवन्वरुणः सलिलेश्वरः

ರುದ್ರನ ಸ್ವಯಂಕೃತ ತ್ರಿಶೂಲ ‘ವಿಜಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿತು; ಅದರ ಹಿಂದೆ ಜಲಾಧೀಶ್ವರನಾದ ಭಗವಾನ್ ವರುಣನು ಉಗ್ರಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಬಂದನು.

Verse 21

परिवार्य शतैयाति यादोभिर्विविधैर्वृतः । पृष्ठतो विजयस्यापि याति रुद्रस्य पट्टिशः

ಅದು ನೂರಾರು ಪರಿವಾರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ವಿವಿಧ ಜಲಚರಗಳಿಂದ ವೃತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು; ‘ವಿಜಯ’ದ ಹಿಂದೆ ರುದ್ರನ ಪಟ್ಟಿಶ (ಯುದ್ಧಕೊಡಲಿ) ಕೂಡ ಸಾಗಿತು.

Verse 22

गदामुशलशक्त्याद्यैर्वरप्रहरणैर्वृतः । पट्टिशं चान्वगात्पार्थ अस्त्रं पाशुपतं महत्

ಗದೆ, ಮುಸಲ, ಶಕ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರಪ್ರಹರಣೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಪಟ್ಟಿಶದ ಹಿಂದೆ ಮಹತ್ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವೂ ಅನುಸರಿಸಿತು.

Verse 23

बहुशीर्षं महाघोरमेकपादं बहूदरम् । कमंडलुश्चास्य पश्चान्महर्षिगणसेवितः

ನಂತರ ಬಹುಶಿರಸ್ಸುಳ್ಳ, ಮಹಾಘೋರ, ಏಕಪಾದ, ಬಹೂದರ ಹೊಂದಿದ ಭಯಾನಕ ಸತ್ತ್ವವು ಬಂತು; ಅದರ ಹಿಂದೆ ಮಹರ್ಷಿಗಣಸೇವಿತ ಕಮಂಡಲುವೂ ಅನುಸರಿಸಿತು.

Verse 24

तस्य दक्षिणतो भाति दण्डो गच्छञ्छ्रिया वृतः । भृग्वंगिरोभिः सहितो देवैरप्य भिपूजितः

ಅದರ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದಂಡವು ಶ್ರೀಯಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ಭೃಗು ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಭಿಪೂಜಿತನಾಗಿತ್ತು.

Verse 25

राक्षसाश्चान्यदेवाश्च गन्धर्वा भुजगास्तथा । नद्यो नदाः समुद्राश्च मुनयोऽप्सरसां गणाः

ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಗೂ ಭುಜಗಗಳೂ; ನದಿಗಳು, ಹೊಳೆಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು; ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳು—

Verse 26

नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव जंगमं स्थावरं तथा । मातरश्च महादेवमनुजग्मुः क्षुधान्विताः

ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳೂ, ಚರಾಚರವೆಲ್ಲವೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಮಾತೃಕೆಯರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು.

Verse 27

सर्वेषां पृष्ठतश्चासीत्तार्क्ष्यस्थो बुद्धिमान्हरिः । पालयन्पृतनां सर्वां स्वपरीवारसंवृतः

ಎಲ್ಲರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಹರಿ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ)ಾರೂಢನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪರಿವಾರದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ಸೇನೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 28

एवं सैन्यसमोपेत उत्तरं तटमागतः । ताम्रप्राकारमाश्रित्य तस्थौ त्र्यंबकनंदनः

ಈ ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆಯೊಡನೆ ಅವನು ಉತ್ತರ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ತಾಮ್ರ ಪ್ರಾಕಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತ್ರ್ಯಂಬಕನಂದನನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 29

स तारकपुरस्यापि पश्यनृद्धि मनुत्तमाम् । विसिष्मिये महासेनः प्रशशंस तपोऽस्य च

ತಾರಕಪುರದ ಅಪೂರ್ವ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಸೇನನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು।

Verse 30

स्थितः पश्यन्स शुशुभे मयूरस्थो गुहस्तदा । छत्रेण ध्रियमाणेन स्वयं सोमसमस्त्विषा

ಆ ವೇಳೆ ಮಯೂರಾರೂಢನಾದ ಗುಹ (ಸ್ಕಂದ) ಮುಂದೆ ನೋಡುವಂತೆ ನಿಂತು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸಿದನು; ಹಿಡಿದ ಛತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಸ್ವಂತ ಕಾಂತಿ ಚಂದ್ರಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 31

वीज्यमानश्चामराभ्यां वाय्वग्रिभ्यां महाद्युतिः । मातृभिश्च सुरैर्दत्तैः स्वैर्गणैरपि संवृतः

ಆ ಮಹಾದ್ಯುತಿಯು ವಾಯು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು; ದೇವರುಗಳು ನೀಡಿದ ಮಾತೃಗಣಗಳಿಂದಲೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳಿಂದಲೂ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 32

ततः प्रणम्य तं शक्रो देव मध्ये वचोऽब्रवीत् । पश्यपश्य महासेन दैत्यानां बलशालिनाम्

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ದೇವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದನು— “ನೋಡು, ನೋಡು, ಹೇ ಮಹಾಸೇನ! ದೈತ್ಯರ ಮಹಾಬಲವನ್ನು ನೋಡು।”

Verse 33

ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव । एतेषां च गृहे दूतो यस्त्वां शंसतु तारकम्

“ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಲಸ್ವರೂಪನೆಂದು ಅರಿಯದ ಮನುಷ್ಯರು ಮನೆಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಗೃಹಸ್ಥರಂತೆ; ಅವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ದೂತನು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರಲಿ, ಹೇ ತಾರಕವಧಕ!”

Verse 34

वीराणामुचितं त्वेतत्कीर्तिदं च महाजने । अनुज्ञया ततः स्कन्दभक्तं शक्रो धनंजय

“ಇದು ವೀರರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದುದು, ಮಹಾಜನರಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿದಾಯಕವೂ ಹೌದು.” ನಂತರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಶಕ್ರನು ಸ್ಕಂದಭಕ್ತ ಧನಂಜಯನನ್ನು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು।

Verse 35

मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् । अहं स्वयं गन्तुकामः शक्रेणापि च प्रेषितः

ನನಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು—ದೌತ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನನ್ನು—ಅಸುರೇಂದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಾನೂ ಸ್ವತಃ ಹೋಗಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೆ, ಶಕ್ರನಿಂದಲೂ ನಾನು ಪ್ರೇಷಿತನಾದೆ।

Verse 36

प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् । असुराधमदुर्बुद्धे शक्रस्त्वामाह तच्छृणु

ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಘೋಷಿಸಿದೆ— “ಹೇ ಅಸುರಾಧಮ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿ! ಶಕ್ರನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳು।”

Verse 37

यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया । तस्याहं नाशकस्तेऽद्य पुरुषश्चेद्भविष्यसि

ಎಲೈ ದಾನವನೇ, ಜಗತ್ತನ್ನು ತುಳಿದು ನೀನು ಗಳಿಸಿದ ಪಾಪವನ್ನು, ನೀನು ಪೌರುಷ ತೋರಿದರೆ ಇಂದು ನಾನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 38

शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि । क्षणात्तव पुरं क्षेप्स्ये पावित्र्यायैव सागरे

ಎಲೈ ಪಾಪಿಷ್ಠನೇ, ಬೇಗನೆ ಹೊರಗೆ ಬಾ! ಬರದಿದ್ದರೆ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತೇನೆ.

Verse 39

इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः । मुष्टिमुद्यम्यमाऽधावद्भीतश्चाहं पलायितः

ಈ ಕಠೋರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಬಂದನು, ಆಗ ನಾನು ಹೆದರಿ ಓಡಿಹೋದೆನು.

Verse 40

व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् । मयि चाप्यागते दैत्यश्चिंतयामास चेतसि

ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಮಾರನಿಗೆ (ಕಾರ್ತಿಕೇಯನಿಗೆ) ನಡೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆನು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಆ ದೈತ್ಯನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದನು.

Verse 41

नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति । निमित्तानि च घोराणि संत्रासं जनयंति मे

'ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರನು ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಭಯಂಕರವಾದ ಅಪಶಕುನಗಳು ನನಗೆ ಭೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ.'

Verse 42

एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत । सहस्रभौमिकावासश्रृङ्गवातायनस्थितः

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಅವನು ಎದ್ದು ಗವಾಕ್ಷವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಏರಿದನು. ಸಹಸ್ರಭೌಮಿಕ ಪ್ರಾಸಾದದ ಶೃಂಗಸ್ಥ ವಾತಾಯನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮೇಲಿನಿಂದ ನೋಡಿದನು.

Verse 43

अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् । रतैर्गजैर्हयैश्चापि नादिताश्च दिशो दश

ಅವನು ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ರಥ, ಗಜ, ಅಶ್ವಗಳ ನಾದದಿಂದ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳು ಮೊಳಗಿದವು.

Verse 44

विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः । दुन्दुभिभिर्गोविषाणैस्तालैः शंखैश्च नादितैः

ಅದ್ಭುತಾಕಾರದ ವಿಮಾನಗಳು ಇದ್ದವು; ಕಿನ್ನರರ ಗೀತನಾದದಿಂದ ಅವು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು. ದುಂದುಭಿ, ಗೋವಿಷಾಣ, ತಾಳ ಮತ್ತು ಶಂಖಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆಕಾಶ ನಾದಿತವಾಯಿತು.

Verse 45

अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा । एते मया जिताः पूर्वं कस्माद्भूयः समागताः

ಕ್ಷೋಭಿತ ಸಾಗರದಂತೆ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಆಗ ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ಇವರನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಜಯಿಸಿದ್ದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಏಕೆ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ?’

Verse 46

इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । देवबंदिभिरुद्वुष्टं घोरं हृदयदारणम्

ಇಂತೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕಟುಕಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ದೇವಬಂದಿಗಳು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ—ಭೀಕರವೂ ಹೃದಯವಿದಾರಕವೂ ಆದವು.

Verse 47

जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन

ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಕುಮಾರನಾಥಾ! ಶಕ್ತಿಯ ದೀಪ್ತಿಯ ಕೆಂಪು-ಸುವರ್ಣ ಕಾಂತಿಯ ವಲಯವು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಅದರ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೇವಸೇನೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ದೇವಪುರಗಳೂ ವನಗಳೂ ಇರುವ ಕುಮುದ-ಕಾನನಗಳನ್ನು ಅರಳಿಸುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ ನೀನು. ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಮಹಾಸೇನಾ! ದಿತಿಕುಲರೂಪ ಮಹಾಸಾಗರಕ್ಕೆ ವಡವಾನಲವಾಗಿ ನೀನು; ನಿನ್ನ ಮಧುರ ಗರ್ಜನೆ ಮಯೂರನಾದದಂತೆ; ನಿನ್ನ ಚರಣನಖಾಂಕುರಗಳು ಅಸುರರ ಮುಕುಟಶಿಖರಗಳನ್ನು ಚೂರುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹೇ ಯೋಗೀಶ್ವರಾ! ತಾರಕವಂಶದ ಒಣ ತೃಣಕ್ಕೆ ದಾವಾನಲವಾಗಿ ನೀನು; ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯ-ಗಗನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಚಿಂತಾತಮಸ್ಸನ್ನು ನಿನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣಗಳು ನಿವಾರಿಸುತ್ತವೆ; ನಖಕಿರಣಮಾಲೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಬಾಲ ಸ್ಕಂದಾ! ಏಳು ದಿನಗಳೆಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಶೋಕವನ್ನು ದಹಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಶಿಶುವೇ।

Verse 48

नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय । नमोस्तु ते बालकृताचलाय नमोनमो नाशय देवशत्रून्

ನಮೋ ನಮಸ್ತೇ, ಹೇ ಮನೋಹರ ಪ್ರಭು; ನಮೋ ನಿನಗೆ, ಹೇ ಸಾಧುಜನರ ಭಯವನ್ನು ಹರಿಸುವವನೇ. ನಮೋ ನಿನಗೆ, ಹೇ ಬಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಚಲವನ್ನೂ ನಮನಗೊಳಿಸುವವನೇ; ನಮೋ ನಮಃ—ಹೇ ದೇವ, ದೇವಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡು।