Adhyaya 3

Verse 1

सू उवाच । एवं स्थानानि पुण्यानि यानियानीह वै भुवि । निरीक्षंस्तत्र तत्राहं नारदो वीरसत्तम

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವೀರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ನಾರದನು ಒಂದರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದೆನು।

Verse 2

विचरन्मेदिनीं सर्वां प्राप्तोऽहमाश्रमं भृगोः । यत्र रेवानदी पुण्या सप्तकल्पस्मरा वरा

ಸರ್ವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿ ನಾನು ಭೃಗುಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವಾಹಿನಿ ರೇವಾ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ—ಸಪ್ತಕಲ್ಪಸ್ಮರಣೀಯ ಶ್ರೇಷ್ಠೆ.

Verse 3

महापुण्या पवित्रा च सर्वतीर्थमयी शुभा । पुनानि कीर्तनेनैव दर्शनेन विशेषतः

ಅವಳು ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ, ಪವಿತ್ರೆ, ಶುಭೆ, ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯಿ; ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣೆ-ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೇ ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ, ದರ್ಶನದಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ.

Verse 4

तत्रावगाहनात्पार्थ मुच्यते जंतुरंहसा । यथा सा पिङ्गला नाडी देहमध्ये व्यवस्थिता

ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಅಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ (ಸ್ನಾನ) ಮಾಡಿದರೆ ಜೀವಿ ಪಾಪಸಮೂಹದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ದೇಹಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಿಂಗಲಾ ನಾಡಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವಂತೆ.

Verse 5

इयं ब्रह्मांडपिण्डस्य स्थाने तस्मिन्प्रकीर्तिता । तत्रास्ते शुक्लतीर्थाख्यं रेवायां पापनाशनम्

ಆ ಸ್ಥಳವು ಅಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ-ಪಿಂಡ’ದ ಸ್ಥಾನವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ರೇವಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ‘ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥ’ವೆಂಬ ಪಾಪನಾಶಕ ತೀರ್ಥವಿದೆ.

Verse 6

यत्र वै स्नानमात्रेण ब्रह्महत्या प्रणश्यति । तस्यापि सन्निधौ पार्थ रेवाया उत्तरे तटे

ಎಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಆ (ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥ)ದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ರೇವಾ ನದಿಯ ಉತ್ತರ ತಟದಲ್ಲಿ.

Verse 7

नानावृक्षसमाकीर्णं लतागुल्मोपशोभितम् । नानापुष्पफलो पेतं कदलीखंडमंडितम्

ಅದು ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಲತಾ-ಗುಲ್ಮಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಪುಷ್ಪ-ಫಲಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಕದಳಿ-ವನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 8

अनेकाश्वापदाकीर्णं विहगैरनुनादितम् । सुगंधपुष्पशोभाढ्यं मयूररवनादितम्

ಅದು ಅನೇಕ ವನ್ಯಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಅನುನಾದಿತ; ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಮಯೂರರವರಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 9

भ्रमरैः सर्वमुत्सृज्य निलीनं रावसंयुतम् । यथा संसारमुत्सृज्य भक्तेन हरपादयोः

ಅಲ್ಲಿ ಭ್ರಮರಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಗುಂಜನದೊಂದಿಗೆ ನೆಲೆಸಿದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತನು ಸಂಸಾರಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರನ (ಶಿವನ) ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

कोकिला मधुरैः स्वानैर्नादयंति तथा मुनीन् । यथा कथामृताख्यानैर्ब्राह्मणा भवभीरुकान्

ಅಲ್ಲಿ ಕೋಗಿಲೆಗಳು ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಆನಂದಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಮೃತಸಮಾನ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ಹೇಳಿ ಭವಭೀತರನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 11

यत्र वृक्षा ह्लादयंति फलैः पुष्पैश्च पत्रकैः । छायाभिरपि काष्ठैश्च लोकानिव हरव्रताः

ಅಲ್ಲಿ ವೃಕ್ಷಗಳು ಫಲ, ಪುಷ್ಪ, ಪತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ನೆರಳಿನಿಂದ ಹಾಗೂ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದಲೂ ಜನರಿಗೆ ಹರ್ಷ ನೀಡುತ್ತವೆ—ಹರವ್ರತ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಲೋಕಹಿತ ಮಾಡುವಂತೆ।

Verse 12

पुत्रपुत्रेति वाशंते यत्र पुत्रप्रियाः खगाः । यथा शिवप्रियाः शैवा नित्यं शिवशिवेति च

ಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು ‘ಪುತ್ರ, ಪುತ್ರ’ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಪ್ರಿಯ ಶೈವರು ನಿತ್ಯ ‘ಶಿವ, ಶಿವ’ ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 13

एवंविधं मुनेस्तस्य भृगोराश्रममंडलम् । विप्रैस्त्रैविद्यसंयुक्तैः सर्वतः समलंकृतम्

ಇಂತಹದ್ದಾಗಿತ್ತು ಆ ಮುನಿ ಭೃಗುಗಳ ಆಶ್ರಮಮಂಡಲ; ತ್ರೈವಿದ್ಯಯುಕ್ತ ವಿಪ್ರರಿಂದ ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು।

Verse 14

ऋग्यजुः सामनिर्घोपैरारूरितदिगन्तरम् । रुद्रभक्तेन धीरेण यथैव भुवनत्रयम्

ಋಗ್, ಯಜುಃ, ಸಾಮಗಳ ಘೋಷದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ರುದ್ರಭಕ್ತನಾದ ಧೀರ ಮುನಿಯಿಂದ—ತ್ರಿಭುವನವೂ ಪವಿತ್ರ ನಾದದಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಂತೆ।

Verse 15

तत्राहं पार्थ संप्राप्तो यत्रास्ते मुनिसत्तमः । भृगुः परमधर्मात्मातपसा द्योतितप्रभः

ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೃಗು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ—ಪರಮ ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತವಾದ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನು।

Verse 16

आगच्छंतं तु मां दृष्ट्वा दीनं च मुदितं तथा । अभ्युत्थआनं कृतं सर्वैर्विप्रैर्भृगुपुरोगमैः

ನನ್ನನ್ನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—ದಣಿದವನಾದರೂ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ—ಭೃಗುವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ವಿಪ್ರರೂ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು।

Verse 17

कृत्वा सुस्वागतं दत्त्वा अर्घाद्यं भृगुणा सह । आसनेषूपविष्टास्ते मुनींद्रा ग्राहिता मया

ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಸುಸ್ವಾಗತ ಮಾಡಿ, ಭೃಗುಸಹಿತ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆ. ಆ ಮುನೀಂದ್ರರು ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟರಾದಾಗ, ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೆ।

Verse 18

विश्रांतं तु ततो ज्ञात्वा भृगुर्मामप्युवाचह । क्व गंतव्यं मुनिश्रेष्ठ कस्मादिह समागतः

ನಾನು ವಿಶ್ರಾಂತಗೊಂಡೆನೆಂದು ತಿಳಿದು ಭೃಗು ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆಂದನು— “ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟಿದ್ದೀ? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ?”

Verse 19

आगमनकारणं सर्वं समाचक्ष्व परिस्फुटम् । ततस्तं चिंतयाविष्टो भृगुं पार्थाहमब्रुवम्

“ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರಣವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.” ನಂತರ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ನಾನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಭೃಗುಗೆ ಹೀಗೆಂದೆ।

Verse 20

श्रूयतामभिधास्यामि यदर्थमहामागतः । मया पर्यटिता सर्वा समुद्रांता च मेदिनी

ಶ್ರವಣಮಾಡಿರಿ; ನಾನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದೆನೋ ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸಮುದ್ರಾಂತವಿರುವ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾನು ಪರ್ಯಟಿಸಿದೆನು।

Verse 21

द्विजानां भूमिदानार्थं मार्गमाणः पदेपदे । निर्दोषां च पवित्रां च तीर्थेष्वपि समन्विताम्

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ದೋಷರಹಿತವೂ, ಪರಮ ಪವಿತ್ರವೂ, ತೀರ್ಥಪുണ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆನು।

Verse 22

रम्यां मनोरमां भूमिं न पश्यामि कथंचन । भृगुरुवाच । विप्राणां स्थापनार्थाय मयापि भ्रमता पुरा

“ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ರಮ್ಯವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಆದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.” ಭೃಗು ಹೇಳಿದರು—“ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸ್ಥಾಪನಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದೆ.”

Verse 23

पृथ्वी सागरपर्यंता दृष्टा सर्वा तदानघ । महीनाम नदी पुण्या सर्वतीर्थमयी शुभा

ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿಯೇ! ನಾನು ಸಮುದ್ರದ ಅಂಚಿನವರೆಗೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ‘ಮಹೀ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯ ನದಿ ಇದೆ—ಶುಭ, ಪವಿತ್ರ, ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯಿ.

Verse 24

दिव्या मनोरमा सौम्या महापापप्रणाशिनी । नदीरूपेण तत्रैव पृथ्वी सा नात्र संशयः

ಅದು ದಿವ್ಯ, ಮನೋಹರ, ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹಾಪಾಪನಾಶಿನಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭೂಮಿಯೇ ನದಿರೂಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 25

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दृष्टादृष्टानि नारद । तानि सर्वाणि तत्रैव निवसंति महीजले

ಹೇ ನಾರದಾ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳು—ಕಾಣುವವು ಹಾಗೂ ಕಾಣದವು—ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ, ಮಹೀ ನದಿಯ ಜಲದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 26

सा समुद्रेण संप्राप्ता पुण्यतोया महानदी । संजातस्तत्र देवर्षे महीसागरसंगमः

ಆ ಪುಣ್ಯಜಲಯುಕ್ತ ಮಹಾನದಿಯು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹೇ ದೇವರ್ಷಿಯೇ! ಅಲ್ಲಿ ಮಹೀ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

स्तंभाख्यं तत्र तीर्थं तु त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र ये मनुजाः स्नानं प्रकुर्वंति विपश्चितः

ಅಲ್ಲಿ ‘ಸ್ತಂಭ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿಗಳು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವರು—

Verse 28

सर्वपापविनिर्मुक्ता नोपसर्पंति वै यमम् । तत्राद्भुतं हि दृष्टं मे पुरा स्नातुं गतेन वै

ಅವರು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ಯಮನ ಬಳಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆನು.

Verse 29

तदहं कीर्तयिष्यामि मुने श्रृणु महाद्भुतम् । यावत्स्नातुं व्रजाम्यस्मिन्महीसागरसंगमे

ಆ ಮಹಾದ್ಭುತವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ—ಓ ಮುನಿಯೇ, ಕೇಳು—ಮಹೀ ನದಿ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಈ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ.

Verse 30

तीरे स्थितं प्रपश्यामि मुनींद्रं पावकोपमम् । प्रांशुं वृद्धं चास्थिशेषं तपोलक्ष्म्या विभूषितम्

ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುನೀಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಎತ್ತರದವನು, ವೃದ್ಧನು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಸ್ಥಿಶೇಷನಾದವನು; ಆದರೂ ತಪೋಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನು.

Verse 31

भुजावूर्ध्वौ ततः कृत्वा प्ररुदंतं मुहुर्मुहुः । तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा दुःखितोऽहमथाभवम्

ನಂತರ ಅವನು ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಮರುಮರು ಅತ್ತನು. ಅವನನ್ನು ಹಾಗೆ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಕಂಡು ನಾನೂ ದುಃಖಿತನಾದೆನು.

Verse 32

सतां लक्षणमेतद्धि यद्दृष्ट्वा दुःखितं जनम् । शतसंख्य तस्य भवेत्तथाहं विललाप ह

ಸಜ್ಜನರ ಲಕ್ಷಣವೇ ಇದು—ದುಃಖಿತನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರ ಶೋಕ ಶತಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೂ ವಿಲಪಿಸಿದೆ।

Verse 33

अहिंसा सत्यमस्तेयं मानुष्ये सति दुर्लभम् । ततस्तमुपसंगम्य पर्यपृच्छमहं तदा

ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಅಸ್ತೇಯ—ಇವು ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಲಭ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆಗ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ।

Verse 34

किमर्थं रोदिशि मुने शोके किं कारणं तव । सुगुह्यमपि चेद्बूहि जिज्ञासा महती हि मे

ಓ ಮುನೇ, ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯವಾದರೂ ಹೇಳಿರಿ—ನನ್ನ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮಹತ್ತಾಗಿದೆ।

Verse 35

मुनिस्ततो मामवदद्भृगो निर्भाग्यवानहम् । तेन रोदिमि मा पृच्छ दुर्भाग्यं चालपेद्धि कः

ಆಮೇಲೆ ಮುನಿಯು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು—‘ಓ ಭೃಗೂ, ನಾನು ದುರ್ದೈವವಂತನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಳುತ್ತೇನೆ. ಕೇಳಬೇಡ—ತನ್ನ ದುರ್ದೈವವನ್ನು ಯಾರು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ?’

Verse 36

तमहं विस्मयाविष्टः पुनरेवेदमब्रुवम् । दुर्लभं भारते जन्म तत्रापि च मनुष्यता

ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದೆ—‘ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ದುರ್ಲಭ; ಅದರಲ್ಲಿ ಸಹ ನಿಜವಾದ ಮಾನವತ್ವ ಇನ್ನೂ ದುರ್ಲಭ.’

Verse 37

मनुष्यत्वे ब्राह्मणत्वं मुनित्वं तत्र दुर्लभम् । तत्रापि च तपःसिद्धिः प्राप्यैतत्पंचकं परम्

ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಮಾನವಜನ್ಮ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವ—ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಮುನಿತ್ವ ದುರ್ಲಭ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುರ್ಲಭ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಿದ್ಧಿ. ಈ ಪರಮ ಪಂಚವಿಧ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು…

Verse 38

किमर्थं रोदिषि मुने विस्मयोऽत्र महान्मम । एवं संपृच्छते मह्यमेतस्मिन्नेव चांतरे

ಓ ಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯ? ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ…

Verse 39

सुभद्रोनाम नाम्ना च मुनिस्तत्राभ्युपाययौ । स हि मेरुं परित्यज्य ज्ञात्वा तीर्थस्य सारताम्

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಸುಭದ್ರನೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮುನಿ ಬಂದನು. ಆ ತೀರ್ಥದ ನಿಜವಾದ ಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಮೇರುಪರ್ವತವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದನು.

Verse 40

कृताश्रमः पूजयति सदा स्तंभेश्वरं मुनिः । सोऽप्येवं मामि वापृच्छन्मुनिं रोदनकारणम्

ಆ ಮುನಿ ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಸದಾ ಸ್ತಂಭೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ನನ್ನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ತಪಸ್ವಿ ಸಹಚರನಂತೆ ನನ್ನ ಅಳುವಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

Verse 41

अथाहाचम्य स मुनिः श्रूयतां कारणं मुनी । अहं हि देवशर्माख्यो मुनिः संयतवाङ्मनाः

ನಂತರ ಆ ಮುನಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮುನಿಗಳೇ, ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ದೇವಶರ್ಮನೆಂಬ ಮುನಿ; ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಯಮದಲ್ಲಿಟ್ಟವನು.”

Verse 42

निवसामि कृतस्थानो गंगासागरसंगमे । तत्र दर्शेतर्पयामि सदैव च पितॄनहम्

ಗಂಗಾ–ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿವಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ದರ್ಶ ತಿಥಿಯಂದು ನಾನು ಸದಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

श्राद्धांते ते च प्रत्यक्षा ह्याशिषो मे वदंति च । ततः कदाचित्पितरः प्रहृष्टा मामथाब्रवन्

ಶ್ರಾದ್ಧಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನನಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 44

वयं सदात्र चायामो देवशर्मंस्तवांतिके । स्थानेऽस्माकं कदाचित्त्वं न चायासि कुतः सुतः

“ದೇವಶರ್ಮಾ, ನಾವು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ—ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರ, ಏಕೆ?”

Verse 45

स्थानं दिदृक्षुस्तच्चाहं न शक्तोऽस्मि निवोदितुम् । ततः परममित्युक्त्वा गतवान्पितृभिः सह

ಅವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ನಾನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾರದೆ ಹೋದೆ. “ಹಾಗಾದರೆ ಪರಮಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾನು ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟೆ.

Verse 46

पितॄणां मंदिरं पुण्यं भौमलोकसमास्थितम् । तत्रतत्र स्थितश्चाहं तेजोमण्डलदुर्दृशान्

ಪಿತೃಗಳ ಪುಣ್ಯ ಮಂದಿರವು ಭೌಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ತೇಜೋಮಂಡಲಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ದುರ್ಗಮವಾದ ದಿವ್ಯ ಸತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ.

Verse 47

दृष्ट्वाग्रतः पूजयाढ्यानपृच्छं स्वान्पितॄनिति । के ह्यमी समुपायांति भृशं तृप्ता भृशार्चिताः । भृशंप्रमुदिता नैव तथा यूयं यथा ह्यमी

ಅವರನ್ನು ಎದುರು ಕಂಡು ನಾನು ಆ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ—“ಇವರು ಯಾರು? ಇಷ್ಟು ತೃಪ್ತರಾಗಿಯೂ, ಇಷ್ಟು ಆರಾಧಿತರಾಗಿಯೂ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ—ನಿಮಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ—ಇಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?”

Verse 48

पितर ऊचुः । भद्रं ते पितरः पुण्याः सुभद्रस्य महामुनेः । तर्पितास्तेन मुनिना महीसागरसंगमे

ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಇವರು ಮಹರ್ಷಿ ಸುಭದ್ರರ ಪುಣ್ಯ ಪಿತೃಗಳು; ಭೂಮಿ-ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಯು ತರ್ಪಣದಿಂದ ಇವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 49

सर्वतीर्थमयी यत्र निलीना ह्युदधौ मही । तत्र दर्शे तर्पयति सुभद्रस्तानमून्सुत

“ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಮಯಿಯಾದ ಭೂಮಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ—ಓ ಪುತ್ರ—ದರ್ಶ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಸುಭದ್ರನು ಆ ಪಿತೃಗಳಿಗೇ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.”

Verse 50

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां लज्जितोऽहं भृशंतदा । विस्मितश्च प्रणम्यैतान्पितॄन्स्वं स्थानमागतः

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ವೇಳೆಗೆ ನಾನು ಬಹಳ ಲಜ್ಜಿತನಾದೆ; ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದೆ.

Verse 51

यथा तथा चिंतितं च तत्र यास्याम्यहं श्फुटम् । पुण्यो यत्रापि विख्यातो महीसागरसंगमः

ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿ ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ—“ಮಹೀ ನದಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವ ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಗಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಾನು ಖಂಡಿತ ಹೋಗುವೆನು.”

Verse 52

कृताश्रमश्च तत्रैव तर्पयिष्ये निजान्पितॄन् । दर्शेदर्शे यथा चासौ स्तुत्यनामा सुभद्रकः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಶ್ರಮಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವೆನು; ಪ್ರತಿದರ್ಶ (ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ) ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ‘ಸುಭದ್ರಕ’—ಸ್ತುತ್ಯನಾಮ—ಮಾಡುವಂತೆ।

Verse 53

किं तेन ननु जातेन कुलांगारेण पापिना । यस्मिञ्जीवत्यवि निजाः पितरोऽन्यस्पृहाकराः

ಆ ಪಾಪಿ ‘ಕುಲಾಂಗಾರ’ ಹುಟ್ಟಿದುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಅವನ ಸ್ವಪಿತೃಗಳು ಇತರರ ಸಹಾಯವನ್ನು ಬಯಸಬೇಕಾದರೆ!

Verse 54

इति संचिंत्य मुदितो रुचिं भार्यामथाब्रवुम् । रुचे त्वया समायुक्तो महीसागगरसंगमम्

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ನಾನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಪತ್ನಿ ರುಚಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—‘ರುಚಿ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಾನು ಮಹೀ–ಸಾಗರ ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು।’

Verse 55

गत्वा स्थास्यामि तत्रैव शीघ्रं त्वं सम्मुखीभव । पतिव्रतासि शुद्धासिकुलीनासि यशस्विनि । तस्मादेतन्मम शुभे कर्तुमर्हसि चिंतितम्

‘ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವೆನು; ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಬರಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗು. ಯಶಸ್ವಿನಿ, ನೀನು ಪತಿವ್ರತೆ, ಶುದ್ಧೆ, ಕುಲೀನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶುಭೆ, ನನ್ನ ಈ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನೀನು ಸಹಕರಿಸಬೇಕು।’

Verse 56

रुचिरुवाच । हता तस्य जनिर्नाभूत्कथं पाप दुरात्मना

ರುಚಿ ಹೇಳಿದಳು—‘ಅವನ ಜನ್ಮವೇ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೇಗೆ, ಓ ಪಾಪಿ, ಆ ದುರಾತ್ಮನಿಂದ?’

Verse 57

श्मशानस्तंभ येनाहं दत्ता तुभ्यं कृतंत्वाय । इह कंदफलाहारैर्यत्किं तेन न पूर्यते

ಯಾವ ಶ್ಮಶಾನಸ್ತಂಭದ ಮೂಲಕ ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೃತಾಂತನಿಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿತಳಾದೆನೋ, ಇಲ್ಲಿ ಕಂದಮೂಲ-ಫಲಾಹಾರದಿಂದ ಜೀವಿಸುವವರಿಗೆ ಅವನು ಯಾವುದು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸದೆ ಉಳಿಸಿದ್ದಾನೆ?

Verse 58

नेतुमिच्छसि मां तत्र यत्र क्षारोदकं सदा । त्वमेव तत्र संयाहि नंदंतु तव पूर्वजाः

ಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸದಾ ಉಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀ; ನೀನೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು—ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವಜರು ಸಂತೋಷಪಡಲಿ!

Verse 59

गच्छ वा तिष्ठ वा वृद्ध वस वा काकवच्चिरम् । तथा ब्रुवन्त्यां तस्यां तु कर्णावस्मि पिधाय च

‘ಹೋಗು ಅಥವಾ ನಿಲ್ಲು, ವೃದ್ಧನೇ! ಇಲ್ಲವೆ ಕಾಗೆಯಂತೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬದುಕು.’ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.

Verse 60

विपुलं शिष्यमादिश्य गृह एकोऽत्र आगतः । सोऽहं स्नात्वात्र संतर्प्य पितॄञ्छ्रद्धापरायणः

ಶಿಷ್ಯ ವಿಪುಲನಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ, ನಾನು ಶ್ರಾದ್ಧಪರಾಯಣನಾಗಿ ಇರುವೆ.

Verse 61

चिंतां सुविपुलां प्राप्तो नरके दुष्कृती यथा । यदि तिष्ठामि चात्रैव अर्धदेहधरो ह्यहम्

ನನಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಚಿಂತೆ ಬಂದಿತು—ನರಕದಲ್ಲಿರುವ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗೆ ಇರುವಂತೆಯೇ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಧದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ.

Verse 62

नरो हि गृहिणीहीनो अर्धदेह इति स्मृतः । यथात्मना विना देहे कार्यं किंचिन्न सिध्यति

ಪತ್ನಿಯಿಲ್ಲದ ಪುರುಷನು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಅರ್ಧದೇಹಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆತ್ಮವಿಲ್ಲದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೂ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗದಂತೆ, ಈ ಅಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನಧರ್ಮಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

अनयोर्हि फलं ग्राह्यं सारता नात्र काचन । अर्धदेही च मनुजस्त्वसंस्पृश्यः सतांमतः

ಈ ಎರಡರಿಂದಲೂ ಹೊರಗಿನ ಫಲ ಮಾತ್ರ ಗ್ರಾಹ್ಯ; ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಾರವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅರ್ಧದೇಹಿ’ ಮನುಷ್ಯನು ಸಜ್ಜನರ ಮತದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ—ಆಚಾರಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೂರವಿರಿಸಬೇಕಾದವನು—ಎಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 64

अनयोर्हिफलं ग्राह्यं सारता नात्र काचन । अर्धदेही च मनुजस्त्वसंस्पृश्यः सतांमतः

ಈ ಎರಡರಿಂದಲೂ ಹೊರಗಿನ ಫಲ ಮಾತ್ರ ಗ್ರಾಹ್ಯ; ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಾರವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅರ್ಧದೇಹಿ’ ಮನುಷ್ಯನು ಸಜ್ಜನರ ಮತದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ—ಆಚಾರಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೂರವಿರಿಸಬೇಕಾದವನು—ಎಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

औत्तानपादिरस्पृश्य उत्तमो हि सुरैः कृतः । अथ चेत्तत्र संयामि न महीसागरस्ततः

ಔತ್ತಾನಪಾದಿ ಧ್ರುವನೂ ಕೂಡ, ಒಮ್ಮೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪರಮೋತ್ತಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ, ಈ ಭೂಮಿ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮವು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ (ಲಭ್ಯ) ಇರದು.

Verse 66

यामि वा तत्कथं पादौ चलतो मे कथंचन । एतस्मिन्मे मनो विद्धं खिद्यतेऽज्ञानसंकटे

ಅಥವಾ ನಾನು ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ಹೇಗೆ—ನನ್ನ ಪಾದಗಳು ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವುದೇ ಹೇಗೆ? ಇದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭೇದಿತವಾಗಿ, ಅಜ್ಞಾನಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಖಿನ್ನವಾಗುತ್ತಿದೆ.

Verse 67

अतोऽहमतिमुह्यामि भृशं शोचामि रोदिमि । इतिश्रुत्वा वचस्तस्य भृशं रोमांचपूरितम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪರಮವಾಗಿ ಮರುಳಾಗಿ, ಬಹಳ ಶೋಕಿಸಿ ಅಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ ಭಾವವಿಹ್ವಲನಾಗಿ ರೋಮಾಂಚದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 68

साधुसाध्वित्यथोवाच तं सुभद्रोऽप्यहं तथा । दण्डवच्च प्रणमितो महीसागरसङ्गमम्

ಆಮೇಲೆ ಸುಭದ್ರನು—“ಸಾಧು ಸಾಧು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು; ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅನುಮೋದಿಸಿದೆ. ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನಾವು ಭೂಮಿ-ಸಾಗರಗಳ ಪಾವನ ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆವು.

Verse 69

चिन्तयावश्च मनसि प्रतीकारं मुनेरुभौ । यो हि मानुष्यमासाद्य जलबुद्बुदभंगुरम्

ಚಿಂತಾವಶರಾಗಿ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುನಿಯು ಬೋಧಿಸಿದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವಜೀವನ ದೊರೆತರೂ ಅದು ನೀರಿನ ಬುಬ್ಬುಳಿಯಂತೆ ಭಂಗುರವಾಗಿದೆ.

Verse 70

परार्थाय भवत्येष पुरुषोऽन्ये पुरीषकाः । ततः संचिंत्य प्राहेदं सुभद्रो मुनिसत्तमम्

ಈ ಮಾನವಜೀವನ ಪರಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೇ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರು ಮಲದಂತೆ. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಸುಭದ್ರನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 71

मा मुने परिखिद्यस्व देवशर्मन्स्थिरो भव । अहं ते नाशयिष्यामि शोकं सूर्यस्तमो यथा

ಓ ಮುನಿ ದೇವಶರ್ಮನ್, ದುಃಖಿಸಬೇಡ; ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು. ಸೂರ್ಯನು ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಶೋಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು.

Verse 72

गमिष्याम्याश्रमं त्वं च नात्रापि परिहास्यते । श्रृणु तत्कारणं तुभ्यं तर्पयिष्ये पितॄनहम्

ನಾನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು, ನೀವೂ ಬಾ; ಅಲ್ಲಿ ಸಹ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು—ನಾನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವೆನು.

Verse 73

देवशर्मोवाच । एवं ते वदमानस्य आयुरस्तु शतं समाः । यदशक्यं महत्कर्म कर्तुमिच्छसि मत्कृते

ದೇವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿನಗೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಆಯುಷ್ಯವಾಗಲಿ. ಆದರೂ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ.

Verse 74

हर्षस्थाने विषादश्च पुनर्मां बाधते श्रृणु । अपि वाक्यं शुभं सन्तो न गृह्णन्ति मुधा मुने

ಹರ್ಷಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹ ವಿಷಾದವು ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ—ಕೇಳು. ಮುನೇ, ಸಜ್ಜನರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಶುಭವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 75

कथमेतन्महत्कर्म कारयामि मुधावद । पुनः किंचित्प्रवक्ष्यामि यथा मे निष्कृतिर्भवेत्

ನಾನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಈ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ನನ್ನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ನಿಷ್ಕೃತಿ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳುವೆನು.

Verse 76

शापितोऽसि मया प्राणैर्यथा वच्मि तथा कुरु । अहं सदा करिष्यामि दर्शे चोद्दिश्यते पितॄन्

ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳ ಶಪಥದಿಂದ ನೀನು ಬದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀಯೆ—ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು. ನಾನು ಸದಾ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆನು; ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ತರ್ಪಣ ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 77

श्राद्धं गंगार्णवे चात्र मत्पितॄणां त्वमाचर । अहं चैवापि तपसः संचितस्यापि जन्मना । चतुर्भागं प्रदास्यामि एवमेवैतदाचर

ಇಲ್ಲಿ ಗಂಗಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೀನು ಆಚರಿಸು. ನಾನು ಜನ್ಮಪರ್ಯಂತ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪುಣ್ಯದ ಚತುರ್ಥಾಂಶವನ್ನು ನಿನಗೆ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವೆನು. ಹೀಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 78

सुभद्र उवाच । यद्येवं तव संतोषस्त्वेवमस्तु मुनीश्वर । साधूनां च यथा हर्षस्तथा कार्यं विजानता

ಸುಭದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಇದರಿಂದ ನಿಮಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುವುದಾದರೆ, ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ. ವಿವೇಕಿಯು ಸಾಧುಜನರು ಹರ್ಷಿಸುವಂತೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 79

भृगुरुवाच । देवशर्मा ततो हृष्टो दत्त्वा पुण्यं त्रिवाचिकम् । चतुर्थाशं ययौ धाम स्वं सुभद्रोऽपि च स्थितः

ಭೃಗು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ದೇವಶರ್ಮನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ತ್ರಿವಾಚಿಕವಾಗಿ (ಮೂರು ಬಾರಿ ಗಂಭೀರ ಉಚ್ಚಾರದಿಂದ) ಪುಣ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಚತುರ್ಥಾಂಶವನ್ನು ನೀಡಿ, ತನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು; ಸುಭದ್ರನೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಉಳಿದನು.

Verse 80

एवंविधो नारदासौ मही सागरसंगमः । यमनुस्मरतो मह्यं रोमांचोऽद्यापि वर्तते

ಓ ನಾರದ, ಮಹೀ ನದಿ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಸಂಗಮವು ಇಂತಹದೇ. ಅದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 81

नारद उवाच । इति श्रुत्वा फाल्गुनाहं हर्षगद्गदया गिरा । मृतोमृत इवा वोचं साधुसाध्विति तंभृगुम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು, ಫಾಲ್ಗುನ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ, ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದವನಂತೆ, ಭೃಗುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ—“ಸಾಧು, ಸಾಧು!”

Verse 82

यूयं वयं गमिष्यामो महीतीरं सुशोभनम् । आवामीक्षावहे सर्वं स्थानकं तदनुत्तमम्

ಬಾ, ನೀನು ನಾನೂ ಮಹೀ ನದಿಯ ಅತಿ ಶೋಭನ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡೋಣ.

Verse 83

मम चैवं वचः श्रुत्वा भृगुः सह मयययौ । समस्तं तु महापुण्यं महीकूलं निरीक्षितम्

ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೃಗು ಕೂಡ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೋದನು; ನಂತರ ಮಹೀ ನದಿಯ ಸಮಸ್ತ ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯ ತೀರವು ದರ್ಶನವಾಯಿತು.

Verse 84

तद्दृष्ट्वा चातिहृष्टोहमासं रोमांचकंचुकः । अब्रवं मुनिशार्दूलं हर्षगद्गदया गिरा

ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಅತಿಹರ್ಷಿತನಾದೆ, ದೇಹವೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚದಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ.

Verse 85

त्वत्प्रसादात्करिष्यामि भृगो स्थानमनुत्तमम् । स्वस्थानं गम्यतां ब्रह्मन्नतः कृत्यं विचिंतये

ಹೇ ಭೃಗುವೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಈ ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆ. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗು; ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಾನು ಚಿಂತಿಸುವೆ.

Verse 86

एवं भृगुं चास्मिविसर्जयित्वा कल्लोलकोलाहलकौतुकीतटे । अथोपविश्येदमचिंतयं तदा किं कृत्यमात्मानमिवैकयोगी

ಈ ರೀತಿ ಭೃಗುವನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಅಲೆಗಳ ಕೋಲಾಹಲದಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಮನಮೋಹಕವಾದ ಆ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಳಿತು, ಆಗ ಚಿಂತಿಸಿದೆ—“ಇನ್ನೇನು ಕರ್ತವ್ಯ ಉಳಿದಿದೆ?” ಎಂಬಂತೆ, ಏಕಾಂಗಿ ಯೋಗಿಯು ಆತ್ಮಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ.