Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಗಿರಿಜೆಯು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಹಾಪ್ರಭೆಯ ಸಖಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು; ಆಕೆ ಆ ಪರ್ವತದ ದೇವತೆ, ಕುಸುಮಾಮೋದಿನೀ ಎಂಬ ನಾಮವಳಾದಳು।

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

ಗಿರಿಸುತೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಆ ದೇವತೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಮನಸ್ಕಳಾಗಿ, ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು—“ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?”

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ಅವಳು ಶಂಕರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ತನ್ನ ಕೋಪದ ಕಾರಣসহ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಸಿತು. ಬಳಿಕ ಗಿರಿಜೆಯು ತಾಯಿಗೆ ಸಂಮತವಾದ ಆ ದೇವತೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“ಹೇ ಅನಿಂದಿತೆ! ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಶೈಲಾಧಿರಾಜನ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ. ನೀನು ಸರ್ವಜ್ಞೆ, ಸದಾ ಸನ್ನಿಹಿತಳಾಗಿರುವೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಂತಳಾಗಿರುವೆ.”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“ಆದುದರಿಂದ ಈಗ ನೀನು ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಪಿನಾಕಿ (ಶಿವ)ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರವೇಶದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“ಹೇ ಶುಭೆ! ನನಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೀನು ಹೇಳು; ನಂತರ ನಾನು ಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಆ ದೇವಿ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಗಿರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ರಮ್ಯ ಮಹಾಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆಭರಣಾದಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವೃಕ್ಷವಲ್ಕಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತಪಸ್ವಿನೀ ಜೀವನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು.

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

ಗಿರಿಸುತೆಯು ಪುತ್ರನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು. ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ತಾಪವನ್ನು ಸಹಿಸಿದಳು; ವರ್ಷಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ನಿಮಗ್ನಳಾಗಿ ಉಳಿದಳು.

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

ನೋಡು, ಹರನ ಸಮೀಪ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು. ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಹೇಳು, ನನ್ನ ಮಗನೇ.

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಂತರ ಯುಕ್ತವಾದುದು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವೀರಕನು ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

ತಾಯಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಗನು ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ, ಜ್ವರ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿ, ತಾಯಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

ನಂತರ ಅವನು ಗಜವಕ್ತ್ರನಾದ (ಗಣೇಶನ) ಬಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಂಠ ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು: “ಪಾರ್ವತಿ, ನನ್ನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.”

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

ಓ ಬಾಲಾ, ಗಜವಕ್ತ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹಾಸ್ಯಮಾಡುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಬಾ; ನನ್ನ ಗತಿ ಏದೋ ಅದೇ ನಿನಗೂ ಆಗಲಿ.

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

ಹೇ ಪುತ್ರಕ, ಧೂರ್ತರಿಗೆ ಪರಾಭವದಿಂದಲೇ ಮರಣವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಶುಭವೇ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅವಳು ಹಿಮಾದ್ರಿಯ (ಹಿಮಾಲಯ) ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.