अनंतरं शांतभयं तदस्त्रं दैत्यास्त्रयोगेन च कालदण्डम् । शांतं तदालोक्य हरिः स्वमस्त्रं कोपेन कालानलतुल्यमूर्तिः
anaṃtaraṃ śāṃtabhayaṃ tadastraṃ daityāstrayogena ca kāladaṇḍam | śāṃtaṃ tadālokya hariḥ svamastraṃ kopena kālānalatulyamūrtiḥ
ಅನಂತರ ದೈತ್ಯಾಸ್ತ್ರಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಆ ಅಸ್ತ್ರವೂ ಕಾಲದಂಡವೂ ಶಾಂತವಾದವು. ಅದನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಂಡು, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಸಮಾನ ಕ್ರೋಧಮೂರ್ತಿಯಾದ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced)
Scene: A battlefield moment of sudden stillness: a terrifying weapon and the Kāladaṇḍa are pacified; then Hari, blazing like pralaya-fire, prepares his own weapon.
Even when danger subsides, unresolved hostility can rekindle; divine wrath is portrayed as cosmic, urging humans toward self-restraint.
No site is named in this verse.
None.