ध्वजं च मे कांचनपट्टबन्धं छत्रं च मे मौक्तिकजालबद्धम् । अद्याहमासां सुरकामिनीनां धम्मील्लकांश्चाग्रथितान्करिष्ये
dhvajaṃ ca me kāṃcanapaṭṭabandhaṃ chatraṃ ca me mauktikajālabaddham | adyāhamāsāṃ surakāminīnāṃ dhammīllakāṃścāgrathitānkariṣye
ನನ್ನ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಂಚನ ಪಟ್ಟಬಂಧದಿಂದ ಬಿಗಿಸಲಿ; ನನ್ನ ಛತ್ರವನ್ನು ಮೌಕ್ತಿಕ ಜಾಲದಿಂದ ಕಟ್ಟಲಿ. ಇಂದು ನಾನು ದೇವರ ಪ್ರಿಯೆಯರಾದ ಆ ಸ್ವರ್ಗಕನ್ಯೆಯರ ಕೂದಲಿನ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ಗೂದಿ ಒಂದಾಗಿಸುವೆನು.
Tāraka
Scene: A flamboyant asura orders a golden-banded banner and pearl-net parasol; he boasts of humiliating celestial maidens by braiding their hair-knots—an image of domination and insult.
The verse highlights adharma through arrogance and objectification—pride that violates dignity becomes a clear marker of impending divine retribution.
None.
None; it is a boastful proclamation, not a rite.