Adhyaya 27

Verse 1

पार्वत्युवाच । नमस्ते देवदेवेश प्रणमत्करुणानिधे । वद केदारमाहात्म्यं भक्तानामनुकंपया

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ್ವರಾ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶರಣಾಗತರ ಮೇಲೆ ಕರುಣಾನಿಧಿಯೇ! ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಅನುಕಂಪೆಯಿಂದ ಕೇದಾರದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ।

Verse 2

तस्मिंल्लिंगे महाप्रीतिस्तव काश्यामनुत्तमा । तद्भक्ताश्च जना नित्यं देवदेवमहाधियः

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಮಹಾಪ್ರೀತಿ ಅನುತ್ತಮ; ಅದರ ಭಕ್ತರು ನಿತ್ಯವೂ ದೇವದೇವನಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದು ಮಹಾಧಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णेभिधास्यामि केदारेश्वर संकथाम् । समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्

ದೇವದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಪರ್ಣೆ, ಕೇಳು; ನಾನು ಕೇದಾರೇಶ್ವರನ ಪವಿತ್ರ ಸಂಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಪಾಪಿಯೂ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः । आजन्मसंचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ಕೇದಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ದೃಢಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಪುರುಷನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 5

गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम् जन्मद्वयार्जितं पापं शरीरादपि निर्व्रजेत्

ಕೇದಾರವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಪುರುಷನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟಾಗ, ಎರಡು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ದೇಹದಿಂದಲೂ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 6

मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम् । देहगेहाद्विनिःसृत्य निराशं याति निःश्वसत्

ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ಮೂರು ಜನ್ಮಜನಿತ ಪಾಪವು ದೇಹ-ಗೃಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಸೋತವನಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन् । गृहेपि निवसन्नूनं यात्राफलमवाप्नुयात्

ಸಾಯಂಕಾಲ ‘ಕೇದಾರ, ಕೇದಾರ, ಕೇದಾರ’ ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದವನು, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯಾತ್ರಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ಕೇದಾರ ಶಿಖರವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರೆ, ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 9

हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च । कोटिजन्मार्जितैनोभिर्मुच्यते नात्र संशयः

ಹರ-ಪಾಪ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕೇದಾರೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 10

सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः । स्थाप्य लिंगं हृदंभोजे प्रांते मोक्षं गमिष्यति

ಯಾರು ಒಮ್ಮೆ ಕೇದಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹರಪಾಪಹರ ಜಲದಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾಗಿ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति । उद्धृत्य सप्तपुरुषान्स मे लोकं गमिष्यति

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಹರಪಾಪಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಏಳು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु । अपर्णे दत्तकर्णा त्वं वर्णयामि तवाग्रतः

ರಾಥಂತರ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು ಅದನ್ನು ಕೇಳು. ಹೇ ಅಪರ್ಣಾ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರು; ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः । कृतोपनयनः पित्रा ब्रह्मचर्यव्रतेस्थितः

ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಂಶದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ತಂದೆ ಅವನ ಉಪನಯನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದನು; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 14

स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः । द्विजैः पाशुपतैः कीर्णां जटामुकुटभूषितैः

ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಾಶುಪತೀಸ್ವರೂಪವಾದ ಕಾಶಿಯ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡನು—ಜಟಾಮುಕುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಶುಪತ ದ್ವಿಜರಿಂದ ಅದು ತುಂಬಿತ್ತು.

Verse 15

कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः । भिक्षाहृतान्नसंतुष्टैः पुष्टैर्गंगामृतोदकैः

ಅವರು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ದೇಹಗಳು ಪವಿತ್ರ ವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿ, ಗಂಗೆಯ ಅಮೃತಸಮಾನ ಜಲದಿಂದ ಪೋಷಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 16

बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम् । हिरण्यगर्भादाचार्यान्महत्पाशुपताभिधम्

ಆನಂದಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು—‘ಪಾಶುಪತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾವ್ರತವನ್ನು—ಆಚಾರ್ಯ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭರಿಂದ ಪಡೆದನು.

Verse 17

स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः । स्नात्वा ह्रदे हरपापे नित्यप्रातः समुत्थितः

ಆ ಶಿಷ್ಯನು ವಶಿಷ್ಠನಾದನು—ಎಲ್ಲ ಪಾಶುಪತರಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ‘ಹರಪಾಪ’ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 18

विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन् । नांतरं स विजानाति शिवलिंगे गुरौ तथा

ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ವಿಭೂತಿ ಧರಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತ್ರಿಕಾಲವೂ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಶಿವಲಿಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಯಾವುದೇ ಭೇದವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

Verse 19

स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह । ययौ केदारयात्रार्थं गिरिं गौरीगुरोर्गुरुम्

ವಶಿಷ್ಠನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದವನಾದಾಗ ಗುರುವರ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಕೇದಾರಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟನು—ಗೌರೀಗುರುವಿನಗೂ ಪರಮಗುರುವೆನಿಸಿದ ಆ ಗಿರಿಯ ಕಡೆಗೆ.

Verse 20

यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित । प्राश्योदकं लिंगरूपं लिंगरूपत्वमागताः

ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಸಂಸಾರಜೀವಿಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಲಿಂಗಸಂಬಂಧಿತ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥೋದಕವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ ಅವರು ಲಿಂಗರೂಪತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ಶಿವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः । गुरुर्हिरण्यगर्भाख्यः पंचत्वमगमत्तदा

ತಪಸ್ವಿ ವಶಿಷ್ಠನು ಅಸಿಧಾರ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ಎಂಬ ಅವರ ಗುರು ಆಗ ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರು—ಅಂದರೆ ಪಂಚಮಹಾಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು.

Verse 22

पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके । आरोप्य तं पारिषदाः कैलासमनयन्मुदा

ತಪಸ್ವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಶಿವನ ಪಾರ್ಷದರು ಅವನನ್ನು ಸರ್ವಕಾಮಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 23

यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो । अकातरस्त्यजेत्प्राणान्कैलासे स चिरं वसेत्

ಕೇದಾರವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಅರ್ಧಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ—ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ದೃಢವಾಗಿ—ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ, ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः । केदारमेव लिंगेषु बह्वमंस्त सुनिश्चितम्

ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿ ತಪೋಧನ ವಶಿಷ್ಠನು, ಶಿವಲಿಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೇದಾರವೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮ ಮಹತ್ತಾದದ್ದು ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದನು.

Verse 25

अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात् । अग्रहीन्नियमं चापि यथार्थं चाकरोत्पुनः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಕೇದಾರಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಹೋದನು. ಮತ್ತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 26

प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम् । विलोकयिष्ये केदारं वसन्वाराणसीं पुरीम्

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದಲ್ಲಿ—ಹೌದು, ಜೀವಮಾನಪೂರ್ತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ—ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ಕೇದಾರವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು.

Verse 27

तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा । आनंदकानने नित्यं वसता ब्रह्मचारिणा

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ಆನಂದಕಾನನದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಒಟ್ಟು ಅರವತ್ತೊಂದು.

Verse 28

पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि । परमोत्साहसंतुष्टः पलिता कलितोप्यलम्

ಮಧು (ವಸಂತ) ಮಾಸ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು; ಪರಮ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನ ಕೂದಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಿಳಿಯಾದರೂ ಸಹ.

Verse 29

तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः । कारुण्यपूर्णहृदयैरन्यैरपि च संगिभिः

ಇದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸಬಹುದೆಂದು ಶಂಕಿಸಿದ ತಪೋಧನ ಋಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ತಡೆದರು; ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದ ಇತರ ಸಂಗಾತಿಗಳೂ ಅವನನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

Verse 30

ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः । मध्ये मार्गं मृतस्यापि गुरोरिव गतिर्मम

ಆದರೂ ಆ ದೃಢಚಿತ್ತನ ಉತ್ಸಾಹ ಭಂಗವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಯಾಣಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ, ಮೃತಗುರುವಿನಂತೆ, ಅವನ ಗತಿ ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಯಿತು.

Verse 31

इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ । अशूद्रान्न परीपुष्टे तुष्टोहं चंडिकेऽभवम्

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಚಿತ್ತನಾದ ಶುದ್ಧ ತಪಸ್ವಿ ವಶಿಷ್ಠನು ಶೂದ್ರರ ಅನ್ನದಿಂದ ಪೋಷಿತನಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ನಾನು ಚಂಡಿಕಾ ಅವನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಳಾದೆ.

Verse 32

स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः । दृढव्रत प्रसन्नोस्मि केदारं विद्धि मामिह

ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ವಿ ವಶಿಷ್ಠನು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ‘ಹೇ ದೃಢವ್ರತ, ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೇದಾರವೆಂದು ತಿಳಿ.’

Verse 33

अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम् । इत्युक्तवत्यपि मयि स्वप्नो मिथ्येति सोब्रवीत्

ನಾನು ‘ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಹಿಂಜರಿಯದೆ ಬೇಡು’ ಎಂದರೂ, ಅವನು ‘ಇದು ಸ್ವಪ್ನ; ಇದು ಮಿಥ್ಯೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 34

ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम् । भवादृशाममिथ्यैव स्वाख्या सदृशवर्तिनाम्

ಆದರೂ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—‘ಅಶುಚಿಗಳಿಗೇ ಸ್ವಪ್ನ ಮಿಥ್ಯ; ಆದರೆ ನಿನ್ನಂತಹ, ತಮ್ಮ ಸಜ್ಜನಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆಯುವವರಿಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಕಟಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಿಥ್ಯವಲ್ಲ.’

Verse 35

वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज । तव सत्त्ववतः किंचिन्मयादेयं न किंचन

ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಇದು ಸ್ವಪ್ನವೆಂಬ ಸಂಶಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಸತ್ತ್ವವಂತನಾದ ನಿನಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 36

इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति । शिष्यो हिरण्यगर्भस्य तपस्विजनसत्तमः

ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನ ಶಿಷ್ಯನು, ತದನುಸಾರ ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು.

Verse 37

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे । सर्वे शूलिन्नुग्राह्या एष एव वरो मम

ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನೊಡನೆ ಇರುವ ಈ ಎಲ್ಲ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಲಿ—ಇದೇ ನನ್ನ ವರ.

Verse 38

देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः । वचनं नितरां प्रीतस्तथेति तमुवाच ह

ಹೇ ದೇವಿ, ಪರೋಪಕಾರಶೀಲನಾದ ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ (ಪ್ರಭು) ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 39

पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम् । तेन पुण्येन स मया पुनः प्रोक्तो वरं वृणु

ಮತ್ತೆ ಪರೋಪಕಾರದಿಂದ ಅವನ ತಪಸ್ಸು ದ್ವಿಗುಣವಾಯಿತು. ಆ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪುನಃ ಹೇಳಿದೆ—‘ವರವನ್ನು ಆರಿಸು’.

Verse 40

स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः । देवि मे प्रार्थयामास हिमशैलादिह स्थितिम्

ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ವಶಿಷ್ಠನು, ಪಾಶುಪತ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಹೇ ದೇವಿ! ಹಿಮಶೈಲದಿಂದ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು।

Verse 41

ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि । हिमशैले ततश्चात्र सर्वभावेन संस्थितः

ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನಾನು ಹಿಮಶೈಲಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ; ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣಭಾವದಿಂದ ಸ್ಥಿರನಾದೆ।

Verse 42

ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम् । हिमाद्रे प्रस्थितः प्राप्तस्तूयमानः सुरर्षिभिः

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಾನು ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಕಡೆ ಹೊರಟು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದೆ; ದೇವರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ।

Verse 43

वशिष्ठं पुरतः कृत्वा सर्वसार्थसमायुतम् । हरपापह्रदे तीर्थे स्थितोहं तद्नुग्रहात्

ವಶಿಷ್ಠನನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಸಮಸ್ತ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ‘ಹರಪಾಪಹ್ರದ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡೆ।

Verse 44

मत्परिग्रहतः सर्वे हरपापे कृतोदकाः । आराध्य मामनेनैव वपुषा सिद्धिमागताः

ನನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಹರಪಾಪದಲ್ಲಿ ಉದಕಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಇದೇ ನನ್ನ ಸಾಕಾರ ರೂಪವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 45

तदा प्रभृति लिंगेस्मिन्स्थितः साधकसिद्धये । अविमुक्ते परे क्षेत्रे कलिकाले विशेषतः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಭಕ್ತ-ಸಾಧಕರ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಪರಮ ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ।

Verse 46

तुषाराद्रिं समारुह्य केदारं वीक्ष्य यत्फलम् । तत्फलं सप्तगुणितं काश्यां केदारदर्शने

ಹಿಮಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಿ ಕೇದಾರ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯ ಯಾವದೋ, ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕೇದಾರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅದೇ ಪುಣ್ಯ ಏಳುಪಟ್ಟು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 47

गौरीकुंडं यथा तत्र हंसतीर्थं च निर्मलम् । यथा मधुस्रवा गंगा काश्यां तदखिलं तथा

ಅಲ್ಲಿ ಗೌರೀಕುಂಡ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಹಂಸತೀರ್ಥ ಇರುವಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಧುಸ್ರವ ಗಂಗೆಯಿರುವಂತೆ—ಅದೇ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ।

Verse 48

इदं तीर्थं हरपापं सप्तजन्माघनाशनम् । गंगायां मिलितं पश्चाज्जन्मकोटिकृताघहम्

ಈ ಹರಪಾಪ ತೀರ್ಥವು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದಾಗ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 49

अत्र पूर्वं तु काकोलौ युध्यतौ खान्निपेततुः । पश्यतां तत्र संस्थानां हंसौ भूत्वा विनिर्गतौ

ಇಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾಗೆಗಳು ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದವು; ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವು ಹಂಸಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದವು।

Verse 50

गौरि त्वया कृतं पूर्वं स्नानमत्र महाह्रदे । गौरीतीर्थं ततः ख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम्

ಹೇ ಗೌರೀ! ನೀನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಇದು ‘ಗೌರೀತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು—ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮ.

Verse 51

अत्रामृतस्रवा गंगा महामोहांधकारहृत् । अनेकजन्मजनित जाड्यध्वंसविधायिनी

ಇಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯು ಅಮೃತಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಅವಳು ಮಹಾಮೋಹದ ಘನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿ, ಅನೇಕ ಜನ್ಮಜನಿತ ಜಡತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 52

सरसा मानसेनात्र पूर्वं तप्तं महातपः । अतस्तु मानसं तीर्थं जने ख्यातिमिदं गतम्

ಇಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಸಾ ಮತ್ತು ಮಾನಸಾ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಜನರಲ್ಲಿ ‘ಮಾನಸತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 53

अत्र पूर्वं जनः स्नानमात्रेणैव प्रमुच्यते । पश्चात्प्रसादितश्चाहं त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दृशैः

ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಜನರು ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು; ನಂತರ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ, ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ದೇವತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನೂ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 54

सर्वे मुक्तिं गमिष्यंति यदि देवेह मानवाः । केदारकुंडे सुस्नातास्तदोच्छित्तिर्भविष्यति

ಈ ದಿವ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಕೇದಾರಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸುವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆಗ ಜಗತ್ತಿನ ನಿರಂತರತೆಯೂ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 55

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां च धर्मिणाम् । तस्मात्तनुविसर्गेत्र मोक्षं दास्यति नान्यथा

ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾದ ಜನರಿಗಾಗಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗಕಾಲದಲ್ಲೇ ಇದು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ।

Verse 56

ततस्तदुपरोधेन तथेति च मयोदितम् । तदारभ्य महादेवि स्नानात्केदारकुंडतः

ನಂತರ ಅವರ ಹಠದಿಂದ ನಾನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಕೇದಾರಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಈ ಫಲವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು।

Verse 57

समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ, ನನ್ನ ನಾಮಜಪ ಮಾಡಿದರೂ ನಾನು ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ಬೇರೆಡೆ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ ಆ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 58

केदारतीर्थे यः स्नात्वा पिंडान्दास्यति चात्वरः । एकोत्तरशतं वंश्यास्तस्य तीर्णा भवांबुधिम्

ಕೇದಾರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನ ನೂರೊಂದು ವಂಶಜರು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ।

Verse 59

भौमवारे यदा दर्शस्तदा यः श्राद्धदो नरः । केदारकुंडमासाद्य गयाश्राद्धेन किं ततः

ದರ್ಶ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮಂಗಳವಾರ ಬಂದಾಗ, ಕೇದಾರಕುಂಡವನ್ನು ಸೇರಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನಿಗೆ—ಮತ್ತೆ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದ ಅಗತ್ಯವೇನು?

Verse 60

केदारं गंतुकामस्य बुद्धिर्देया नरैरियम् । काश्यां स्पृशंस्त्वं केदारं कृतकृत्यो भविष्यसि

ಕೇದಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವವನಿಗೆ ಜನರು ಈ ಬೋಧನೆ ನೀಡಲಿ—‘ಕಾಶಿಯಲ್ಲೇ ಕೇದಾರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ನೀನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುವೆ.’

Verse 61

चैत्रकृष्णचतुर्दश्यामुपवासं विधाय च । त्रिगंडूषान्पिबन्प्रातर्हृल्लिंगमधितिष्ठति

ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಚಮನ (ತ್ರಿಗಂಡೂಷ) ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಹೃಲ್ಲಿಂಗವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

केदारोदकपानेन यथा तत्र फलं भवेत् । तथात्र जायते पुंसां स्त्रीणां चापि न संशयः

ಕೇದಾರೋದಕವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಫಲ ದೊರೆಯುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲೂ ಪುರುಷರಿಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 63

केदारभक्तं संपूज्य वासोन्नद्रविणादिभिः । आजन्मजनितं पापं त्यक्त्वा याति ममालयम्

ವಸ್ತ್ರ, ಅನ್ನ, ಧನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಕೇದಾರಭಕ್ತನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು, ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 64

आषण्मासं त्रिकालं यः केदारेशं नमस्यति । तं नमस्यंति सततं लोकपाला यमादयः

ಆರು ತಿಂಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಕೇದಾರೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವವನನ್ನು, ಯಮಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 65

कलौ केदारमाहात्म्यं योपि कोपि न वेत्स्यति । यो वेत्स्यति सुपुण्यात्मा सर्वं वेत्स्यति स ध्रुवम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇದಾರದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಯಾರೂ ತಿಳಿಯರು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯಾತ್ಮ; ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದವನು.

Verse 66

केदारेशं सकृद्दृष्ट्वा देवि मेऽनुचरो भवेत् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन केदारेशं विलोकयेत्

ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇದಾರೇಶನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ನನ್ನ ಅನುಚರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇದಾರೇಶನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 67

चित्रांगदेश्वरं लिंगं केदारादुत्तरे शुभम् । तस्यार्चनान्नरो नित्यं स्वर्गभोगानुपाश्नुते

ಕೇದಾರದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರಾಂಗದೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಶುಭ ಲಿಂಗವಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

केदाराद्दक्षिणे भागे नीलकंठ विलोकनात् । संसारोरगदष्टस्य तस्य नास्ति विषाद्भयम्

ಕೇದಾರದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀಲಕಂಠನ ದರ್ಶನದಿಂದ, ಸಂಸಾರಸರ್ಪದಷ್ಟನಾದವನಿಗೆ ವಿಷಾದರೂಪ ವಿಷದ ಭಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 69

तद्वायव्यंबरीषेशो नरस्तदवलोकनात् । गर्भवासं न चाप्नोति संसारे दुःखसंकुले

ಅದರ ವಾಯವ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಬಾರೀಷೇಶನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ದುಃಖಸಂಕುಲ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭವಾಸ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 70

इंद्रद्युम्नेश्वरं लिंगं तत्समीपे समर्च्य च । तेजोमयेन यानेन स स्वर्ग भुवि मोदते

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು, ತೇಜೋಮಯ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 71

तद्दक्षिणे नरो दृष्ट्वा लिंगं कालंजरेश्वरम् । जरां कालं विनिर्जित्य मम लोके वसेच्चिरम्

ಅದರ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿರುವ ಕಾಲಂಜರೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು, ಜರೆಯನ್ನೂ ಕಾಲವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿ ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 72

दृष्ट्वा क्षेमेश्वरं लिंगमुद्क्चित्रांगदेश्वरात् । सर्वत्र क्षेममाप्नोति लोकेऽत्र च परत्र च

ಚಿತ್ರಾಂಗದೇಶ್ವರದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಷೇಮೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು, ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 73

स्कंद उवाच । देवदेवेन विंध्यारे केदार महिमा महान् । इत्याख्यायि पुरांबायै मया तेपि निरूपितः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಂಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕೇದಾರದ ಮಹಾ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ದೇವದೇವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅಂಬಾ ಪಾರ್ವತಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದನು; ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 74

केदारेश्वरलिंगस्य श्रुत्वोत्पत्तिं कृती नरः । शिवलोकमवाप्नोति निष्पापो जायते क्षणात्

ಕೇದಾರೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಉತ್ಪತ್ತಿಕಥೆಯನ್ನು ಪುಣ್ಯವಂತನು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವನು ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 77

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे केदारमहिमाख्यानं नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ವಿಭಾಗದ ಕಾಶೀಖಂಡದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ‘ಕೇದಾರಮಹಿಮಾಖ್ಯಾನ’ ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।