Adhyaya 8

Verse 1

लोपामुद्रोवाच । जीवितेश कथामेतां पुण्यां पुण्यपुरीश्रिताम् । न तृप्तिमधिगच्छामि श्रुत्वा त्वच्छ्रीमुखेरिताम्

ಲೋಪಾಮುದ್ರೆಯು ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ಜೀವಿತೇಶ! ನಿನ್ನ ಶ್ರೀಮುಖದಿಂದ ಕೇಳಿದ, ಪುಣ್ಯಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಿತವಾದ ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 2

मायापुर्यां मुक्तिपुर्यां शिवशर्मा द्विजोत्तमः । मृतोपि मोक्षं नैवाप ब्रूहि तत्कारणं विभो

ಮಾಯಾಪುರಿ ಎಂಬ ಮುಕ್ತಿಪುರಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ಶಿವಶರ್ಮನು ಮೃತನಾದ ಮೇಲೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಹೇ ವಿಭೋ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 3

अगस्त्य उवाच । साक्षन्मोक्षो न चैतासु पुरीषु प्रियभाषिणि । पुरोद्दिश्यामुमेवार्थमितिहासो मयाश्रुतः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪ್ರಿಯಭಾಷಿಣಿ! ಈ ಪುರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವು ಸాక్షಾತ್ ಸ್ವಯಂವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ।

Verse 4

शृणु कांते विचित्रार्थां कथां पापप्रणाशिनीम् । पुण्यशीलसुशीलाभ्यां कथितां शिवशर्मणे

ಹೇ ಕಾಂತೆ! ಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿಯಾದ, ವಿಚಿತ್ರಾರ್ಥಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಮತ್ತು ಸುಶೀಲರು ಶಿವಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದದ್ದು।

Verse 5

शिवशर्मोवाच । अयि विष्णुगणौ पुण्यौ पुंडरीकदलेक्षणौ । किंचिद्विज्ञप्तुकामोहं प्रवृद्धकरसंपुटः

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಷ್ಣುಗಣಗಳೇ, ಪುಣ್ಯವಂತರೇ, ಪುಂಡರೀಕದಳನೇತ್ರರೇ! ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ಒಂದು ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

न नाम युवयोर्वेद्मि वेद्म्याकृत्या च किंचन । पुण्यशीलसुशीलाख्यौ युवां भवितुमर्हथः

ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯೆನು; ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆಕೃತಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ‘ಪುಣ್ಯಶೀಲ’ ‘ಸುಶೀಲ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡಲು ಯೋಗ್ಯರು—ಪುಣ್ಯವಂತರು, ಸದಾಚಾರಿಗಳು.

Verse 7

गणा वूचतुः । भगवद्भक्तियुक्तानां किमज्ञातं भवादृशाम् । एतदेव हि नौ नाम यदुक्तं श्रीमता त्वया

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ನಿಮ್ಮಂತಹವರಿಗೆ ಏನು ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿರಬಹುದು? ಶ್ರೀಮಾನ್, ನೀವು ಹೇಳಿದುದೇ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು; ನೀವು ಉಕ್ತಿಸಿದಂತೆಯೇ ಸತ್ಯ.

Verse 8

यदन्यदपि ते चित्ते प्रष्टव्यं तदशंकितम् । संपृच्छस्व महाप्राज्ञ प्रीत्या तत्प्रब्रवावहे

ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಕೇಳಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳು, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ; ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿವರಿಸುವೆವು.

Verse 9

इति श्रुत्वा स वचनं भगवद्गणभाषितम् । अतिप्रीतिकरं हृद्यं ततस्तौ प्रत्युवाच ह

ಭಗವಂತನ ಗಣರು ಹೇಳಿದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಕರ ಹಾಗೂ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 10

दिव्य द्विज उवाच । क एष लोको ऽल्पश्रीकः स्वल्पपुण्यजनाकृतिः । क इमे विकृताकारा ब्रूतमेतन्ममाग्रतः

ದಿವ್ಯ ದ್ವಿಜನು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಯಾವ ಲೋಕ, ಅಲ್ಪಶ್ರೀಯುಕ್ತವೂ ಸ್ವಲ್ಪಪುಣ್ಯಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದೂ? ಮತ್ತು ಈ ವಿಕೃತಾಕಾರದ ಜೀವಿಗಳು ಯಾರು? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 11

गणावूचतुः । अयं पिशाचलोकोत्र वसंति पिशिताशनाः । दत्त्वानुतापभाजो ये नोनो कृत्वा ददत्यपि

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಪಿಶಾಚಲೋಕ; ಇಲ್ಲಿ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಾನಮಾಡಿ ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುವವರು, ಮರುಮರು ಖೇದದಿಂದ ದಾನಕೊಟ್ಟರೂ, ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

शिवं प्रसंगतोभ्यर्च्य सकृत्त्वशुचिचेतसः । अल्पपुण्याल्पलक्ष्मी काः पिशाचास्त इमे सखे

ಸಖೇ, ಇವರು ಪಿಶಾಚರು—ಅಲ್ಪಪುಣ್ಯರು, ಅಲ್ಪಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರು. ಸಂದರ್ಭವಶಾತ್ ಒಮ್ಮೆ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ಅವರ ಚಿತ್ತ ಅಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.

Verse 13

ततो गच्छन्ददर्शाग्रे हृष्टपुष्टजनावृतम् । पिचंडिलैः स्थूलवक्त्रैर्मेघगंभीरनिःस्वनैः

ನಂತರ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಅವನು ಮುಂದೆ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕಂಡನು—ಹರ್ಷಿತ, ಪುಷ್ಟ ಜನರಿಂದ ಆವೃತವಾದುದು; ದಪ್ಪಮುಖದವರು, ದೃಢದೇಹದವರು, ಮೇಘಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಂತೆ ನಿನದಿಸುವವರು।

Verse 14

लोकैरप्युषितं लोकं श्यामलांगैश्च लोमशैः । गणौ कथयतां केमी को लोकः पुण्यतः कुतः

ಈ ಲೋಕವು ಅನೇಕ ಜೀವಗಳಿಂದ ವಾಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಶ್ಯಾಮ ಅಂಗಗಳೂ ಲೋಮಶರೂ. ಓ ಗಣರೇ, ಹೇಳಿರಿ: ಇವರು ಯಾರು, ಇದು ಯಾವ ಲೋಕ, ಮತ್ತು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಇದು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ?

Verse 15

गणावूचतुः । गुह्यकानामयं लोकस्त्वेते वै गुह्यकाः स्मृताः । न्यायेनोपार्ज्य वित्तानि गूहयंति च ये भुवि

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಗುಹ್ಯಕರ ಲೋಕ; ಇವರೇ ಗುಹ್ಯಕರು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಕಾಪಾಡುವವರು ಇವರು.

Verse 16

स्वमार्गगाधनाढ्याश्च शूद्रप्रायाः कुटुंबिनः । संविभज्य च भोक्तारः क्रोधासूयाविवर्जिताः

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧರು, ಬಹುಪಾಲು ಶೂದ್ರಪ್ರಾಯ ಗೃಹಸ್ಥರು. ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಮಾತ್ರ ಭೋಜನಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದವರು.

Verse 17

न तिथिं नैव वारं च संक्रात्यादि न पर्व च । नाधर्मं न च धर्मं च विदंत्येते सदा सुखाः

ಅವರು ತಿಥಿಯನ್ನೂ ವಾರವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧರ್ಮ-ಧರ್ಮದ ಭೇದವನ್ನೂ ತಿಳಿಯರು; ಆದರೂ ಸದಾ ಸುಖಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

एकमेव हि जानंति कुलपूज्यो हि यो द्विजः । तस्मै गाः संप्रयच्छंति मन्यंते तद्वचःस्फुटम्

ಅವರು ಒಂದೇ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ—ಕುಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾದ ದ್ವಿಜನೇ ಗೌರವಾರ್ಹನು. ಅವನಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಮನಗಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

समृद्धिभाजोह्यत्रापि तेन पुण्येन गुह्यकाः । भुंजते स्वर्गसौख्यानि देववच्चाकुतोभयाः

ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಗುಹ್ಯಕರು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವರಂತೆ ಸ್ವರ್ಗಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಭಯವಿಲ್ಲದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

ततो विलोकयामास लोकं लोचनशर्मदम् । केऽमी जनास्त्वसौ लोकः किंनामा वदतां गणौ

ನಂತರ ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ಆ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದನು—“ಇವರು ಯಾರು? ಈ ಲೋಕದ ಹೆಸರು ಏನು? ಓ ಗಣಗಳೇ, ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 21

गणावूचतुः । गांधर्वस्त्वेषलोकोऽमी गंधर्वाश्च शुभव्रताः । देवानां गायनाद्येते चारणाः स्तुतिपाठकाः

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಗಾಂಧರ್ವಲೋಕ; ಇವರು ಶುಭವ್ರತಧಾರಿಗಳಾದ ಗಂಧರ್ವರು. ಇವರು ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಗಾಯನಮಾಡಿ, ದಿವ್ಯ ಚಾರಣರಾಗಿ ಸ್ತುತಿಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

गीतज्ञा अतिगीतेन तोषयंति नराधिपान् । स्तुवंति च धनाढ्यांश्च धनलोभेन मोहिता

ಅವರು ಗೀತಜ್ಞರು; ಅತಿಗಾನದಿಂದ ರಾಜರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧನಲೋಭದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಧನಿಕರನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

राज्ञां प्रसादलब्धानि सुवासांसि धनान्यपि । द्रव्याण्यपि सुगंधीनि कर्पूरादीन्यनेकशः

ರಾಜರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಧನವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು—ಕರ್ಪೂರಾದಿ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

Verse 24

ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छंति गीतं गायंत्यहर्निशम् । श्रुतावेव मनस्तेषां नाट्यशास्त्रकृतश्रमाः

ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಗೀತವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರ; ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

तेन पुण्येन गांधर्वो लोकस्त्वेषां विशिष्यते । ब्राह्मणास्तोषिता यद्वै गीतविद्यार्जितैर्धनैः

ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಅವರ ಗಾಂಧರ್ವಲೋಕವು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಗೀತವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನದಿಂದ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 26

गीतविद्याप्रभावेन देवर्षिर्नारदो महान् । मान्यो वैष्णवलोके वै श्रीशंभोश्चातिवल्लभः

ಗೀತವಿದ್ಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಹಾದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ವೈಷ್ಣವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನು; ಶ್ರೀಶಂಭು (ಶಿವ)ನಿಗೂ ಅತಿಪ್ರಿಯನು.

Verse 27

तुंबुरुर्ना रदश्चोभौ देवानामतिदुर्लभौ । नादरूपी शिवः साक्षान्नादतत्त्वविदौ हि तौ

ತುಂಬುರು ಮತ್ತು ನಾರದ—ಇಬ್ಬರೂ ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿದುರ್ಳಭರು; ಏಕೆಂದರೆ ಶಿವನು ಸాక్షಾತ್ ನಾದಸ್ವರೂಪ, ಅವರುಿಬ್ಬರೂ ನಾದತತ್ತ್ವವಿದ್ವಾಂಸರು.

Verse 28

यदि गीतं क्वचिद्गीतं श्रीमद्धरिहरांतिके । मोक्षस्तु तत्फलं प्राहुः सा न्निध्यमथवा तयोः

ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹರಿ-ಹರರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೀತ ಹಾಡಿದರೆ, ಅದರ ಫಲ ಮೋಕ್ಷ ಅಥವಾ ಆ ಇಬ್ಬರ ನಿಕಟ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

गीतज्ञो यदि गीतेन नाप्नोति परमं पदम् । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते

ಗೀತಜ್ಞನು ಗಾನದ ಮೂಲಕ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯದಿದ್ದರೂ, ರುದ್ರನ ಅನುಚರನಾಗಿ ಅವನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

अस्मिंल्लोके सदा कालं स्मृतिरे षा प्रगीयते । तद्गीतमालया पूज्यौ देवौ हरिहरौ सदा

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾಕಾಲ ಈ ಸ್ಮರಣೆ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ: ಆ ಗೀತಮಾಲೆಯಿಂದ ಹರಿ-ಹರ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರೂ ದೇವರುಗಳು ಸದಾ ಪೂಜ್ಯರು.

Verse 31

इति शृण्वन्क्षणात्प्राप पुनरन्यन्मनोहरम् । शिवशर्माथ पप्रच्छ किं संज्ञं नगरं त्विदम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು. ಆಗ ಶಿವಶರ್ಮನು ಕೇಳಿದನು— “ಈ ನಗರದ ಹೆಸರು ಏನು?”

Verse 32

गणावूचतुः । असौ वैद्याधरो लोको नाना विद्या विशारदाः । एते विद्यार्थिनामन्नमुपानद्वस्त्रकंबलम्

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು— “ಇದು ವಿದ್ಯಾಧರರ ಲೋಕ; ಅವರು ನಾನಾವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು. ಇವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ನ, ಪಾದುಕಾ/ಚಪ್ಪಲಿ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಕಂಬಳಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.”

Verse 33

औषधान्यपि यच्छं ति तत्पीडाशमनानि हि । नानाकलाः शिक्षयंति विद्यागर्वविवर्जिताः

ಅವರು ಪೀಡೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಔಷಧಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯೆಯ ಗರ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಕಲைகளை ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

शिष्यं पुत्रेण पश्यंति वस्त्र तांबूल भोजनैः । अलंकृताश्च सत्कन्या धर्मा दुद्वाहयंति च

ಅವರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಪುತ್ರನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ವಸ್ತ್ರ, ತಾಂಬೂಲ ಮತ್ತು ಭೋಜನದಿಂದ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲಂಕೃತ ಸತ್ಕನ್ಯೆಯರ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

अभिलाषधिया नित्यं पूजयंतीष्टदेवताः । एतः पुण्यैर्वसंतीह विद्याधर वरा इमे

ಅವರು ಭಕ್ತಿಯುತ ಅಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪುಣ್ಯಗಳ ಫಲದಿಂದಲೇ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿದ್ಯಾಧರರು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

यावदित्थं कथां चक्रुस्तावत्संयमिनीपतिः । धर्मराजोभिसंप्राप्तो देवदुंदुभि निःस्वनैः

ಅವರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಸಂಯಮಿನಿಯ ಅಧಿಪತಿ ಧರ್ಮರಾಜನು ದೇವದುಂದುಭಿಗಳ ಘನನಾದದೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 37

सोम्यमूर्तिर्विमानस्थो धर्मज्ञैः परिवारितः । सेवाकर्मसु चतुरैर्भृत्यैस्त्रिचतुरैः सह

ಅವನು ಸೌಮ್ಯಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವಿಮಾನಸ್ಥನಾಗಿ, ಧರ್ಮಜ್ಞರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ, ಸೇವಾಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಚತುರರಾದ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಭೃತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದನು.

Verse 38

धर्मराज उवाच । साधुसाधु महाबुद्धे शिवशर्मन्द्विजोत्तम । कुलोचितं ब्राह्मणानां भवता प्रतिपादितम्

ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯ ಶಿವಶರ್ಮನೇ, ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ನೀನು ಕುಲೋಚಿತವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಚಾರವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 39

वेदाभ्यासः कृतः पूर्वं गुरवश्चापि तोषिताः । धर्मशास्त्रपुराणे षु दृष्टो धर्मस्त्वयाऽदृतः

“ಹಿಂದೆ ನೀನು ವೇದಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಗುರುಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ; ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ-ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೀನು ಆದರದಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 40

क्षालितं मुक्तिपुर्यद्भिराशुगंतृशरीरकम् । कोविदोऽस्ति भवानेव जीविते जीवितेतरे

“ಮುಕ್ತಿಪುರಿಯ ಜಲಗಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತೆರಳುವ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿವೆ; ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವನೋತ್ತರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ಕೋವಿದನು ನೀನೇ.”

Verse 41

कलेवरं पूतिगंधि सदैवाशुचिभाजनम् । सुतीर्थपुण्य पण्येन सम्यग्विनिमितं त्वया

ಈ ದೇಹವು ದುರ್ಗಂಧಯುಕ್ತ, ಸದಾ ಅಶುಚಿಯ ಪಾತ್ರ; ಸುತೀರ್ಥಪುಣ್ಯರೂಪ ಮೌಲ್ಯದಿಂದ ನೀನು ಇದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪುನರ್‌ರಚಿಸಿದೆ।

Verse 42

अतएवाहि पांडित्यमाद्रिंयते विचक्षणाः । अहःक्षेपं न क्षिपंति क्षणमेकं हि ते बुधाः

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವೇಕಿಗಳು ನಿಜವಾದ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ದಿನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 43

निमेषान्पंचपान्मर्त्ये प्राणंति प्राणिनो ध्रुवम् । तत्रापि न प्रवर्तेयुरघकर्मणि गर्हिते

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟೇ ಬದುಕುತ್ತವೆ; ಆದರೂ ಗರ್ಹಿತವಾದ ಪಾಪಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬಾರದು।

Verse 44

स्थिरापायः सदा कायो न धनं निधनेऽवति । तन्मूढः प्रौढकार्ये किं न यतेत भवानिव

ಈ ದೇಹವು ಸದಾ ವಿನಾಶದತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ಧನವೂ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರಲು ಮೂಢನು ಮಹತ್ತಾದ ಗುರಿಗಾಗಿ ಏಕೆ ಯತ್ನಿಸಬಾರದು—ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ?

Verse 45

सत्वरं गत्वरं चायुर्लोकः शोकसमाकुलः । तस्माद्धर्मे मतिः कार्या भवतेव सुधार्मिकैः

ಆಯುಷ್ಯವು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಲೋಕವು ಶೋಕದಿಂದ ಆಕുലವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸುದಾರ್ಮಿಕರು ಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು—ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ।

Verse 46

सत्कर्मणो विपाकोऽयं तव वंद्यौ ममाप्यहो । यदेतौ भगवद्भक्तौ सखित्वं भवतो गतौ

ಇದು ನಿನ್ನ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವೇ—ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಈ ಇಬ್ಬರು ಭಗವದ್ಭಕ್ತರು, ನಿನಗೂ ನನಗೂ ವಂದನೀಯರು, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 47

ममाज्ञा दीयतां तस्मात्साहाय्यं करवाणि किम् । यत्कर्तव्यं मादृशैस्ते तत्कृतं भवतैवहि

ಆದುದರಿಂದ ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ—ನಾನು ಯಾವ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ? ನನ್ನಂತಹವರಿಂದ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ನೀವು ಒಬ್ಬರೇ ಈಗಾಗಲೇ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 48

अद्य धन्यतरोस्मीह यद्दृष्टौ भगवद्गणौ । सेवा सदैव मे ज्ञाप्या श्रीमच्चरणसन्निधौ

ಇಂದು ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯನು, ಏಕೆಂದರೆ ಭಗವಂತನ ಗಣರನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದೆನು. ಅವರ ಶ್ರೀಚರಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸದಾ ಸೇವೆ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಡಲಿ।

Verse 49

ततः प्रस्थापितस्ताभ्यां प्राविशत्स्वपुरीं यमः । अप्राक्षीच्च ततो विप्रस्तौ गणौ प्रस्थिते यमे

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೀಳ್ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ಯಮನು ತನ್ನ ನಗರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಯಮನು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 50

शिवशर्मोवाच । साक्षादयं धर्मराजो ननु सौम्यतराकृतिः । धर्म्याण्येव वचांस्यस्य मनः प्रीतिकराणि च

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇವನು ಸాక్షಾತ್ ಧರ್ಮರಾಜನೇ; ಆದರೂ ರೂಪವು ಅತ್ಯಂತ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇವನ ವಚನಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಧರ್ಮಮಯವಾಗಿದ್ದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಕರವಾಗಿವೆ।

Verse 51

पुरी संयमनी सेयमतीव शुभलक्षणा । आकर्ण्य यस्य नामापि पापिनोऽतीव बिभ्यति

ಸಂಯಮನೀ ಎಂಬ ಈ ಪುರಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಅದರ ನಾಮಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದರೂ ಪಾಪಿಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಭಯಪಡುವರು.

Verse 52

यमरूपं वर्ण यंति मर्त्यलोकेऽन्यथा जनाः । अन्यथाऽयं मया दृष्टो ब्रूतं तत्कारणं गणौ

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಯಮನ ರೂಪವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡೆನು—ಓ ಗಣಗಳೇ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 53

केन पश्यंत्यमुं लोकं निवसंति तथात्र के । इदमेवास्य किं रूपं किं चान्यच्च निवेद्यताम्

ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಯಾವ ಸಾಧನದಿಂದ ಕಾಣಬಹುದು, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ? ಇದೇ ಅವನ ರೂಪ ಮಾತ್ರವೇ, ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವೂ ಇದೆಯೇ? ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 54

गणावूचतुः । शृणु सौम्य सुसौम्योऽसौ दृश्यतेत्र भवादृशैः । धर्ममूर्तिः प्रकृत्यैव निःशंकैः पुण्यराशिभिः

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೌಮ್ಯ, ಕೇಳು. ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತಹ ಪುಣ್ಯಸಂಪನ್ನ, ನಿಶ್ಶಂಕ ಜನರಿಗೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸೌಮ್ಯರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಭಾವತಃ ಅವನು ಧರ್ಮಮೂರ್ತಿ.

Verse 55

अयमेव हि पिंगाक्षः क्रोधरक्तांतलोचनः । दंष्ट्राकरालवदनो विद्युल्ललनभीषणः

ಇವನೇ ಪಿಂಗಾಕ್ಷ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕಣ್ಣಿನ ಅಂಚುಗಳು ರಕ್ತಿಮವಾದವನು; ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭೀಕರ ಮುಖವಿರುವವನು, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಭಯಾನಕ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ (ರೂಪವೂ) ಅವನೇ.

Verse 56

ऊर्ध्वकेशोऽतिकृष्णांगः प्रलयांबुदनिःस्वनः । कालदंडोद्यतकरो भुकुटी कुटिलाननः

ಊರ್ಧ್ವಮುಖವಾದ ಕೂದಲು, ಕಡುಕಪ್ಪಾದ ದೇಹ, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಮೋಡಗಳಂತಹ ಗರ್ಜನೆ, ಕೈಯಲ್ಲೆತ್ತಿದ ಕಾಲದಂಡ ಮತ್ತು ಹುಬ್ಬು ಗಂಟಿಕ್ಕಿದ ವಕ್ರ ಮುಖವನ್ನು ಅವನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.

Verse 57

आनयैनं पातयैनं बधानामुंच दुर्दम । घातयैनं सुदुर्वृत्तं मूर्ध्नि तीव्रमयोघनैः

ಇವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ, ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸು, ಬಂಧಿಸು, ಎಲೈ ದುರ್ದಮನೇ! ಇವನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ. ಈ ದುರಾಚಾರಿಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆ.

Verse 58

आताडयैनं दुर्वृत्तं धृत्वा पादौ शिलातले । उत्पाटयास्य नेत्रे त्वं निधाय चरणं गले

ಈ ದುರಾಚಾರಿಯನ್ನು ಹೊಡೆ, ಇವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೋ. ಇವನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲನ್ನಿಟ್ಟು ಇವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕು.

Verse 59

एतस्य गल्लावुत्फुल्लौ क्षुरेणाशुवि पाटय । पाशेन कंठं बद्धास्य समुल्लंबय भूरुहे

ಇವನ ಉಬ್ಬಿದ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಕ್ಷೌರದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಸೀಳಿಹಾಕು. ಇವನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಮರಕ್ಕೆ ನೇತುಹಾಕು.

Verse 60

विदारयास्य मूर्धानं करपत्रेण दारुवत् । पार्ष्णिघातैर्घ्नतास्यास्यं समुच्चूर्णय दारुणैः

ಮರವನ್ನು ಸೀಳುವಂತೆ ಗರಗಸದಿಂದ ಇವನ ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಹಾಕು. ಹಿಮ್ಮಡಿಯ ಭಯಂಕರ ಒದೆತಗಳಿಂದ ಇವನ ಮುಖವನ್ನು ನುಕ್ಕ್ ನುಚ್ಚು ಮಾಡು.

Verse 61

परदारप्रसृमरं करं छिंध्यस्य पापिनः । परदारगृहं यातुः पादौ चास्य विखंडय

ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚುವ ಈ ಪಾಪಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು ಮತ್ತು ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಗಿ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮುರಿದುಹಾಕು.

Verse 62

सूचीभी रोमकूपेषु तनुं व्यधिहि सर्वतः । दातुः परकलत्रांगे नखपंक्ती दुरात्मनः

ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಗಾಯಮಾಡುವ ಈ ದುರಾತ್ಮನ ಶರೀರದ ರೋಮರೋಮಗಳಲ್ಲೂ ಸೂಜಿಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚು.

Verse 63

परदारमुखाघ्रातुर्मुखे निष्ठीवयास्य हि । वक्तुः परापवादस्य कीलं तीक्ष्णं मुखे क्षिप

ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಮುಖವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುವವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಉಗುಳು ಮತ್ತು ಪರರ ನಿಂದೆ ಮಾಡುವವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹರಿತವಾದ ಕೀಲವನ್ನು ಜಡಿ.

Verse 64

भर्जयैनं चणकवत्तप्तवालुक कर्परैः । भ्राष्ट्रे विकटवक्त्रत्वं परसंतापकारिणम्

ಪರರಿಗೆ ಸಂಕಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಇವನನ್ನು ಕಾದ ಮರಳಿನ ಹರಿವಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಲೆಯಂತೆ ಹುರಿಯಿರಿ; ಇವನ ಮುಖವು ವಿಕಾರವಾಗಲಿ.

Verse 65

दोषारोपं सदाकर्तुरदोषे क्रूरलोचन । निमज्जयास्य वदनं पूयशोणितकर्दमे

ಎಲೈ ಕ್ರೂರದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನೇ! ನಿರ್ದೋಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸದಾ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡುವ ಇವನ ಮುಖವನ್ನು ಕೀವು ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸು.

Verse 66

अदत्तपरवस्तूनां गृह्णतः करपल्लवम् । आप्लुत्याप्लुत्य तैलेन तप्तांगारे पचोत्कट

ಬೇರೆಯವರು ಕೊಡದ ವಸ್ತುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಸುಡುವ ಕೆಂಡದ ಮೇಲೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಸುಡು.

Verse 67

अपवादं गुरोर्वक्तुर्निंदाकर्तुः सुपर्वणाम् । तप्तलोहशलाकाश्च मुखे भीषण निक्षिप

ಗುರುವಿನ ನಿಂದನೆ ಮಾಡುವವನ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ, ಎಲೈ ಭಯಂಕರನೇ, ಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳುಗಳನ್ನು ಹಾಕು.

Verse 68

परमर्म स्पृशश्चास्य परच्छिद्रप्रकाशितुः । सुतप्तायोमयाञ्च्छंकून्सर्वसंधिषु रोपय

ಪರರ ಮರ್ಮವನ್ನು ನೋಯಿಸುವವನ ಮತ್ತು ಪರರ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು (ದೋಷಗಳನ್ನು) ಪ್ರಕಟಿಸುವವನ ಎಲ್ಲ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೊಳೆಗಳನ್ನು ನೆಡು.

Verse 69

अन्ये न दीयमाने स्वे निषेद्धुःपापकारिणः । आच्छेत्तुः परवृत्तीनां जिह्वां छिंध्यस्य दुर्मुख

ಎಲೈ ದುರ್ಮುಖನೇ, ಬೇರೆಯವರು ತಮ್ಮ ಹಣವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವಾಗ ತಡೆಯುವ ಪಾಪಿಯ ಮತ್ತು ಪರರ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವವನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು.

Verse 70

देवस्वभोक्तुः क्रोडास्य ब्राह्मणस्वस्यभोजिनः । विदार्योदरमस्याशु विट्कीटैः परिपूरय

ದೇವರ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ತಿನ್ನುವವನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಸೀಳಿ, ಅದನ್ನು ಮಲದ ಹುಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸು.

Verse 71

न देवार्थे न विप्रार्थे नातिथ्यर्थे पचेत्क्वचित् । तममुं स्वार्थपक्तारं कुंभीपाके पचांधक

ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಲಿ, ಅತಿಥಿಗಳಿಗಾಗಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡದ, ಕೇವಲ ತನಗಾಗಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸು, ಎಲೈ ಅಂಧಕನೇ!

Verse 72

उग्रास्य शिशुहंतारममुं विश्रंभघातिनम् । कृतघ्नं नय वेगेन महारौरव रौरवम्

ಎಲೈ ಉಗ್ರಮುಖನೇ! ಶಿಶುಹಂತಕನನ್ನೂ, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಿಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ಕೃತಘ್ನನನ್ನೂ ರೌರವ ಮತ್ತು ಮಹಾರೌರವ ನರಕಗಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು.

Verse 73

ब्रह्मघ्नं चांधतामिस्रे सुरापं पूयशोणिते । कालसूत्रे हेमचौरमवीचौ गुरुतल्पगम्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ಅಂಧತಾಮಿಸ್ರದಲ್ಲಿಯೂ, ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡುವವನನ್ನು ಪೂಯಶೋಣಿತದಲ್ಲಿಯೂ, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಕದಿಯುವವನನ್ನು ಕಾಲಸೂತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕೂಡಿದವನನ್ನು ಅವೀಚಿ ನರಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಕು.

Verse 74

तत्संसर्गिणमावर्षमसिपत्रवने तथा । एतान्महापातकिनस्तप्ततैलकटाहके

ಇವರ ಸಹಚರರನ್ನು ಆವರ್ಷ ಹಾಗೂ ಅಸಿಪತ್ರವನ ನರಕಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು. ಈ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕುದಿಯುವ ಎಣ್ಣೆಯ ಬಾಣಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕು.

Verse 75

आप्लुत्याप्लुत्य दुर्दंष्ट्रकाकोलैर्लोहतुंडकैः । संतोद्यमानान्पापिष्ठान्नित्यं कल्पं निवासय

ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಂಕರವಾದ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳುಳ್ಳ ಕಾಗೆಗಳಿಂದ ಕುಕ್ಕಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕಲ್ಪದವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರಿಸು.

Verse 76

स्त्रीघ्नं गोघ्नं च मित्रघ्नं कूटशाल्मलिपादपे । उल्लंबय चिरंकालमूर्ध्वपादमधोमुखम्

ಸ್ತ್ರೀ ಹಂತಕ, ಗೋ ಹಂತಕ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರ ದ್ರೋಹಿಯನ್ನು ಕೂಟಶಾಲ್ಮಲಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಕಾಲು ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿ ನೇತುಹಾಕು.

Verse 77

त्वचमस्य च संदंशैस्त्रोटय त्वं महाभुज । आश्लेषितुर्मित्रपत्न्या भुजावुत्पाटया शुच

ಓ ಮಹಾಬಾಹು! ಇಕ್ಕಳಗಳಿಂದ ಇವನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕು. ಮಿತ್ರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದ ಆ ಅಪವಿತ್ರನ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕು.

Verse 78

ज्वालाकीले महाघोरे नरकेऽमुं नि पातय । यो वह्निना दाहयति परक्षेत्रं परालयम्

ಬೇರೆಯವರ ಹೊಲ ಮತ್ತು ಮನೆಯನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಡುವವನನ್ನು ಮಹಾಘೋರವಾದ 'ಜ್ವಾಲಾಕೀಲ' ಎಂಬ ನರಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿರಿ.

Verse 79

कालकूटे च गरदं कूटसाक्ष्याभिवादिनम् । मानकूटं तुलाकूटं कंठमोटे निपातय

ವಿಷ ನೀಡುವವನನ್ನು ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವವನನ್ನು 'ಕಾಲಕೂಟ' ನರಕಕ್ಕೆ ಹಾಕು. ಅಳತೆ ಮತ್ತು ತೂಕದಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಮಾಡುವವರನ್ನು 'ಮಾನಕೂಟ', 'ತುಲಾಕೂಟ' ಮತ್ತು 'ಕಂಠಮೋಟ' ನರಕಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಿರಿ.

Verse 80

लालापिबेच दुष्प्रेक्ष्य तीर्थासुष्ठीविनं नय । आमपाके च गर्भघ्नं शूलपाकेऽन्यतापिनम्

ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉಗುಳುವ ದುಷ್ಟನನ್ನು ನೋಡಲು ಅಸಹ್ಯವಾದ 'ಲಾಲಾಪಿಬ' ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ. ಭ್ರೂಣ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನನ್ನು 'ಆಮಪಾಕ'ದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಹಿಂಸೆ ನೀಡುವವನನ್ನು 'ಶೂಲಪಾಕ'ದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿರಿ.

Verse 81

रसविक्रयिणं विप्रमिक्षुयंत्रे प्रपीडय । प्रजापीडाकरं भूपमंधकूपे निपातय

ನಿಷಿದ್ಧ ‘ರಸ’ವನ್ನು ಮಾರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಬ್ಬಿನ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ನುಚ್ಚುಚೂರುಮಾಡು; ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ರಾಜನನ್ನು ಅಂಧಕೂಪ ನರಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಹಾಕು।

Verse 82

गोतिलांश्च तुरंगांश्च विक्रेतारं द्विजाधमम् । मातुलान्याः सुरायाश्च विक्रेतारं हलायुध

ಹಸು, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಆ ಅಧಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು (ಶಿಕ್ಷಿಸು); ಹಾಗೆಯೇ ಮದ್ಯವನ್ನು ಮಾರುವವನನ್ನೂ—ಓ ಹಲಾಯುಧ।

Verse 83

मुसलोलूखले वैश्यं कंडयैनं पुनःपुनः । शूद्रं द्विजावमंतारं द्विजाग्रे मंचसेविनम्

ಮుసಲೋಲೂಖಲ ನರಕದಲ್ಲಿ ಆ ವೈಶ್ಯನನ್ನು ಮರುಮರು ಕೆರೆದು ಯಾತನೆಕೊಡು; ದ್ವಿಜರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕೂತಿರುವ ಶೂದ್ರನನ್ನೂ (ಶಿಕ್ಷಿಸು)।

Verse 84

अधोमुखे च नरके दीर्घग्रीवप्रपीड्य

ಅಧೋಮುಖ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ದೀರ್ಘ ಕಂಠಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಹಿಡಿದು ನುಚ್ಚುಚೂರುಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 85

शूद्रं ब्राह्मणजेतारं वैश्यं बाह्मणमानिनम् । क्षत्रियं याजकं चापि विप्रं वेदविवर्जितम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಶೂದ್ರನನ್ನು; ತಾನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ವೈಶ್ಯನನ್ನು; ಯಾಜಕಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯನನ್ನು; ಮತ್ತು ವೇದವಿಹೀನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ (ಶಿಕ್ಷಿಸು)।

Verse 86

लाक्षालवणमांसानां सतैलविषसर्पिषाम् । आयुधेक्षुविकाराणां विक्रेतारं द्विजाधमम्

ಅರಗು, ಉಪ್ಪು, ಮಾಂಸ, ಎಣ್ಣೆ, ವಿಷ, ತುಪ್ಪ, ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಆ ನೀಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು (ಹಿಡಿಯಿರಿ).

Verse 87

पाशपाणेकशापाणे बद्ध्वैतांश्चरणेदृढम् । घातयंतौ कशाघातैर्नयतं तप्तकर्दमे

ಪಾಶ ಮತ್ತು ಚಾಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವರೇ! ಇವರ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ, ಚಾಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ತಪ್ತಕರ್ದಮ ನರಕಕ್ಕೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯಿರಿ.

Verse 88

इमां स्त्रियं श्लेषयाशु पुंश्चलीं कुलकल्मषाम् । तेनोपपतिना सार्धं तप्तायसमयेन च

ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದ ಈ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯನ್ನು ಆ ಜಾರನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬೊಂಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 89

स्वयं गृहीत्वा नियमं यस्त्यजेदजितेंद्रियः । तं प्रापय दुराधर्षं बहुभ्रमरदंशके

ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ವತಃ ನಿಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನನ್ನು, ಅನೇಕ ದುಂಬಿಗಳು ಕಚ್ಚುವ ನರಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿರಿ.

Verse 90

इत्यादिजल्पन्दुर्वृत्तैः श्रूयते दूरतो यमः । स्वकर्मशंकितैः पापै र्दृश्यतेति भयंकरः

ದುರ್ವರ್ತನೆಯುಳ್ಳವರೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಯಮನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೆದರಿದ ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

Verse 91

ये प्रजाः पालयंतीह पुत्रानेव निजौरसान् । दंडयंति च धर्मेण भूपास्तेऽस्य सभासदः

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿಜ ಔರಸ ಪುತ್ರರಂತೆ ಪಾಲಿಸಿ, ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ದಂಡಿಸುವ ರಾಜರು ಯಮಧರ್ಮರಾಜನ ಸಭಾಸದರು ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 92

वर्णाश्रमाश्च यद्राष्ट्रे ऽनुतिष्ठंति निजां क्रियाम् । कालेनापन्ननिधना भूपास्तेऽस्य सभासदः

ಯಾವ ರಾಜ్యంలో ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತವೋ, ಆ ರಾಜನು ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಯಮಸಭಾಸದನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

नैव दीनो न दुर्वृत्तो नापद्ग्रस्तो न शोकभाक् । येषां राष्ट्रे प्रदृश्यंते भूपास्तेऽस्य सभासदः

ಯಾವರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ದೀನನೂ ಇಲ್ಲ, ದುರ್ವೃತ್ತನೂ ಇಲ್ಲ, ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ನಲುಗಿದವನೂ ಇಲ್ಲ, ಶೋಕಭಾಕನೂ ಇಲ್ಲ—ಅಂತಹ ರಾಜರು ಯಮಸಭಾಸದರು ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 94

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्वधर्म निरताः सदा । अन्येपि ये संयमिनः संयमिन्यां वसंति ते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು ಸದಾ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಸಂಯಮಿಗಳು ಕೂಡ ಸಂಯಮಿನೀ (ಯಮಪುರಿ)ಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 95

उशीनरः सुधन्वा च वृषपर्वा जयद्रथः । रजिः सहस्रजित्कुक्षिर्दृढधन्वा रिपुंजयः

ಉಶೀನರ, ಸುಧನ್ವ, ವೃಷಪರ್ವ, ಜಯದ್ರಥ, ರಜಿ, ಸಹಸ್ರಜಿತ, ಕುಕ್ಷಿ, ದೃಢಧನ್ವ ಮತ್ತು ರಿಪುಂಜಯ—ಇವರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ।

Verse 96

युवनाश्वो दंतवक्त्रो नाभागो रिपुमंगलः । करंधमो धर्मसेनः परमर्दः परांतकः

ಯುವನಾಶ್ವ, ದಂತವಕ್ತ್ರ, ನಾಭಾಗ, ರಿಪುಮಂಗಳ, ಕರಂಧಮ, ಧರ್ಮಸೇನ, ಪರಮರ್ದ, ಪರಾಂತಕ—ಇವರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜರು; ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 97

एते चान्ये च बहवो राजानो नीतिवर्तिनः । धर्माधर्मविचारज्ञाः सुधर्मायां समासते

ಇವರು ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ನೀತಿವರ್ತಿಗಳಾದ ರಾಜರು, ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮ ವಿವೇಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು, ‘ಸुधರ್ಮಾ’ ಎಂಬ ದಿವ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 99

गोविंदमाधवमुकुंद हरेमुरारे शंभो शिवेश शशिशेखर शूलपाणे । दामोदराच्युत जनार्दन वासुदेव त्याज्या भटाय इति संततमामनंति

‘ಗೋವಿಂದ, ಮಾಧವ, ಮುಕುಂದ, ಹರಿ, ಮುರಾರಿ; ಶಂಭೋ, ಶಿವೇಶ, ಶಶಿಶೇಖರ, ಶೂಲಪಾಣಿ; ದಾಮೋದರ, ಅಚ್ಯುತ, ಜನಾರ್ದನ, ವಾಸುದೇವ’—ಎಂದು ನಾಮೋಚ್ಚಾರ ಮಾಡಿ ಅವರು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ‘ಹೇ ಯಮಭಟರೇ, ಇವನನ್ನು ಬಿಡಿರಿ।’

Verse 100

गंगाधरांधकरिपो हरनीलकंठ वैकुंठ कैटभरिपो कमठाब्जपाणे । भूतेशखंडपरशोमृडचंडिकेश त्याज्या भटाय इति संततमामनंति

‘ಗಂಗಾಧರ, ಅಂಧಕರಿಪು, ಹರ, ನೀಲಕಂಠ; ವೈಕುಂಠ, ಕೈಟಭರಿಪು, ಕಮಠ, ಅಬ್ಜಪಾಣಿ; ಭೂತೇಶ, ಖಂಡಪರಶು, ಮೃಡ, ಚಂಡಿಕೇಶ’—ಎಂದು ಜಪಿಸಿ ಅವರು ನಿರಂತರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ‘ಹೇ ಭಟರೇ, ಇವನನ್ನು ಬಿಡಿರಿ।’

Verse 110

इत्थं द्विजेंद्र निजभृत्यगणान्सदैव संशिक्षयेदवनिगान्स हि धर्मराजः । अन्येपि ये हरिहरांकधरा धरायां ते दूरतः पुनरहो परिवर्जनीयाः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರ, ಧರ್ಮರಾಜ ಯಮನು ತನ್ನ ಭೃತ್ಯಗಣಕ್ಕೆ ಸದಾ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ। ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿ-ಹರರ ಬಾಹ್ಯಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶುದ್ಧಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರನ್ನೂ ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 112

इति शृण्वन्कथां रम्यां शिवशर्माप्रियेऽनघाम । प्रहृष्टवक्त्रः पुरतो ददर्शाप्सरसापुरीम्

ಈ ರಮ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶಿವಶರ್ಮನ ನಿರ್ದೋಷ ಪ್ರಿಯೆ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ, ಮುಂದೆ ಅಪ್ಸರೆಯರ ನಗರಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು।