Adhyaya 24

Verse 1

गणावूचतुः । शिवशर्मन्नुदर्कं ते कथयावो निशामय । त्वमत्र वैष्णवे लोके भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान्

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಶಿವಶರ್ಮನೇ, ಕೇಳು; ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಗತಿಯನ್ನು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ.

Verse 2

ब्रह्मणो वत्सरं पूर्णं रममाणोऽप्सरोगणैः । सुतीर्थमरणोपात्त पुण्यशेषेण वै पुनः

ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ; ನಂತರ ಸುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮರಣದಿಂದ ಪಡೆದ ಪುಣ್ಯದ ಶೇಷಬಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ (ಮುಂದಿನ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ).

Verse 3

भविष्यसि महीपालो नगरे नंदिवर्धने । राज्यं प्राप्यासपत्नं च समृद्धबलवाहनम्

ನಂದಿವರ್ಧನ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಹೀಪಾಲನಾಗುವೆ; ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಿಲ್ಲದ, ಸೇನಾಬಲ ಹಾಗೂ ವಾಹನಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 4

कृष्टिभिर्हृष्टपुष्टैश्च रम्यहाटकभूषणैः । संजुष्टमिष्टापूर्तानां धर्माणां नित्यकर्तृभिः

ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯವು ಹರ್ಷಿತರೂ ಪುಷ್ಟರೂ ಆದ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ; ಮನೋಹರ ಸ್ವರ್ಣಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಇಷ್ಟ‑ಪೂರ್ತ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ಆಚರಿಸುವವರಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

Verse 5

सदासंपन्नसस्यं च सूर्वरक्षेत्रसंकुलम् । सुदेशं सुप्रजं सुस्थं सुतृणं बहुगोधनम्

ಆ ದೇಶವು ಸದಾ ಸಮೃದ್ಧ ಬೆಳೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ; ಸುಂದರ ದೇಶ, ಸತ್ಪ್ರಜೆಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಆರೋಗ್ಯಕರ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತ—ಮೇವು ಮತ್ತು ಗೋಧನದಲ್ಲಿ ಬಹುಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

Verse 6

देवतायतनानां च राजिभिः परिराजितम् । सुयूपा यत्र वै ग्रामाः सुवित्तर्द्धि विराजिताः

ಆ ದೇಶವು ದೇವಾಲಯಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿನ ಗ್ರಾಮಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೂಪಗಳಿಂದ (ಯಜ್ಞಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ) ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಉತ್ತಮ ಧನ‑ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 7

सुपुष्प कृत्रिमोद्यानाः ससदाफलपादपाः । सपद्मिनीककासारा यत्र राजंति भूमयः

ಅಲ್ಲಿನ ಭೂಮಿಗಳು ಸುಂದರ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಂದ, ಸದಾ ಫಲಕೊಡುವ ಮರಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಪದ್ಮಿನೀ ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಾಶಯಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 8

सदंभा निम्नगाराजिर्न यत्र जनता क्वचित् । कुलान्येव कुलीनानि न चान्यायधनानि च

ಅಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದಂಭ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ನದೀಧಾರೆಗಳ ಸಾಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕುಲಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕುಲೀನವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಅನ್ಯಾಯಾರ್ಜಿತ ಧನ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

विभ्रमो यत्र नारीषु नविद्वत्सु च कर्हिचित् । नद्यः कुटिलगामिन्यो न यत्र विषये प्रजाः

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಮೋಹ-ವಿಭ್ರಮ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಪಂಡಿತರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಗೌರವಿಸದ ಸ್ಥಳ; ನದಿಗಳು ವಕ್ರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹರಿದು, ಪ್ರಜೆಗಳು ತಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದ ಸ್ಥಳ—ಅಂತಹ ದೇಶವು ಕಲుషಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 10

तमोयुक्ताः क्षपा यत्र बहुलेषु न मानवाः । रजोयुजः स्त्रियो यत्र न धर्मबहुला नराः

ಎಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಗಳು ಘೋರ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಬಹುಜನರಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜ ಮಾನವತ್ವ ದುರ್ಲಭ; ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ರಜೋಗುಣದ ಅಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದು, ಪುರುಷರು ಧರ್ಮಸಮೃದ್ಧರಾಗಿಲ್ಲ—ಅಂತಹ ಪ್ರದೇಶ ಪತಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 11

धनैरनंधो यत्रास्ति मनो नैव च भोजनम् । अनयः स्यंदनं यत्र न च वै राजपूरुषः

ಎಲ್ಲಿ ಧನವೇ ‘ಅನಂಧತ್ವ’ವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಭೋಜನವೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡದು; ಎಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವೇ ಜೀವನರಥದ ಸ್ಯಂದನವಾಗಿದ್ದು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜಪುರುಷನಿಲ್ಲ—ಅಂತಹ ದೇಶ ಅಧರ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 12

दंडः परशुकुद्दाल वालव्य जनराजिषु । आतपत्रेषु नान्यत्र क्वचित्क्रोधापराधजः

ಎಲ್ಲಿ ಜನಸಮೂಹಗಳಲ್ಲಿ ದಂಡವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೊಡಲಿ, ಕುದ್ದಾಲಿ ಮುಂತಾದ ಕಠಿಣ ಉಪಕರಣಗಳೇ ಆಗಿ; ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಛತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕ್ರೋಧ-ಅಪರಾಧಜನ್ಯ ಶಿಕ್ಷೆಗಳೇ ಕಾಣುವವೋ—ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 13

अन्यत्राक्षिकवृंदेभ्यः क्वचिन्न परिदेवनम् । आक्षिका एव दृश्यंते यत्र पाशकपाणयः

ಎಲ್ಲಿ ಜೂಜುಗಾರರ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಳಲು ಕೂಡ ಕೇಳಿಸದು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶಕ ಹಿಡಿದ ಜೂಜುಗಾರರೇ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುವವೋ—ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಶುಭಹೀನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 14

जाड्यवार्ता जलेष्वेव स्त्रीमध्या एव दुर्बलाः । कठोरहृदया यत्र सीमंतिन्यो न मानवाः

ಎಲ್ಲಿ ಜಾಡ್ಯವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ, ಬಲಹೀನತೆಯು ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ ಮತ್ತು ಕಠೋರತೆಯು ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿದೆಯೋ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿಲ್ಲ.

Verse 15

औषधेष्वेव यत्रास्ति कुष्ठयोगो न मानवे । वेधोप्यंतःसुरत्नेषु शूलं मूर्तिकरेषु वै

ಎಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠವು ಔಷಧಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿಲ್ಲವೋ, ರಂಧ್ರವು ರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ ಮತ್ತು ಶೂಲವು ವಿಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ.

Verse 16

कंपःसात्त्विकभावोत्थो न भयात्क्वापि कस्यचित् । संज्वरः कामजो यत्र दारिद्र्यं कलुषस्य च

ಎಲ್ಲಿ ನಡುಕವು ಸಾತ್ವಿಕ ಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಭಯದಿಂದಲ್ಲವೋ, ಜ್ವರವು ಕಾಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ರೋಗದಿಂದಲ್ಲವೋ, ಬಡತನವು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ.

Verse 17

दुर्लभत्वं सदा कस्य सुकृतेन च वस्तुनः । इभा एव प्रमत्ता वै युद्धं वीच्योर्जलाशये

ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಯಾವ ವಸ್ತುವು ದುರ್ಲಭ? ಅಲ್ಲಿ ಮದವು ಆನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆ, ಯುದ್ಧವು ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರವಿದೆ.

Verse 18

दानहानिर्गजेष्वेव द्रुमेष्वेव हि कंटकाः । जनेष्वेव विहारा हि न कस्यचिदुरःस्थली

ಎಲ್ಲಿ ದಾನದ (ಮದಜಲದ) ಹಾನಿಯು ಆನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ, ಮುಳ್ಳುಗಳು ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ ಮತ್ತು ವಿಹಾರವು ಜನರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆಯೋ.

Verse 19

बाणेषु गुणविश्लेषो बंधोक्तिः पुस्तके दृढा । स्नेहत्यागः सदैवास्ति यत्र पाशुपते जने

ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗುಣಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಒಪ್ಪಂದವಚನಗಳು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಲಿಖಿತವಾಗುತ್ತವೆ; ಪಾಶುಪತ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿತ್ಯಾಗವು ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

Verse 20

दंडवार्ता सदा यत्र कृतसंन्यासकर्मणाम् । मार्गणाश्चापकेष्वेव भिक्षुका ब्रह्मचारिणः

ಅಲ್ಲಿ ಸಂನ್ಯಾಸಕರ್ಮ ಕೈಗೊಂಡವರಲ್ಲಿ ದಂಡದ ವಿಚಾರ ಸದಾ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಭಿಕ್ಷಾಜೀವಿ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು ಕೇವಲ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಾಧಕರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ನಿಶ್ಚಿತ ಮಾರ್ಗದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

यत्र क्षपणका एव दृश्यंते मलधारिणः । प्रायो मधुव्रता एव यत्र चंचलवृत्तयः

ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಲಧಾರಿಗಳಾದ ನಿಜ ಕ್ಷಪಣಕರೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಚಂಚಲವೃತ್ತಿಯವರು ಬಹುಪಾಲು ‘ಮಧುವ್ರತ’—ಭ್ರಮರದಂತೆ ಅಸ್ಥಿರ ಸ್ವಭಾವದವರು—ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

इत्यादि गुणवद्देशे त्वयिराज्यं प्रशासति । धर्मेण राजधर्मज्ञ शौंडीर्यगुणशालिनि

ಇಂತಹ ಗುಣಸಂಪನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀನು ಧರ್ಮದಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತೀ; ಹೇ ರಾಜಧರ್ಮಜ್ಞ, ಹೇ ಶೌರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ।

Verse 23

सौभाग्यभाजि रूपाढ्ये शौर्यौदार्यगुणान्विते । सीमंतिनीनां रम्याणां लावण्यवर्जित सुश्रियाम्

ಈ ರಾಜ್ಯವು ಸೌಭಾಗ್ಯ ಹಾಗೂ ರೂಪಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಶೌರ್ಯ-ಔದಾರ್ಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ; ಇಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತ ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಕೇವಲ ಲಾವಣ್ಯದ ಗರ್ವವಲ್ಲ, ಶೀಲಮಯ ಗೌರವದ ಕಾಂತಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 24

राज्ञीनामयुतंभावि कुमाराणां शतत्रयम् । वृद्धकाल इति ख्यात उग्रः परपुरंजयः

ಅವನಿಗೆ ದಶಸಹಸ್ರ ರಾಣಿಯರು ಮತ್ತು ಮೂರು ನೂರು ಕುಮಾರರು ಉಂಟಾಗುವರು; ಅವನು ಉಗ್ರನಾಗಿ ಶತ್ರುಪುರವಿಜಯಿ, ‘ವೃದ್ಧಕಾಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 25

विजितानेकसमरः श्रीसंतर्पितमार्गणः । अनेकगुणसंपूर्णः पूर्णचंद्रनिभद्युतिः

ಅನೇಕ ಸಮರಗಳಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಿದವನು, ತನ್ನ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಬಾಣಧಾರಿಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ ಪುರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 26

संततावभृथक्लिन्न मूर्धजः क्षितिषर्षभः । प्रजापालनसंपन्नः कोशप्रीणितभूसुरः

ಅವನು ರಾಜರಲ್ಲಿ ವೃಷಭನಂತೆ; ಅವನ ಕೂದಲು ಸದಾ ಅವಭೃತಸ್ನಾನದ ಜಲದಿಂದ ತೊಯ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿ, ರಾಜಕೋಶದಿಂದ ಭೂಸುರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 27

पदारविंदं गौविंदं हृदि ध्यायन्नतंद्रितः । वासुदेवकथालापपरिक्षिप्त दिनक्षपः

ಗೋವಿಂದನ ಪದಾರವಿಂದಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತಂದ್ರಿತವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ, ವಾಸುದೇವನ ಕಥಾ-ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ದಿನರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 28

कदाचिदुपविष्टःसन्मध्ये राजसभं द्विज । दूरात्कार्पटिकैर्दृष्टो वाराणस्याः समागतैः

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ರಾಜಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾಗ, ವಾರಾಣಸಿಯಿಂದ ಬಂದ ಸಂಚಾರೀ ಕಾರ್ಪಟಿಕ ವೈರಾಗಿಗಳು ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಂಡರು.

Verse 29

तत्कर्मभाविसदृशैस्तदात्वमभिनंदितः । तैः सर्वै राजशार्दूलस्याशीर्वादैरनेकशः

ಆ ಕರ್ಮಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಫಲಕ್ಕೂ ತಕ್ಕಂತೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ; ಮತ್ತು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲನಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ಅನೇಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 30

श्रीमद्विश्वेश्वरो देवो विश्वेषां जगतां गुरुः । काशीनाथस्तुते कुर्यात्कुमतेरपवर्जनम्

ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು ಶ್ರೀಮದ್ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ದೇವ—ಕಾಶೀನಾಥ—ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಕುಮತಿಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಿ।

Verse 31

नैःश्रेयसीं च संपत्तिं यो देयात्स्मरणादपि । काशीनाथः स ते दिश्याज्ज्ञानं मलविवर्जितम्

ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣದಿಂದಲೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಕಾಶೀನಾಥನು ನಿನಗೆ ಮಲವಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ।

Verse 32

येन पुण्येन ते प्राप्तं राज्यं प्राज्यमकंटकम् । तत्पुण्यशेषतोभूयाद्विश्वनाथे मतिस्तव

ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೀನು ವಿಶಾಲವಾದ, ಅಡಚಣೆರಹಿತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದೆಯೋ, ಆ ಪುಣ್ಯಶೇಷಫಲದಿಂದ ವಿಶ್ವನಾಥನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ-ನಿಶ್ಚಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಲಿ।

Verse 33

यस्य प्रसादात्सुलभमायुः पुत्रांबरागनाः । समृद्धयः स्वर्गमोक्षौ स विश्वेशः प्रसीदतु

ಯಾರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಪುತ್ರರು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಮೃದ್ಧಿ, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವೂ—ಆ ವಿಶ್ವೇಶನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ।

Verse 34

नामश्रवणमात्रेण यस्य विश्वेशितुर्विभोः । महापातकविच्छेदः स विश्वेशोऽस्तु ते हृदि

ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ವಿಶ್ವೇಶಿತೃ ಪ್ರಭುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಪಾತಕಗಳು ಛೇದವಾಗುತ್ತವೆ; ಆ ವಿಶ್ವೇಶನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ।

Verse 35

त्वं वृद्धकालो भूपालः श्रुत्वेत्याशीः परंपराम् । स्मरिष्यसीदं वृत्तांतं पुलकांकवपुस्तदा

ಹೇ ಭೂಪಾಲ! ನೀನು ವೃದ್ಧಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಈ ಆಶೀರ್ವಾದ-ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಕ್ತಿರೋಮಾಂಚಿತ ದೇಹದಿಂದ ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವೆ।

Verse 36

आकारगोपनं कृत्वा तेभ्यो दत्त्वा धनं बहु । सुमुहूर्तमनुप्राप्य सुते राज्यं विधाय च

ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಧನವನ್ನು ನೀಡಿ, ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮಗನಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆ।

Verse 37

अनंगलेखया राज्ञ्या ततः काशीं गमिष्यसि । दत्त्वा दानानि भूरीणि प्रीणयित्वाऽर्थिनो जनान्

ನಂತರ ರಾಣಿ ಅನಂಗಲೇಖೆಯೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗುವೆ—ಬಹಳ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಬೇಡಿಕೆಯವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ।

Verse 38

स्वनाम्ना तत्र संस्थाप्य लिंगं निर्वाणकारणम् । प्रासादं तत्र कृत्वोच्चैस्तदग्रे कूपमुत्तमम्

ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಣಕಾರಣವಾದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಎತ್ತರವಾದ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರ ಮುಂದೆ ಉತ್ತಮ ಕೂಪವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುವೆ।

Verse 39

विधाय विधिवत्तत्र कलशारोपणादिकम् । मणिमाणिक्य चांपेय दुकूलेभाश्वगोधनम्

ಅಲ್ಲಿ ಕಲಶಾರೋಪಣಾದಿ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮಣಿ-ಮಾಣಿಕ್ಯ, ಉತ್ತಮ ಮದ್ಯ, ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಗಜ-ಅಶ್ವಗಳು ಹಾಗೂ ಗೋಧನವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 40

महाध्वजपताकाश्च च्छत्रचामरदर्पणम् । देवोपकरणं भूरि विश्राण्य श्रमवर्जितः

ಅವನು ಮಹಾಧ್ವಜ-ಪತಾಕೆಗಳು, ಛತ್ರ, ಚಾಮರ, ದರ್ಪಣ—ದೇವಪೂಜೆಯ ಅನೇಕ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು—ಅಪಾರವಾಗಿ ಹಂಚಿದನು; ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ, ಹಿಂಜರಿಕೆಯಾಗದೆ ದಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 41

व्रतोपवासनियमैः परिक्षीणकलेवरः । मध्याह्ने निर्जने तत्र द्रक्ष्यस्येकं तपोधनम्

ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ, ನಿಯಮಗಳಿಂದ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ; ಆ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನೀನು ಒಬ್ಬ ತಪೋಧನನನ್ನು ಕಾಣುವೆ—ತಪಸ್ಸೇ ಅವನ ನಿಜವಾದ ಧನ।

Verse 42

अतीवजीर्णवपुषं परिपिंगजटान्वितम् । मूर्तिमंतंमिव प्रांशुं धर्मं जनमनोहरम्

ಅವನ ದೇಹ ಅತ್ಯಂತ ಜೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ತಲೆಯ ಸುತ್ತ ಪಿಂಗಳ ಜಟೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವನು ಎತ್ತರವಾಗಿ ಜನಮನೋಹರನಾಗಿ—ಧರ್ಮವೇ ಮೂರ್ತಿಮಂತನಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 43

भारं शरीरयष्टेश्च दृढयष्ट्यां समर्प्य च । गर्भागाराद्विनिष्क्रम्याभ्यायांतंरंगमंडपे

ದುರ್ಬಲ ದೇಹದ ಭಾರವನ್ನು ದೃಢ ದಂಡದ ಮೇಲೆ ನೆಲಸಿಸಿ, ಅವನು ಗರ್ಭಗೃಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪ್ರಾಂಗಣದ ರಂಗಮಂಡಪದ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 44

उपविश्य समीपे ते प्रक्ष्यत्येवमनुक्रमात् । कोसि त्वं किमिहासि त्वं द्वितीय इव कस्त्वयम्

ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವನು— “ನೀನು ಯಾರು? ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಆತ್ಮದಂತೆ ಇರುವ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು?”

Verse 45

प्रासादः कारितः केन जानास्येष ततो वद । अस्य लिंगस्य किं नाम प्रायो जाने न वार्धकात्

“ಈ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ಯಾರು ಕಟ್ಟಿಸಿದರು? ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೇಳು. ಈ ಲಿಂಗದ ಹೆಸರು ಏನು? ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ನನಗೆ ಬಹುಶಃ ನೆನಪಿಲ್ಲ.”

Verse 46

पृष्टस्त्वमिति ते नाथ तदा वृद्ध तपस्विना । कथयिष्यस्यहं राजा वृद्धकाल इति श्रुतः

ಹೇ ನಾಥ, ಆ ವೃದ್ಧ ತಪಸ್ವಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನೀನು ಹೇಳುವೆ— “ನಾನು ರಾಜನು; ‘ವೃದ್ಧಕಾಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.”

Verse 47

दाक्षिणात्य इह प्राप्तस्त्वेतया सह कांतया । ध्यायामि लिंगमेतच्च प्रार्थयामि न किंचन

“ನಾನು ದಕ್ಷಿಣ ದೇಶದಿಂದ ಈ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏನನ್ನೂ ಯಾಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 48

प्रासादस्यास्य जटिल स्वयंकारयिता शिवः । विशेषतोऽस्यलिंगस्य नाम नो वेद्मि निश्चितम्

“ಹೇ ಜಟಿಲನೇ, ಈ ಪ್ರಾಸಾದದ ಸ್ವಯಂ-ಕಾರಯಿತ ಶಿವನೇ. ಆದರೆ ಈ ಲಿಂಗದ ವಿಶೇಷ ನಾಮ ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.”

Verse 49

इति श्रुत्वा नरपतेर्वाक्यंप्राह जटाधरः । सत्यमुक्तं त्वयैकं हि लिंगनाम न वेत्सि यत्

ರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಟಾಧರ ತಪಸ್ವಿ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೀ; ಆದರೆ ಲಿಂಗದ ನಾಮವನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೀಯ.”

Verse 50

पश्येयं त्वामहं नित्यमुपविष्टं सुनिश्चलम् । श्रुतो भविष्यति तव प्रासादो येन कारितः

“ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಕಾಣಲಿ. ನಿನ್ನಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಪ್ರಾಸಾದವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.”

Verse 51

ममाग्रे तत्समाचक्ष्व यदि जानासि तत्त्वतः । आकर्ण्येति वचस्तस्य पुनः प्राह भवानिति

“ನೀನು ಅದನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳು.” ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು—“ಸರಿ, ಕೇಳು.”

Verse 52

कर्ता कारयिता शंभुः किमतथ्यं ब्रवीम्यहम् । अथवा चिंतया किं मे तपस्विन्ननया विभो

“ಕರ್ತನೂ ಕಾರ್ಯಕಾರಿಯೂ ಶಂಭುವೇ; ನಾನು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ಆದರೂ, ಓ ವಿಭು ತಪಸ್ವಿ, ಈ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?”

Verse 53

इति त्वयि स्थिते जोषं स पुनर्वृद्धतापसः । पिपासुरस्मि पानीयमानीयाशु प्रयच्छ मे

ನೀನು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಆ ವೃದ್ಧ ತಪಸ್ವಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು—“ನನಗೆ ದಾಹವಾಗಿದೆ; ಬೇಗ ನೀರು ತಂದು ನನಗೆ ಕೊಡು.”

Verse 54

इति तेन च नुन्नस्त्वं वार्यानीय च कूपतः । पाययिष्यसि तं वृद्धं तापसं तत्क्षणाच्च सः

ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆ ವೃದ್ಧ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಕುಡಿಸೆ; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು…

Verse 55

तदंबुपानतो भूयात्सुपार्वण शशिप्रभः । तरुणो रूपसंपन्नः कोशोन्मुक्तोरगो यथा

ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು; ಯೌವನವಂತನಾಗಿ ರೂಪಸಂಪನ್ನನಾಗಿ—ಚರ್ಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದ ಹಾವಿನಂತೆ।

Verse 56

जाताश्चर्येण भवता पुनरेवाभ्यभाषि सः । कः प्रभावो हि भगवन्नेष येन भवान्पुनः

ನಿಮ್ಮ ಈ ಅಚ್ಚರಿಯ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು—“ಭಗವನ್, ಯಾವ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀವು ಪುನಃ…?”

Verse 57

परित्यज्यात्र जरसं न वो भ्राजसि सांप्रतम् । अस्ति चेदवकाशस्ते ततो ब्रूहि तपोधन

ಇಲ್ಲಿ ಜರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀವು ಈಗ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿರಿ, ಓ ತಪೋಧನ।

Verse 58

तपोधन उवाच । वृद्धकालक्षितिपते जाने त्वां सुमहामते । इमामपि च जानेऽहं तव पत्नीं पतिव्रताम्

ತಪೋಧನನು ಹೇಳಿದನು—“ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜರೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತ ರಾಜನೇ, ಮಹಾಮತೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಈ ಪತಿವ್ರತಾ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 59

जन्मनोऽस्मादियं राजन्नासीद्विप्रस्य कन्यका । तुर्वसोर्वेदवपुषः शुभाचारा शुभानना

ಹೇ ರಾಜನ್, ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇವಳು ತುರ್ವಸು ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು—ವೇದಮಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಶುಭಾಚಾರಿಣಿ, ಸುಂದರಮುಖಿ.

Verse 60

तेन दत्ता विवाहार्थं नैध्रुवाय महात्मने । स च कालवशं प्राप्तो नैध्रुवोऽप्राप्तयौवनः

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನೈಧ್ರುವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಆದರೆ ನೈಧ್ರುವನು ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಕಾಲವಶನಾಗಿ (ಮೃತನಾದನು)।

Verse 61

वैधव्यं पालयंत्येषा मृताऽवंत्यां शुभव्रता । तेन पुण्येन संजाता पांड्यस्य नृपतेः सुता

ಈ ಶುಭವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀ ವೈಧವ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅವಂತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದಳು; ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪಾಂಡ್ಯ ನೃಪತಿಯ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು।

Verse 62

परिणीता त्वया राजन्पतिव्रतरता सदा । त्वया सहेह संप्राप्ता मुक्तिं प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

ಹೇ ರಾಜನ್, ನಿನ್ನಿಂದ ವಿವಾಹಿತಳಾದ ಇವಳು ಸದಾ ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅನುತ್ತಮ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು।

Verse 63

अयोध्यायामथावंत्यां मथुरायामथापि वा । द्वारवत्यां च कांच्यां वा मायापुर्यामथो नृप

ಹೇ ನೃಪ, ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ ಅವಂತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ, ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ; ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ ಕಾಞ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ, ಮಾಯಾಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ—

Verse 64

अपि पातकिनो ये च कालेन निधनं गताः । ते हि स्वर्गादिहागत्य काश्यां मोक्षमवाप्नुयुः

ಪಾಪಿಗಳಾದವರೂ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಮರಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಗೆ ಬಂದು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು।

Verse 65

अवैमि त्वामपि नृपद्विजोऽभूः पूर्वजन्मनि । माथुरः शिवशर्माख्यो मायापुर्यां भवान्मृतः

ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಥುರೆಯ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶಿವಶರ್ಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನು; ಮಾಯಾಪುರಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಮೃತನಾದೆ।

Verse 66

तत्पुण्यात्प्राप्य वैकुंठं भुक्त्वा भोगान्मनोरमान् । तत्पुण्यशेषात्क्षितिपो जातस्त्वं नंदिवर्धने

ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೀನು ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪಡೆದು ಮನೋಹರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ; ಆ ಪುಣ್ಯಶೇಷದಿಂದ ನಂದಿವರ್ಧನದಲ್ಲಿ ನೀನು ರಾಜನಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದೆಯೆ।

Verse 67

वृद्धकालावनीपाल तेनैव सुकृतेन च । मोक्षक्षेत्रमिदं प्राप्तो मुक्तिं प्राप्स्यस्यनुत्तमाम्

ಓ ವೃದ್ಧ ಭೂಪಾಲನೇ, ಅದೇ ಸತ್ಕರ್ಮದಿಂದ ನೀನು ಈ ಮೋಕ್ಷಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೀಯೆ; ನೀನು ಅನುತ್ತಮ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 68

अन्यच्च शृणु राजेंद्र त्वया यत्समुदीरितम् । कर्ता कारयिता शंभुः प्रासादस्येति तत्स्फुटम्

ಇನ್ನೂ ಕೇಳು, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ—ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಸ್ಪಷ್ಟವೇ: ಈ ಪ್ರಾಸಾದ-ಮಂದಿರದ ಕರ್ತನೂ, ಕರಿಸುವವನೂ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನೇ।

Verse 69

सुकृतं नैव सततमाख्यातव्यं कदाचन । कृतं मयेति कथनात्पुण्यं क्षयति तत्क्षणात्

ತನ್ನ ಸುಕೃತವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದು. “ನಾನು ಮಾಡಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 70

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गोपनीयं निधानवत् । सुकृतं कीर्तनाद्व्यर्थं भवेद्भस्महुतं तथा

ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸುಕೃತವನ್ನು ನಿಧಿಯಂತೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿಡಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಹೊಗಳಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ—ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಆಹುತಿಯಂತೆ.

Verse 71

निश्चितं विश्वनाथेन प्रेरितेन त्वयाऽनघ । कृतं हि कृतकृत्येन प्रासादादिह वेद्म्यहम्

ಓ ನಿರಪರಾಧಿಯೇ! ವಿಶ್ವನಾಥನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನೀನು—ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ—ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಈ ಪ್ರಾಸಾದಾದಿ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.

Verse 72

वृद्धकालेश्वरं नाम लिंगमेतन्महीपते । जानीह्यनादिसंसिद्धं निमित्तं किंतु वै भवान्

ಓ ಮಹೀಪತೇ! ಈ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ‘ವೃದ್ಧಕಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು. ಇದು ಅನಾದಿ, ನಿತ್ಯಸಿದ್ಧವೆಂದು ತಿಳಿ; ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರ.

Verse 73

दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य पूजनाच्छ्रवणान्नतेः । वृद्धकालेशलिंगस्य सर्वं प्राप्नोति वांछितम्

ಅದರ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶನ, ಪೂಜೆ, ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ—ವೃದ್ಧಕಾಲೇಶ ಲಿಂಗದ ಮೂಲಕ—ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛಿತ ಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

कूपः कालोदको नाम जराव्याधिविघातकृत् । यदीय जलपानेन मातुःस्तन्यमपानवान्

‘ಕಾಲೋದಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಂದು ಬಾವಿಯಿದೆ; ಅದು ಜರೆಯನ್ನೂ ರೋಗಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಹಾಲು ಕುಡಿದಂತಾಗಿ ಆದ್ಯ ಪ್ರಾಣಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 75

कृतकूपोदकस्नानः कृतैतल्लिंगपूजनः । वर्षेण सिद्धिमाप्नोति मनोभिलषितां नरः

ಬಾವಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದವನು ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

न कुष्ठं न च विस्फोटा नरंघा न विचर्चिका । पीतात्स्पृष्टात्प्रतिष्ठंति कफः कालतमोदकात्

ಕುಷ್ಠವಿಲ್ಲ, ಪುಳ್ಳೆ-ಪುಟಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ, ಸ್ಕೇಬೀಸ್ ಇಲ್ಲ, ಚರ್ಮರೋಗವಿಲ್ಲ—‘ಕಾಲತಮೋದಕ’ವನ್ನು ಕುಡಿದರೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ ಈ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 77

नाग्निमांद्यं नैव शूलं न मेहो न प्रवाहिका । न मूत्रकृच्छ्रं ना पामा पानायस्यास्य सेवनात्

ಈ ನೀರನ್ನು ಪಾನವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅಜೀರ್ಣವಿಲ್ಲ, ಶೂಲವೇದನೆ ಇಲ್ಲ, ಮೂತ್ರವ್ಯಾಧಿ ಇಲ್ಲ, ಅತಿಸಾರ ಇಲ್ಲ; ಮೂತ್ರಕೃಚ್ಛ್ರವೂ ಇಲ್ಲ, ಪಾಮಾ (ಚರ್ಮಖಜ್ಜಲಿ)ಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 78

भूतज्वराश्च ये केचिद्ये केचिद्विषमज्वराः । ते क्षिप्रमुपशाम्यंति ह्येतत्कूपोदसेवनात्

ಭೂತಜ್ವರಗಳೇ ಆಗಲಿ, ವಿಷಮ (ಅನಿಯಮಿತ) ಜ್ವರಗಳೇ ಆಗಲಿ—ಈ ಬಾವಿನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಶೀಘ್ರ ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 79

तवाग्रतो मम जरा पलितं च यथाविधि । एतत्कूपोदपानेन क्षणान्नष्टं नवोऽभवम्

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನನ್ನ ಜರೆಯೂ ಬಿಳಿಕೂದಲೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಈ ಕೂಪದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವು ನಾಶವಾಗಿ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ನವಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದேன்।

Verse 80

वृद्धकालेश्वरे लिंगे सेवितेन दरिद्रता । नोपसर्गा न वा रोगा न पापं नाघजं फलम्

ವೃದ್ಧಕಾಲೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ; ಉಪಸರ್ಗಗಳಿಲ್ಲ, ರೋಗಗಳಿಲ್ಲ, ಪಾಪವಿಲ್ಲ, ಅಧರ್ಮಜನ್ಯ ಫಲವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 81

उत्तरे कृत्तिवासस्य वाराणस्यां प्रयत्नतः । वृद्धकालेश्वरं लिंगं द्रष्टव्यं सिद्धिकामुकैः

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೃತ್ತಿವಾಸದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೃದ್ಧಕಾಲೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 82

इत्युक्त्वा तं महीपालं हस्ते धृत्वा तपोधनः । सानंगलेखा राज्ञीकं तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ತಪೋಧನನು ಆ ರಾಜನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ರಾಣಿ ಅನಂಗಲೇಖೆಯೊಡನೆ, ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗಿ ಒಂದಾದನು।

Verse 83

महाकाल महाकाल महाकालेति कीर्तनात् । शतधा मुच्यते पापैर्नात्र कार्या विचारणा

“ಮಹಾಕಾಲ, ಮಹಾಕಾಲ, ಮಹಾಕಾಲ” ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನು ನೂರರಷ್ಟು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ।

Verse 84

इत्थं भवित्री ते मुक्तिः कैटभारातिदर्शनात् । भोगान्भुक्त्वा बहुविधान्वैकुंठ नगरे शुभे

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೈಟಭಾರನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಿನಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು. ಶುಭ ವೈಕುಂಠನಗರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಮಂಗಳವು ವಿಕಸಿಸುವುದು.

Verse 85

इति संहृष्टतनूरुहः स विप्रो भगवत्तद्गणवक्त्रतो निशम्य । स्वमुदर्कमथार्ककोटिरम्यं हरिलोकं परिलोकयांचकार

ಭಗವಂತನ ಸೇವಕಗಣದ ಮುಖದಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯಗತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಹರಿಲೋಕವನ್ನು.

Verse 86

मैत्रावरुणिरुवाच । लोपामुद्रे स विप्रेंद्रो भोगान्भुक्त्वा मनोरमान् । मायापुर्यां कृतप्राणत्याग पुण्यबलेन च

ಮೈತ್ರಾವರುಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಲೋಪಾಮುದ್ರೇ, ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ಮನೋಹರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮಾಯಾಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗದಿಂದ ಪಡೆದ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಪರಮ ಶುಭಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 87

वैकुंठलोकादागत्य पत्तने नंदिवर्धने । भौमानि भुक्त्वा सौख्यानि पुत्रानुत्पाद्य सुंदरान्

ವೈಕುಂಠಲೋಕದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದು ಅವನು ನಂದಿವರ್ಧನ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವನ್ನಪ್ಪಿದನು. ಭೌಮ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಸುಂದರ ಪುತ್ರರನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದನು.

Verse 88

तेषु राज्यं विनिक्षिप्य प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । विश्वेश्वरं समाराध्य निर्वाणपदमीयिवान्

ಆ ಪುತ್ರರಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅವನು ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಗೆ ಬಂದನು. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಮಾರಾಧಿಸಿ ನಿರ್ವಾಣಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 89

एतत्पुण्यतमाख्यानं विप्रस्य शिवशर्मणः । श्रुत्वा पापविनिर्मुक्तो ज्ञानं परममृच्छति

ವಿಪ್ರ ಶಿವಶರ್ಮನ ಈ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.