Adhyaya 13

Verse 1

गणावूचतुः । इमां गंधवतीं पुण्यां पुरीं वायोर्विलोकय । वारुण्या उत्तरे भागे महाभाग्यनिधे द्विज

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯನಿಧೇ! ವಾಯುವಿನ ಈ ಸುಗಂಧಮಯ ಪುಣ್ಯಪುರಿಯನ್ನು ನೋಡು; ವಾರುಣಿಯ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ (ಇದು ಇದೆ).

Verse 2

अस्यां प्रभंजनो नाम जगत्प्राणोदिगीश्वरः । आराध्य श्रीमहादेवं दिक्पालत्वमवाप्तवान्

ಇಲ್ಲಿ ಜಗತ್ಪ್ರಾಣನಾದ ವಾಯುದೇವ ‘ಪ್ರಭಂಜನ’ ಎಂಬ ದಿಗೀಶ್ವರನು ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ದಿಕ್ಪಾಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 3

पुरा कश्यपदायादः पूतात्मेति च विश्रुतः । धूर्जटे राजधान्यां स चचार विपुलं तपः

ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಶ್ಯಪ ವಂಶಜನು ‘ಪೂತಾತ್ಮ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಧೂರ್ಜಟಿ (ಶಿವ)ಯ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 4

वाराणस्यां महाभागो वर्षाणामयुतं शतम् । स्थापयित्वा महालिंगं पावनं पवनेश्वरम्

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು (ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ) ‘ಪವನೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಪಾವನ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 5

यस्य दर्शनमात्रेण पूतात्मा जायते नरः । पापकंचुकमुत्सृज्य स वसेत्पावने पुरे

ಯಾರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನರನು ಪೂತಾತ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೋ; ಪಾಪರೂಪ ಕಂಚುಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ಪಾವನನ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ.

Verse 6

पलायमानो निहतः क्षणात्पंचत्वमागतः । अभक्षयच्च नैवेद्यं भाविपुण्यबलान्न सः

ಪಲಾಯನಮಾಡುತ್ತಾ ಅವನು ಹತನಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು; ಆದರೂ ಭಾವಿ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ ಅವನು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 7

उवाच च प्रसन्नात्मा करुणामृतसागरः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ पूतात्मन्वरं वरय सुव्रत

ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನಹೃದಯನಾದ, ಕರುಣಾಮೃತಸಾಗರನಾದ ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು— “ಎದ್ದುಬಾ, ಎದ್ದುಬಾ, ಓ ಪೂತಾತ್ಮಾ! ಓ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು।”

Verse 8

अनेन तपसोग्रेण लिंगस्याराधनेन च । तवादेयं न पूतात्मंस्त्रैलोक्ये सचराचरे

“ಈ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯಿಂದಲೂ, ಓ ಪೂತಾತ್ಮಾ, ಚರಾಚರಸಹಿತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ನೀಡಲಾಗದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ।”

Verse 9

पूतात्मोवाच । देवदेवमहादेव देवानामभयप्रद । ब्रह्मनारायणेंद्रादि सर्वदेवपदप्रद

ಪೂತಾತ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವಾ! ದೇವರಿಗೆ ಅಭಯಪ್ರದಾತಾ! ಬ್ರಹ್ಮ, ನಾರಾಯಣ, ಇಂದ್ರಾದಿ ಸರ್ವದೇವಪದಪ್ರದಾತಾ!”

Verse 10

वेदास्त्वां न च विंदंति किमात्मक इति प्रभो । प्राप्ताः शतपथत्वं च नेतिनेतीतिवादिनः

“ಓ ಪ್ರಭು! ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ವೇದಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಾರವು. ‘ನೇತಿ ನೇತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವು ಶತಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತವೆ।”

Verse 11

ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः । प्रमथेशं कथं स्तोतुं मादृशः प्रभवेत्प्रभो

“ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ ವಾಣಿಯ ಗೋಚರರಲ್ಲ; ವಾಕ್ಪತಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ)ಗೂ ಅಲ್ಲ. ಓ ಪ್ರಮಥೇಶಾ! ಹಾಗಿರಲು ನನ್ನಂತಹವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಬಲ್ಲನು, ಪ್ರಭು?”

Verse 12

प्रसह्य प्रमिमीतेश भक्तिर्मांस्तुतिकर्मणि । करोमि किं जगन्नाथ न वश्यानींद्रियाणि मे

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ! ಭಕ್ತಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

विश्वं त्वं नास्ति वै भेदस्त्वमेकः सर्वगो यतः । स्तुत्यं स्तोता स्तुतिस्त्वं च सगुणो निर्गुणो भवान्

ನೀನೇ ಈ ವಿಶ್ವ; ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಭೇದವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಏಕನು, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ. ಸ್ತುತ್ಯ, ಸ್ತೋತಾ, ಸ್ತುತಿ—ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ; ನೀನು ಸಗುಣನೂ ನಿರ್ಗುಣನೂ ಆಗಿದ್ದೀ.

Verse 14

सर्गात्पुरा भवानेको रूपनाम विवर्जितः । योगिनोपि न ते तत्त्वं विंदंति परमार्थतः

ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ನೀನೇ ಏಕನಾಗಿದ್ದು, ರೂಪ-ನಾಮವಿಲ್ಲದವನು. ಯೋಗಿಗಳೂ ಸಹ ಪರಮಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾರರು.

Verse 15

यदैकलो न शक्नोषि रंतुं स्वैरचर प्रभो । तदिच्छा तवयोत्पन्ना सेव्या शक्तिरभूत्तव

ಹೇ ಸ್ವೈರಚರ ಪ್ರಭು! ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ರಮಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪೂಜ್ಯವಾದ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ—ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ—ಉತ್ಪನ್ನವಾಯಿತು.

Verse 16

त्वमेको द्वित्वमापन्नः शिवशक्तिप्रभेदतः । त्वं ज्ञानरूपो भगवान्स्वेच्छा शक्तिस्वरूपिणी

ನೀನು ಏಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಶಿವ-ಶಕ್ತಿ ಭೇದದಿಂದ ದ್ವಿತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀ. ಹೇ ಭಗವಾನ್! ನೀನು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ; ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯ ಸ್ವರೂಪವೇ.

Verse 17

उभाभ्यां शिवशक्तिभ्या युवाभ्यां निजलीलया । उत्पादिता क्रियाशक्तिस्ततः सर्वमिदं जगत्

ಹೇ ಶಿವ-ಶಕ್ತಿಗಳೇ! ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದರಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 18

ज्ञानशक्तिर्भवानीश इच्छाशक्तिरुमा स्मृता । क्रियाशक्तिरिदं विश्वमस्य त्वं कारणं ततः

ಹೇ ಭವಾನೀನಾಥಾ! ಭವಾನಿ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಉಮಾ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಈ ವಿಶ್ವ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ—ಆದುದರಿಂದ ನೀನೇ ಪರಮ ಕಾರಣ.

Verse 19

दक्षिणांगं तव विधिर्वामांगं तव चाच्युतः । चंद्रसूर्याग्निनेत्रस्त्वं त्वन्निःश्वासः श्रुतित्रयम्

ನಿನ್ನ ಬಲ ಅಂಗ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮ, ಎಡ ಅಂಗ ಅಚ್ಯುತ ವಿಷ್ಣು; ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ-ಅಗ್ನಿ ನಿನ್ನ ನೇತ್ರಗಳು, ತ್ರಯೀ ವೇದ ನಿನ್ನ ನಿಶ್ವಾಸ.

Verse 20

त्वत्स्वेदादंबुनिधयस्तव श्रोत्रं समीरणः । बाहवस्ते दशदिशो मुखं ते ब्राह्मणाः स्मृताः

ನಿನ್ನ ಸ್ವೇದದಿಂದ ಸಮುದ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ವಾಯು ನಿನ್ನ ಕಿವಿ; ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿನ್ನ ಮುಖವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

राजन्यवर्यास्ते बाहु वैश्या ऊरुसमुद्भवाः । पद्भ्यां शूद्रस्तवेशान केशास्ते जलदाः प्रभो

ಹೇ ಈಶಾನಾ! ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳು; ವೈಶ್ಯರು ನಿನ್ನ ತೊಡೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು; ಶೂದ್ರನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಂದ; ಪ್ರಭೋ, ನಿನ್ನ ಕೇಶಗಳು ಮೇಘಸಮೂಹಗಳು.

Verse 22

त्वं पुं प्रकृतिरूपेण ब्रह्मांडमसृजः पुरा । मध्ये ब्रह्मांडमखिलं विश्वमेतच्चराचरम्

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ನೀನೇ ಪುರುಷನಾಗಿಯೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿಯೂ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ; ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ವಿಶ್ವ ಅಡಗಿದೆ.

Verse 23

अतस्त्वत्तो न मन्येऽहं किंचिद्भिन्नं जगन्मय । त्वयि सर्वाणि भूतानि सर्वभूतमयो भवान्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಜಗನ್ಮಯನೇ! ನಿನ್ನಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದುದೇನೂ ಇದೆ ಎಂದು ನಾನು ಮನಸಲ್ಲಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳೂ ಇವೆ; ನೀನೇ ಸರ್ವಭೂತಮಯನು.

Verse 24

नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुऽभ्यं नमोनमः । अयमेव वरो नाथ त्वयि मेऽस्तु स्थिरा मतिः

ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ನಾಥಾ! ಇದೇ ವರ—ನನ್ನ ಮತಿ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ.

Verse 25

इत्युक्तवति देवेश स्तस्मिन्पूतात्मनि प्रभुः । स्वमूर्तित्वं समारोप्य दिक्पालपदमादधे

ಆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ದೇವೇಶನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಭುವು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಮೂರ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ ದಿಕ್ಪಾಲಪದವನ್ನು ದತ್ತನು.

Verse 26

सर्वगो मम रूपेण सर्वतत्त्वावबोधकः । सर्वेषामायुषोरूपं भवानेव भविष्यति

ನನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನೀನು ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳ ಅವಬೋಧವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವವನು ಆಗುವೆ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆಯುಷ್ಯದ ಸ್ವರೂಪವೂ ನೀನೇ ಆಗುವೆ.

Verse 27

तव लिंगमिदं दिव्यं ये द्रक्ष्यंतीह मानवाः । सर्वभोगसमृद्धास्ते त्वल्लोकसुखभागिनः

ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಈ ದಿವ್ಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವ ಮಾನವರು ಸರ್ವಭೋಗ-ಸಮೃದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಲೋಕಸೌಖ್ಯದ ಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 28

पवमानेश्वरं लिंगं मध्ये जन्मसकृन्नरः । यथोक्तविधिना पूज्य सुगंधस्नपनादिभिः

ನರನು ಜೀವನಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಲವಾದರೂ ಪವಮಾನೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಯಥೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ—ಸುಗಂಧಸ್ನಾನಾದಿ ಅರ್ಪಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ—ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 29

सुगंधचंदनैः पुष्पैर्मम लोके महीयते । ज्येष्ठेशात्पश्चिमेभागे वायुकुंडोत्तरेण तु

ಸುಗಂಧಚಂದನ ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ। (ಈ ಪವಮಾನೇಶ್ವರ) ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶನ ಪಶ್ಚಿಮಭಾಗದಲ್ಲಿ, ವಾಯುಕுண್ಡದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 30

पावमानं समाराध्य पूतो भवति तत्क्षणात् । इति दत्त्वा वरान्देवस्तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

ಪಾವಮಾನ (ಪವಮಾನೇಶ್ವರ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ। ಹೀಗೆ ವರಗಳನ್ನು ದತ್ತು ಮಾಡಿ ಆ ದೇವನು ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಲಯನಾದನು।

Verse 31

गणावूचतुः । इति गंधवती पुर्याः स्वरूपं ते निरूपितम् । तस्याः प्राच्यां कुबेरस्य श्रीमत्येषालकापुरी

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗಂಧವತಿ ಪುರಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ। ಅದರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕುಬೇರನ ಶ್ರೀಮಂತ ನಗರಿ—ಅಲಕಾಪುರಿ—ಇದೆ।

Verse 32

शंभोः सखित्वमापेदे नाथोस्या भक्तियोगतः । निधीनां पद्ममुख्यानां दाता भोक्ता हरार्चनात्

ಭಕ್ತಿಯೋಗಬಲದಿಂದ ಅವಳ ನಾಥನು ಶಂಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಹರಾರಾಧನೆಯಿಂದ ಪದ್ಮಮುಖ್ಯ ನಿಧಿಗಳ ದಾತನೂ ಭೋಕ್ತನೂ ಆಗಿದನು.

Verse 33

शिवशर्मोवाच । कोसौ कस्य पुनः कीदृग्भक्तिरस्य सदाशिवे । यया सखित्वमापन्नो देवदेवस्यधूर्जटेः

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಯಾರು? ಯಾರ ನಾಥನು? ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಅವನ ಭಕ್ತಿ ಹೇಗಿದೆ, ಅದರಿಂದ ದೇವದೇವ ಧೂರ್ಜಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು?

Verse 34

इति श्रोतुं मम मनः श्रुतिगोचरतां गतम् । युवयोर्वाक्सुधास्वाद मेदुरोदरमंथरम्

ಹೀಗೆ ಕೇಳಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರವಣಗೋಚರತೆಯತ್ತ ಹೋಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯದ ಅಮೃತಸ್ವಾದವು ಮಂದಗಾಮಿ, ಭಾರೋದರ ಮನವನ್ನೂ ಕದಲಿಸಿ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 35

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाप्राज्ञ परिशुद्धेंद्रियेश्वर । सुतीर्थक्षालिताशेषजन्मजातमहामल

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಶಿವಶರ್ಮನೇ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಪರಿಶುದ್ಧೇಂದ್ರಿಯೇಶ್ವರನೇ! ಸುತೀರ್ಥಗಳು ನಿನ್ನ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸಮಸ್ತ ಮಹಾಮಲವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿವೆ.

Verse 36

सुहृदि प्रेमसंपन्ने त्वय्यनुद्यं न किंचन । साधुभिः सह संवादः सर्वश्रेयोऽभिवृद्धये

ಪ್ರೇಮಸಂಪನ್ನ ಸುಹೃದನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದೋಷಾರ್ಹವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಧುಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದವು ಸರ್ವಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 37

आसीत्कांपिल्यनगरे सोमयाजिकुलोद्भवः । दीक्षितो यज्ञदत्ताख्यो यज्ञविद्याविशारदः

ಕಾಂಪಿಲ್ಯ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸೋಮಯಾಜಿ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ದೀಕ್ಷಿತನಾದ ಯಜ್ಞದತ್ತನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ಯಜ್ಞವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನು.

Verse 38

वेदवेदांगवेदार्थान्वेदोक्ताचारचंचुरः । राजमान्यो बहुधनो वदान्यः कीर्तिभाजनम्

ಅವನು ವೇದ, ವೇದಾಂಗ ಹಾಗೂ ವೇದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ವೇದೋಕ್ತ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಚುರುಕನಾಗಿದ್ದು, ರಾಜರಿಂದ ಗೌರವಿತ, ಬಹುಧನಶಾಲಿ, ದಾನಶೀಲ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 39

अग्निशुश्रूषणरतो वेदाध्ययनतत्परः । तस्य पुत्रो गुणनिधिश्चंद्रबिंबसमाकृतिः

ಅವನು ಅಗ್ನಿಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಪುತ್ರ ಗುಣನಿಧಿ; ಅವನ ಮುಖ ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಇತ್ತು.

Verse 40

कृतोपनयनः सोथ विद्यां जग्राह भूरिशः । अथ पित्रानभिज्ञातो द्यूतकर्मरतोऽभवत्

ಅವನಿಗೆ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವಾದ ಬಳಿಕ ಬಹಳ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕಲಿತನು; ಆದರೆ ನಂತರ ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ದ್ಯೂತಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದನು.

Verse 41

आदायादाय बहुशो धनं मातुः सकाशतः । ददाति द्यूतकारेभ्यो मैत्री तैश्च चकार सः

ಅವನು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಯಿಂದ ಮರುಮರು ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದು ಜೂಜುಗಾರರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 42

संत्यक्त ब्राह्मणाचारः संध्यास्नानपराङ्मुखः । निंदको वेदशास्त्राणां देवब्राह्मणनिंदकः

ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಚಿತ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮತ್ತು ಸ್ನಾನಕರ್ಮಗಳಿಂದ ವಿಮುಖನಾದನು. ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನಾಗಿ, ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವವನಾದನು.

Verse 43

स्मृत्याचारविहीनस्तु गीतवाद्यविनोदभाक् । नटपाखंडिभंडैश्च बद्धप्रेमपरंपरः

ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ವಿನೋದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು. ನಟರು, ಪಾಖಂಡಿಗಳು, ಭಾಂಡರ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾದನು.

Verse 44

प्रेरितोपि जनन्या स न याति पितुरंतिकम् । गृहकार्यांतरव्यग्रो दीक्षितो दीक्षितायिनीम्

ತಾಯಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರೂ ಅವನು ತಂದೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಗ್ರನಾಗಿ, ದೀಕ್ಷಿತ ಗೃಹಿಣಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 45

यदा यदैव तां पृच्छेदयेगुणनिधिः सुतः । न दृश्यते मया गेहे क्व याति विदधाति किम्

ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಅವಳ ಮಗ ಗುಣನಿಧಿ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು— “ನನಗೆ ಅವನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?”

Verse 46

तदा तदेति सा ब्रूयादिदानीं स बहिर्गतः । स्नात्वा समर्च्य वै देवानेतावंतमनेहसम्

ಆಗಾಗ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು— “ಇದೀಗ ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ; ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾನೆ—ಅಷ್ಟೇ, ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ.”

Verse 47

अधीत्याध्ययनार्थं स द्वित्रैर्मित्रैः समं ययौ । एकपुत्रेति तन्माता प्रतारयति दीक्षितम्

ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಎರಡು-ಮೂರು ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಆದರೆ ‘ಇವನೇ ನನ್ನ ಏಕಪುತ್ರ’ ಎಂದುಕೊಂಡ ತಾಯಿ, ದೀಕ್ಷಿತನನ್ನು ಸ्नेಹದಿಂದ ಮರುಳುಮಾಡಿ ಅವನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 48

न तत्कर्म च तद्वृत्तं किंचिद्वेत्ति स दीक्षितः । स च केशांतकर्मास्य कृत्वा वर्षेऽथ षोडशे

ಆ ಕಾರ್ಯವೂ ಆ ದುರ್ವೃತ್ತವೂ ದೀಕ್ಷಿತನಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಅವನ ಹದಿನಾರನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಕೇಶಾಂತ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ…

Verse 49

गृह्योक्तेन विधानेन पाणिग्राहमकारयत् । प्रत्यहं तस्य जननी सुतं गुणनिधिं मृदु

ಗೃಹ್ಯಸೂತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಪಾಣಿಗ್ರಾಹ (ಹಸ್ತಗ್ರಹಣ) ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ತಾಯಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಗನಿಗೆ—‘ಓ ಗುಣನಿಧಿಯೇ…’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 50

शास्ति स्नेहार्द्रहृदया क्रोधनस्ते पितेत्यलम् । यदि ज्ञास्यति ते वृत्तं त्वां च मां ताडयिष्यति

ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಕರಗಿದ ಹೃದಯದಿಂದ ಅವಳು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾ—‘ಸಾಕು, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕ್ರೋಧಶೀಲನು. ಅವನು ನಿನ್ನ ವರ್ತನೆ ತಿಳಿದರೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಹೊಡೆಯುವನು’ ಎಂದಳು।

Verse 51

आच्छादयामि ते नित्यं पितुरग्रे कुचेष्टितम् । लोकमान्योस्ति ते तातः सदाचारैर्न वै धनैः

‘ನಿನ್ನ ಕುಚೇಷ್ಟಿತವನ್ನು ನಾನು ಸದಾ ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಲೋಕಮಾನ್ಯನು—ಧನದಿಂದಲ್ಲ, ಸದಾಚಾರದಿಂದ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 52

ब्राह्मणानां धनं पुत्र सद्विद्या साधुसंगमः । सच्छ्रोत्रियास्त्वनूचाना दीक्षिताः सोमयाजिनः

ಓ ಪುತ್ರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ನಿಜವಾದ ಧನವು ಸದ್ವಿದ್ಯೆಯೂ ಸಾಧುಸಂಗವೂ ಆಗಿವೆ—ಸತ್ ಶ್ರೋತ್ರಿಯರು, ವೇದಪಾಠದಲ್ಲಿ ಅನೂಚಾನರು, ದೀಕ್ಷಿತರು ಹಾಗೂ ಸೋಮಯಾಗ ಮಾಡುವವರ ಸಂಗತಿ.

Verse 53

इति रूढिमिह प्राप्तास्तव पूर्वपितामहाः । त्यक्त्वा दुर्वृत्तसंसर्गं साधुसंगरतो भव

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವಪಿತಾಮಹರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ರೂಢಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ದುರ್ವೃತ್ತರ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಾಧುಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗು.

Verse 54

सद्विद्या सुमनो धेहि ब्राह्मणाचारमाचर । तवानुरूपारूपेण वयसाकुलशीलतः

ಸದ್ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೂ ಶುಭಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಚಿತ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸು. ಯೌವನದ ಅಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಗ್ಯ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಯೋಗ್ಯ ವರ್ತನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 55

ऊनविंशतिकोऽसि त्वमेषा षोडशवार्षिकी । तव पत्नी गुणनिधे साध्वी मधुरभाषिणी

ನೀನು ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತನ್ನೂ ತಲುಪಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದವಳು. ಓ ಗುಣನಿಧೇ, ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸಾಧ್ವಿ, ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಳು.

Verse 56

एतां संवृणु सद्वृत्तां पितृभक्तियुता भव । श्वशुरोपि हि ते मान्यः सर्वत्र गुणशीलतः

ಈ ಸದ್ವೃತ್ತೆಯಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸ्नेಹದಿಂದ ಪೋಷಿಸು; ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗು. ನಿನ್ನ ಮಾವನವರೂ ಗುಣಶೀಲತೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾನ್ಯರು.

Verse 57

ततोऽपत्रपसे किं न त्यज दुर्वृत्ततां शिशो । मातुलास्तेऽतुलाः पुत्र विद्याशीलकुलादिभिः

ಆಗಲೂ, ಹೇ ಬಾಲಕಾ, ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ದುರ್ವೃತ್ತತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಪುತ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾವಂದಿರು ಅತುಲ್ಯರು—ವಿದ್ಯೆ, ಶೀಲ ಮತ್ತು ಕುಲಮರ್ಯಾದೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು.

Verse 58

तेभ्योपि न बिभेषि त्वं शुद्धोस्युभय वंशतः । पश्यैतान्प्रतिवेश्मस्थान्ब्राह्मणानां कुमारकान्

ನೀನು ಅವರನ್ನೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಎರಡೂ ವಂಶಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಕುಲಜನ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಮಾರರನ್ನು ನೋಡು.

Verse 59

गृहेपि शिष्यान्पश्यैतान्पितुस्ते विनयोचितान् । राजापि श्रोष्यति यदा तव दुश्चेष्टितं सुत

ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಈ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ನೋಡು—ವಿನಯದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಗೊಂಡವರು. ಪುತ್ರನೇ, ರಾಜನು ನಿನ್ನ ದುಶ್ಚೇಷ್ಟೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಫಲಿತಾಂಶ ತಪ್ಪದು.

Verse 60

श्रद्धां विहाय ते ताते वृत्तिलोपं करिष्यति । बालचेष्टितमेवैतद्वदंत्यद्यापि ते जनाः

ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವನು. ಜನರು ಈಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ಇದು ಕೇವಲ ಬಾಲಚೇಷ್ಟೆ.”

Verse 61

अनंतरं हसिष्यंति युक्तं दीक्षिततास्त्विति । सर्वेप्याक्षारयिष्यंति तव विप्रं च मां च वै

ನಂತರ ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುವರು—“ಇದೇನಾ ‘ಯುಕ್ತ’ ದೀಕ್ಷೆ!” ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗುರುವನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವರು.

Verse 62

मातुश्चरित्रं तनयो धत्ते दुर्भाषणैरिति । पिता पितेन पापीयाञ्च्छ्रुतिस्मृतिपथीनकिम्

ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ದುರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಮಗನು ತಾಯಿಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಹಾಗೆಯೇ—“ತಂದೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಪಾಪಿಷ್ಠನು; ಅವರು ಶ್ರುತಿ‑ಸ್ಮೃತಿ ಮಾರ್ಗಾನುಯಾಯಿಗಳಲ್ಲವೇ?”

Verse 63

तदंघ्रिलीनमनसो मम साक्षी महेश्वरः । न चर्तुस्नातयापीह मुखं दुष्टस्य वीक्षितम्

ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ನನಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇಲ್ಲಿ ‘ನಾಲ್ಕು ಸ್ನಾನ’ ಮಾಡಿದ ಶುದ್ಧನೂ ದುಷ್ಟನ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡನು.

Verse 64

अहो बलीयान्सविधिर्येन जाता भवानिति । प्रतिक्षणं जनन्येति शिक्ष्यमाणोतिदुर्मदः

ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ಅಹೋ, ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ ವಿಧಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಲಿಷ್ಠ!” ಆದರೂ ಬೋಧನೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ತಾಯಿಯ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ, ಅತಿದರ್ಪಿಷ್ಠನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

न तत्याज च तद्धर्मं दुर्बोधो व्यसनी यतः । मृगया मद्य पैशुन्य वेश्याचौर्यदुरोदरैः

ಅವನು ದುರ್ಬೋಧನೂ ವ್ಯಸನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ—ಬೇಟೆ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಪರನಿಂದೆ‑ಚಾಡಿ, ವೇಶ್ಯಾಸಂಗ, ಕಳ್ಳತನ ಮತ್ತು ನಾಶಕರ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದ.

Verse 66

सपारदारैर्व्यसनैरेभिः कोत्र न खंडितः । यद्यन्मध्ये गृहे पश्येत्तत्तन्नीत्वा सुदुर्मतिः

ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನ ಸಹಿತ ಈ ವ್ಯಸನಗಳಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಭಂಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಮನೆಯೊಳಗೆ ಏನು ಏನು ಕಂಡನೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ—ಅತಿದುರ್ಮತಿ.

Verse 67

अर्पयेद्द्यूतकाराणां सकुप्यं वसनादिकम् । नवरत्नमयीं मातुः करतः पितुरूर्मिकाम

ಅವನು ಜೂಜುಗಾರರಿಗೆ ಗೃಹೋಪಕರಣಗಳು, ವಸ್ತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ; ತಾಯಿಯ ನವರತ್ನಮಯ ಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಉಂಗುರವನ್ನೂ ಸಹ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು।

Verse 68

स्वपंत्यास्त्वेकदाऽदाय दुरोदरिकरेऽर्पयत् । एकदा गच्छता राजभवनान्निजमुद्रिका

ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಜೂಜುಗಾರನ ಕೈಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ತನ್ನದೇ ಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 69

दीक्षितेन परिज्ञाता दैवाद्द्यूतकृतः करे । उवाच दीक्षितस्तं च कुतो लब्धा त्वयोर्मिका । पृष्टस्तेनाथ निर्बंधादसकृत्प्रत्युवाच किम्

ದೈವಯೋಗದಿಂದ ದೀಕ್ಷಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜೂಜುಗಾರನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ದೀಕ್ಷಿತನು, “ಈ ಉಂಗುರ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ದೊರಕಿತು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಮರುಮರು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು?

Verse 70

ममाक्षिपसि विप्रोच्चैः किं मया चौर्य कर्मणा । लब्धा मुद्रा त्वदीयेन पुत्रेणैषा ममार्पिता

ಅವನು ಹೇಳಿದನು, “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ! ಇಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಏಕೆ? ನನಗೆ ಕಳ್ಳತನದೊಂದಿಗೆ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಈ ಮುದ್ರಿಕೆ ನಿನ್ನ ಮಗನಿಂದಲೇ ದೊರಕಿತು—ಅವನೇ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.”

Verse 71

मम मातुर्हि पूर्वे द्युर्जित्वानीतो हि शाटकः । न केवलं ममाप्येतदंगुलीयं समर्पितम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು, “ಹಿಂದೆ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಅವನು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಶಾಟಕ (ವಸ್ತ್ರ)ವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ—ನನ್ನ ಈ ಉಂಗುರವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.”

Verse 72

अन्येषां द्यूतकर्तृणां भूरि तेनार्पितं वसु । रत्नकुप्यदुकूलानि भृंगारुप्रभृतीनि च

ಅವನು ಇತರ ಜೂಜುಗಾರರಿಗೂ ಅಪಾರವಾದ ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು—ರತ್ನಗಳು, ಗೃಹೋಪಯೋಗಿ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುಗಳು, ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಭುಜಬಂಧಾದಿ ಆಭರಣಗಳು।

Verse 73

भाजनानि विचित्राणि कांस्य ताम्रमयानि च । नग्नीकृत्यप्रति दिनं बद्ध्यंते द्यूतकारिभिः

ಕಾಂಸ್ಯ ಹಾಗೂ ತಾಮ್ರದಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಿಚಿತ್ರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಅವರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಜೂಜುಗಾರರು ಪ್ರತಿದಿನ ಅವರನ್ನು ನಿರ್ದರಿದ್ರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬಂಧಿಸಿ (ದುಃಖಕ್ಕೆ) ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 74

न तेन सदृशः कश्चिदाक्षिको भूमिमंडले । अद्य यावत्त्वया विप्र दुरोदरशिरोमणिः

ಭೂಮಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಪಾಶಕ್ರೀಡಕನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಇಂದಿನವರೆಗೂ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಅವನೇ ಜೂಜುಗಾರರ ಶಿರೋಮಣಿ।

Verse 75

कथं नाज्ञायि तनयो ऽविनयानयकोविदः । इति श्रुत्वा त्रपाभार विनम्रतरकंधरः

‘ಅವಿನಯದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆಯುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಈ ಪುತ್ರನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಲಜ್ಜಾಭಾರದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿದನು।

Verse 76

प्रावृत्य वाससा मौलिं प्राविशन्निजमंदिरम् । महापतिव्रतामास्य पत्नीं प्रोवाच तामथ

ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ನಂತರ ಮಹಾಪತಿವ್ರತೆ, ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನಳಾದ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 77

दीक्षितायिनि कुत्रासि क्व ते गुणनिधिः सुतः । अथ तिष्ठतु किं तेन क्व सा मम शुभोर्मिका

ಹೇ ದೀಕ್ಷಿತಾಯಿನೀ, ನೀ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ? ನಿನ್ನ ಗುಣನಿಧಿಯಾದ ಪುತ್ರ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಅವನು ಇರಲಿ—ಅವನಿಂದ ಏನು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಶುಭ ಮುದ್ರಿಕೆ ಎಲ್ಲಿದೆ?

Verse 78

अंगोद्वर्तन काले या त्वया मेंऽगुलितो हृता । नवरत्नमयीं शीघ्रं तामानीय प्रयच्छ मे

ದೇಹಕ್ಕೆ ಉಡ್ವರ್ತನ ಮಾಡುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಬೆರಳಿನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನವರತ್ನಮಯ ಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ತಂದು ನನಗೆ ಕೊಡು.

Verse 79

इति श्रुत्वाथ तद्वाक्यं भीता सा दीक्षितायिनी । प्रोवाच सा तु माध्याह्नीं क्रियां निष्पादयत्वथ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೀಕ್ಷಿತಾಯಿನೀ ಭಯಗೊಂಡಳು. ನಂತರ ಅವಳು, “ಮೊದಲು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕ್ರಿಯೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ, ನಂತರ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 80

व्यग्रास्मि देवपूजार्थमुपहारादि कर्मणि । समयोयमतिक्रामेदतिथीनां प्रियातिथे

ನಾನು ದೇವಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಉಪಹಾರಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಗ್ರನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಅತಿಥಿಗಳ ಸಮಯ—ಹೇ ಅತಿಥಿಪ್ರಿಯ, ಇದನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬೇಡ.

Verse 81

इदानीमेव पक्वान्नकरणव्यग्रया मया । स्थापिता भाजने क्वापि विस्मृतेति न वेद्म्यहम्

ಇದೀಗಲೇ ಪಕ್ವಾನ್ನ ತಯಾರಿಸುವ ವ್ಯಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಯಾವುದೋ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟೆ; ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ—ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟೆನೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.

Verse 82

दीक्षित उवाच । हंहो सत्पुत्रजननि नित्यं सत्यप्रभाषिणि । यदायदा त्वां संपृच्छे तनयः क्व गतस्त्विति

ದೀಕ್ಷಿತನು ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ! ಸತ್ಪುತ್ರಜನನಿ, ನಿತ್ಯವೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡಿಯುವ ತಾಯೇ! ನಾನು ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—‘ಮಗನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು?’”

Verse 83

तदातदेति त्वं ब्रूया नाथेदानीं स निर्गतः । अधीत्याध्ययनार्थं च द्वित्रैर्मित्रैः सयुग्बहिः

ನೀನು ‘ಆಗ-ಆಗ’ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೆ ಹೇ ನಾಥೆ, ಈಗ ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ—ಓದಿ, ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಯನಾರ್ಥವಾಗಿ, ಎರಡು ಮೂರು ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ.

Verse 84

कुतस्त्वच्छाटकः पत्नि मांजिष्ठो यो मयाऽर्पितः । लंबते वस्त्रधान्यांयस्तथ्यं ब्रूहि भयं त्यज

ಹೇ ಪತ್ನಿ! ನಾನು ನೀಡಿದ ಮಂಜಿಷ್ಠ ವರ್ಣದ ಆ ವಸ್ತ್ರ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ವಸ್ತ್ರಭಂಡಾರದಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು—ಸತ್ಯ ಹೇಳು, ಭಯ ತ್ಯಜಿಸು.

Verse 85

सांप्रतं नेक्ष्यते सोपि भृंगारुर्मणिमंडितः । पट्टसूत्रमयीसापि त्रिपटी क्व नृपार्पिता

ಈಗ ಆ ಮಣಿಮಂಡಿತ ಭೃಂಗಾರವೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜನು ನೀಡಿದ ಪಟ್ಟು ತ್ರಿಪಟಿಯೂ ಎಲ್ಲಿದೆ?

Verse 86

क्व दाक्षिणात्यं तत्कांस्यं गौडी ताम्रघटी क्व सा । नागदंतमयी सा क्व सुखकौतुकमंचिका

ಆ ದಕ್ಷಿಣದ ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಗೌಡದ ತಾಮ್ರಘಟಿಯು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಸುಖ-ಕೌತುಕಕ್ಕಾಗಿ ಇದ್ದ ದಂತಮಯ ಆ ಮಂಚಿಕೆಯು ಎಲ್ಲಿದೆ?

Verse 87

क्व सा पर्वतदेशीया चंद्रकांतशिलोद्भवा । दीपिका व्यग्रहस्ताग्रा सालंकृच्छालभंजिका

ಪರ್ವತದೇಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಚಂದ್ರಕಾಂತಶಿಲೋದ್ಭವ ಆ ದೀಪಿಕೆ ಎಲ್ಲಿ? ಅಶಾಂತ ಕೈಯ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಅದರ ಜ್ವಾಲೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಗೃಹದ ಕಾಂತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 88

किं बहूक्तेन कुलजे तुभ्यं कुप्याम्यहं वृथा । तदाभ्यवहरिष्येहमुपयंस्याम्यहं यदा

ಬಹಳ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ, ಹೇ ಕುಲಜನೇ? ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನಾನೇ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವೆ, ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವೆ.

Verse 89

अनपत्योस्मि तेनाहं दुष्टेन कुलदूषिणा । उत्तिष्ठानय दर्भांबु तस्मै दद्यां तिलांजलिम्

ಆ ದುಷ್ಟನು, ಕುಲವನ್ನು ದೂಷಿಸಿದವನ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಯೋಗ್ಯ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು. ಏಳು—ದರ್ಭೆ (ಕುಶ) ಮತ್ತು ನೀರು ತಂದುಕೊ; ಅವನಿಗೆ ನಾನು ತಿಲಾಂಜಲಿ (ಪಿತೃತರ್ಪಣ) ಅರ್ಪಿಸುವೆ.

Verse 90

अपुत्रत्वं वरं नृणां कुपुत्रात्कुलपांसनात् । त्यजेदेकं कुलस्यार्थे नीतिरेषा सनातनी

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕುಪುತ್ರ—ಕುಲದ ಕಸ—ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಪುತ್ರತ್ವವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಕುಲಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಹುದು; ಇದೇ ಸನಾತನ ನೀತಿ.

Verse 91

स्नात्वा नित्यविधिं कृत्वा तस्मिन्नेवाह्निकस्यचित् । श्रोत्रियस्य सुतां प्राप्य पाणिं जग्राह दीक्षितः

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಿತ್ಯವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅದೇ ದಿನ ದೀಕ್ಷಿತನು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅವಳ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 92

श्रुत्वा तथा स वृत्तांतं प्राक्तनं स्वं विनिंद्य च । कांचिद्दिशं समालोच्य निर्ययौ दीक्षितांगजः

ಆ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಾಚರಣೆಯನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ದೀಕ್ಷಿತನ ಪುತ್ರನು ಒಂದು ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು।

Verse 93

चिंतामवाप महतीं क्व यामि करवाणि किम् । नाहमभ्यस्तविद्योस्मि न चैवास्ति धनोस्म्यहम्

ಅವನು ಮಹಾ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು— ‘ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನನಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ, ಧನವೂ ಇಲ್ಲ।’

Verse 94

देशांतरे ह्यस्ति धनः सद्विद्यः सुखमेधते । भयमस्ति धने चौरात्सविद्यः सर्वतोऽभयः

ಧನವು ಪರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಇರಬಹುದು; ಆದರೆ ಸದ್ವಿದ್ಯೆ ಸುಖವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಧನಕ್ಕೆ ಕಳ್ಳರ ಭಯ; ವಿದ್ಯಾವಂತನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರ್ಭಯನು.

Verse 95

यायजूके कुले जन्म क्वक्व मे व्यसनं तथा । अहो बलीयान्स विधिर्भाविकर्मानुसंधयेत्

ಯಾಯಜೂಕ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾದರೂ ನನಗೆ ಇಂತಹ ದುರ್ಗತಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು! ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿಯೇ ಬಲಿಷ್ಠ; ಅದು ಭಾವಿಕರ್ಮಫಲದ ಸರಣಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 96

भिक्षितुं नाधिगच्छामि न मे परिचितः क्वचित् । न च पार्श्वे धनं किंचित्किमत्र शरणं भवेत्

ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಮಾರ್ಗವೂ ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ಪರಿಚಿತನಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಧನವಿಲ್ಲ— ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶರಣೇನು?

Verse 97

सदाभ्युदिते भानौ प्रसूर्मे मृष्टभोजनम् । दद्यादद्यात्र कं याचे याचेह जननी न मे

ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಸೂರ್ಯನು ಸದಾ ಉದಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಜನನಿ ನನಗೆ ರುಚಿಕರವಾದ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲ.”

Verse 98

इति चिंतयतस्तस्य भानुरस्ताचलं गतः । एतस्मिन्नेव समये कश्चिन्माहेश्वरो नरः

ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಾಚಲಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನ ಭಕ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 99

महोपहारानादाय नगराद्बहिरभ्यगात् । समभ्यर्चितुमीशानं शिवरात्रावुपोषितः

ಅವನು ಮಹಾ ಉಪಹಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದನು; ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಹೊರಟನು.

Verse 100

पक्वान्नगंधमाघ्राय क्षुधितः स तमन्वगात् । इदमन्नं मया ग्राह्यं शिवायोपस्कृतं निशि

ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಿ, ಹಸಿದಿದ್ದ ಅವನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ—“ಇದು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇದು ರಾತ್ರಿ ಶಿವನಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದದ್ದಾದರೂ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 110

कुलाचारप्रतीपोयं पित्रोर्वाक्यपराङ्मुखः । सत्यशौचपरिभ्रष्टःसंध्यास्नानविवर्जितः

“ಇವನು ಕುಲಾಚಾರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿ, ತಂದೆತಾಯಿಯ ವಚನಗಳಿಗೆ ವಿಮುಖನು; ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶೌಚದಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಹಾಗೂ ಸ್ನಾನಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 120

कलिंगराजोभविताऽधुनाविधुतकल्मषः । एष द्विजवरो दूता यूयं यात यथागताः

ಇವನು ಈಗ ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗಿ ಕಲಿಂಗ ದೇಶದ ರಾಜನಾಗುವನು. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನ್ನ ದೂತನು; ಎಲೈ ಯಮದೂತರೇ, ನೀವು ಬಂದಂತೆಯೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 130

स्वार्थदीपदशोद्योत लिंगमौलि तमोहरः । कलिंगविषये राज्यं प्राप्तो धर्मरतिः सदा

ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವವನು, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು ಆದ ಅವನು ಕಲಿಂಗ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸದಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 140

तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् । यावद्बभूव तद्वर्ष्म वर्षाणामयुतं शतम्

ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮೂಳೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವವರೆಗೆ ಅವನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ದೇಹವು ನೂರು ಅಯುತ (ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ) ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

Verse 150

क्रूरदृग्वीक्षते यावत्पुनःपुनरिदं वदन् । तावत्पुस्फोट तन्नेत्रं वामं वामा विलोकनात

ಅವನು ಕ್ರೂರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇವಿಯ ಎಡಗಣ್ಣಿನ ನೋಟದಿಂದ ಅವನ ಎಡಗಣ್ಣು ಒಡೆಯಿತು.

Verse 160

देवेन दत्ता ये तुभ्यं वराः संतु तथैव ते । कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत

ದೇವರು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ ವರಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಲಿ. ಎಲೈ ಮಗನೇ! ನನ್ನ ರೂಪದ ಬಗೆಗಿನ ಅಸೂಯೆಯಿಂದಾಗಿ ನೀನು 'ಕುಬೇರ' ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದುವೆ.

Verse 166

पुर्यां यक्षेश्वराणां ते स्वरूपमिति वर्णितम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो नरो मुच्येदसंशयम्

ಈ ಪುಣ್ಯಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷೇಶ್ವರರ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ವರೂಪವು ನಿನಗೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.