Adhyaya 10

Verse 1

शिवशर्मोवाच । रमयंती मनोतीव केयं कस्येयमीशितुः । नयनानंदसंदोहदायिनीपूरनुत्तमा

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ರಮಣೀಯಗೊಳಿಸುವ ಈ ನಗರಿ ಯಾವುದು? ಇದು ಯಾವ ಪ್ರಭುವಿನದು? ಈ ಅನುತ್ತಮ ಪುರಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದಸಮೂಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 2

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाभागसुतीर्थफलितद्रुम । लोकोऽत्र रमते विप्र सहसाक्षपुरी त्वियम्

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಶಿವಶರ್ಮನೇ, ಸುತೀರ್ಥಫಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೃಕ್ಷದಂತೆ! ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಆನಂದದಿಂದ ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಪುರಿ.

Verse 3

तपोबलेन महता विहिता विश्वकमर्णा । दिवापि कौमुदी यस्याः सौधश्रेणीश्रियं श्रयेत्

ಮಹಾ ತಪೋಬಲದಿಂದ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದದು; ಇದರ ಸೌಧಶ್ರೇಣಿಗಳ ಕಾಂತಿ ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ಚಂದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

Verse 4

यदाकलानिधिः क्वापि दर्शे ऽदृश्यत्वमावहेत् । तदा स्वप्रेयसीं ज्योत्स्नां सौधेष्वेषु निगूहयेत्

ಕಲಾನಿಧಿಯಾದ ಚಂದ್ರನು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಅದೃಶ್ಯನಾದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯನ್ನು ಈ ಸೌಧಗಳೊಳಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅಡಗಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

यदच्छभित्तौ वीक्ष्य स्वमन्ययोपिद्विशंकिता । मुग्धानाशुविशेच्चित्रमपिस्वांचित्रशालिकाम्

ನಿರ್ಮಲ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡಿ, ‘ಇದು ನಾನೇನಾ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಾ?’ ಎಂದು ಸಂಶಯಿಸಿದ ಮುಗ್ಧೆ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತನ್ನದೇ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 6

हर्म्येषु नीलमणिभिर्निर्मितेष्वत्रनिर्भयम् । स्वनीलिमानमाधाय तमोहःस्वपि तिष्ठति

ಇಲ್ಲಿ ನೀಲಮಣಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯೂ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಅವುಗಳದೇ ನೀಲಿಮೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ।

Verse 7

चंद्रकांतशिलाजालस्रुतमात्रामलंजलम् । तत्र चादाय कलशैर्नेच्छंत्यन्यज्जलं जनाः

ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಕಾಂತ ಶಿಲೆಗಳ ಜಾಲದಿಂದ ಕೇವಲ ಸ್ರವಿಸಿದ ನೀರೇ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ; ಅದನ್ನು ಕಲಶಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಜನರು ಬೇರೆ ನೀರನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 8

कुविंदा न च संत्यत्र न च ते पश्यतो हराः । चैलान्यलंकृतीरत्र यतः कल्पद्रुमोर्पयेत्

ಇಲ್ಲಿ ನೇಕಾರರು ಇಲ್ಲ, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪದ್ರುಮವೇ ಸ್ವತಃ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 9

गणका नात्र विद्यंते चिंताविद्याविशारदाः । यतश्चिकेति सर्वेषां चिंता चिंतामणिर्द्रुतम्

ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾ-ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಗಣಕರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಚಿಂತಾಮಣಿ ರತ್ನವು ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 10

सूपकारा न संत्यत्र रसकर्म विचक्षणाः । दुग्धे सर्वरसानेका कामधेनुरतोयतः

ಇಲ್ಲಿ ರಸಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಅಡುಗೆಗಾರರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಹಾಲಿನಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ರುಚಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಕಾಮಧೇನು ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಅವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 11

कीर्तिरुच्चैःश्रवा यस्य सर्वतो वाजिराजिषु । रत्नमुच्चैःश्रवाः सोत्र हयानां पौरुषाधिकः

ಅವನ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಾಜಿರಾಜರೊಳಗೆ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವೆಯಂತೆ ಉನ್ನತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವಾ ಸ್ವತಃ ಹಯರತ್ನವಾಗಿ ಪೌರುಷದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 12

ऐरावतो दंतिवरश्चतुर्दंतोत्र राजते । द्वितीय इव कैलासो जंगमस्फटिकोज्ज्वलः

ಇಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಧಂತನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜರಾಜ ಐರಾವತನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಚಲಿಸುವ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ದೀಪ್ತ, ಎರಡನೇ ಕೈಲಾಸದಂತೆ।

Verse 13

तरुरत्नंपारिजातः स्त्रीरत्नं सोर्वशी त्विह । नंदनं वनरत्नं च रत्नं मंदाकिनी ह्यपाम्

ಮರಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನ ಪಾರಿಜಾತ; ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ರತ್ನ ಉರ್ವಶಿ; ವನಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನ ನಂದನ; ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನ ಮಂದಾಕಿನಿ।

Verse 14

त्रयस्त्रिंशत्सुराणां या कोटिः श्रुति समीरिता । प्रतीक्षते साऽवसरं सेवायै प्रत्यहंत्विह

ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂವತ್ತಮೂರು ದೇವರ ಆ ‘ಕೋಟಿ’ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸೇವಾವಕಾಶವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ।

Verse 15

स्वर्गेष्विंद्रपदादन्यन्न विशिष्येत किंचन । यद्यत्त्रिलोक्यामैश्वर्यं न तत्तुल्यमनेन हि

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಪದಕ್ಕಿಂತ ಉನ್ನತವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಆದರೂ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ।

Verse 16

अश्वमेधसहस्रस्य लभ्यं विनिमयेन यत् । किं तेन तुल्यमन्यत्स्यात्पवित्रमथवा महत

ವಿನಿಮಯದಿಂದ ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲ ದೊರಕಿದರೂ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಮಹತ್ತ್ವದಲ್ಲಾಗಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇನ್ನೇನು?

Verse 17

अर्चिष्मती संयमिनी पुण्यवत्यमलावती । गंधवत्यलकेशी च नैतत्तुल्या महर्धिभिः

ಅರ್ಚಿಷ್ಮತೀ, ಸಂಯಮಿನೀ, ಪುಣ್ಯವತೀ, ಅಮಲಾವತೀ, ಗಂಧವತೀ, ಅಲಕೇಶೀ—ಮಹಾ ಸಮೃದ್ಧಿಗಳಿದ್ದರೂ—ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ।

Verse 18

अयमेव सहस्राक्षस्त्वयमेव दिवस्पतिः । शतमन्युरयं देवो नामान्येतानि नामतः

ಇವನೇ ‘ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ’, ಇವನೇ ‘ದಿವಸ್ಪತಿ’; ಈ ದೇವನೇ ‘ಶತಮನ್ಯು’—ಇವೆಲ್ಲ ಅವನ ಹೆಸರುಗಳೇ.

Verse 19

सप्तापि लोकपाला ये त एनं समुपासते । नारदाद्यैर्मुनिवरैरयमाशीर्भिरीड्यते

ಏಳು ಲೋಕಪಾಲಕರೂ ಈ ದಿವ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಂದಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾರದಾದಿ ಮುನಿವರರು ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

एतत्स्थैर्येण सर्वेषां लोकानां स्थैर्यमिष्यते । पराजयान्महेंद्रस्य त्रैलोक्यं स्यात्पराजितम्

ಈ ಪೀಠದ ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹೇಂದ್ರನು ಪರಾಜಿತನಾದರೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಪರಾಜಿತವಾದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

दनुजा मनुजा दैत्यास्तपस्यंत्युग्रसंयमाः । गंधर्व यक्षरक्षांसि महेंद्रपदलिप्सवः

ದಾನವರು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರು ಉಗ್ರ ಸಂಯಮದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರೂ ಮಹೇಂದ್ರಪದವನ್ನು ಬಯಸಿ ತಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

सगराद्या महीपाला वाजिमेधविधायकाः । कृतवंतो महायत्नं शक्रैश्वर्यजिघृक्षवः

ಸಗರಾದಿ ಭೂಪಾಲರು, ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದವರು, ಶಕ್ರನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

Verse 23

निष्प्रत्यूहं क्रतुशतं यः कश्चित्कुरुतेऽवनौ । जितेंद्रियोमरावत्यां स प्राप्नोति पुलोमजाम्

ಯಾರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ನೂರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅಮರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಪುಲೋಮಜಾ (ಶಚೀ)ಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

असमाप्तक्रतुशता वसंत्यत्र महीभुजः । ज्योतिष्टोमादिभिर्यागैर्ये यजंत्यपि ते द्विजाः

ಇಲ್ಲಿ ನೂರು ಕ್ರತುಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿರುವ ರಾಜರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಾಗಗಳಿಂದ ಯಜಿಸುವ ದ್ವಿಜರೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 25

तुलापुरुषदानादि महादानानि षोडश । ये यच्छंत्यमलात्मानस्ते लभंतेऽमरावतीम्

ತುಲಾಪುರುಷದಾನ ಮೊದಲಾದ ಹದಿನಾರು ಮಹಾದಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಲಾತ್ಮರು ಯಾರು ದಾನಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಅಮರಾವತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

अक्लीबवादिनो धीराः संग्रामेष्वपराङ्मुखाः । विक्रांता वीरशयने तेऽत्र तिष्ठंति भूभुजः

ಇಲ್ಲಿ ಭೀರುವಾದಗಳನ್ನು ಆಡದ ಧೀರರು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದಿರುಗದ ರಾಜರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳು, ಅವರು ವೀರಶಯನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

इत्युद्देशात्समाख्याता महेंद्रनगरी स्थितिः । यायजूका वसंत्यत्र यज्ञविद्याविशारदाः

ಈ ರೀತಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಸೂಚನೆಯಿಂದ ಮಹೇಂದ್ರನಗರಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಇಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರಾದ ಯಾಯಜೂಕರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 28

इमामर्चिष्मतीं पश्य वीतिहोत्रपुरीं शुभाम् । जातवेदसि ये भक्तास्ते वसंत्यत्र सुव्रताः

ಈ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಶುಭವಾದ ವೀತಿಹೋತ್ರಪುರಿಯನ್ನು ನೋಡು. ಜಾತವೇದಸ್ (ಅಗ್ನಿ)ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಸುವ್ರತರು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

अग्निप्रवेशं ये कुर्युर्दृढसत्त्वा जितेंद्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसंपन्नास्ते सर्वे अग्नितेजसः

ದೃಢಸತ್ತ್ವರು, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಗಳು ಆಗಿ ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಧೈರ್ಯಸಂಪನ್ನ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಗ್ನಿತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

अग्निहोत्ररता विप्रास्तथाग्निब्रह्मचारिणः । पंचाग्निव्रतिनो ये वै तेऽग्निलोकेग्नितेजसः

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ವಿಪ್ರರು, ಅಗ್ನಿಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಆಚರಿಸುವವರು, ಮತ್ತು ಪಂಚಾಗ್ನಿವ್ರತಧಾರಿಗಳು—ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

शीते शीतापनुत्यै यस्त्विध्मभारान्प्रयच्छति । कुर्यादग्निष्टिकां वाऽथ स वसेदग्निसन्निधौ

ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಇತರರ ಚಳಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಷ್ಟಿಕಾ (ಚುಲ್ಲಿ) ನಿರ್ಮಿಸುವವನು—ಅವನು ಅಗ್ನಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅನಾಥನಿಗೆ ಅಗ್ನಿಸಂಸ್ಕಾರ (ಅಂತ್ಯೇಷ್ಠಿ) ಮಾಡುವವನು, ಅಥವಾ ತಾನು ಅಶಕ್ತನಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವವನು—ಅವನು ಅಗ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

जठराग्निविवृद्ध्यै यो दद्यादाग्नेयमौषधम् । मंदाग्नये स पुण्यात्मा वह्निलोके वसेच्चिरम्

ಜಠರಾಗ್ನಿ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಂದಾಗ್ನಿಯವರಿಗೆ ಅಗ್ನೇಯ ಔಷಧವನ್ನು ನೀಡುವವನು—ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ವಹ್ನಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

यज्ञोपस्कर वस्तूनि यज्ञार्थं द्रविणं तु वा । यथाशक्ति प्रदद्याद्यो ह्यर्चिष्मत्यांवसेत्स वै

ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಯಜ್ಞಾರ್ಥ ಧನವನ್ನಾಗಲಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಷ್ಮತೀ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

अग्निरेको द्विजातीनां निःश्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವವನು ಏಕೈಕ ಅগ্নಿಯೇ. ಅವನೇ ಗುರು, ಅವನೇ ದೇವ, ಅವನೇ ವ್ರತ, ಅವನೇ ತೀರ್ಥ—ಎಲ್ಲವೂ ಅগ্নಿಯಲ್ಲೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 36

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवंत्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

ಅಗ್ನಿಯ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಅಶುದ್ಧ ವಸ್ತುಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ಪಾವಕ’—ಶುದ್ಧಿಕರ್ತ—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

अपि वेदं विदित्वा यस्त्यक्त्वा वै जातवेदसम् । अन्यत्र बध्नाति रतिं ब्राह्मणो न स वेदवित्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಜಾತವೇದಸ (ಅಗ್ನಿ)ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬೇರೆಡೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ವೇದವಿತ್ ಅಲ್ಲ.

Verse 38

अंतरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चितो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

ಇದು (ಅಗ್ನಿ) ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸాక్షಾತ್ ಅಂತರಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸಾಕ್ಷಿ, ಶೀಘ್ರ ದಹಿಸುವವನು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಸಗ್ರಾಸಗಳನ್ನು ಪಚಿಸಲಿ; ಆದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ‘ಮಾಂಸಪೇಶಿಕಾ’ (ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿಶು)ಯನ್ನು ಪಚಿಸಬಾರದು.

Verse 39

तैजसी शांभवी मूर्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हंत्री पालयित्री विनैनां किं विलोक्यते

ಈ ತೇಜೋಮಯ ಶಾಂಭವೀ ಮೂರ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದಹನಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಅವಳೇ ಕರ್ತ್ರೀ, ಹಂತ್ರಿ, ಪಾಲಯಿತ್ರೀ; ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಏನೂ ಕಾಣದು, ತಿಳಿಯದು.

Verse 40

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रं त्रिभुवनेशितुः । अंधं तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशकः

ಈ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸೂರ್ಯನು ಸాక్షಾತ್ ತ್ರಿಭುವನೇಶ್ವರನ ನೇತ್ರವೇ. ತಮೋಮಯ ಅಂಧ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಬೆಳಕು ನೀಡುವರು?

Verse 41

धूपप्रदीपनैवेद्य पयो दधि घृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवंते सर्वे दिवि दिवौकसः

ಧೂಪ, ದೀಪ, ನೈವೇದ್ಯ—ಮತ್ತು ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ, ಕಬ್ಬಿನ ರಸ—ಇವುಗಳನ್ನು ಭೋಗವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದಾಗ ಸ್ವರ್ಗದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾಗವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

शिवशर्मोवाच । कोयं कृशानुः कस्यायं सूनुः कथमिदं पदम् । आग्नेयं लब्धमेतेन ब्रूतमेतन्ममाग्रतः

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಕೃಶಾನು (ಅಗ್ನಿ) ಯಾರು? ಇವನು ಯಾರ ಪುತ್ರ? ಮತ್ತು ಇವನು ಈ ಆಗ್ನೇಯ ಪದವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 43

गणावूचतुः । आकर्णय महाप्राज्ञ वर्णयावो यथातथम् । योयं यस्य यथाऽनेन प्रापि ज्योतिष्मतीपुरी

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಕೇಳಿರಿ. ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇವೆ—ಇವನು ಯಾರು, ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದವನು, ಮತ್ತು ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಮತೀಪುರಿ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ನಗರಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 44

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्माऽभवद्विश्वानरो मुनिः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನರ್ಮದೆಯ ರಮ್ಯ ತಟದಲ್ಲಿರುವ ನರ್ಮಪುರ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಾರಿವೈರಿ (ಶಿವ) ಭಕ್ತನಾದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ವಿಶ್ವಾನರ ಮುನಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 45

ब्रह्मचर्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतःसदा । शांडिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्वशी

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ (ವೇದಾಧ್ಯಯನ-ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ) ರತನಾಗಿದ್ದ; ಶಾಂಡಿಲ್ಯ ಗೋತ್ರದ, ಶುದ್ಧ, ವಶೀಭೂತ, ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದನು।

Verse 46

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थो लौकिकाचारचंचुरः । कदाचिच्चिंतयामास हृदि ध्यात्वा महेश्वरम्

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಲೋಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು. ಒಮ್ಮೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 47

चतुर्णामप्याश्रमाणां कोतीव श्रेयसे सताम् । यस्मिन्प्राप्नोति संक्षुण्णे परत्रेह च वा सुखम्

‘ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ? ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ, ಜೀವನದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿಯೂ ಇಹದಲ್ಲೂ ಪರದಲ್ಲೂ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?’

Verse 48

इदं श्रेयस्त्विदं श्रेयस्त्विदं तु सुकरं भवेत् । इत्थं सर्वं समालोड्य गार्हस्थ्यं प्रशशंस ह

‘ಇದೂ ಶ್ರೇಯ, ಅದೂ ಶ್ರೇಯ; ಆದರೆ ಇದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬಹುದಾದ ಮಾರ್ಗ.’ ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೂಗಿ ನೋಡಿ ಅವನು ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಾಶ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು।

Verse 49

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः । एषामाधारभूतोसौ गृहस्थो नान्यथेति च

ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ, ಗೃಹಸ್ಥ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷುಕ—ಇವರಲ್ಲರಿಗೂ ಆಧಾರಭೂತನು ಗೃಹಸ್ಥನೇ; ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗದು।

Verse 50

देवैर्मनुष्यैः पितृभिस्तिर्यग्भिश्चोपजीव्यते । गृहस्थः प्रत्यहं यस्मात्तस्माच्छ्रेष्ठो गृहाश्रमी

ದೇವರು, ಮನುಷ್ಯರು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ತಿರ್ಯಕ್ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಗೃಹಸ್ಥನ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆಶ್ರಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 51

अस्नात्वा चाप्यहुत्वा वाऽदत्त्वा वाश्नाति यो गृही । देवादीनामृणी भूत्वा नरकं प्रतिपद्यते

ಸ್ನಾನಮಾಡದೆ, ಅಥವಾ ಆಹುತಿ ಸಲ್ಲಿಸದೆ, ಅಥವಾ ದಾನ ನೀಡದೆ ಊಟ ಮಾಡುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ದೇವಾದಿಗಳ ಋಣಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟು ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 52

अस्नाताशी मलं भुंक्ते त्वजपी पूयशोणितम् । अहुताशी कृमीन्भुंक्तेप्यदत्त्वाविड्विभोजनः

ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವವನು ಮಲವನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ; ಜಪವಿಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವವನು ಪುಯ್ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ; ಆಹುತಿಯಿಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವವನು ಹುಳುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ; ದಾನವಿಲ್ಲದೆ ತಿನ್ನುವವನು ಮಲವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ।

Verse 53

ब्रह्मचर्यं हि गार्हस्थ्ये यादृक्कल्पनयोज्झितम् । स्वभावचपले चित्ते क्व तादृग्ब्रह्मचारिणि

ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಪಿತ ಉಪಾಯರಹಿತ, ಸಹಜ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ; ಸ್ವಭಾವತಃ ಚಪಲವಾದ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ದೃಢತೆ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಿದೆ?

Verse 54

हठाद्वा लोकभीत्या वा स्वार्थाद्वा ब्रह्मचर्यभाक् । संकल्पयति चित्ते चेत्कृतमप्यकृतं तदा

ಹಠದಿಂದಲೋ, ಲೋಕಭಯದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದಲೋ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಮಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ—ಹೊರಗೆ ಮಾಡಿದುದೂ ಮಾಡಿದಂತಲ್ಲದೆ ಅಕೃತವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 55

परदारपरित्यागात्स्वदारपरितुष्टितः । ऋतुकालाभिगामित्वाद्ब्रह्मचारी गृहीरितः

ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಋತುಕಾಲದಲ್ಲೇ ಮಾತ್ರ ಅವಳನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವ ಗೃಹಸ್ಥನೂ ‘ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

विमुक्तरागद्वेषो यः कामक्रोधविवर्जितः । साग्निः सदारः स गृही वानप्रस्थाद्विशिष्यते

ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ಗೃಹಸ್ಥನು—ವಾನಪ್ರಸ್ಥನಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 57

वैराग्याद्गृहमुत्सृज्य गृहधर्मान्हृदि स्मरेत् । स भवेदुभयभ्रष्टो वानप्रस्थो न वा गृही

ವೈರಾಗ್ಯವೆಂದು ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗೃಹಧರ್ಮಗಳನ್ನೇ ನೆನೆದು ಆಸೆಪಡುವವನಾದರೆ—ಅವನು ಎರಡರಿಂದಲೂ ಭ್ರಷ್ಟನು; ವಾನಪ್ರಸ್ಥನೂ ಅಲ್ಲ, ನಿಜ ಗೃಹಸ್ಥನೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 58

अयाचितोपस्थितया यो वृत्त्या वर्तते गृही । येन केनापि संतुष्टो भिक्षुकात्स विशिष्यते

ಕೇಳದೆ ದೊರಕುವ ಜೀವನೋಪಾಯದಿಂದ ಬದುಕಿ, ಏನು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವ ಗೃಹಸ್ಥನು—ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 59

प्राथयेद्यत्क्वचित्किंचिद्दुष्प्रापं वा भविष्यति । अशनेषु न संतुष्टः स यतिः पतितो भवेत्

ಯಾವ ಯತಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯವಾದುದನ್ನು—ಭಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಬೇಡಿ, ದೊರೆತ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗದೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ವ್ರತಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ ಪತಿತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 60

गुणागुणविचार्येत्थं स वै विश्वानरो द्विजः । उद्ववाह विधानेन स्वोचितां कुलकन्यकाम्

ಹೀಗೆ ಗುಣದೋಷಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಆ ದ್ವಿಜ ವಿಶ್ವಾನರನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ತನ್ನ ಕುಲಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು।

Verse 61

अग्निशुश्रूषणरतः पंचयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

ಅವನು ಅಗ್ನಿಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ, ಪಂಚಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ದೇವರು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 62

धर्मार्थकामान्युक्तात्मा सोर्जयन्स्वस्वकालतः । परस्परमसंकोचं दंपत्योरानुकूल्यतः

ಅವನು ಯುಕ್ತಾತ್ಮನಾಗಿ ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮಗಳನ್ನು ತತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ದಂಪತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಕುಚವಿಲ್ಲದೆ, ಸೌಹಾರ್ದ್ಯ ಹಾಗೂ ಅನೂಕೂಲತೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 63

पूर्वाह्णे दैविकं कर्म सोकरोत्कर्मकांडवित् । मध्यंदिने मनुष्याणां पितॄणामपराह्नके

ಕರ್ಮಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಅವನು ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ದೈವಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ प्रति ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು; ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 64

एवं बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्या शुचिष्मती नाम कामपत्नी वसुव्रता

ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಆ ಜ್ಯೇಷ್ಠನ ಪತ್ನಿ—ಶುಚಿಷ್ಮತೀ ಎಂಬ ನಾಮವಳಾದಳು—ಪತಿವ್ರತೆಯಾಗಿ, ಸತ್ವರತಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದಳು।

Verse 65

अपश्यंत्यंकुरमपि संततेः स्वर्गसाधनम् । विज्ञाय शंकंरं कांतं प्रणिपत्य व्यजिज्ञपत्

ಸಂತತಿ—ಸ್ವರ್ಗಸಾಧನವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವುದು—ಅದರ ಮೊಳಕೆಯೂ ಕಾಣದೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಶಂಕರನನ್ನು (ಪತಿಯನ್ನು) ಸೇರಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಮನವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 66

शुचिष्मत्युवाच । आर्यपुत्रार्यधिषण प्राणनाथ प्रियव्रत । न दुर्लभं ममास्तीह किंचित्त्वच्चरणार्चनात्

ಶುಚಿಷ್ಮತೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಆರ್ಯಪುತ್ರ, ಹೇ ಆರ್ಯಧಿಷಣ, ಹೇ ಪ್ರಾಣನಾಥ, ಹೇ ಪ್ರಿಯವ್ರತನಿಷ್ಠ! ನಿನ್ನ ಚರಣಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ದುರ್ಲಭವಲ್ಲ।

Verse 67

ये वै भोगाः समुचिताः स्त्रीणां ते त्वत्प्रसादतः । अलंकृत्य मया भुक्ताः प्रसंगाद्वच्मि तान्यपि

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಭೋಗಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ದೊರಕಿವೆ; ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಈ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 68

सुवासांसि सुवासाश्च सुशय्या सुनितंबिनी । स्रक्तांबूलान्नपानाश्च अष्टौ भोगाः स्वधर्मिणाम्

ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಯನ, ಸುನಿತಂಬಿನೀ ಪ್ರಿಯೆ, ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ, ತಾಂಬೂಲ, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಪಾನ—ಸ್ವಧರ್ಮಸ್ಥರ ಈ ಎಂಟು ಭೋಗಗಳು।

Verse 69

एकं मे प्रार्थितं नाथ चिराय हृदिसंस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं तत्त्वं दातुमिहार्हसि

ಹೇ ನಾಥಾ! ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇದೆ. ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 70

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणि । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलंबितम्

ವಿಶ್ವಾನರನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಪ್ರಿಯಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವಳೇ! ನಿನಗೆ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದು ಏನು? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಬೇಡು; ನಾನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡುವೆನು.

Verse 71

महेशितुः प्रसादेन मम किंचिन्न दुर्ल्भम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

ಮಹೇಶನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ದುರ್ಲಭವಲ್ಲ. ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಅವನೇ ಸರ್ವ ಕಲ್ಯಾಣಕಾರಕನು.

Verse 72

इति श्रुत्वा वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्टवदना यदि देयो वरो मम

ಪತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಪತಿದೇವತೆ ಹರ್ಷಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು— “ನನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ…”

Verse 73

वरयोग्यास्मि चेन्नाथ नान्यं वरमहं वृणे । महेशसदृशं पुत्रं देहि माहेश्वरानव

ಹೇ ನಾಥಾ! ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯಳಾದರೆ, ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹೇಶನಂತೆಯೇ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ—ಮಾಹೇಶ್ವರ ವಂಶದ ನವಾಂಕುರನಾಗಿ.

Verse 74

इति तस्या वचः श्रुत्वा शुचिष्मत्याः शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृ द्येतत्समचिंतयत्

ಆ ಶುದ್ಧಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶುದ್ಧವ್ರತನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 75

अहो किमेतया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तुवा स हि सर्वकृत्

ಅಹೋ! ಈ ತನ್ವಿಯು ಬೇಡಿದುದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೋರಥಗಳ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಬಹುದೂರ; ಆದರೂ ಆತ (ಮಹೇಶ) ಸರ್ವಕರ್ತನೇ.

Verse 76

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शंभुना । व्याहृतं कोऽन्यथाकर्तुमुत्सहेत भवेदिदम्

ಏಕೆಂದರೆ ಶಂಭುವೇ ವಾಕ್ಸ್ವರൂപನಾಗಿ ಅವಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಗೆ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಯಾರಿಗೆ?

Verse 77

ततः प्रोवाच तां पत्नीमेकपत्निव्रते स्थितः । विश्वानरमुनिः श्रीमानिति कांते भविष्यति

ನಂತರ ಏಕಪತ್ನೀವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶ್ರೀಮಾನ್ ವಿಶ್ವಾನರ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ—“ಕಾಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 78

इत्थमाश्वास्य तां पत्नीं जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोधितिष्ठति

ಹೀಗೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಆಶ್ವಾಸನಗೊಳಿಸಿ ಮುನಿಯು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಹೊರಟು, ಸాక్షಾತ್ ಕಾಶೀನಾಥ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ಅಧಿಷ್ಠಾನಮಾಡಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 79

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वाथ मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपिजन्मशतार्जितम्

ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಾರಾಣಸಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ನೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ತ್ರಿವಿಧ ತಾಪವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 80

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेश प्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुंडेषु वापीकूटसरःसु च

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲಾ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಕುಂಡಗಳಲ್ಲಿ, ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ,

Verse 81

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीः सर्वाः प्रणम्य च । संपूज्य कालराजं च भैरवं पापभक्षणम्

ಎಲ್ಲಾ ವಿನಾಯಕರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಗೌರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಪಾಪಭಕ್ಷಕ ಭೈರವನೊಡನೆ ಕಾಲರಾಜನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ,

Verse 82

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवान्परितोष्य च

ದಂಡನಾಯಕ ಪ್ರಧಾನ ಗಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆದಿಕೇಶವ ಪ್ರಧಾನ ಕೇಶವರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ,

Verse 83

लोलार्कमुख्य सूर्यांश्च प्रणम्य च पुनः पुनः । कृत्वा पिण्डप्रदानानि सर्वतीर्थेष्वतंद्रितः

ಲೋಲಾರ್ಕ ಪ್ರಧಾನ ಸೂರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಸದೆ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡಿ,

Verse 84

सहस्रभोजनाद्यैश्च यतीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

ಸಹಸ್ರ ಭೋಜನಾದಿ ದಾನಗಳಿಂದ ಅವನು ಯತಿಗಳನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ; ಮಹಾಪೂಜಾ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದನು।

Verse 85

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

ಅವನು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಯಾವ ಲಿಂಗವು ಶೀಘ್ರಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ? ಪುತ್ರಕಾಮನೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲ ಸ್ಥೈರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?”

Verse 86

श्रीमदोंकारनाथं वा कृत्तिवासेश्वरं किमु । कालेशं वृद्धकालेशं कलशेश्वरमेव च

“ಶ್ರೀಮದೋಂಕಾರನಾಥನಾ, ಅಥವಾ ಕೃತ್ತಿವಾಸೇಶ್ವರನಾ? ಕಾಲೇಶ, ವೃದ್ಧಕಾಲೇಶ, ಇಲ್ಲವೆ ಕಲಶೇಶ್ವರವೇ?”

Verse 87

केदारेशं तु कामेशं चन्द्रेशं वा त्रिलोचनम् । ज्येष्ठेशं जंबुकेशं वा जैगीषव्येश्वरं तु वा

“ಅಥವಾ ಕೇದಾರೇಶ, ಕಾಮೇಶ, ಚಂದ್ರೇಶ ಅಥವಾ ತ್ರಿಲೋಚನ; ಅಥವಾ ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ, ಜಂಬುಕೇಶ, ಇಲ್ಲವೆ ಜೈಗೀಷವ್ಯೇಶ್ವರ?”

Verse 88

दशाश्वमेधमीशानं द्रुमि चंडेशमेव च । दृक्केशं गरुडेशं च गोकर्णेशं गणेश्वरम्

“ಅಥವಾ ದಶಾಶ್ವಮೇಧ-ಈಶಾನ, ದ್ರುಮಿ-ಚಂಡೇಶ; ದೃಕ್ಕೇಶ, ಗರುಡೇಶ; ಗೋಕರ್ಣೇಶ, ಅಥವಾ ಗಣೇಶ್ವರ?”

Verse 89

ढुंढ्याशागजसिद्धाख्यं धर्मेशं तारकेश्वरम् । नन्दिकेशं निवासेशं पत्रीशं प्रीतिकेश्वरम्

(ಭಕ್ತನು) ಢುಂಢ್ಯಾಶಾಗಜಸಿದ್ಧ ಎಂಬ ಲಿಂಗ, ಧರ್ಮೇಶ, ತಾರಕೇಶ್ವರ, ನಂದಿಕೇಶ, ನಿವಾಸೇಶ, ಪತ್ರೀಶ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಕೇಶ್ವರರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 90

पर्वतेशं पशुपतिं ब्रह्मेशं मध्यमेश्वरम् । बृहस्पतीश्वरं वाथ विभांडेश्वरमेव च

(ಭಕ್ತನು) ಪರ್ವತೇಶ, ಪಶುಪತಿ, ಬ್ರಹ್ಮೇಶ, ಮಧ್ಯಮೇಶ್ವರ, ಬೃಹಸ್ಪತೀಶ್ವರ ಹಾಗೂ ವಿಭಾಂಡೇಶ್ವರರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 91

भारभूतेश्वरं किं वा महालक्ष्मीश्वरं तु वा । मरुत्तेशं तु मोक्षेशं गंगेशं नर्मदेश्वरम्

ಅಥವಾ (ಭಕ್ತನು) ಭಾರಭೂತೇಶ್ವರ ಅಥವಾ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ವರ; ಹಾಗೆಯೇ ಮರುತ್ತೇಶ, ಮೋಕ್ಷೇಶ, ಗಂಗೇಶ, ನರ್ಮದೇಶ್ವರರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 92

मार्कंडं मणिकर्णीश रत्नेश्वरमथापि वा । अथवा योगिनीपीठं साधकस्यैव सिद्धिदम्

(ಭಕ್ತನು) ಮಾರ್ಕಂಡ, ಮಣಿಕರ್ಣೀಶ, ರತ್ನೇಶ್ವರರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಲಿ; ಅಥವಾ ಯೋಗಿನೀಪೀಠವನ್ನು—ಅದು ಸಾಧಕನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 93

यामुनेशं लांगलीशं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम् । अविमुक्तेश्वरं वाथ विशालाक्षीशमेव च

(ಭಕ್ತನು) ಯಾಮುನೇಶ, ಲಾಂಗಲೀಶ, ಶ್ರೀಮತ್ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಅವಿಮುಕ್ತೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀಶರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 94

व्याघ्रेश्वरं वराहेशं व्यासेशं वृषभध्वजम् । वरुणेशं विधीशं वा वसिष्ठेशं शनीश्वरम्

(ಯಾರಾದರೂ) ವ್ಯಾಘ್ರೇಶ್ವರ, ವರಾಹೇಶ, ವ್ಯಾಸೇಶ, ವೃಷಭಧ್ವಜ ಪ್ರಭು, ವರುಣೇಶ ಅಥವಾ ವಿಧೀಶ; ಹಾಗೆಯೇ ವಸಿಷ್ಠೇಶ ಮತ್ತು ಶನೀಶ್ವರನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬಹುದು.

Verse 95

सोमेश्वरं किमिन्द्रेशं स्वर्लीनं संगमेश्वरम् । हरिश्चंद्रेश्वरं किं वा हरिकेशेश्वरं तु वा

(ಯಾರಾದರೂ) ಸೋಮೇಶ್ವರ ಅಥವಾ ಇಂದ್ರೇಶ; ಸ್ವರ್ಲೀನ, ಸಂಗಮೇಶ್ವರ; ಅಥವಾ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರೇಶ್ವರ; ಮತ್ತೆ ಹರಿಕೇಶೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬಹುದು.

Verse 96

त्रिसंध्येशं महादेवमुपशांति शिवं तथा । भवानीशं कपर्दीशं कंदुकेशं मखेश्वरम्

(ಯಾರಾದರೂ) ತ್ರಿಸಂಧ್ಯೇಶ, ಮಹಾದೇವ, ಉಪಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಶಿವ; ಭವಾನೀಶ, ಕಪರ್ದೀಶ, ಕಂದುಕೇಶ ಮತ್ತು ಮಖೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬಹುದು.

Verse 97

मित्रावरुणसंज्ञं वा किमेषामाशुपुत्रदम् । क्षणं विचार्य स मुनिरिति विश्वानरः सुधीः

ಅಥವಾ ಇದರ ಹೆಸರು ‘ಮಿತ್ರಾವರುಣ’ವೇ? ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶೀಘ್ರ ಪುತ್ರಪ್ರದ? ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಆ ಸುಧೀ ಮುನಿ ವಿಶ್ವಾನರನು ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 98

आज्ञातं विस्मृतं तावत्फलितो मे मनोरथः । सिद्धैः संसेवितं लिंगं सर्वसिद्धिकरं परम्

ಒಮ್ಮೆ ತಿಳಿದು ನಂತರ ಮರೆತಿದ್ದರೂ—ಇಂದು ನನ್ನ ಮನೋರಥ ಫಲಿಸಿದೆ. ಸಿದ್ಧರು ಸೇವಿಸುವ ಈ ಪರಮ ಲಿಂಗವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 99

दर्शनात्स्पर्शनाद्यस्य मनो निर्वृतिभाग्भवेत् । उद्घाटितं सदैवास्ते स्वर्गद्वारं हि यत्र वै

ಯಾವ ಸ್ಥಳದ ಕೇವಲ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಪರಮ ನಿರ್ವೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ ತೆರೆದೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 100

दिवानिशं पूजनार्थं विज्ञाप्य त्रिदशेश्वरम् । पञ्चमुद्रे महापीठे सिद्धिदे सर्वजंतुषु

ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರನ ಅನುಮತಿ ಬೇಡಿ, ‘ಪಂಚಮುದ್ರೆ’ ಎಂಬ ಮಹಾಪೀಠದಲ್ಲಿ—ಸರ್ವಜಂತುಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವಲ್ಲಿ—ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 110

षण्मासात्सिद्धिमगमद्बहुनीराजनैरिह । किन्नरी हंसपद्यत्र भर्त्रा वेणुप्रियेण वै

ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ನೀರಾಜನಗಳಿಂದ (ಆರತಿಗಳಿಂದ) ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು—ಹಂಸಪದಾ ಎಂಬ ಕಿನ್ನರಿ, ತನ್ನ ಪತಿ ವೇಣುಪ್ರಿಯನೊಂದಿಗೆ.

Verse 120

पंचगव्याशनो मासं मासं चांद्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुङ्मासं श्वसनभक्षणः

ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕುಶಾಗ್ರದಿಂದ ಪಡೆದ ನೀರನ್ನೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತೊಂದು ತಿಂಗಳು ಕೇವಲ ಶ್ವಾಸವನ್ನೇ ಆಹಾರವೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 130

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रेरघ्राणस्त्वं व्यंघ्रिरायासि दूरात् । व्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वां प्रपद्ये

ನೀನು ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಶಬ್ದವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀ, ಮೂಗು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೀ; ಪಾದಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದೂರದಿಂದ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತೀ. ನೀನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೋಡುತ್ತೀ, ನಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರಸವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತೀ. ನಿನ್ನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 140

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दं त्रिकालपठनात्कामदं शिवसंनिधौ

ನಿನ್ನಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಪುಣ್ಯಸ್ತೋತ್ರವು ‘ಅಭಿಲಾಷಾಷ್ಟಕ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ತ್ರಿಕಾಲ ಪಠಿಸಿದರೆ ಇದು ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 147

अब्दं जप्तमिदं स्तोत्रं पुत्रदं नात्र संशयः । इत्युक्त्वांतर्दधे बालः सोपि विप्रो गृहं गतः

‘ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಜಪಿಸಿದರೆ ಪುತ್ರಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಬಾಲನು ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು; ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.