Adhyaya 37

Verse 1

व्यास उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रत्यूचुः पवनात्मजम् । अधुना सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪವನಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಈಗ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು; ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸುಜೀವಿತವಾಯಿತು.”

Verse 2

अद्य नो मोढलोकानां धन्यो धर्मश्च वै गृहाः । धन्या च सकला पृथ्वी यज्ञधर्मा ह्यनेकशः

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮೋಢ ಜನರಿಗೆ ಧರ್ಮ ಧನ್ಯವಾಗಿದೆ; ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳೂ ಧನ್ಯ. ಯಜ್ಞಧರ್ಮಗಳು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯೂ ಧನ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 3

नमः श्रीराम भक्ताय अक्षविध्वंसनाय च । नमो रक्षःपुरीदाहकारिणे वज्रधारिणे

ಶ್ರೀರಾಮಭಕ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಕ್ಷನ ವಿಧ್ವಂಸಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ರಾಕ್ಷಸಪುರಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿದವನಿಗೆ, ವಜ್ರಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮಧಾರಿಗೇ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 4

जानकीहृदयत्राणकारिणे करुणात्मने । सीताविरह तप्तस्य श्रीरामस्य प्रियाय च

ಜಾನಕಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಕರುಣಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸೀತಾವಿರಹದಿಂದ ತಪ್ತನಾದ ಶ್ರೀರಾಮನ ಪ್ರಿಯನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 5

नमोऽस्तु ते महावीर रक्षास्मान्मज्जतः क्षितौ । नमो ब्राह्मणदेवाय वायुपुत्राय ते नमः

ಹೇ ಮಹಾವೀರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ನಾವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣದೇವ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವಾಯುಪುತ್ರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 6

नमोऽस्तु राम भक्ताय गोब्राह्मणहिताय च । नमोस्तु रुद्ररूपाय कृष्णवक्त्राय ते तमः

ರಾಮಭಕ್ತನಿಗೂ ಗೋ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಿತೈಷಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ. ರುದ್ರರೂಪ, ಕೃಷ್ಣವದನ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 7

अंजनीसूनवे नित्यं सर्वव्याधिहराय च । नागयज्ञोपवीताय प्रबलाय नमोऽस्तु ते

ಅಂಜನೀಸುತನೆ, ನಿನಗೆ ನಿತ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀನು ಸರ್ವ ರೋಗಗಳನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವವನು. ನಾಗವನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಬಲನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 8

स्वयं समुद्रतीर्णाय सेतुबंधनकारिणे

ಸ್ವತಃ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ, ಸೇತುಬಂಧನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 9

व्यास उवाच । स्तोत्रेणैवामुना तुष्टो वायुपुत्रोऽब्रवीद्वचः । शृणुध्वं हि वरं विप्रा यद्वो मनसि रोचते

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ವಾಯುಪುತ್ರನು ಹೀಗೆಂದನು—“ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಕೇಳಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿರಿ।”

Verse 10

विप्रा ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि देवेश रामाज्ञापालक प्रभो । स्वरूपं दर्शयस्वाद्य लंकायां यत्कृतं हरे

ವಿಪ್ರರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೇವೇಶ, ಹೇ ಪ್ರಭು, ರಾಮಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದವನೇ! ನೀನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಇಂದು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು।”

Verse 11

तथा विध्वंसवाद्य त्वं राजानं पापकारिणम् । दुष्टं कुमारपालं हि आमं चैव न संशयः

“ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದು ಪಾಪಕಾರಿಯಾದ ಆ ರಾಜನನ್ನು—ದುಷ್ಟ ಕುಮಾರಪಾಲನನ್ನು—ಅವನ ಸಹಾಯಕರೊಡನೆ ಧ್ವಂಸಮಾಡು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।”

Verse 12

वृत्तिलोपफलं सद्यः प्राप्नुयात्त्वं तथा कुरु । प्रतीत्यर्थं महाबाहो किं विलंबं वदस्व नः

“ಅವನು ದುರ್ವೃತ್ತಿ-ಜೀವಿಕೆಯ ಲೋಪಫಲವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲಿ—ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನಿಶ್ಚಯಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಳಂಬ ಏಕೆ? ಈಗಲೇ ನಮಗೆ ಹೇಳಿ ತೋರಿಸು।”

Verse 13

त्वयि चित्तेन दत्तेन स राजा पुण्यभाग्भवेत् । प्रत्यये दर्शिते वीर शासनं पालयिष्यति

“ಅವನ ಚಿತ್ತವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿತವಾದರೆ ಆ ರಾಜನು ಪುಣ್ಯಭಾಗಿಯಾಗುವನು. ಹೇ ವೀರ, ನಿಶ್ಚಯದ ಪ್ರಮಾಣ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅವನು ಧರ್ಮಶಾಸನವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವನು।”

Verse 14

त्रयीधर्म्मः पृथिव्यां तु विस्तारं प्रापयिष्यति । धर्मधीर महावीर स्वरूपं दर्शयस्व नः

ಆಗ ತ್ರಿವೇದಾಧಿಷ್ಠಿತ ಧರ್ಮವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಹೇ ಧರ್ಮಧೀರ, ಹೇ ಮಹಾವೀರ—ನಮಗೆ ನಿನ್ನ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸು.

Verse 15

हनुमानुवाच । मत्स्वरूपं महाकायं न चक्षुर्विषयं कलौ । तेजोराशिमयं दिव्यमिति जानंतु वाडवाः

ಹನುಮಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ಮಹಾಕಾಯ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ದಿವ್ಯವಾದ ತೇಜೋರಾಶಿಮಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿ.

Verse 16

तथापि परया भक्त्या प्रसन्नोऽहं स्तवादिभिः । वसनांतरितं रूपं दर्शयिष्यामि पश्यत

ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಪರಮಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸುವೆನು—ನೋಡಿ!

Verse 17

एवमुक्तास्तदा विप्राः सर्वकार्यसमुत्सुकाः । महारूपं महाकायं महापुच्छसमाकुलम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ವಿಪ್ರರು ಸರ್ವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಒಂದು ಮಹಾರೂಪವನ್ನು ಕಂಡರು—ಮಹಾಕಾಯ, ಮಹಾಪುಚ್ಛದಿಂದ ಸಮಾಕುಲವಾದುದು.

Verse 18

दृष्ट्वा दिव्यस्वरूपं तं हनुमंतं जहर्षिरे । कथंचिद्धैर्यमालंब्य विप्राः प्रोचुः शनैः शनैः

ಆ ದಿವ್ಯಸ್ವರೂಪದ ಹನುಮಂತನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹರ್ಷಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಹೇಗೋ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಆಲಂಬಿಸಿ, ವಿಪ್ರರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೃದುಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 19

यथोक्तं तु पुराणेषु तत्तथैव हि दृश्यते । उवाच स हि तान्सर्वांश्चक्षुः प्रच्छाद्य संस्थितान्

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆಗ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 20

फलानीमानि गृह्णीध्वं भक्षणार्थमृषीश्वराः । एभिस्तु भक्षितैर्विप्रा ह्यतितृप्तिर्भविष्यति

ಓ ಋಷೀಶ್ವರರೇ! ಭಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ಫಲಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ. ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಇವುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನೀವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತರಾಗುವಿರಿ.

Verse 21

धर्मारण्यं विना वाद्य क्षुधा वः शाम्यति धुवम्

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವನ್ನು ಬಿಡದೆ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ—ನಿಮ್ಮ ಹಸಿವು ಶಮನವಾಗುವುದು.

Verse 22

व्यास उवाच । क्षुधाक्रांतैस्तदा विप्रैः कृतं वै फलभक्षणम् । अमृतप्राशनमिव तृप्तिस्तेषामजायत

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಆಗ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ವಿಪ್ರರು ಫಲಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಅಮೃತಪಾನ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 23

न तृषा नैव क्षुच्चैव विप्राः संक्लिष्टमानसाः । अभवन्सहसा राजन्विस्मयाविष्टचेतसः

ಮನಸ್ಸು ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ದಾಹವೂ ಇಲ್ಲ, ಹಸಿವೂ ಇಲ್ಲ; ಓ ರಾಜನೇ! ಅವರು ಸಹಸಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

Verse 24

ततः प्राहांजनीपुत्रः संप्राप्ते हि कलौ द्विजाः । नागमिष्याम्यहं तत्र मुक्त्वा रामेश्वरं शिवम्

ಆಗ ಅಂಜನೀಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಕಲಿಯುಗವು ಬಂದಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ರಾಮೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಗಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 25

अभिज्ञानं मया दत्तं गृहीत्वा तत्र गच्छत । तथ्यमेतत्प्रतीयेत तस्य राज्ञो न संशयः

“ನಾನು ನೀಡಿದ ಗುರುತು-ಚಿಹ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಿ. ಆಗ ಆ ರಾಜನು ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವನು— ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ।”

Verse 26

इत्युक्त्वा बाहुमुद्धृत्य भुजयोरुभयोरपि । पृथग्रोमाणि संगृह्य चकार पुटिकाद्वयम्

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ತನ್ನ ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ರೋಮಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಪೋಟಲಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು।

Verse 27

भूर्जपत्रेण संवेष्ट्य ते अदाद्विप्रकक्षयोः । वामे तु वामकक्षोत्थां दक्षिणोत्थां तु दक्षिणे

ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂರ್ಜಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಅವನು ಋಷಿಗಳ ಕಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು— ಎಡದಿಂದ ಬಂದದನ್ನು ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿ, ಬಲದಿಂದ ಬಂದದನ್ನು ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 28

कामदां रामभक्तस्य अन्येषां क्षयकारिणीम् । उवाच च यदा राजा ब्रूते चिह्नं प्रदीयताम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಇದು ರಾಮಭಕ್ತನಿಗೆ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವದು; ಇತರರಿಗೆ ಕ್ಷಯಕಾರಿಣಿ. ರಾಜನು ‘ಗುರುತು ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಚಿಹ್ನವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿರಿ।”

Verse 29

तदा प्रदीयतां शीघ्रं वामकक्षोद्भवा पुटी । अथवा तस्य राज्ञस्तु द्वारे तु पुटिकां क्षिप

ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಡಗೈ ಕಕ್ಷೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡಿ; ಇಲ್ಲವೇ ಆ ರಾಜನ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ಆ ಪುಟಿಕೆಯನ್ನು ಎಸೆದುಬಿಡಿ।

Verse 30

ज्वालयति च तत्सैन्यं गृहं कोशं तथैव च । महिष्यः पुत्रकाः सर्वं ज्वलमानं भविष्यति

ಅದು ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು, ಮನೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಖಜಾನೆಯನ್ನೂ ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ಮಹಿಷಿಯರೂ ಪುತ್ರರೂ—ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ।

Verse 31

यदा तु वृत्तिं ग्रामांश्च वणिजानां बलिं तथा । पूर्वं स्थितं तु यत्किंचित्तत्तद्दास्यति वाडवाः

ಆದರೆ (ರಾಜನು) ಜೀವನವೃತ್ತಿ-ಭತ್ಯ, ಗ್ರಾಮಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ನಿಯತ ಬಲಿ-ಕರವನ್ನು ನೀಡುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದ್ದುದೇ ಏನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ, ಹೇ ವಾಡವರೆ, ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನೀಡುವನು।

Verse 32

लिखित्वा निश्चयं कृत्वाप्यथ दद्यात्स पूर्ववत् । करसंपुटकं कृत्वा प्रणमेच्च यदा नृपः

ಬರೆದು, ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ರಾಜನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಾಗ…

Verse 33

संप्राप्य च पुरा वृत्तिं रामदत्तां द्विजोत्तमाः । ततो दक्षिणकक्षास्थकेशानां पुटिका त्वियम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೆ, ಹಿಂದೆ ರಾಮನು ನೀಡಿದ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ನಂತರ ತಿಳಿಯಿರಿ—ಈ ಪುಟಿಕೆ ಬಲ ಕಕ್ಷೆಯ ಕೂದಲಿನದೇ।

Verse 34

प्रक्षिप्यतां तदा सैन्यं पुरावच्च भविष्यति । गृहाणि च तथा कोशः पुत्रपौत्रादयस्तथा

ಆಗ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಿ; ಸೇನೆ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಪುನಃ ಆಗುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಮನೆಗಳು, ಖಜಾನೆ, ಮತ್ತು ಪುತ್ರ‑ಪೌತ್ರಾದಿಗಳೂ ಮತ್ತೆ ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರರು.

Verse 35

वह्निना मुच्यमानास्ते दृश्यंते तत्क्षणादिति । श्रुत्वाऽमृतमयं वाक्यं हनुमंतोदितं परम्

“ಅವರು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ!”—ಹನುಮಂತನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಆ ಪರಮ, ಅಮೃತಮಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ…

Verse 36

अलभन्त मुदं विप्रा ननृतुः प्रजगुर्भृशम् । जयं चोदैरयन्केऽपि प्रहसन्ति परस्परम्

ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಮಹಾ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿ ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡಿದರು. ಕೆಲವರು ‘ಜಯ!’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ನಗಿದರು.

Verse 37

पुलकांकितसर्वाङ्गाः स्तुवन्ति च मुहुर्मुहुः । पुच्छं तस्य च संगृह्य चुचुंबुः केचिदुत्सुकाः

ಅವರ ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲೂ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವರು ಮರುಮರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಕೆಲ ಉತ್ಸುಕರು ಅವನ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುತ್ತಿಟ್ಟರು.

Verse 39

ततः प्रोवाच हनुमांस्त्रिरात्रं स्थीयतामिह । रामतीर्थस्य च फलं यथा प्राप्स्यथ वाडवाः

ನಂತರ ಹನುಮಂತನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ವಾಡವರೇ! ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ನೆಲೆಸಿರಿ; ಆಗ ನೀವು ರಾಮತೀರ್ಥದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.”

Verse 40

तथेत्युक्त्वाथ ते विप्रा ब्रह्मयज्ञं प्रचक्रिरे । ब्रह्मघोषेण महता तद्वनं बधिरं कृतम्

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವಿಪ್ರರು ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಮಹಾ ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಆ ವನವು ಕಿವಿಮುಚ್ಚಿದಂತೆ—ಪವಿತ್ರ ನಾದದಿಂದ ತುಂಬಿತು.

Verse 41

स्थित्वा त्रिरात्रं ते विप्रा गमने कृतबुद्धयः । रात्रौ हनुमतोऽग्रे त इदमूचुः सुभक्तितः

ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ತಂಗಿ ಆ ವಿಪ್ರರು ಹೊರಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಹನುಮಂತನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಗಾಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 42

ब्राह्मणा ऊचुः । वयं प्रातर्गमिष्यामो धर्मारण्यं सुनिर्मलम् । न विस्मार्या वयं तात क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—“ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆವು. ಪ್ರಿಯ ತಾತಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತಿರಬೇಡ; ಕ್ಷಮಿಸು, ಕ್ಷಮಿಸು.”

Verse 43

ततो वायुसुतो राजन्पर्वतान्महतीं शिलाम् । बृहतीं च चतुःशालां दशयोजनमायतीम्

ನಂತರ, ಓ ರಾಜನೇ, ವಾಯುಪುತ್ರನು ಪರ್ವತದಿಂದ ಒಂದು ಮಹಾಶಿಲೆಯನ್ನು ತಂದನು—ವಿಶಾಲವಾದುದು, ನಾಲ್ಕೂ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ, ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಯೋಜನ ಉದ್ದದದು.

Verse 44

आस्तीर्य प्राह तान्विप्राञ्छिलायां द्विजसत्तमाः । रक्ष्यमाणा मया विप्राः शयीध्वं विगतज्वराः

ಅವನು ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ, ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಶಯನಿಸಿರಿ; ಜ್ವರ-ಭಯ ದೂರವಾಗಲಿ.”

Verse 45

इति श्रुत्वा ततः सर्वे निद्रामापुः सुखप्रदाम् । एवं ते कृतकृत्यास्तु भूत्वा सुप्ता निशामुखे

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖಪ್ರದವಾದ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಕೃತಕೃತ್ಯರಾಗಿ ಅವರು ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿದರು.

Verse 46

कृपालुः स च रुद्रात्मा रामशासनपालकः । रक्षणार्थं हि विप्राणामतिष्ठच्च धरातले

ಅವನು ಕೃಪಾಳು, ರುದ್ರಸ್ವರೂಪಿ, ರಾಮಶಾಸನಪಾಲಕ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 47

व्यास उवाच । अर्द्धरात्रे तु संप्राप्ते सर्वे निद्रामुपागताः । तातं संप्रार्थयामास कृतानुग्रहको भवान्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಆಗ ಅವನು ತಂದೆಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು—“ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 48

समीरण द्विजानेतान्स्थानं स्वं प्रापयस्व भोः । ततो निद्राभिभूतांस्तान्वायुपुत्रप्रणोदितः

“ಹೇ ಸಮೀರಣ (ವಾಯು), ಈ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸು.” ನಂತರ ನಿದ್ರಾವಶರಾದ ಅವರು ವಾಯುಪುತ್ರನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 49

समुद्धृत्य शिलां तां तु पिता पुत्रेण भारत । विशिष्टो यापयामास स्वस्थानं द्विजसत्तमान्

ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಂದೆ ಪುತ್ರನ ಸಹಾಯದಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದನು.

Verse 50

षड्भिर्मासैश्च यः पन्था अतिक्रांतो द्विजातिभिः । त्रिभिरेव मुहूर्त्तैस्तु धर्मारण्यमवाप्तवान्

ದ್ವಿಜರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ದಾಟುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಮೂರು ಮುಹೂರ್ತಗಳಲ್ಲೇ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 51

भ्रममाणां शिलां ज्ञात्वा विप्र एको द्विजाग्रतः । वात्स्यगोत्रसमुत्पन्नो लोकान्संगीतवान्कलम्

ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವ ಶಿಲೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ವಾತ್ಸ್ಯಗೋತ್ರಜನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಧುರ ಗಾನದಿಂದ ಜನರನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 52

गीतानि गायनोक्तानि श्रुत्वा विस्मयमाययुः । प्रभाते सुप्रसन्ने तु उदतिष्ठन्परस्परम्

ಗಾಯಕನು ಹಾಡಿದ ಆ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಶುಭ-ಪ್ರಸನ್ನ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 53

ऊचुस्ते विस्मिताः सर्वे स्वप्नोऽयं वाथ विभ्रमः । ससंभ्रमाः समुत्थाय ददृशुः सत्यमंदिरम्

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ—“ಇದು ಸ್ವಪ್ನವೇ, ಅಥವಾ ಮಾಯೆಯೇ?” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಬಳಿಕ ಆತುರದಿಂದ ಎದ್ದು ಸತ್ಯಮಂದಿರವನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 54

अंतर्बुद्ध्या समालोक्य प्रभावो वायुजस्य च । श्रुत्वा वेदध्वनिं विप्राः परं हर्षमुपागताः

ಅಂತರಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಾಯುಪುತ್ರನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ವೇದಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ವಿಪ್ರರು ಪರಮ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 55

ग्रामीणाश्च ततो लोका दृष्ट्वा तु महतीं शिलाम् । अद्भुतं मेनिरे सर्वे किमिदं किमिदं त्विति

ಆಮೇಲೆ ಗ್ರಾಮಜನರು ಆ ಮಹಾಶಿಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಅವರು ಮರುಮರು—“ಇದು ಏನು, ಇದು ಏನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

Verse 56

गृहेगृहे हि ते लोकाः प्रवदंति तथाद्भुतम् । ब्राह्मणैः पूर्यमाणा सा शिला च महती शुभा

ಜನರು ಮನೆಮನೆಗೂ ಆ ಅದ್ಭುತ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮಹತ್ತರವಾದ ಶುಭಶಿಲೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ತುಂಬಿ ಗಿರಾಕಿಯಾಗಿತ್ತು.

Verse 57

अशुभा वा शुभा वापि न जानीमो वयं किल । संवदंते ततो लोकाः परस्परमिदं वचः

ಜನರು ಪರಸ್ಪರ—“ಇದು ಅಶುಭವೋ ಶುಭವೋ, ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯದು” ಎಂದು ಮಾತಾಡಿದರು.

Verse 58

व्यास उवाच । ततो द्विजानां ते पुत्राः पौत्राश्चैव समागताः । ऊचुस्ते दिष्ट्या भो विप्रा आगताः पथिका द्विजाः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜರ ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಪೌತ್ರರು ಸೇರಿ ಹೇಳಿದರು—“ದೈವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಓ ಪಥಿಕ ದ್ವಿಜರೇ, ನೀವು ಆಗಮಿಸಿದ್ದೀರಿ!”

Verse 59

ते तु संतुष्टमनसा सन्मुखाः प्रययुर्मुदा । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां परिरंभणकं तथा

ನಂತರ ಅವರು ಸಂತೃಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಬಂದರು—ಎದ್ದು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಲಿಂಗನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು.

Verse 60

आघ्राणकादींश्च कृत्वा यथायोग्यं प्रपूज्य च । सर्वं विस्तार्य कथितं शीघ्रमागममात्मनः

ಆಘ್ರಾಣಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತೆರಳಿದನು।

Verse 61

ततः संपूज्य तत्सर्वान्गंधतांबूलकुंकुमैः । शांतिपाठं पठंतस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

ನಂತರ ಗಂಧ, ತಾಂಬೂಲ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಶಾಂತಿಪಾಠವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 63

आश्चर्यं परमं प्रापुः किमेतत्स्थानमुत्तमम् । अयं तु दक्षिण द्वारे शांतिपाठोऽत्र पठ्यते

ಅವರು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು—“ಇದು ಯಾವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಳ? ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಪಾಠವನ್ನು ಏಕೆ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ?”

Verse 64

गृहा रम्याः प्रदृश्यंते शचीपतिगृहोपमाः । प्रासादाः कुलमातॄणां दृश्यंते चाग्निशोभनाः

ರಮ್ಯವಾದ ಮನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಅವು ಶಚೀಪತಿ (ಇಂದ್ರ)ನ ಗೃಹದಂತೆ ಇದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಕುಲಮಾತೃಗಳ ಪ್ರಾಸಾದಗಳೂ ಕಂಡವು—ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್।

Verse 65

एवं ब्रुवत्सु विप्रेषु महाशक्तिप्रपूजने । आगतो ब्राह्मणोऽपश्यत्तत्र विप्रकदंबकम्

ವಿಪ್ರರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ಮಹಾಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ವಿಪ್ರರ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 66

हर्षितो भावितस्तत्र यत्र विप्राः सभासदः । उवाव दिष्ट्या भो विप्रा ह्यागताः पथिका द्विजाः

ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಭಾವವಿಭೋರನಾದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ದಿಷ್ಟಿ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ನೀವು ಪಥಿಕ ದ್ವಿಜರು ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 67

प्रत्युत्तस्थुस्ततो विप्राः पूजां गृहीत्वा समागताः । प्रत्युत्थानाभिवादौ चाकुर्वंस्ते च परस्परम्

ಆಮೇಲೆ ವಿಪ್ರರು ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಪೂಜಾದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯುತ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಅಭಿವಾದನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 68

ब्रूतेऽन्यो मम यत्नेन कार्यं नियतमेव हि । अन्यो ब्रूते महाभाग मयेदं कृतमित्युत

ಒಬ್ಬನು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಈ ಕಾರ್ಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.” ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಇದನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 69

पथिकानां वचः श्रुत्वा हर्षपूर्णा द्विजोत्तमाः । शांतिपाठं पठन्तस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

ಪಥಿಕರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಶಾಂತಿಪಾಠವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 70

विमृश्य मिलिताः प्रातर्ज्योतिर्विद्भिः प्रतिष्ठिताः । ब्राह्मे मूहूर्ते चोत्थाय कान्यकुब्जं गता द्विजाः

ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಅವರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೇರಿ, ಮುಹೂರ್ತಜ್ಞರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಆ ದ್ವಿಜರು ಕಾನ್ಯಕುಬ್ಜಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.

Verse 71

दोलाभिर्वाहिताः केचित्केचिदश्वै रथैस्तथा । केचित्तु शिबिकारूढा नानावाहनगाश्च ते

ಕೆಲವರು ದೋಲಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರು, ಕೆಲವರು ಅಶ್ವಗಳಲ್ಲೂ ರಥಗಳಲ್ಲೂ ಬಂದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶಿಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆರೂಢರಾಗಿ—ನಾನಾವಿಧ ವಾಹನಗಳಿಂದ ಸಾಗಿದರು.

Verse 72

तत्पुरं तु समासाद्य गंगायाः शोभने तटे । अकुर्वन्वसतिं वीराः स्नानदानादिकर्म्म च

ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ತಲುಪಿ ಗಂಗೆಯ ಶೋಭನ ತಟದಲ್ಲಿ ಆ ವೀರರು ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಸ್ನಾನ-ದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.

Verse 73

चरेण केनचिद्दृष्टाः कथिता नृपसन्निधौ । अश्वाश्च बहुशो दोला रथाश्च बहुशो वृषाः

ಒಬ್ಬ ಚರನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವರದಿ ಮಾಡಿದನು—ಬಹಳ ಅಶ್ವಗಳು, ಬಹಳ ದೋಲಗಳು, ಬಹಳ ರಥಗಳು, ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ವೃಷಭಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 74

विप्राणामिह दृश्यंते धर्मारण्यनिवासिनाम् । नूनं ते च समायाता नृपेणोक्तं ममाग्रतः

ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯನಿವಾಸಿ ವಿಪ್ರರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವರು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾರೆ—ರಾಜನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ.

Verse 75

अभिज्ञापय मे पूर्वं प्रेषिताः कपिसंनिधौ

ಮೊದಲು ಕಪಿಸಂನಿಧಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರ ವಿಷಯವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು; ಅವರ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳು.