Adhyaya 29

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं शृणुध्वं हि लोहासुरविचेष्टितम् । बलेः पुत्रशतस्यापि कथयिष्यामि विश्रुतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಲೋಹಾಸುರನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಬಲಿಯ ನೂರು ಪುತ್ರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಥೆಯನ್ನೂ ನಾನು ವರ್ಣಿಸುವೆನು.

Verse 2

यथा तौ भ्रातरौ वृद्धौ प्रापतुः स्थानमुत्तमम् । तदा प्रभृति वैराग्यं दैत्यो लोहासुरे दधौ

ಆ ಇಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ದೈತ್ಯ ಲೋಹಾಸುರನು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 3

किं करोमि क्व गच्छामि तपसे स्थानमुत्तमम् । यस्य पारं न जानंति देवता मुनयो नराः

“ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಳ—ಅದರ ಅಂಚನ್ನು ದೇವತೆಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಮಾನವರೂ ತಿಳಿಯರು?”

Verse 4

को मयाऽराध्यतां देवो हृदि चिंतयते भृशम् । इति चिंतयतस्तस्य मतिर्जाता महात्मनः

“ನಾನು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು?”—ಎಂದು ಅವನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ದೃಢ ನಿರ್ಣಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 5

दधौ गंगां स्वशीर्षेण पुष्पवंतौ च नेत्रयोः । हृदा नारायणं देवं ब्रह्माणं कटिमंडले

ಅವನು ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ತನ್ನ ನೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪಶೋಭೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಕಟಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮಂಡಲವತ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 6

इंद्राद्या देवताः सर्वे यद्देहे प्रतिबिंबिताः । प्रपश्यंति तदात्मानं भास्करः सलिले यथा

ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಕಂಡರು; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಣುವಂತೆ।

Verse 7

तमेवाराधयिष्यामि निरंजनमकल्मषः । एवं कृत्वा मतिं दैत्य स्तपस्तेपे सुदुष्करम् । भीतो जन्मभयाद्घोराद्दुष्करं यन्महात्मभिः

“ನಾನು ಆ ನಿರಂಜನ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಪ್ರಭುವನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುವೆನು।” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಆ ದೈತ್ಯನು ಘೋರ ಪುನರ್ಜನ್ಮಭಯದಿಂದ ಭೀತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು—ಮಹಾತ್ಮರಿಗೂ ಕಠಿಣವಾದುದು।

Verse 8

अंबुभक्षो वायुभक्षः शीर्णपर्णाशनस्तथा । दिव्यं वर्षशतं साग्रं यदा तेपे महत्तपः । ततस्तुतोष भगवांस्त्रिशूलवरधारकः

ಒಮ್ಮೆ ಜಲಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ನಂತರ ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ನೂರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿದ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು।

Verse 9

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते मनसा यदभीप्सितम् । लोहासुर मया देयं तव नास्ति तपोबलात्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—“ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಅಭೀಷ್ಟವೋ ಅದೇ. ಓ ಲೋಹಾಸುರ, ನಿನ್ನ ತಪೋಬಲದಿಂದ ನಿನಗೆ ನೀಡಲಾಗದದ್ದು ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ।”

Verse 10

इत्युक्तो दानवस्तत्र शंकराग्रे वचोऽब्रवीत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ದಾನವನು ಅಲ್ಲಿ ಶಂಕರನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 11

लोहासुर उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश वरमेकं वृणोम्यहम् । शरीरस्याजरत्वं च मा मृत्योरपि मे भयम्

ಲೋಹಾಸುರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರಾ! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಒಂದೇ ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ದೇಹ ಅಜರವಾಗಿರಲಿ; ಮರಣದ ಭಯವೂ ನನಗೆ ಇರದಿರಲಿ.

Verse 12

जन्मन्यस्मिन्प्रभो भूयात्स्थातव्यं हृदये मम । एवमस्तु शिवः प्राह तत्र तं दानवेश्वरम्

ಪ್ರಭೋ! ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ; ಅದು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲಸಿರಲಿ. ಆಗ ಶಿವನು ಆ ದಾನವೇಶ್ವರನಿಗೆ—“ಏವಮಸ್ತು, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 13

शर्वलब्धवरो दैवात्पुनस्तेपे महत्तपः । रम्ये सरस्वतीतीरे तरणाय भवार्णवात्

ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನಿಂದ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಭವಾರ್ಣವವನ್ನು ದಾಟಲು ರಮ್ಯ ಸರಸ್ವತೀತೀರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 14

वत्सराणां सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च । शंकते भगवानिंद्रो भीतस्तस्य तपोबलात्

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳು—ಪ್ರಯುತಗಳೂ ಅರ್ಭುದಗಳೂ ಸಹ—ಅವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. ಅವನ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಭೀತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಇಂದ್ರನು ಶಂಕಿತನಾದನು.

Verse 15

मा मे पदच्युतिर्भूयाद्दैत्यल्लोहासुरात्क्वचित् । मघवान्गुप्तरूपेण समेत्याश्रमकाननम्

ಇಂದ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು—“ದೈತ್ಯ ಲೋಹಾಸುರನಿಂದ ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಪದಚ್ಯುತಿ ಆಗಬಾರದು.” ಹೀಗೆಂದು ಮಘವಾನ್ (ಇಂದ್ರ) ಗುಪ್ತರೂಪ ಧರಿಸಿ ಆಶ್ರಮಕಾನನಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 16

तपोभंगं प्रकुरुते कंपयित्वा महासुरम् । ताडयंति शरीरे तं मुष्टिभिस्तीक्ष्णकर्कशैः

ಅವರು ಮಹಾಸುರನನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿದರು; ಬಳಿಕ ಕಠಿಣ, ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಕರ್ಕಶ ಮುಷ್ಟಿಘಾತಗಳಿಂದ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಡೆದರು।

Verse 17

अथ तेन च दैत्येन ध्यानमुत्सृज्य वीक्षितम् । इंद्रेण तत्कृतं सर्वं तपोबलविनाशनम्

ಆ ದೈತ್ಯನು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ತಪೋಬಲದ ನಾಶವೆಲ್ಲ ಇಂದ್ರನೇ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ಅರಿತನು।

Verse 18

तस्य तैरभवद्युद्धमिंद्राद्यैरथ कर्क्कशैः । एकस्य बहुभिः सार्द्धं देवास्ते तेन संयुगे

ನಂತರ ಇಂದ್ರಾದಿ ಕರ್ಕಶ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವಾಯಿತು; ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ವಿರುದ್ಧ ಅನೇಕ ದೇವರುಗಳು ಸೇರಿ ಹೋರಾಡಿದರು।

Verse 19

रुधिराक्लिन्नदेहा वै प्रहारैर्जर्जरीकृताः । केशवं शरणं प्राप्ता त्राहि त्राहीति भाषिणः

ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತರಾಗಿ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ‘ತ್ರಾಹಿ, ತ್ರಾಹಿ’ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಕೇಶವನ ಶರಣಾದರು।

Verse 20

सूत उवाच । देवानां वाक्यमाकर्ण्य वासुदेवो जनार्दनः । युयुधे केशवस्तेन युद्धे वर्षशतं किल

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಸುದೇವ ಜನಾರ್ದನ ಕೇಶವನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು; ಆ ಯುದ್ಧವು ನೂರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

ततो नारायणं तत्र जिगाय स वरोर्जितः । अथ नारायणो देवो जितो लोहासुरेण तु

ಅಂದು ವರಬಲದಿಂದ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಲೋಹಾಸುರನು ದೇವನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಿದನು।

Verse 22

मंत्रयामास रुद्रेण ब्रह्मणा च पुनःपुनः । मीमांसित्वा त्रयो देवाः पुनर्युद्धसमुद्यमम्

ಅವನು ರುದ್ರನೊಡನೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನೊಡನೆ ಪುನಃಪುನಃ ಮಂತ್ರಿಸಿದನು; ವಿಚಾರಿಸಿ ಆ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು।

Verse 23

लोहासुरस्य दैत्यस्य वपुर्दृष्ट्वा पुनर्नवम् । महदासीत्पुनर्युद्धं दैत्यकेशवयोस्ततः

ಲೋಹಾಸುರ ದೈತ್ಯನ ದೇಹವು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೈತ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಶವನ ನಡುವೆ ಪುನಃ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 24

न ममार यदा दैत्यो विष्णुना प्रभविष्णुना । तरसा तं केशवोऽपि पातयामास भूतले

ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಆ ದೈತ್ಯನು ಸಾಯದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಕೇಶವನು ಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಕೆಡವಿದನು।

Verse 25

उत्तानं पतितं दृष्ट्वा पिनाकी परमेश्वरः । दधार हृदये तस्य स्वरूपं रूपवर्जितः

ಅವನನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿನಾಕೀ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ರೂಪಾತೀತವಾದ ಅವನ ಸ್ವರೂಪತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದನು।

Verse 26

कण्ठे तस्थौ ततो ब्रह्मा तस्य लोहासुरस्य च । चरणौ पीडयामास स्वस्थित्या पुरुषोत्तमः

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಲೋಹಾಸುರನ ಕಂಠದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರನಾದನು. ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ತನ್ನ ಅಚಲ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಒತ್ತಿದನು.

Verse 27

अथ दैत्यः समुत्तस्थौ भृशं बद्धोपि भूतले । दृष्ट्वोत्थितं ततो दैत्यं पातयंतं सुरोत्तमान्

ನಂತರ ಆ ದೈತ್ಯನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಎದ್ದು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಕೆಡವುತ್ತಿರುವ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ (ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು).

Verse 28

उवाच दिव्यया वाचा विरंचिः कमलासनः

ಆಗ ಕಮಲಾಸನನಾದ ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ದಿವ್ಯ ವಾಣಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । लोहासुर सदा रक्ष वाचोधर्ममभीक्ष्णशः । त्वया यत्प्रार्थितं रुद्रात्तदेव समुपस्थितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಲೋಹಾಸುರಾ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಪಾಡು. ರುದ್ರನಿಂದ ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೆಯೋ, ಅದೇ ವರ ಈಗ ನಿನಗೆ ಸಮುಪಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 30

अहं विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः । त्वद्देहमुपवेक्ष्यामो यावदाभूतसंप्लवम्

ನಾನು, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ರುದ್ರ— ನಾವು ಮೂವರು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು— ಭೂತಸಂಪ್ಲವವಾದ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಉಪವೀಕ್ಷಿಸುವೆವು.

Verse 31

दानवेश शिवप्राप्तिर्भावभक्त्यैव जायते । शिवं चालयितुं बुद्धिः कथं तव भविष्यति

ಹೇ ದಾನವೇಶ! ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿ ಭಾವಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿರಲು ಶಿವನನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದು?

Verse 32

अचलांश्चालयेद्यस्तु प्रासादान्ब्राह्मणान्पुरान् । अचिरेणैव कालेन पातकेनैव लिप्यते

ಅಚಲವಾದುದನ್ನು ಕದಲಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವವನು—ಪ್ರಾಸಾದಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪುಣ್ಯಪುರಗಳು—ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

श्मशानवत्परित्याज्यः सत्यधर्मबहिष्कृतः । सत्यवागसि भद्रं ते मा विचालय देवताः

ಸತ್ಯಧರ್ಮದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತನಾದವನು ಶ್ಮಶಾನದಂತೆ ತ್ಯಾಜ್ಯನು. ಆದರೆ ನೀನು ಸತ್ಯವಾಕ್ಯವಂತನು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕದಡಬೇಡ.

Verse 34

येन यातास्तु पितरो येन याताः पितामहाः । तेन मार्गेण गंतव्यं न चोल्लंघ्या सतां गतिः

ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರು ನಡೆದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕು; ಸಜ್ಜನರ ಗತಿಯನ್ನು ಲಂಘಿಸಬಾರದು.

Verse 35

दानवेश पिता ते हि ददौ लोकत्रयं हरेः । वाक्पाशबद्धः पाताले राज्यं चक्रे महीपतिः

ಹೇ ದಾನವೇಶ! ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಹರಿಯ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು; ತನ್ನ ವಾಕ್ಪಾಶಕ್ಕೆ ಬಂಧನಾಗಿ ಆ ರಾಜನು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವಾಡಿದನು.

Verse 36

तथा त्वमसि वाक्पाशाच्छिवभक्तिसमन्वितः । भूतले तिष्ठ दैत्येंद्र मा वाग्वैकल्प्यमाप्नुहि

ನೀನು ಸಹ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ಭೂತಲದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರು; ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವವೋ ವಿರೋಧವೋ ಹೊಂದಬೇಡ.

Verse 37

वरांस्ते च प्रदास्यामो मा विचाल्या हि देवताः

ನಾವು ನಿನಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವೆವು; ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸಬೇಡ.

Verse 38

व्यास उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं संतुष्टो दानवेश्वरः । प्राह प्रसन्नया वाचा ब्रह्माणं केशवं हरम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ದಾನವೇಶ್ವರನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನ ವಾಣಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ, ಕೇಶವ ಮತ್ತು ಹರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 39

लोहासुर उवाच । वाक्पाशबद्धस्तिष्ठामि न पुनर्भवतां बले । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः

ಲೋಹಾಸುರನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ನನ್ನ ವಾಕ್ಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿರುವೆನು; ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬಲದಿಂದಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ರುದ್ರ—ಈ ಮೂವರು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 40

स्थास्यंति चेच्छरीरे मे किं न लब्धं मया ततः । इदं कलेवरं मे हि समारूढं त्रिभिः सुरैः

ನೀವು ನನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಿರೆಂದರೆ, ನನಗೆ ಏನು ಅಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಈ ಕಲೆವರವು ತ್ರಿದೇವರಿಂದ ಅಧಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ—ಸಮಾರೂಢವಾಗಿ—ಇದೆ.

Verse 41

भूम्यां भवतु विख्यातं मत्प्रभावात्सुरोत्तमाः

ಹೇ ಸೂರೋತ್ತಮರೇ, ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ।

Verse 42

लोहासुरस्य वाक्येन हर्षिता स्त्रिदशास्त्रयः । ददुः प्रत्युत्तरं तस्मै ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

ಲೋಹಾಸುರನ ವಚನಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ದೇವತ್ರಯ ಹರ್ಷಿಸಿತು; ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು।

Verse 43

सत्यवाक्पाशतो दैत्यो न सत्याच्चलितो यतः । तेन सत्येन संतुष्टा दास्या मस्ते मनीप्सितम्

ಹೇ ದೈತ್ಯನೇ, ಸತ್ಯವಾಕ್ಯದ ಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದರೂ ನೀನು ಸತ್ಯದಿಂದ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆ ಸತ್ಯದಿಂದ ನಾವು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನೀಡುವೆವು।

Verse 44

ब्रह्मोवाच । यथा स्नानं ब्रह्मज्ञानं देहत्यागो गयातले । धर्मारण्ये तथा दैत्य धर्म्मेश्वरपुरः स्थिते

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಗಯಾತಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಹೇಗೆ ಪರಮ ಫಲಪ್ರದವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ದೈತ್ಯನೇ, ಧರ್ಮ್ಮೇಶ್ವರಪುರದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿರುವ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ (ಕರ್ಮಗಳು) ತಥೈವ।

Verse 45

कूपे तर्प्पणकं श्राद्धं शंसंति पितरो दिवि । संतुष्टा पिंडदानेन गयायां पितरो यथा

ಪವಿತ್ರ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ತರ್ಪಣಸಹಿತ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ದಿವ್ಯ ಪಿತೃಗಳು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗುವರೋ ಹಾಗೆ।

Verse 46

वांछंति तर्प्पणं कूपे धर्मारण्ये विशुद्धये । दानवेन्द्र शरीरं तु तीर्थं तव भविष्यति

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಜನರು ಆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಲು ಆಕಾಂಕ್ಷಿಸುವರು. ಹೇ ದಾನವೇಂದ್ರ, ನಿನ್ನ ದೇಹವೇ ಮುಂದಾಗಿ ತೀರ್ಥವಾಗುವುದು.

Verse 47

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्प्पणे कृते । पितॄणां या परा तृप्तिर्जायते दानवाधिप

ಹೇ ದಾನವಾಧಿಪ, ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ—

Verse 48

धर्मेश्वर पुरस्तात्सा त्वेकदा पितृतर्पणात् । स्याद्वै दशगुणा तृप्तिः सत्यमेव न संशयः

—ಆ ತೃಪ್ತಿ ಧರ್ಮೇಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಪಿತೃ-ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೂ ದಶಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 49

पितॄणां पिंडदानेन अक्षय्या तृप्तिरस्त्विह । शिवरूपांतराले वै धर्मारण्ये धरातले

ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ—ಶಿವಪ್ರಕಟನೆಯ ಪವಿತ್ರ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ—ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 50

श्रद्धयैव हि कर्त्तव्याः श्राद्धपिंडोदकक्रियाः । तथांतराले चास्माकं श्राद्धपिंडौ विशेषतः

ಶ್ರಾದ್ಧದ ಪಿಂಡ ಹಾಗೂ ಉದಕಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶ್ರಾದ್ಧ-ಪಿಂಡದಾನವು ವಿಶೇಷ ಫಲಪ್ರದ.

Verse 51

तथा शरीरे क्वापिस्तांचिंता सत्योऽसि सुव्रत । त्रिषु लोकेषु दुष्प्रापं सत्यं ते दिवि संस्थितम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ಸುವ್ರತ, ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಚಿಂತೆ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವೂ ಇರದಿರಲಿ. ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ದುರ್ಳಭ; ನಿನ್ನ ಸತ್ಯ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 52

अस्मद्वाक्येन सत्येन तत्तथाऽसुरसत्तम । गयासमधिकं तीर्थं तव जातं धरातले

ನಮ್ಮ ವಾಕ್ಯದ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಹೇ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಗಯೆಗೆ ಸಮಾನ—ಅಥವಾ ಅಧಿಕ—ತೀರ್ಥವು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ.

Verse 53

अस्माकं स्थितिरव्यग्रा तव देहे न संशयः । सत्यपाशेन बद्धाः स्म दृढमेव त्वयाऽनघ

ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಅಚಲವೂ ಅವ್ಯಗ್ರವೂ ಇದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ಅನಘ, ಸತ್ಯಪಾಶದಿಂದ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 54

विष्णुरुवाच । गयाप्रयाग कस्याऽपि फलं समधिकं स्मृतम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां लोहयष्ट्यां पिंडदानतः

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಗಯಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಗಗಳ ಫಲವು ಇತರ ಸ್ಥಳಗಳಿಗಿಂತ ಅಧಿಕವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚತುರ್ದಶಿ ಮತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಲೋಹಯಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೆ.

Verse 55

बलिपुत्रस्य सत्येन महती तृप्तिरत्र हि । मा कुरुष्वात्र संदेहं तव देहे स्थिता स्वयम्

ಬಲಿಪುತ್ರನ ಸತ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಹತ್ತರ ತೃಪ್ತಿ (ಪಿತೃಗಳಿಗೆ) ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಪಡಬೇಡ; ಆ ಪುಣ್ಯಶಕ್ತಿ ಸ್ವಯಂ ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 56

सरस्वती पुण्यतोया ब्रह्मलोकात्प्रयात्युत । प्लावयिष्यंति देहांगं मया सह सुसंगता

ಪವಿತ್ರ ಜಲವಳ್ಳಿಯಾದ ಸರಸ್ವತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುವಳು. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸುಸಂಗತಳಾಗಿ ದೇಹಾಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ಲಾವಯಿಸುವಳು.

Verse 57

यथो वै द्वारका वासो देवस्तत्र महेश्वरः । विरंचिर्यत्र तीर्थानि त्रीण्येतानि धरातले

ದ್ವಾರಕೆಯು ಹೇಗೆ ದಿವ್ಯ ನಿವಾಸವೋ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿರುವನೋ; ಹಾಗೆಯೇ ಯತ್ರ ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಇರುವನೋ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರೂ ತೀರ್ಥಗಳಾಗಿ ಖ್ಯಾತವಾಗಿವೆ.

Verse 58

भविष्यति च पाताले स्वर्गलोके यमक्षये । विख्यातान्यसुरश्रेष्ठ पि तॄणां तृप्तिहेतवे

ಹೇ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಇವು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿಯೂ, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವವು—ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಿ.

Verse 59

अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि गाथां पितृकृतां पराम् । आज्ञारूपां हि पुत्राणां तां शृणुष्व ममानघ

ಈಗ ನಾನು ಪಿತೃಗಳು ರಚಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಪರಮ ಗಾಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಆಜ್ಞಾರೂಪ ಉಪದೇಶ. ಹೇ ಅನಘಾ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 60

पितर ऊचुः । शंकरस्याग्रतः स्थानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्ध्यर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಶಂಕರನ ಮುಂದೆಯೇ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಅದು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪಾಪದಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡ ಆತ್ಮಗಳ ಪಾಪದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 61

तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः । पितरो नरकाद्वा पि सुपुत्रेण सुमेधसा

ಅಲ್ಲಿ ತಿಲೋದಕದಿಂದ ತರ್ಪಿತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಸಹ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸುಮೇಧಾವಂತನಾದ ಸತ್ಪುತ್ರನಿಂದ ಅವರು ನರಕದಿಂದಲೂ ವಿಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 62

गोप्रदानं प्रशंसंति तत्तत्र पितृमुक्तये । पित्रादिकान्समुद्दिश्य दृष्ट्वा रुद्रं च केशवम्

ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಗೋಪ್ರದಾನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಿತೃಗಳಾದಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿ ರುದ್ರನನ್ನೂ ಕೇಶವನನ್ನೂ—ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 63

तिलपिण्याकपिंडेन तृप्तिं यास्यामहे पराम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां तथा च पितृतर्पणम्

ತಿಲಪಿಣ್ಯಾಕ ಪಿಂಡದಿಂದ ನಾವು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ಚತುರ್ದಶಿ ಮತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಪಿತೃತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 64

अज्ञातगोत्रजन्मानस्तेभ्यः पिंडांस्तु निर्वपेत् । तेऽपि यांति दिवं सर्वे ये दत्त इति श्रुतिः

ಗೋತ್ರ ಅಜ್ಞಾತರಾದವರಿಗೂ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ—‘ಯಾರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ’—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 65

सर्वकार्याणि संत्यज्य मानवैः पुण्यमीप्सुभिः । प्राप्ते भाद्रपदे मासे गंतव्या लोहयिष्टका । अज्ञातगोत्रनाम्ना तु पिंड मंत्रमिमं शृणु

ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಾನವರು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ ಲೋಹಯಿಷ್ಟಕೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಈಗ ಅಜ್ಞಾತ ಗೋತ್ರ-ನಾಮನಿಗಾಗಿ ಈ ಪಿಂಡಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 66

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । अतीतगोत्रजास्तेभ्यः पिंडोऽयमुपतिष्ठतु

ಪಿತೃವಂಶದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರಿಗೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತೃವಂಶದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದವರಿಗೂ, ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಮರೆತ ಗೋತ್ರದವರಿಗೂ—ಈ ಪಿಂಡವು ಅರ್ಪಿತವಾಗಲಿ।

Verse 67

विष्णुरुवाच । अनेनैव तु मंत्रेण ममाग्रे सुरसत्तम । क्षीणे चंद्रे चतुर्द्दश्यां नभस्ये पिंडमाहरेत्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ, ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಭಸ್ಯ ಮಾಸದ ಕ್ಷೀಣಚಂದ್ರಯುಕ್ತ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 68

पितॄणामक्षया तृप्तिर्भविष्यति न संशयः । तिलपिण्याकपिंडेन पितरो मोक्षमाप्नुयुः

ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಎಳ್ಳು-ಪಿಣ್ಯಾಕದ ಪಿಂಡದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು।

Verse 69

क्षणत्रयविनिर्मुक्ता मानवा जगतीतले । भविष्यंति न संदेहो लोहयष्ट्या तिलतर्पणे

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಾನವರು ಮೂರು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ (ಪಾಪಭಾರದಿಂದ) ಮುಕ್ತರಾಗುವರು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಲೋಹಯಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ।

Verse 70

स्नात्वा यः कुरुते चात्र पितृपिंडोदकक्रियाः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावद्ब्रह्मदिवानिशम्

ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಪಿತೃಪಿಂಡ ಹಾಗೂ ಉದಕಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಇರುವವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 71

अमावास्यादिनं प्राप्य मासि भाद्रपदे सरः । ब्रह्मणो यष्टिकायां तु यः कुर्यात्पितृतर्पणम्

ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯಾದಿನ ಬ್ರಹ್ಮಯಷ್ಟಿಕಾ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಆ ತೀರ್ಥದ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

पितरस्तस्य तृप्ताः स्युर्यावदाभूतसंप्लवम् । तेषां प्रसन्नो भगवानादिदेवो महेश्वरः

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಪ್ರಳಯಪರ್ಯಂತ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ನಿಮಿತ್ತ ಆದಿದೇವ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 73

अस्य तीर्थस्य यात्रायां मतिर्येषां भविष्यति । गोक्षीरेण तिलैः श्वेतैः स्नात्वा सारस्वते जले

ಈ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವವರು ಗೋಕ್ಷೀರ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಎಳ್ಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 74

तर्पयेदक्षया तृप्तिः पितॄणां तस्य जायते । श्राद्धं चैव प्रकु र्वीत सक्तुभिः पयसा सह

ಅವನು ತರ್ಪಣ ಮಾಡಲಿ; ಆಗ ಅವನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ। ಜೊತೆಗೆ ಸಕ್ತು (ಹುರಿದ ಯವದ ಹಿಟ್ಟು) ಮತ್ತು ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಲಿ।

Verse 75

अमावास्यादिनं प्राप्य पितॄणां मोदमिच्छुकः । रुद्रतीर्थे ततो धेनुं दयाद्वस्त्राणि यमतीर्थके

ಅಮಾವಾಸ್ಯಾದಿನ ಪಿತೃಗಳ ಆನಂದವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ರುದ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಧೇನುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಲಿ; ಯಮತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರದಾನ ಮಾಡಲಿ।

Verse 76

विष्णुतीर्थे हिरण्यं च पितॄणां मोक्षमिच्छुकः । विनाक्षतैर्विना दर्भैर्विना चासनमेव च । वारिमात्राल्लोहयष्ट्यां गयाश्राद्धफलं लभेत्

ಪಿತೃಗಳ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ವಿಷ್ಣುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣದಾನ ಮಾಡಲಿ. ಲೋಹಯಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀರಿನಷ್ಟರಿಂದಲೇ—ಅಕ್ಷತ, ದರ್ಭ, ಆಸನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ—ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 77

सूत उवाच । एतद्वः कथितं विप्रा लोहासुरविचेष्टितम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಲೋಹಾಸುರನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅಥವಾ ಗೋಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನೂ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 78

एकविंशतिवारन्तु गयायां पिंड पातने । तत्फलं समवाप्नोति सकृदस्मिञ्छ्रुते सति

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಪಿಂಡಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ ಫಲವು, ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದರೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 79

चतुःष्कोटि द्विलक्षं च सहस्रं शतमेव च । धेनवस्तेन दत्ताः स्युर्माहात्म्यं शृणु यात्तु यः

ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುವವನು ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ, ಎರಡು ಲಕ್ಷ, ಒಂದು ಸಾವಿರ, ನೂರು—ಇಷ್ಟು ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದವನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.