Adhyaya 9

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग त्वया कथितमुत्तमम् । आख्यानं पुनरन्यत्र विचित्रं वक्तुमर्हसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— “ಸಾಧು ಸಾಧು, ಮಹಾಭಾಗನೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನೂ ಹೇಳುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನಿನಗಿದೆ.”

Verse 2

सूत उवाच । विदर्भविषये पूर्वमासीदेको द्विजोत्तमः । वेदमित्र इति ख्यातो वेद शास्त्रार्थवित्सुधीः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— “ಹಿಂದೆ ವಿದರ್ಭ ದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ವೇದಮಿತ್ರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಬುದ್ಧಿವಂತನು, ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥವಿತ್.”

Verse 3

तस्यासीदपरो विप्रः सखा सारस्वताह्वयः । तावुभौ परमस्निग्धावेकदेशनिवासिनौ

“ಅವನಿಗೆ ‘ಸಾರಸ್ವತ’ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದನು. ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮಸ್ನೇಹಿಗಳು; ಒಂದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.”

Verse 4

वेदमित्रस्य पुत्रोऽभूत्सुमेधा नाम सुव्रतः । सारस्वतस्य तनयः सोमवानिति विश्रुतः

“ವೇದಮಿತ್ರನಿಗೆ ‘ಸುಮೇಧಾ’ ಎಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು; ಅವನು ಸುವ್ರತನು. ಸಾರಸ್ವತನ ತನಯನು ‘ಸೋಮವಾನ್’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.”

Verse 5

उभौ सवयसौ बालौ समवेषौ समस्थिती । समं च कृतसंस्कारौ सम विद्यौ बभूवतुः

“ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮವಯಸ್ಕ ಬಾಲಕರು; ವೇಷಭೂಷೆ ಮತ್ತು ನಡತೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಸಮವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದವು; ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನರಾದರು.”

Verse 6

सांगानधीत्य तौ वेदांस्तर्कव्याकरणानि च । इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि कृत्स्नशः

ಅವರು ವೇದಗಳನ್ನು ಸಾಂಗವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ತರ್ಕ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನೂ ಕಲಿತು, ಇತಿಹಾಸ-ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಧಿಗಮಿಸಿದರು।

Verse 7

सर्वविद्याकुशलिनौ बाल्य एव मनीषिणौ । प्रहर्षमतुलं पित्रोर्ददतुः सकलैर्गुणैः

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಸರ್ವ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಶಲರಾದ ಮಣೀಷಿಗಳು; ತಮ್ಮ ಸಕಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಅತೂಲ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 8

तावेकदा स्वतनयौ तावुभौ ब्राह्मणोत्तमौ । आहूयावोचतां प्रीत्या षोड शाब्दौ शुभाकृती

ಒಂದು ದಿನ ಶುಭಾಕೃತಿಗಳಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರು ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಕರೆದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹದಿನಾರು ಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 9

हे पुत्रकौ युवां बाल्ये कृतविद्यौ सुवर्चसौ । वैवाहिकोयं समयो वर्तते युवयोः समम्

‘ಹೇ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರೇ! ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ತೇಜಸ್ವಿಗಳಾಗಿದ್ದೀರಿ; ಈಗ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ.’

Verse 10

इमं प्रसाद्य राजानं विदर्भेशं स्वविद्यया । ततः प्राप्य धनं भूरि कृतोद्वाहौ भविष्यथः

‘ನಿಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ವಿದರ್ಭೇಶನಾದ ಈ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ; ನಂತರ ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ಪಡೆದು ನೀವುಿಬ್ಬರೂ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.’

Verse 11

एवमुक्तौ सुतौ ताभ्यां तावुभौ द्विजनंदनौ । विदर्भराजमासाद्य समतोषयतां गुणैः

ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದ್ವಿಜನಂದನ ಪುತ್ರರು ವಿದರ್ಭರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು।

Verse 12

विद्यया परितुष्टाय तस्मै द्विजकुमारकौ । विवाहार्थं कृतोद्योगौ धनहीनावशंसताम्

ಅವರ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಮಾರರು, ಧನವಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದರೂ, ವಿವಾಹಾರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ತಿಳಿಸಿದರು।

Verse 13

तयोरपि मतं ज्ञात्वा स विदर्भमहीपतिः । प्रहस्य किंचित्प्रोवाच लोकतत्त्वविवित्सया

ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು ವಿದರ್ಭಮಹೀಪತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ, ಲೋಕತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 14

आस्ते निषधराजस्य राज्ञी सीमंतिनी सती । सोमवारे महादेवं पूजयत्यंबिकायुतम्

ನಿಷಧರಾಜನ ಪತಿವ್ರತೆ ರಾಣಿ ಸೀಮಂತಿನಿ ಇದ್ದಾಳೆ; ಅವಳು ಸೋಮವಾರ ಅಂಬಿಕಾಸಹಿತ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 15

तस्मिन्दिने सपत्नीकान्द्विजाग्र्यान्वेदवित्तमान् । संपूज्य परया भक्त्या धनं भूरि ददाति च

ಆ ದಿನ ಅವಳು ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಇರುವ ವೇದಪಾರಂಗತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 16

अतोऽत्र युवयोरैको नारीविभ्रमवेषधृक् । एकस्तस्या पतिर्भूत्वा जायेतां विप्रदंपती

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಸ್ತ್ರೀವೇಷ-ಭಾವಗಳನ್ನು ಧರಿಸಲಿ; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಅವಳ ಪತಿಯಾಗಿ—ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಗಳಂತೆ ಕಾಣಿರಿ।

Verse 17

युवां वधूवरौ भूत्वा प्राप्य सीमंतिनीगृहम् । भुक्त्वा भूरि धनं लब्ध्वा पुनर्यातं ममांमतिकम्

ನೀವುಿಬ್ಬರೂ ವಧೂವರರಾಗಿ ಆ ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ; ಅಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಅಪಾರ ಧನ ಪಡೆದು, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಬನ್ನಿರಿ।

Verse 18

इति राज्ञा समादिष्टौ भीतौ द्विजकुमारकौ । प्रत्यूचतुरिदं कर्म कर्तुं नौ जायते भयम्

ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದಾಗ ಭಯಗೊಂಡ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಯುವಕರು ಹೇಳಿದರು—‘ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।’

Verse 19

देवतासु गुरौ पित्रोस्तथा राजकुलेषु च । कौटिल्यमाचरन्मोहात्सद्यो नश्यति सान्वयः

ದೇವತೆಗಳು, ಗುರು, ತಂದೆತಾಯಿ ಹಾಗೂ ರಾಜಕುಲಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಹದಿಂದ ಕಪಟತೆ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅವನ ವಂಶವೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯೂ ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 20

कथमंतर्गृहं राज्ञां छद्मना प्रविशेत्पुमान् । गोप्यमानमपिच्छद्म कदाचित्ख्यातिमेष्यति

ಮೋಸದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ರಾಜರ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಲ್ಲನು? ಮರೆಮಾಚಿದ ವೇಷವೂ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 21

ये गुणाः साधिताः पूर्वं शीलाचारश्रुतादिभिः । सद्यस्ते नाशमायांति कौटिल्य पथगामिनः

ಶೀಲ, ಸದಾಚಾರ, ಶ್ರವಣ-ವಿದ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸಾಧಿಸಿದ ಗುಣಗಳು, ಕೌಟಿಲ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನಿಗೆ ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 22

पापं निंदा भयं वैरं चत्वार्येतानि देहिनाम् । छद्ममार्गप्रपन्नानां तिष्ठंत्येव हि सर्वदा

ಪಾಪ, ನಿಂದೆ, ಭಯ, ವೈರ—ಈ ನಾಲ್ಕೂ ವೇಷಧಾರಣೆಯ ಕಪಟಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ದೇಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತವೆ।

Verse 23

अत आवां शुभाचारौ जातौ च शुचिनां कुले । वृत्तं धूर्तजनश्लाघ्यं नाश्रयावः कदाचन

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು—ಶುಭಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದವರು, ಶುದ್ಧಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು—ಧೂರ್ತರು ಹೊಗಳುವ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 24

राजोवाच । दैवतानां गुरूणां च पित्रोश्च पृथिवीपतेः । शासनस्याप्यलंघ्यत्वात्प्रत्यादेशो न कर्हिचित्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವತೆಗಳು, ಗುರುಗಳು, ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಪತಿಯ ಆಜ್ಞೆಗಳು ಲಂಘನೀಯವಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರತಿಯಾದೇಶ (ನಿರಾಕರಣೆ) ಇರಬಾರದು।

Verse 25

एतैर्यद्यत्समादिष्टं शुभं वा यदि वाऽशुभम् । कर्तव्यं नियतं भीतैरप्रमत्तैर्बुभूषुभिः

ಇವರಿಂದ ಏನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ—ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಶುಭವಾಗಲಿ—ಭಯಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯುಳ್ಳ, ಜೀವಸುರಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಅದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 26

अहो वयं हि राजानः प्रजा यूयं हि संमताः । राजाज्ञया प्रवृत्तानां श्रेयः स्यादन्यथा भयम्

ಅಹೋ! ನಾವೇ ರಾಜರು; ನೀವು ಪ್ರಜೆ—ನಮ್ಮ ಅಧೀನವೆಂದು ಅಂಗೀಕೃತರು. ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವವರಿಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭಯವೇ.

Verse 27

अतो मच्छासनं कार्यं भव द्भ्यामविलंबितम् । इत्युक्तौ नरदेवेन तौ तथेत्यूचतुर्भयात्

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಶಾಸನವನ್ನು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ನರದೇವನಾದ ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಭಯದಿಂದ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದರು.

Verse 28

सारस्वतस्य तनयं सामवन्तं नराधिपः । स्त्रीरूपधारिणं चक्रे वस्त्राकल्पां जनादिभिः

ನರಾಧಿಪನು ಸಾರಸ್ವತನ ಮಗ ಸಾಮವಂತನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀರೂಪ ಧರಿಸಮಾಡಿ, ಜನರಿಂದ ವಸ್ತ್ರ-ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಸಿದನು.

Verse 29

स कृत्रिमोद्भूतकलत्रभावः प्रयुक्तकर्णाभरणांगरागः । स्निग्धाञ्जनाक्षः स्पृहणीयरूपो बभूव सद्यः प्रमदोत्तमाभः

ಅವನು ಕೃತಕವಾಗಿ ಪತ್ನಿಸದೃಶ ಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಆಭರಣ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಗರಾಗ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಅಂಜನ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ತಕ್ಷಣವೇ ಮನೋಹರ ಹಾಗೂ ಸ್ಪೃಹಣೀಯ—ಉತ್ತಮ ಯುವತಿಯಂತೆ—ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 30

तावुभौ दंपती भूत्वा द्विजपुत्रौ नृपाज्ञया । जग्मतुर्नैषधं देशं यद्वा तद्वा भवत्विति

ಆ ಇಬ್ಬರು ದ್ವಿಜಪುತ್ರರು ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ದಂಪತಿಗಳಾಗಿ ನೈಷಧ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ‘ಏನು ಆಗಬೇಕೋ ಅದು ಆಗಲಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 31

उपेत्य राजसदनं सोमवारे द्विजोत्तमैः । सपत्नीकैः कृतातिथ्यौ धौतपादौ बभूवतुः

ಸೋಮವಾರ ರಾಜಸದರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು, ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಇರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಆತಿಥ್ಯಸತ್ಕಾರದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅತಿಥಿಗಳೆಂದು ಗೌರವಿಸಿದರು.

Verse 32

सा राज्ञी ब्राह्मणान्सर्वानुपविष्टान्वरासने । प्रत्येकमर्चयांचक्रे सपत्नीकान्द्विजोत्तमान्

ಉತ್ತಮ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಣಿಯು ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಇರುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದಳು.

Verse 33

तौ च विप्रसुतौ दृष्ट्वा प्राप्तौ कृतकदंपती । ज्ञात्वा किंचिद्विहस्याथ मेने गौरीमहेश्वरौ

ಆ ಇಬ್ಬರು ವಿಪ್ರಪುತ್ರರು ಕೃತಕ ದಂಪತಿಗಳಂತೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೌರೀ-ಮಹೇಶ್ವರರು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು, ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗಿದರು.

Verse 34

आवाह्य द्विजमुख्येषु देवदेवं सदाशिवम् । पत्नीष्वावाहयामास सा देवीं जगदंबिकाम्

ಅವಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಅವರ ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲಿ ಜಗದಂಬಿಕಾ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆವಾಹಿಸಿದಳು.

Verse 35

गन्धैर्माल्यैः सुरभिभिर्धूपैर्नीराजनैरपि । अर्चयित्वा द्विजश्रेष्ठान्नमश्चक्रे समाहिता

ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಸುಗಂಧ ಮಾಲೆಗಳು, ಧೂಪ ಮತ್ತು ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಅವಳು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 36

हिरण्मयेषु पात्रेषु पायसं घृतसंयुतम् । शर्करामधुसंयुक्तं शाकैर्जुष्टं मनोरमैः

ಸುವರ್ಣ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಘೃತಯುಕ್ತ ಪಾಯಸವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಳು; ಅದು ಶರ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಮಧುವಿನಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಮನೋಹರ ಶಾಕವ್ಯಂಜನಗಳೊಡನೆ ಇತ್ತು।

Verse 37

गंधशाल्योदनैर्हृद्यैर्मोदकापूपराशिभिः । शष्क्रुलीभिश्च संयावैः कृसरैर्माषपक्वकैः

ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹಿತವಾದ ಸುಗಂಧ ಶಾಲ್ಯೋದನಗಳು, ಮೋದಕ-ಅಪೂಪಗಳ ರಾಶಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಶಷ್ಕ್ರುಲಿ, ಸಂಯಾವ, ಕೃಸರ ಮತ್ತು ಮಾಷಪಕ್ವ ಪದಾರ್ಥಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಳು ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 38

तथान्यैरप्यसंख्यातैर्भक्ष्यैर्भोज्यैर्मनोरमैः । सुगन्धैः स्वादुभिः सूपैः पानीयैरपि शीतलैः

ಹಾಗೆಯೇ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಇತರ ಮನೋಹರ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯಗಳು, ಸುಗಂಧ ಮಧುರ ಸೂಪಗಳು, ಮತ್ತು ಶೀತಲ ಪಾನೀಯಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿ ಅವಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 39

क्लृप्तमन्नं द्विजाग्र्येभ्यः सा भक्त्या पर्यवेषयत् । दध्योदनं निरुपमं निवेद्य समतोषयत्

ಊಟವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಅವಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿವೇಶಿಸಿದಳು; ಮತ್ತು ನಿರುಪಮ ದಧ್ಯೋದನವನ್ನು (ಮೊಸರು ಅನ್ನ) ಅರ್ಪಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು।

Verse 40

भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु स्वाचांतेषु नृपांगना । प्रणम्य दत्त्वा तांबूलं दक्षिणां च यथार्हतः

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ರಾಜಾಂಗನೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ನೀಡಿ, ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 41

धेनूर्हिरण्यवासांसि रत्नस्रग्भूषणानि च । दत्त्वा भूयो नमस्कृत्य विससर्ज द्विजोत्तमान्

ಅವಳು ಹಸುಗಳು, ಸ್ವರ್ಣ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ರತ್ನಹಾರ-ಆಭರಣಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದಳು।

Verse 42

तयोर्द्वयोर्भूसुरवर्यपुत्रयोरेकस्त्तया हैमवतीधियार्चितः । एको महादेवधियाभिपूजितः कृतप्रणामौ ययतुस्तदाज्ञया

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಅವಳು ಹೈಮವತೀ (ಪಾರ್ವತಿ) ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಮಹಾದೇವಭಾವದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು।

Verse 43

सा तु विस्मृतपुंभावा तस्मिन्नेव द्विजोत्तमे । जातस्पृहा मदोत्सिक्ता कन्दर्पविवशाब्रवीत्

ಆದರೆ ಅವಳು—ಸ್ತ್ರೀಸಂಯಮವನ್ನು ಮರೆತು—ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟಳು. ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿ, ರತಿಮದದಿಂದ ಮತ್ತಳಾಗಿ, ಕಂದರ್ಪನ ವಶವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 44

अंयि नाथ विशालाक्ष सर्वावयवसुन्दर । तिष्ठतिष्ठ क्व वा यासि मां न पश्यसि ते प्रियाम्

“ಓ ನಾಥಾ, ವಿಶಾಲನೇತ್ರನೇ, ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರನೇ! ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು—ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ?”

Verse 45

इदमग्रे वनं रम्यं सुपुष्पितमहाद्रुमम् । अस्मिन्विहर्तुमिच्छामि त्वया सह यथासुखम्

“ಮುಂದೆ ಈ ರಮ್ಯವಾದ ವನವಿದೆ; ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನಬಂದಂತೆ ಸುಖವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 46

इत्थं तयोक्तमाकर्ण्य पुरोऽगच्छद्द्विजात्मजः । विचिंत्य परिहासोक्तिं गच्छति स्म यथा पुरा

ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು. ಅದು ಕೇವಲ ಪರಿಹಾಸೋಕ್ತಿ ಎಂದು ಮನನಮಾಡಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದನು।

Verse 47

पुनरप्याह सा बाला तिष्ठतिष्ठ क्व यास्यसि । दुरुत्सहस्मरावेशां परिभोक्तुमुपेत्य माम्

ಮತ್ತೆ ಆ ಬಾಲೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು; ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಾ, ನನ್ನನ್ನು ಅನುಭವಿಸು; ನಾನು ದುರುತ್ಸಹ ಸ್ಮರಾವೇಶದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 48

परिष्वजस्व मां कांतां पाययस्व तवाधरम् । नाहं गंतुं समर्थास्मि स्मरबाणप्रपीडिता

“ಹೇ ಕಾಂತ, ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪುಕೋ; ನಿನ್ನ ಅಧರಾಮೃತವನ್ನು ನನಗೆ ಕುಡಿಯಿಸು. ಸ್ಮರಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಅಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 49

इत्थमश्रुतपूर्वां तां निशम्य परिशंकितः । आयांतीं पृष्ठतो वीक्ष्य सहसा विस्मयं गतः

ಇಂತಹುದನ್ನು ಹಿಂದೆಂದೂ ಕೇಳಿರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಸಂಶಯಗೊಂಡನು. ಹಿಂದೆಂದಿನಿಂದ ಅವಳು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು।

Verse 50

कैषा पद्मपलाशाक्षी पीनोन्नतपयोधरा । कृशोदरी बृहच्छ्रोणी नवपल्लवकोमला

“ಇವಳು ಯಾರು—ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವಳು, ಪೀನವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಪಯೋಧರಳಿರುವಳು, ಕೃಶೋದರಿ, ಬೃಹತ್ ಶ್ರೋಣಿಯುಳ್ಳಳು, ನವಪಲ್ಲವದಂತೆ ಕೋಮಳ?”

Verse 51

स एव मे सखा किन्नु जात एव वरांगना । पृच्छाम्येनमतः सर्वमिति संचिन्त्य सोऽब्रवीत्

“ಇವನೇ ನನ್ನ ಅದೇ ಸಖನಾ? ಈಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದ್ದಾನಾ?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, “ಇವನನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಅವನು ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 52

किमपूर्व इवाभाषि सखे रूपगुणादिभिः । अपूर्वं भाषसे वाक्यं कामिनीव समाकुला

ಸಖಾ, ರೂಪಗುಣಾದಿಗಳ ಕುರಿತು ನೀನು ಏಕೆ ಹೊಸವನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀ? ನೀನು ವಿಚಿತ್ರ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೀ, ಕಾಮಿನಿಯಂತೆ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ।

Verse 53

यस्त्वं वेदपुराणज्ञो ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । सारस्वतात्मजः शांतः कथमेवं प्रभाषसे

ನೀನು ವೇದಪುರಾಣಜ್ಞ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ, ಸರಸ್ವತಿಯ ಪುತ್ರ, ಶಾಂತಸ್ವಭಾವಿ—ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಇಂತೆ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀ?

Verse 54

इत्युक्ता सा पुनः प्राह नाहमस्मि पुमान्प्रभो । नाम्ना सामवती बाला तवास्मि रतिदायिनी

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಪ್ರಭು, ನಾನು ಪುರುಷನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸಾಮವತೀ; ನಾನು ಯುವತಿ, ನಿಮಗೆ ರತಿ-ಆನಂದ ನೀಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 55

यदि ते संशयः कांत ममांगानि विलोकय । इत्युक्तः सहसा मार्गे रहस्येनां व्यलोकयत्

“ಕಾಂತ, ನಿನಗೆ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡು.” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅವಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು।

Verse 56

तामकृत्रिमधम्मिल्लां जवनस्तनशोभिनीम् । सुरूपां वीक्ष्य कामेन किंचिद्व्याकुलतामगात्

ಅವಳ ಸಹಜವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತ ಕೇಶ, ನವಯೌವನದ ಸ್ತನಶೋಭೆ ಹಾಗೂ ಅತಿಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಕಾಮವಶನಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮನೋವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು।

Verse 57

पुनः संस्तभ्य यत्नेन चेतसो विकृतिं बुधः । मुहूर्तं विस्मयाविष्टो न किंचित्प्रत्यभाषत

ನಂತರ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಕೃತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ಆದರೂ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 58

सामवत्युवाच । गतस्ते संशयः कश्चित्तर्ह्यागच्छ भजस्व माम् । पश्येदं विपिनं कांत परस्त्रीसुरतोचितम्

ಸಾಮವತಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಯಾವ ಸಂಶಯವಾದರೂ ಈಗ ದೂರವಾದರೆ, ಆಗ ಬಾ; ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು, ನನ್ನೊಡನೆ ರಮಿಸು. ಪ್ರಿಯನೇ, ಈ ವನವನ್ನು ನೋಡು; ಇದು ಪರಸ್ತ್ರೀ-ಸುರತಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ।

Verse 59

सुमेधा उवाच । मैवं कथय मर्यादां मा हिंसीर्मदमत्तवत् । आवां विज्ञातशास्त्रार्थौ त्वमेवं भाषसे कथम्

ಸುಮೇಧನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಮಾತಾಡಬೇಡ; ಗರ್ವಮತ್ತನಂತೆ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಬೇಡ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರೇ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಇಂತೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯ?

Verse 60

अधीतस्य च शास्त्रस्य विवेकस्य कुलस्य च । किमेष सदृशो धर्मो जारधर्मनिषेवणम्

ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ, ವಿವೇಕವಂತನಿಗೆ, ಕುಲೀನನಿಗೆ—ಇದು ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಧರ್ಮವಾಗಬಹುದು? ಜಾರಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದೇ?

Verse 61

न त्वं स्त्री पुरुषो विद्वाञ्जानीह्यात्मानमात्मना । अयं स्वयंकृतोऽनर्थ आवाभ्यां यद्विचेष्टितम्

ಹೇ ವಿದ್ಯಾವಂತನೇ, ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಅಲ್ಲ ಪುರುಷನೂ ಅಲ್ಲ—ಆತ್ಮದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಡಿದ ಚೇಷ್ಟೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಸ್ವಯಂಕೃತ ಅನರ್ಥ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

Verse 62

वंचयित्वात्मपितरौ धूर्त्तराजानुशासनात् । कृत्वा चानुचितं कर्म तस्यैतद्भुज्यते फलम्

ದುಷ್ಟ ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ, ಅನుచಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ—ಅದರ ಫಲವೇ ಈಗ ಅನುಭವಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

Verse 63

सर्वं त्वनुचितं कर्म नृणां श्रेयोविनाशनम् । यस्त्वं विप्रात्मजो विद्वान्गतः स्त्रीत्वं विगर्हितम्

ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನুচಿತ ಕರ್ಮವು ಮನುಷ್ಯರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ನೀನು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನಾದ ವಿದ್ಯಾವಂತ—ನಿಂದಿತ ಸ್ತ್ರೀತ್ವದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 64

मार्गं त्यक्त्वा गतोऽरण्यं नरो विध्येत कण्टकैः । बलार्द्धिस्येत वा हिंस्रैर्यदा त्यक्तसमा गमः

ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮನುಷ್ಯನು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಹರಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಗಮ (ಸತ್ಸಂಗ) ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ.

Verse 65

एवं विवेकमाश्रित्य तूष्णीमेहि स्वयं गृहम् । देवद्विजप्रसादेन स्त्रीत्वं तव विलीयते

ಹೀಗೆ ವಿವೇಕವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ನೀನೇ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ದೇವರುಗಳೂ ದ್ವಿಜರೂ ಪ್ರಸಾದಿಸಿದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವು ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 66

अथवा दैवयोगेन स्त्रीत्वमेव भवेत्तव । पित्रा दत्ता मया साकं रंस्यसे वरवर्णिनि

ಅಥವಾ ದೈವಯೋಗಬಲದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವೇ ಸಂಭವಿಸಲಿ. ತಂದೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಅರ್ಪಿತಳಾದ ನೀನು, ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ನನ್ನೊಡನೆ ಕ್ರೀಡಿಸುವೆ.

Verse 67

अहो चित्रमहो दुःखमहो पापबलं महत् । अहो राज्ञः प्रभावोयं शिवाराधनसंभृतः

ಅಹೋ, ಎಂಥ ವಿಚಿತ್ರ! ಅಹೋ, ಎಂಥ ದುಃಖ! ಅಹೋ, ಪಾಪಬಲ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್! ಅಹೋ, ಶಿವಾರಾಧನೆಯಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಈ ರಾಜಪ್ರಭಾವ!

Verse 68

इत्युक्ताप्यसकृत्तेन सा वधूरतिविह्वला । बलेन तं समालिंग्य चुचुंबाधरपल्लवम्

ಅವನು ಮರುಮರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ಆ ವಧು ರತಿವಿಹ್ವಳಳಾಗಿ, ಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಅವನ ಅಧರಪಲ್ಲವವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದಳು.

Verse 69

धर्षितोपि तया धीरः सुमेधा नूतनस्त्रियम् । यत्नादानीय सदनं कृत्स्नं तत्र न्यवेदयत्

ಅವಳಿಂದ ಧರ್ಷಿತನಾದರೂ ಧೀರನಾದ ಸುಮೇಧನು ಆ ನೂತನಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಯತ್ನದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದು, ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮಸ್ತ ವಿಷಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವೇದಿಸಿದನು.

Verse 70

तदाकर्ण्याथ तौ विप्रौ कुपितौ शोकविह्वलौ । ताभ्यां सह कुमाराभ्यां वैदर्भांतिकमीयतुः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ವಿಪ್ರರು ಕೋಪಗೊಂಡು ಶೋಕವಿಹ್ವಳರಾದರು; ಆ ಇಬ್ಬರು ಕುಮಾರರೊಂದಿಗೆ ವೈದರ್ಭನರೇಶನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 71

ततः सारस्वतः प्राह राजानं धूर्तचेष्टितम् । राजन्ममात्मजं पश्य तव शासनयंत्रितम्

ಅನಂತರ ಸಾರಸ್ವತನು ಕಪಟ ವರ್ತನೆಯ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಎಲೈ ರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಬದ್ಧನಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡು.'

Verse 72

एतौ तवाज्ञावशगौ चक्रतुः कर्म गर्हितम् । मत्पुत्रस्तत्फलं भुंक्ते स्त्रीत्वं प्राप्य जुगुप्सितम्

ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ನನ್ನ ಮಗನು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಅಸಹ್ಯಕರವಾದ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ.

Verse 73

अद्य मे संततिर्नष्टा निराशाः पितरो मम । नापुत्रस्य हि लोकोस्ति लुप्तपिंडादिसंस्कृतेः

ಇಂದು ನನ್ನ ಸಂತತಿಯು ನಾಶವಾಯಿತು, ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ನಿರಾಶರಾದರು. ಪಿಂಡದಾನ ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಲುಪ್ತವಾಗುವುದರಿಂದ ಪುತ್ರಹೀನನಿಗೆ ಸದ್ಗತಿಯಿಲ್ಲ.

Verse 74

शिखोपवीतमजिनं मौजीं दंडं कमंडलुम् । ब्रह्मचर्योचितं चिह्नं विहायेमां दशां गतः

ಶಿಖೆ, ಜನಿವಾರ, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ, ಮೌಂಜಿ, ದಂಡ ಮತ್ತು ಕಮಂಡಲ—ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಈ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ.

Verse 75

ब्रह्मसूत्रं च सावित्रीं स्नानं संध्यां जपार्चनम् । विसृज्य स्त्रीत्वमाप्तोस्य का गतिर्वद पार्थिव

ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ, ಗಾಯತ್ರಿ ಮಂತ್ರ, ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಜಪ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇವನು ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಎಲೈ ರಾಜನೇ! ಇವನ ಗತಿ ಏನಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳು.

Verse 76

त्वया मे संततिर्नष्टा नष्टो वेदपथश्च मे । एकात्मजस्य मे राजन्का गतिर्वद शाश्वती

ನಿನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಸಂತತಿ ನಾಶವಾಯಿತು; ನನ್ನ ವೇದಮಾರ್ಗವೂ ನಾಶವಾಯಿತು. ಓ ರಾಜನೇ, ನನಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಪುತ್ರನಿದ್ದ—ಇನ್ನು ನನಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಶರಣವೇನು? ಹೇಳು.

Verse 77

इति सारस्वतेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य भूपतिः । सीमंतिन्याः प्रभावेण विस्मयं परमं गतः

ಸಾರಸ್ವತನು ಹೇಳಿದ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿ, ಸೀಮಂತಿನಿಯ ಅತಿಶಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 78

अथ सर्वान्समाहूय महर्षीनमितद्युतीन् । प्रसाद्य प्रार्थयामास तस्य पुंस्त्वं महीपतिः

ನಂತರ ರಾಜನು ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆಯಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಪುಂಸ್ತ್ವವನ್ನು ಮರಳಿ ದಯಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

Verse 79

तेऽबुवन्नथ पार्वत्याः शिवस्य च समीहितम् । तद्भक्तानां च माहात्म्यं कोन्यथा कर्तुमीश्वरः

ಅವರು ಆಗ ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಪಾರ್ವತಿಯೂ ಶಿವನೂ ಬಯಸಿದದ್ದೇ. ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಗೊಳಿಸಲು ಯಾರು ಶಕ್ತರು?

Verse 80

अथ राजा भरद्वाजमादाय मुनिपुंगवम् । ताभ्यां सह द्विजाग्र्याभ्यां तत्सुताभ्यां समन्वितः

ನಂತರ ರಾಜನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಭರದ್ವಾಜರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟನು.

Verse 81

अंबिकाभवनं प्राप्य भरद्वाजोपदेशतः । तां देवीं नियमैस्तीव्रैरुपास्ते स्म महानिशि

ಭರದ್ವಾಜನ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಅಂಬಿಕಾದೇವಿಯ ನಿವಾಸವನ್ನು ಸೇರಿ, ಅವನು ಮಹಾರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಕಠೋರ ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿದನು।

Verse 82

एवं त्रिरात्रं सुविसृष्टभोजनः स पार्वतीध्यान रतो महीपतिः । सम्यक्प्रणामैर्विविधैश्च संस्तवैर्गौरीं प्रपन्नार्तिहरामतोषयत्

ಈ ರೀತಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ನಿಯಮಿತ ಆಹಾರದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಪಾರ್ವತೀಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರಣಾಮಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಶರಣಾಗತರ ಆರ್ಥಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವ ಗೌರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು।

Verse 83

ततः प्रसन्ना सा देवी भक्तस्य पृथिवीपतेः । स्वरूपं दर्शयामास चंद्रकोटिसमप्रभम्

ನಂತರ ಭಕ್ತನಾದ ರಾಜನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದ ಆ ದೇವಿಯು, ಕೋಟಿ ಚಂದ್ರರ ಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು।

Verse 84

अथाह गौरी राजानं किं ते ब्रूहि समीहितम् । सोऽप्याह पुंस्त्वमेतस्य कृपया दीयतामिति

ಅನಂತರ ಗೌರಿಯು ರಾಜನಿಗೆ, “ನಿನಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟವೋ ಹೇಳು” ಎಂದಳು. ಅವನು, “ಕೃಪೆಯಿಂದ ಇವನಿಗೆ ಪುಂಸ್ತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 85

भूयोप्याह महादेवी मद्भक्तैः कर्म यत्कृतम् । शक्यते नान्यथा कर्तुं वर्षायुतशतैरपि

ಮತ್ತೆ ಮಹಾದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು: “ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಸಹ।”

Verse 86

राजोवाच । एकात्मजो हि विप्रोयं कर्मणा नष्टसंततिः । कथं सुखं प्रपद्येत विना पुत्रेण तादृशः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಕರ್ಮವಶದಿಂದ ಅವನ ಸಂತತಿಪರಂಪರೆ ನಾಶವಾಯಿತು. ಪುತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಅಂಥವನು ಸುಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವನು?

Verse 87

देव्युवाच । तस्यान्यो मत्प्रसादेन भविष्यति सुतोत्तमः । विद्या विनयसंपन्नो दीर्घायुरमलाशयः

ದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು—ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನು ವಿದ್ಯಾ-ವಿನಯಸಂಪನ್ನ, ದೀರ್ಘಾಯು ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯವಂತನಾಗಿರುವನು.

Verse 88

एषा सामवती नाम सुता तस्य द्विजन्मनः । भूत्वा सुमेधसः पत्नी कामभोगेन युज्यताम्

ಇವಳು ಆ ದ್ವಿಜನ ಪುತ್ರಿ, ಸಾಮವತಿ ಎಂಬ ನಾಮವಳಳು. ಇವಳು ಸುಮೇಧಸನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ದಾಂಪತ್ಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತಳಾಗಲಿ.

Verse 89

इत्युक्त्वांतर्हिता देवी ते च राजपुरोगमाः । गताः स्वंस्वं गृहं सर्वे चक्रुस्तच्छासने स्थितिम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಅಂತರ್ಧಾನಳಾದಳು. ನಂತರ ರಾಜನ ಮುನ್ನಡೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು.

Verse 90

सोपि सारस्वतो विप्रः पुत्रं पूर्वसुतो त्तमम् । लेभे देव्याः प्रसादेन ह्यचिरादेव कालतः

ಆ ಸಾರಸ್ವತ ವಂಶದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ದೇವಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 91

तां च सामवतीं कन्यां ददौ तस्मै सुमेधसे । तौ दंपती चिरं कालं बुभुजाते परं सुखम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಸುಮೇಧಸನಿಗೆ ಆ ಸಾಮವತೀ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಆ ದಂಪತಿಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪರಮಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.

Verse 92

सूत उवाच । इत्येष शिवभक्तायाः सीमंतिन्या नृपस्त्रियाः । प्रभावः कथितः शंभोर्माहात्म्यमपि वर्णितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಿವಭಕ್ತೆಯಾದ ರಾಣಿ ಸೀಮಂತಿನಿಯ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು; ಅದರಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ ವರ್ಣಿತವಾಯಿತು।

Verse 93

भूयोपि शिवभक्तानां प्रभावं विस्मयावहम् । समासाद्वर्णयिष्यामि श्रोतॄणां मंगलायनम्

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಶಿವಭಕ್ತರ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುವೆನು; ಅದು ಶ್ರೋತೃಗಳಿಗೆ ಮಂಗಳಕರವಾಗಿದೆ।