Adhyaya 90

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । रेवाया उत्तरे कूले वैष्णवं तीर्थमुत्तमम् । जलशायीति वै नाम विख्यातं वसुधातले

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ರೇವೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮವಾದ ವೈಷ್ಣವ ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅದು ‘ಜಲಶಾಯಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 2

दानवानां वधं कृत्वा सुप्तस्तत्र जनार्दनः । चक्रं प्रक्षालितं तत्र देवदेवेन चक्रिणा । सुदर्शनं च निष्पापं रेवाजलसमाश्रयात्

ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಜನಾರ್ದನನು ಅಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಧಾರಿ ದೇವದೇವನು ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿಸಿದನು; ರೇವಾಜಲದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಸುದರ್ಶನವು ಪಾಪರಹಿತವಾಯಿತು.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । चक्रतीर्थं समाचक्ष्व मुनिसंघैश्च वन्दितम् । विष्णोः प्रभावमतुलं रेवायाश्चैव यत्फलम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಮುನಿಸಂಘಗಳಿಂದ ವಂದಿತವಾದ ಚಕ್ರತೀರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅತುಲ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ರೇವೆಯಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ विरक्तस्त्वं युधिष्ठिर । गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं निर्मितं चक्रिणा स्वयम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು— ಸಾಧು, ಸಾಧು, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ನೀನು ವೈರಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನ. ಇದು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಗುಹ್ಯತರವಾದ ತೀರ್ಥ; ಸ್ವಯಂ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಂತನೇ ಇದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 5

तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । आसीत्पुरा महादैत्यस्तालमेघ इति श्रुतः

ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ತಾಲಮೇಘ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನಿದ್ದನು.

Verse 6

तेन देवा जिताः सर्वे हृतराज्या नराधिप । यज्ञभागान् स्वयं भुङ्क्ते अहं विष्णुर्न संशयः

ಅವನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವರ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವು, ಹೇ ನರಾಧಿಪ. ಅವನು ತಾನೇ ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿ— ‘ನಾನೇ ವಿಷ್ಣು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 7

धनदस्य हृतं चित्तं हृतः शक्रस्य वारणः । इन्द्राणीं वाञ्छते पापो हयरत्नं रवेरपि

ಅವನು ಧನದ (ಕುಬೇರ)ನ ಚಿತ್ತ/ಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಆನೆಗೂ ಅಪಹರಿಸಿದನು. ಆ ಪಾಪಿ ಇಂದ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದನು; ರವಿಯ ರತ್ನಸಮಾನ ಅಶ್ವವನ್ನೂ ಹಾರೈಸಿದನು.

Verse 8

तालमेघभयात्पार्थ रविरुद्राः सवासवाः । यमः स्कन्दो जलेशोऽग्निर्वायुर्देवो धनेश्वरः

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ತಾಲಮೇಘನ ಭಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ರುದ್ರರು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು, ಯಮ, ಸ್ಕಂದ, ಜಲಾಧಿಪತಿ ವರುಣ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುದೇವ ಮತ್ತು ಧನಾಧಿಪ ಕುಬೇರ—

Verse 9

सवाक्पतिमहेशाश्च नष्टचित्ताः पितामहम् । गता देवा ब्रह्मलोकं तत्र दृष्ट्वा पितामहम्

ವಾಕ್ಪತಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮತ್ತು ಮಹೇಶನೊಂದಿಗೆ, ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡ ದೇವರುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದರು.

Verse 10

तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्वागीशप्रमुखाः सुराः । गुणत्रयविभागाय पश्चाद्भेदमुपेयुषे

ವಾಗೀಶನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ತ್ರಿಗುಣಗಳ ವಿಭಾಗಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭೇದರൂപವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಅವನನ್ನು.

Verse 11

दृष्ट्वा देवान्निरुत्साहान् विवर्णानवनीपते । प्रसादाभिमुखो देवः प्रत्युवाच दिवौकसः

ಓ ರಾಜನೇ, ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ಣಹೀನರಾದ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಪಾಪ್ರಸನ್ನನಾದ ದೇವನು ಅವರತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । स्वागतं सुरसङ्घस्य कान्तिर्नष्टा पुरातनी । हिमक्लिष्टप्रभावेण ज्योतींषीव मुखानि वः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದೇವಸಂಘವೇ, ಸ್ವಾಗತ. ನಿಮ್ಮ ಪುರಾತನ ಕಾಂತಿ ನಶಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಹಿಮದ ಕಠೋರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಂಕಾದ ದೀಪಗಳಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಗಳು ತೋರುತ್ತಿವೆ.

Verse 13

प्रशमादर्चिषामेतदनुद्गीर्णं सुरायुधम् । वृत्रस्य हन्तुः कुलिशं कुण्ठितश्रीव लक्ष्यते

ದೇವರ ಆಯುಧವು ಈಗ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿಲ್ಲ; ವೃತ್ರಹಂತ ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರವೂ ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಮಂಕಾಗಿ ಕುಂಠಿತವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 14

किं चायमरिदुर्वारः पाणौ पाशः प्रचेतसः । मन्त्रेण हतवीर्यस्य फणिनो दैन्यमाश्रितः

ಮತ್ತೇನು ಇದು? ಪ್ರಚೇತಸ ವರುಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಅಜೇಯ ಪಾಶವು, ಮಂತ್ರದಿಂದ ವೀರ್ಯಹೀನನಾದ ಫಣಿಯಂತೆ ದೈನ್ಯಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪಿದೆ?

Verse 15

कुबेरस्य मनःशल्यं शंसतीव पराभवम् । अपविद्धगतो वायुर्भग्नशाख इव द्रुमः

ಕುಬೇರನ ಮನಃಶೂಲವು ಪರಾಭವವನ್ನು ಸಾರುವಂತಿದೆ; ವಾಯುವೂ ತನ್ನ ಗತಿಯನ್ನು ಕಳೆದು, ಮುರಿದ ಕೊಂಬೆಗಳಿರುವ ಮರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

यमोऽपि विलिखन्भूमिं दण्डेनास्तमितत्विषा । कुरुतेऽस्मिन्नमोघोऽपि निर्वाणालातलाघवम्

ಯಮನೂ ಸಹ, ಮಂಕಾದ ಕాంతಿಯ ದಂಡದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೆರೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಅಮೋಘ ದಂಡವನ್ನೂ ನಂದಿದ ಅಗ್ನಿಕಡ್ಡಿಯಂತೆ ಹಗುರಾಗಿ, ನಿಷ್ಪ್ರಭವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವನು.

Verse 17

अमी च कथमादित्याः प्रतापक्षतिशीतलाः । चित्रन्यस्ता इव गताः प्रकामालोकनीयताम्

ಮತ್ತೆ ಈ ಆದಿತ್ಯರು ಹೇಗೆ—ಪ್ರತಾಪಕ್ಕೆ ಕ್ಷತಿ ಉಂಟಾಗಿ ಶೀತಲರಾದರು? ಅವರು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾದ ರೂಪಗಳಂತೆ, ಕೇವಲ ನೋಡತಕ್ಕವರಾಗಿ, ಜೀವಂತ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

तद्ब्रूत वत्साः किमितः प्रार्थयध्वं समागताः । किमागमनकृत्यं वो ब्रूत निःसंशयं सुराः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳಿರಿ, ವತ್ಸರೇ—ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಬೇಡಲು ಸೇರಿದ್ದೀರಿ? ಹೇ ಸುರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 19

मयि सृष्टिर्हि लोकानां रक्षा युष्मास्ववस्थिता । ततो मन्दानिलोद्भूतकमलाकरशोभिना

ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಅವುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಂದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯುವ ಕಮಲವನದ ಶೋಭೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ…

Verse 20

गुरुं नेत्रसहस्रेण प्रेरयामास वृत्रहा । स द्विनेत्रं हरेश्चक्षुः सहस्रनयनाधिकम्

ವೃತ್ರಹಾ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಸಹಸ್ರನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಗುರುವನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದನು. ಆಗ ಹರಿಯ ದ್ವಿನೇತ್ರ ದೃಷ್ಟಿ ಸಹಸ್ರನಯನನ ದೃಷ್ಟಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 21

वाचस्पतिरुवाचेदं प्राञ्जलिर्जलजासनम् । युष्मद्वंशोद्भवस्तात तालमेघो महाबलः

ವಾಚಸ್ಪತಿಗಳು ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ತಾತ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಿಂದ ‘ತಾಲಮೇಘ’ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 22

उपतापयते देवान्धूमकेतुरिवोच्छ्रितः । तेन देवगणाः सर्वे दुःखिता दानवेन च

ಅವನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದ ಧೂಮಕೇತುವಿನಂತೆ ದೇವರನ್ನು ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ದಾನವನಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 23

तालमेघो दैत्यपतिः सर्वान्नो बाधते बली । तस्मात्त्वां शरणं प्राप्ताः शरणं नो विधे भव

ದೈತ್ಯಪತಿ ಮಹಾಬಲ ತಾಳಮೇಘನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ—ಹೇ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯವಾಗು.

Verse 24

ततः प्रसन्नो भगवान् वेधास्तानब्रवीद्वचः

ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಭಗವಾನ್ ವೇಧಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 25

ब्रह्मोवाच । तालमेघेन वो मध्ये बली तेन समः सुराः । विना माधवदेवेन साध्यो मे नैव दानवः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ತಾಳಮೇಘನು ಬಲವಂತನು; ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನು. ಮಾಧವದೇವ (ವಿಷ್ಣು) ಇಲ್ಲದೆ ಆ ದಾನವನನ್ನು ನಾನು ಜಯಿಸಲಾರೆ।

Verse 26

ततः सुरगणाः सर्वे विरिञ्चिप्रमुखा नृप । क्षीरोदं प्रस्थिताः सर्वे दुःखितास्तेन वैरिणा

ಆಗ, ಓ ರಾಜನೇ, ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಆ ಶತ್ರುವಿನಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಕ್ಷೀರೋದದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 27

त्वरिताः प्रस्थिता देवाः केशवं द्रष्टुकाम्यया । क्षीरोदं सागरं गत्वास्तुवंस्ते जलशायिनम्

ಕೇಶವನ ದರ್ಶನಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ದೇವರುಗಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟು, ಕ್ಷೀರೋದ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಜಲಶಾಯಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 28

देवा ऊचुः । जगदादिरनादिस्त्वं जगदन्तोऽप्यनन्तकः । जगन्मूर्तिरमूर्तिस्त्वं जय गीर्वाणपूजित

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಜಗದಾದಿ, ಆದರೂ ಅನಾದಿ; ನೀನು ಜಗದಂತ, ಆದರೂ ಅನಂತ. ನೀನು ಜಗನ್ಮೂರ್ತಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಮೂರ್ತಿ. ಜಯವಾಗಲಿ, ಓ ಗೀರ್ವಾಣಪೂಜಿತ!

Verse 29

जय क्षीरोदशयन जय लक्ष्म्या सदा वृत । जय दानवनाशाय जय देवकिनन्दन

ಜಯ, ಕ್ಷೀರೋದಶಯನನೇ! ಜಯ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಸದಾ ವೃತನಾದವನೇ! ಜಯ, ದಾನವನಾಶಕನೇ! ಜಯ, ದೇವಕೀನಂದನನೇ!

Verse 30

जय शङ्खगदापाणे जय चक्रधर प्रभो । इति देवस्तुतिं श्रुत्वा प्रबुद्धो जलशाय्यथ

ಜಯ, ಶಂಖಗದಾಪಾಣಿಯೇ! ಜಯ, ಚಕ್ರಧರ ಪ್ರಭುವೇ! ಇಂತಹ ದೇವಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಲಶಾಯಿ ಭಗವಾನ್ ಆಗ ಮೇಳೈಸಿದನು।

Verse 31

उवाच मधुरां वाणीं मेघगम्भीरनिस्वनाम् । किमर्थं बोधितो ब्रह्मन् समर्थैर्वः सुरासुरैः

ಅವರು ಮೇಘಗಂಭೀರ ನಾದದಂತಿರುವ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಸಮರ್ಥರಾದ ನೀವು ದೇವಾಸುರರೆಲ್ಲರೂ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದೀರಿ?”

Verse 32

ब्रह्मोवाच । तालमेघभयात्कृष्ण सम्प्राप्तास्तव मन्दिरम् । न वध्यः कस्यचित्पापस्तालमेघो जनार्दन

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಕೃಷ್ಣ! ತಾಲಮೇಘದ ಭಯದಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಹೇ ಜನಾರ್ದನ! ಆ ಪಾಪಿ ತಾಲಮೇಘನು ಯಾರಿಂದಲೂ ವಧ್ಯನಲ್ಲ।”

Verse 33

त्वमेव जहि तं दुष्टं मृत्युं यास्यति नान्यथा

“ನೀನೇ ಆ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । स्वस्थानं गम्यतां देवाः स्वकीयां लभत प्रजाम् । दुष्टात्मानं हनिष्यामि तालमेघं महाबलम्

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವರೆ, ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯಿರಿ. ನಾನು ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನಾದ ಮಹಾಬಲ ತಾಳಮೇಘನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು.

Verse 35

स्थानं ब्रुवन्तु मे देवा वसेद्यत्र स दानवः

ಹೇ ದೇವರೆ, ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ—ಆ ದಾನವನು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 36

देवा ऊचुः । हिमाचलगुहायां स वसते दानवेश्वरः । चतुर्विंशतिसाहस्रैः कन्याभिः परिवारितः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಆ ದಾನವೇಶ್ವರನು ಹಿಮಾಚಲದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕನ್ಯೆಯರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 37

तुरङ्गैः स्यन्दनैः कृष्ण संख्या तस्य न विद्यते । नटा नानाविधास्तत्र असंख्यातगुणा हरे

ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ಅವನ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ರಥಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಣಿಕೆಗೆ ಸಿಗದು. ಹೇ ಹರಿ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ನಟ-ಕಲಾವಿದರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಗುಣಗಳು ಅಸಂಖ್ಯಾತ.

Verse 38

द्विरदाः पर्वताकारा हयाश्च द्विरदोपमाः । महाबलो वसेत्तत्र गीर्वाणभयदायकः

ಅವನ ಆನೆಗಳು ಪರ್ವತದಂತೆ, ಕುದುರೆಗಳೂ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಬಲನು ದೇವರಿಗೆ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವವನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

श्रुत्वा देवो वचस्तेषां देवानामातुरात्मनाम् । अचिन्तयद्गरुत्मन्तं शत्रुसङ्घविनाशनम्

ಆತುರಚಿತ್ತರಾದ ದೇವತೆಗಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಭುವು ಶತ್ರುಸಂಘವಿನಾಶಕನಾದ ಗರುತ್ಮಾನ್ (ಗರುಡ)ನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು।

Verse 40

चक्रं करेण संगृह्य गदाचक्रधरः प्रभुः । शार्ङ्गं च मुशलं सीरं करैर्गृह्य जनार्दनः

ಗದಾ-ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭುವು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಜನಾರ್ದನನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸು, ಮುಶಲ ಮತ್ತು ಸೀರ (ಹಲ)ವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 41

आरूढः पक्षिराजेन्द्रं वधार्थं दानवस्य च । दानवस्य पुरे पेतुरुत्पाता घोररूपिणः

ಪಕ್ಷಿರಾಜೇಂದ್ರನಾದ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಅವನು ದಾನವನ ವಧಾರ್ಥ ಹೊರಟನು; ದಾನವನ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ ಅಪಶಕುನಗಳು ಬೀಳತೊಡಗಿದವು।

Verse 42

गोमायुर्गृध्रमध्ये तु कपोतैः सममाविशत् । विना वातेन तस्यैव ध्वजदण्डः पपात ह

ಗೃಧ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪಾರಿವಾಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ನರಿಯು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದೇಯೇ ಆ ಧ್ವಜದಂಡವು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿತು।

Verse 43

सर्पसूषकयोर्युद्धं तथा केसरिनागयोः । उन्मार्गाः सरितस्तत्रावहन्रक्तविमिश्रिताः । अकालतरुपुष्पाणि दृश्यन्ते स्म समन्ततः

ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ನವಿಲುಹೆಗ್ಗಣ (ಮಂಗೂಸ್)ಗಳ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಿಂಹಗಳು ಮತ್ತು ಆನೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮರವೂ ನಡೆಯಿತು. ನದಿಗಳು ಮಾರ್ಗ ತಪ್ಪಿ ರಕ್ತಮಿಶ್ರಿತ ನೀರನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹರಿದವು; ಅಕಾಲದ ಮರಪುಷ್ಪಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು।

Verse 44

ततः प्राप्तो जगन्नाथो हिमवन्तं नगेश्वरम् । पाञ्चजन्यश्वसहसा पूरितः पुरसन्निधौ

ಅನಂತರ ಜಗನ್ನಾಥನು ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ನಗರದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖಧ್ವನಿ ಸಹಸಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಲದಿಂದ ಮೊಳಗಿತು.

Verse 45

तेन शब्देन महता ह्यारूढो दानवेश्वरः । उवाच च तदा वाक्यं तालमेघो महाबलः

ಆ ಮಹಾಶಬ್ದದಿಂದ ದಾನವರಾಧಿಪತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಏಳಿದನು. ಆಗ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ತಾಲಮೇಘನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 46

तालमेघ उवाच । कोऽयं मृत्युवशं प्राप्तो ह्यज्ञात्वा मम विक्रमम् । धुन्धुमाराज्ञया ह्याशु स्वसैन्यपरिवारितः

ತಾಲಮೇಘನು ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ವಿಕ್ರಮವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಮರಣವಶನಾದ ಈವನು ಯಾರು? ಧುಂಧುಮಾರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಸೇನೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯಿರಿ!

Verse 47

बलादानय तं बद्ध्वा ममाग्रे बहुशालिनम्

ಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಆ ಬಹುಶಾಲಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕರೆತನ್ನಿರಿ.

Verse 48

धुन्धुमार उवाच । आनयामि न सन्देहः सुरो यक्षोऽथ किन्नरः । स्यन्दनौघैः समायुक्तो गजवाजिभटैः सह

ಧುಂಧುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕರೆತರುತ್ತೇನೆ, ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ದೇವನಾಗಲಿ, ಯಕ್ಷನಾಗಲಿ, ಕಿನ್ನರನಾಗಲಿ. ರಥಗಳ ಪ್ರವಾಹದೊಂದಿಗೆ, ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ಸೈನಿಕರೊಡನೆ ಬಂದರೂ ಸಹ.

Verse 49

हृष्टस्ततो जगद्योनिः सुपर्णस्थो महाबलः । गृह्यतां गृह्यतामेष इत्युक्तास्तेन किंकराः

ಆಗ ಗರುಡಾರೂಢನಾದ ಜಗದ್ಯೋನಿಯಾದ ಮಹಾಬಲನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸೇವಕರು—“ಹಿಡಿಯಿರಿ, ಹಿಡಿಯಿರಿ ಇವನನ್ನು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

Verse 50

चतुर्दिक्षु प्रधावन्त इतश्चेतश्च सर्वतः । सुपर्णेनाग्निरूपेण दग्धास्ते शलभा यथा

ಅವರು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ, ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಾಡಿದರು; ಆದರೆ ಅಗ್ನಿರೂಪಿಯಾದ ಸುಪರ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಚಿಟ್ಟೆಗಳಂತೆ ದಹಿಸಿದನು.

Verse 51

धुन्धुमारोऽपि कृष्णेन शरघातेन ताडितः । हतो वक्षःस्थले पापो मृतावस्थो रथोपरि

ಕೃಷ್ಣನ ಭೀಕರ ಬಾಣಘಾತದಿಂದ ತಾಡಿತನಾದ ಧುಂಧುಮಾರನೂ—ಆ ಪಾಪಿ—ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೇದಿತನಾಗಿ ರಥದ ಮೇಲೆ ಮೃತಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.

Verse 52

हाहाकारं ततः सर्वे दानवाश्चक्रुरातुराः । तालमेघस्ततः क्रुद्धो रथारूढो विनिर्गतः । ददृशे केशवं पार्थ शङ्खचक्रगदाधरम्

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರು ಆತುರಗೊಂಡು ಹಾಹಾಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ತಾಲಮೇಘನು ರಥಾರೂಢನಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಅವನು ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಕೇಶವನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 53

तालमेघ उवाच । अन्ये ते दानवाः कृष्ण ये हताः समरे त्वया । हिरण्यकशिपुप्रख्यानपुमांसो हि तेऽच्युत

ತಾಲಮೇಘನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ಸಮರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಇತರ ದಾನವರು ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನಂತೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ವೀರರು, ಹೇ ಅಚ್ಯುತ.”

Verse 54

इत्युक्त्वा दानवः पार्थ वर्षयामास सायकैः । दानवस्य शरान्मुक्तान् छेदयामास केशवः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ದಾನವನು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು; ದಾನವನು ಬಿಡಿಸಿದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕೇಶವನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 55

गरुत्मानवधीत्सैन्यमवध्यं यत्सुरासुरैः । कृष्णेन द्विगुणास्तस्य प्रेषिताः स्वशिलीमुखाः

ಸುರಾಸುರರೂ ಅವಧ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಗರುತ್ಮಾನ್ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಶಿಲೀಮುಖಗಳನ್ನು ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು।

Verse 56

द्विगुणं द्विगुणीकृत्य प्रेषयामास दानवः । तानप्यष्टगुणैः कृष्णश्छादयामास सायकैः

ದಾನವನು ದ್ವಿಗುಣ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ್ನೂ ಎಂಟುಗುಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದನು।

Verse 57

ततः क्रुद्धेन दैत्येन ह्याग्नेयं बाणमुत्तमम्

ನಂತರ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ದೈತ್ಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆಗ್ನೇಯ ಬಾಣ—ಅಗ್ನ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು—ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು।

Verse 58

वारुणं प्रेषयामास त्वाग्नेयं शमितं ततः । वारुणेनैव वायव्यं तालमेघो व्यसर्जयत्

ಅವನು ವಾರುಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಆಗ ಆಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರ ಶಮಿಸಿತು. ನಂತರ ತಾಲಮೇಘನು ವಾಯವ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು; ಅದನ್ನೂ ವಾರುಣವೇ ಪ್ರತಿಹತಗೊಳಿಸಿತು।

Verse 59

सार्पं चैव हृषीकेशो वायव्यस्य प्रशान्तये । नारसिंहं नृसिंहोऽपि प्रेषयामास पाण्डव

ಹೃಷೀಕೇಶನು ವಾಯವ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಸಾರ್ಪಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಓ ಪಾಂಡವ, ನೃಸಿಂಹನು ಸಹ ನಾರಸಿಂಹಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 60

नारसिंहं ततो दृष्ट्वा तालमेघो महाबलः । उत्तीर्य स्यन्दनाच्छीघ्रं गृहीत्वा खड्गचर्मणी

ನಾರಸಿಂಹಬಲವನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ತಾಲಮೇಘನು ತಕ್ಷಣ ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 61

कृष्ण त्वां प्रेषयिष्यामि यममार्गं सुदारुणम् । इत्युक्त्वा दानवः पार्थ आगतः केशवं प्रति

“ಕೃಷ್ಣ, ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮನ ಅತಿದಾರುಣ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ!” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ಆ ದಾನವನು ಕೇಶವನ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು.

Verse 62

खड्गेनाताडयद्दैत्यो गदापाणिं जनार्दनम् । मण्डलाग्रं ततो गृह्य केशवो हृष्टमानसः

ದೈತ್ಯನು ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಗದಾಪಾಣಿಯಾದ ಜನಾರ್ದನನ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆಗ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಕೇಶವನು ಚಕ್ರವನ್ನು ಅದರ ಅಂಚಿನಿಂದ ಹಿಡಿದನು.

Verse 63

जघनोरःस्थले पार्थ तालमेघं महाहवे । जनार्दनस्तदा दैत्यं दैत्यो हरिमहन्मृधे

ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ಜನಾರ್ದನನು ದೈತ್ಯ ತಾಲಮೇಘನ ನಿತಂಬ ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು; ಭೀಕರ ಸಮರದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯನು ಸಹ ಹರಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

Verse 64

जनार्दनस्ततः क्रुद्धस्तालमेघाय भारत । अमोघं चक्रमादाय मुक्तं तस्य च मूर्धनि

ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಜನಾರ್ದನನು, ಓ ಭಾರತ, ತನ್ನ ಅಮೋಘ ಸುಧರ್ಶನಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಾಲಮೇಘನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟನು।

Verse 65

निपपात शिरस्तस्य पर्वताश्च चकम्पिरे । समुद्राः क्षुभिताः पार्थ नद्य उन्मार्गगामिनीः

ಅವನ ಶಿರಸ್ಸು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತು; ಪರ್ವತಗಳು ಕಂಪಿಸಿದವು। ಓ ಪಾರ್ಥ, ಸಮುದ್ರಗಳು ಕಲಕೊಂಡವು, ನದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರಿದವು।

Verse 66

पुष्पवृष्टिं ततो देवा मुमुचुः केशवोपरि । अवध्यः सुरसङ्घानां सूदितः केशव त्वया

ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಶವನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಿದರು। ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಕೇಶವ, ದೇವಸಂಘಕ್ಕೂ ಅವಧ್ಯನಾಗಿದ್ದವನು ನಿನ್ನಿಂದ ಸಂಹೃತನಾದನು।”

Verse 67

स्वस्थाश्चैव ततो देवास्तालमेघे निपातिते । जनार्दनोऽपि कौन्तेय नर्मदातटमाश्रितः

ತಾಲಮೇಘನು ಬಿದ್ದ ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಾದರು। ಓ ಕೌಂತೇಯ, ಜನಾರ್ದನನು ಕೂಡ ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು।

Verse 68

क्षीरोदां नर्मदां मत्वा अनन्तभुजगोपरि । लक्ष्म्या समन्वितः कृष्णो निलीनश्चोत्तरे तटे

ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅನಂತ ಶೇಷನಾಗನ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸಿ ಉತ್ತರ ತಟದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನೆಲಸಿದನು।

Verse 69

चक्रं विभीषणं मर्त्ये ज्वालामालासमन्वितम् । पतितं नर्मदातोये जलशायिसमीपतः

ಆ ಚಕ್ರವು—ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವರಿತ—ಜಲಶಾಯೀ ಭಗವಂತನ ಸಮೀಪ ನರ್ಮದಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 70

निर्धूतकल्मषं जातं नर्मदातोययोगतः । तालमेघवधोत्पन्नं यत्पापं नृपनन्दन

ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ನರ್ಮದಾ ಜಲಸಂಯೋಗದಿಂದ ತಾಲಮೇಘವಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವು ತೊಳೆದು ಹೋಗಿ ಶುದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 71

तत्स्रवं क्षालितं सद्यो नर्मदांभसि भारत । तदाप्रभृति लोकेऽस्मिञ्जलशायी महीपते

ಹೇ ಭಾರತ! ಆ ಸ್ರವವು ನರ್ಮದಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ತೊಳೆದು ಹೋಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ, ಹೇ ಮಹೀಪತೇ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಜಲಶಾಯೀ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 72

चक्रतीर्थं वदन्त्यन्ये केचित्कालाघनाशनम् । विख्यातं भारते वर्षे नर्मदायां महीपते

ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ‘ಕಾಲಘನಾಂಧಕಾರನಾಶಕ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಭಾರತವರ್ಷದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 73

तत्तीर्थस्य प्रभावोऽयं श्रूयतामवनीपते । यथाऽनन्तो हि नागानां देवानां च जनार्दनः

ಹೇ ಅವನೀಪತೇ! ಆ ತೀರ್ಥದ ಈ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ—ಹೇಗೆ ನಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅನಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 74

मासानां मार्गशीर्षोऽस्ति नदीनां नर्मदा यथा । मासि मार्गशिरे पार्थ ह्येकादश्यां सितेऽहनि

ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದಂತೆ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ನರ್ಮದಾ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದಂತೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಏಕಾದಶಿಯ ದಿನದಲ್ಲಿ…

Verse 75

गत्वा यो मनुजो भक्त्या कामक्रोधविवर्जितः । वैष्णवीं भावनां कृत्वा जलेशं तु व्रजेत वै

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ವೈಷ್ಣವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜಲೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

एकभुक्तं च नक्तं च तथैवायाचितं नृप । उपवासं तथा दानं ब्राह्मणानां च भोजनम्

ಹೇ ರಾಜಾ, ಏಕಭುಕ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ, ನಕ್ತಭೋಜನ (ಸಂಜೆಯಲ್ಲೇ) ಮಾಡಲಿ, ಆಯಾಚಿತ ಅನ್ನದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಜೊತೆಗೆ ಉಪವಾಸ, ದಾನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಲಿ.

Verse 77

करोति च कुरुश्रेष्ठ न स याति यमालयम् । यमलोकभयाद्भीता ये लोकाः पाण्डुनन्दन

ಹೇ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇವುಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ, ಯಮಲೋಕದ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುವ ಆ ಲೋಕಗಳು—

Verse 78

ते पश्यन्तु श्रियः कान्तं नागपर्यङ्कशायिनम् । गोपीजनसमावृत्तं योगनिद्रां समाश्रितम् । विश्वरूपं जगन्नाथं संसारभयनाशनम्

ಅವರು ಶ್ರೀಕಾಂತನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲಿ—ನಾಗಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವವನನ್ನು, ಗೋಪೀಜನರಿಂದ ಆವರಿತನನ್ನು, ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನನ್ನು; ವಿಶ್ವರೂಪ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು, ಸಂಸಾರಭಯನಾಶಕನನ್ನು.

Verse 79

स्नापयेत्परया भक्त्या क्षौद्रक्षीरेण सर्पिषा । खण्डेन तोयमिश्रेण जगद्योनिं जनार्दनम्

ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಗದ್ಯೋನಿ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಜೇನು, ಹಾಲು, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಖಂಡವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 80

स्नाप्यमानं च पश्यन्ति ये लोका गतमत्सराः । ते यान्ति परमं लोकं सुरासुरनमस्कृतम्

ಮತ್ಸರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನವಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡುವವರು, ದೇವಾಸುರರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತವಾದ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 81

घृतेन बोधयेद्दीपमथवा तैलपूरितम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा दैवस्याग्रे विमत्सराः

ತುಪ್ಪದಿಂದ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಬೇಕು, ಅಥವಾ ಎಣ್ಣೆ ತುಂಬಿದ ದೀಪವನ್ನು; ಮತ್ತು ಮತ್ಸರವಿಲ್ಲದೆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 82

ये कथां वैष्णवीं भक्त्या शृण्वन्ति च नृपोत्तम । ब्रह्महत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವೀ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 83

प्रदक्षिणन्ति ये मर्त्या जलशायिजगद्गुरुम् । प्रदक्षिणीकृता तैस्तु सप्तद्वीपा वसुंधरा

ಯಾರು ಜಲಶಾಯೀ ಜಗದ್ಗುರುವಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಂದ ಸಪ್ತದ್ವೀಪಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯೇ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಿತವಾದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 84

ततः प्रभाते विमले पित्ःन् संतर्पयेज्जलैः । श्राद्धं च ब्राह्मणैस्तत्र योग्यैः पाण्डव मानवाः

ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಜಲತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ, ಹೇ ಪಾಂಡವ, ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 85

स्वदारनिरतैः शान्तैः परदारविवर्जकैः । वेदाभ्यसनशीलैश्च स्वकर्मनिरतैः शुभैः

(ಶ್ರಾದ್ಧ) ಸ್ವಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಶಾಂತಸ್ವಭಾವಿಗಳಾಗಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀವರ್ಜಿತರಾಗಿ, ವೇದಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ, ಸ್ವಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಶುಭಾಚಾರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 86

नित्यं यजनशीलैश्च त्रिसन्ध्यापरिपालकैः । श्रद्धया कारयेच्छ्राद्धं यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ನಿತ್ಯ ಯಜನ-ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ತ್ರಿಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ) ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ತನ್ನ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಹೀಗೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 87

ते धन्या मानुषे लोके वन्द्या हि भुवि मानवाः । ये वसन्ति सदाकालं पादपद्माश्रया हरेः

ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಧನ್ಯರು; ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಂದನೀಯರು—ಯಾರು ಸದಾಕಾಲ ಹರಿಯ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ.

Verse 88

जलशायं प्रपश्यन्ति प्रत्यक्षं सुरनायकम् । पक्षोपवासं पाराकं व्रतं चान्द्रायणं शुभम्

ಅವರು ಜಲಶಾಯಿಯಾದ ದೇವನಾಯಕನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಕ್ಷೋಪವಾಸ, ಪಾರಾಕ ಮತ್ತು ಶುಭವಾದ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 89

मासोपवासमुग्रं च षष्ठान्नं पञ्चमं व्रतम् । तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्सोऽक्षयां गतिमाप्नुयात्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ಮಾಸೋಪವಾಸ, ‘ಷಷ್ಠಾನ್ನ’ (ಆರನೇ ದಿನ ಅನ್ನಭೋಜನ ನಿಯಮ) ಮತ್ತು ‘ಪಂಚಮ’ ವ್ರತವನ್ನು ಯಾರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅಕ್ಷಯಗತಿ—ಅವಿನಾಶಿ ಪರಮಪದ—ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 90

। अध्याय

ಇಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 91

एतत्कथान्तरं पुण्यमृषेर्द्वैपायनात्पुरा । श्रुतं हि नैमिषे पुण्ये नारदाद्यैरनेकधा

ಈ ಪುಣ್ಯ ಕಥಾಂತರವನ್ನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿ ದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ)ರಿಂದ ಕೇಳಲಾಯಿತು; ಪವಿತ್ರ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾರದಾದಿ ಋಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುನಃಪುನಃ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರು।

Verse 92

इदं परममायुष्यं मङ्गल्यं कीर्तिवर्धनम् । विप्राणां श्रावयन्विद्वान्फलानन्त्यंसमश्नुते

ಈ ಉಪದೇಶವು ಪರಮ ಆಯುಷ್ಯಪ್ರದ, ಮಂಗಳಕರ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿವರ್ಧಕ. ಇದನ್ನು ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ಫಲಾನಂತ್ಯ—ಅನಂತ ಪುಣ್ಯಫಲ—ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

बहुभ्यो न प्रदेयानि गौर्गृहं शयनं स्त्रियः । विभक्तदक्षिणा ह्येता दातारं नाप्नुवन्ति च

ಹಸು, ಮನೆ, ಶಯನ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ—ಇವುಗಳನ್ನು ಅನೇಕರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ‘ದಕ್ಷಿಣೆ’ ಎಂದು ವಿಭಜಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ದಾನಗಳು ದಾತನಿಗೆ (ಪುಣ್ಯಲಾಭವಾಗಿ) ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 94

एकमेतत्प्रदातव्यं न बहूनां युधिष्ठिर । सा च विक्रयमापन्ना दहत्यासप्तमं कुलम्

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ! ಈ ದಾನವನ್ನು ಒಂದೇ (ಅಖಂಡವಾಗಿ) ನೀಡಬೇಕು; ಅನೇಕರಿಗೆ ಹಂಚಬಾರದು. ಹಾಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಮಾರಿದರೆ, ಅದು ಏಳನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೆ ಕುಲವನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 95

यथालाभा तु सर्वेषां चतुर्द्रोणा तु गौः स्मृता । द्रोणस्य वत्सकः कार्यो बहूनां वापि कामतः

ಎಲ್ಲರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಗೋವನ್ನು ‘ನಾಲ್ಕು ದ್ರೋಣ’ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕರುವನ್ನು ಒಂದು ದ್ರೋಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು—ಅಥವಾ ಇಚ್ಛೆಯಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೂಡ.

Verse 96

यस्मिन्देशे तु यन्मानं विषये वा विचारितम् । तेन मानेन तां कुर्वन्नक्षयं फलमश्नुते

ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೋ ಯಾವ ಮಾಪಮಾನ ಅಂಗೀಕೃತವೋ, ಅದೇ ಮಾನದಂತೆ ದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದವನು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 97

सुखपूर्वं शुचौ भूमौ पुष्पधूपाक्षतैस्तथा । कर्णाभ्यां रत्ने दातव्ये दीपौ नेत्रद्वये तथा

ಶುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ, ಪುಷ್ಪ-ಧೂಪ-ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಎರಡು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ರತ್ನಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ದೀಪಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 98

श्रीखण्डमुरसि स्थाप्यं ताभ्यां चैव तु काञ्चनम् । ऊर्ध्वे मधु घृतं देयं कुर्यात्सर्षपरोमकम्

ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಖಂಡ (ಚಂದನ)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಅದೇ ಮೇಲೆ ಕಾಞ್ಚನ (ಸುವರ್ಣ)ವನ್ನೂ ಇರಿಸಬೇಕು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಧು ಮತ್ತು ಘೃತವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಾಸಿವೆ ಮತ್ತು ರೋಮ (ಕೇಶ)ವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 99

कम्बले कम्बलं दद्याच्छ्रोण्यां मधु घृतं तथा । यवसं पायसं दद्याद्घृतं क्षौद्रसमन्वितम्

ಕಂಬಳದ ಮೇಲೆ ಕಂಬಳವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಕಟಿ-ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಧು ಮತ್ತು ಘೃತವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಯವದ ಮೇವು ಹಾಗೂ ಪಾಯಸವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿ, ಮಧುಮಿಶ್ರಿತ ಘೃತದೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 100

स्वर्णशृङ्गी रूप्यशिफारुक्मलाङ्गूलसंयुता । रत्नपृष्ठी तु दातव्या कांस्यपात्रावदोहिनी

ಸ್ವರ್ಣಶೃಂಗಗಳಿರುವ, ರೌಪ್ಯಖುರಗಳಿರುವ, ಸ್ವರ್ಣಲಾಂಗೂಲಾಭರಣಯುಕ್ತ, ರತ್ನಪೃಷ್ಠಿಯುಳ್ಳ—ಅಂತಹ ಗೋವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದು ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಲು ದೋಹಿಸಬಹುದಾದುದಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 101

यत्स्याद्बाल्यकृतं पापं यद्वा कृतमजानता । वाचा कृतं कर्मकृतं मनसा यद्विचिन्तितम्

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವಾಗಲಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದದ್ದಾಗಲಿ—ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದದು, ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಿದದು, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದದ್ದಾಗಲಿ—(ಅಂತಹ ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ)।

Verse 102

जले निष्ठीवितं चैव मुशलं वापि लङ्घितम् । वृषलीगमनं चैव गुरुदारनिषेवणम्

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಉಗುಳುವುದು, ಮುಸಲನ್ನು ದಾಟುವುದು, ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಬಂಧದ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಗಮನೆ, ಮತ್ತು ಗುರುಪತ್ನೀ-ನಿಷೇವಣೆ—(ಇವುಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ)।

Verse 103

कन्याया गमनं चैव सुवर्णस्तेयमेव च । सुरापानं तथा चान्यत्तिलधेनुः पुनाति हि

ಕನ್ಯಾಗಮನ, ಸ್ವರ್ಣಸ್ತೇಯ, ಸುರಾಪಾನ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ—‘ತಿಲಧೇನು’ (ಎಳ್ಳಿನ ಧೇನು ದಾನ) ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 104

अहोरात्रोपवासेन विधिवत्तां विसर्जयेत् । या सा यमपुरे घोरे नदी वैतरणी स्मृता

ಅಹೋರಾತ್ರ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆ (ತಿಲ-ಧೇನು) ದಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆ ದಾನವೇ ಯಮಪುರಿಯ ಭಯಂಕರ ವೈತರಣೀ ನದಿಯೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಅಂದರೆ ದಾಟಿಸುವ ಉಪಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 105

वालुकायोऽश्मस्थला च पच्यते यत्र दुष्कृती । अवीचिर्नरको यत्र यत्र यामलपर्वतौ

ಎಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಮರಳಿನ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನ ನೆಲಗಳಿವೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ದುಷ್ಕರ್ಮಿ ‘ಬೇಯಲ್ಪಡುವಂತೆ’ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲಿ ಅವೀಚಿ ನರಕವೋ, ಎಲ್ಲಿ ಯಾಮಲ ಎಂಬ ಜೋಡಿ ಪರ್ವತಗಳಿವೆಯೋ—ಅವು ಭಯಂಕರ ಸ್ಥಳಗಳು.

Verse 106

यत्र लोहमुखाः काका यत्र श्वानो भयंकराः । असिपत्त्रवनं चैव यत्र सा कूटशाल्मली

ಎಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಂಚುಳ್ಳ ಕಾಗೆಗಳಿವೆಯೋ, ಎಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ನಾಯಿಗಳಿವೆಯೋ; ಎಲ್ಲಿ ಅಸಿಪತ್ತ್ರವನ (ಕತ್ತಿ-ಎಲೆಗಳ ಅರಣ್ಯ)ವೋ, ಎಲ್ಲಿ ಆ ಕೂಟಶಾಲ್ಮಲಿ (ಮೋಸಮಯ ಮುಳ್ಳುಮರ) ನಿಂತಿದೆಯೋ—ಅವುಗಳೂ ಭಯಂಕರ ಸ್ಥಳಗಳು.

Verse 107

तान्सुखेन व्यतिक्रम्य धर्मराजालयं व्रजेत् । धर्मराजस्तु तं दृष्ट्वा सूनृतं वक्ति भारत

ಆ ಭಯಂಕರ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಿ ಅವನು ಧರ್ಮರಾಜನ ಆಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮರಾಜನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೇ ಭಾರತ, ಮೃದು ಹಾಗೂ ಶುಭ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 108

विमानमुत्तमं योग्यं मणिरत्नविभूषितम् । अत्रारुह्य नरश्रेष्ठ प्रयाहि परमां गतिम्

“ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವೂ ಯೋಗ್ಯವೂ ಆದ ವಿಮಾನ; ಮಣಿ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ. ಇದರಲ್ಲಿ ಏರು, ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪರಮಗತಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸು.”

Verse 109

मा च चाटु भटे देहि मैव देहि पुरोहिते । मा च काणे विरूपे च न्यूनाङ्गे न च देवले

ದಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಚಾಟುಗಾರನಿಗೂ ಭಟನಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡ; ಕೇವಲ ಕರ್ಮಕಾಂಡ ಮಾಡುವ ಪುರೋಹಿತನಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡ. ಒಂದು ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನಿಗೆ, ವಿಕೃತನಿಗೆ, ಅಂಗಹೀನನಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವಾಲಯ-ಜೀವಿಕಾಧಾರಿ ‘ದೇವಲ’ನಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡ.

Verse 110

अवेदविदुषे नैव ब्राह्मणे सर्वविक्रये । मित्रघ्ने च कृतघ्ने च मन्त्रहीने तथैव च

ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬೇಡ; ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾರುವವನಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಮಿತ್ರಹಂತಕನಿಗೆ, ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಹೀನ (ಅನಧಿಕಾರಿ)ನಿಗೂ ದಾನ ಕೊಡಬೇಡ.

Verse 111

वेदान्तगाय दातव्या श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । वेदान्तगसुते देया श्रोत्रिये गृहपालके

ದಾನವನ್ನು ವೇದಾಂತಜ್ಞನಾದ, ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಾದ, ಕುಟುಂಬಸ್ಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ವೇದಾಂತಜ್ಞನ ಪುತ್ರನಿಗೂ ಕೊಡಬಹುದು—ಅವನು ಸಹ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಾಗಿ ಗೃಹಪಾಲಕನಾಗಿದ್ದರೆ.

Verse 112

सर्वाङ्गरुचिरे विप्रे सद्वृत्ते च प्रियंवदे । पूर्णिमायां तु माघस्य कार्त्तिक्यामथ भारत

ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲಿ ಕాంతಿಯುಳ್ಳ, ಸದ್ವೃತ್ತನಾದ, ಪ್ರಿಯವಚನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಈ ದಾನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಹೇ ಭಾರತ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಘ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರ್ತ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿಯೂ.

Verse 113

वैशाख्यां मार्गशीर्ष्यां वाषाढ्यां चैत्र्यामथापि वा । अयने विषुवे चैव व्यतीपाते च सर्वदा

ವೈಶಾಖ, ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ, ಆಷಾಢ ಅಥವಾ ಚೈತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ (ಇದನ್ನು) ಮಾಡಬಹುದು. ಅಯನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಷುವದಲ್ಲಿ, ವ್ಯತೀಪಾತದಲ್ಲಿಯೂ—ಎಂದಿಗೂ ಶುಭಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ.

Verse 114

षडशीतिमुखे पुण्ये छायायां कुंजरस्य वा । एष ते कथितः कल्पस्तिलधेनोर्मयानघ

ಪವಿತ್ರ ಷಡಶೀತಿ-ಸಂಧಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಆನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿಯೂ, ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ! ತಿಲಧೇನು ವ್ರತದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು।

Verse 115

व्रजन्ति वैष्णवं लोकं दत्त्वा पादं यमोपरि । प्राणत्यागात्परं लोकं वैष्णवं नात्र संशयः । भित्त्वाशु भास्करं यान्ति नात्र कार्या विचारणा

ಅವರು ಯಮನ ಮೇಲೆಯೂ ಪಾದವಿಟ್ಟು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗದ ನಂತರ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 116

एतत्ते सर्वमाख्यातं चक्रतीर्थफलं नृप । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಚಕ್ರತೀರ್ಥದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।