Adhyaya 7

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । सलिलेनाप्लुते लोके निरालोके तमोद्भवे

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಮತ್ತೆ, ಪ್ರಳಯದ ಆ ಭಯಂಕರ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ; ಲೋಕವು ಜಲದಿಂದ ಮುಳುಗಿ, ಪ್ರಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ, ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದಾಗ—

Verse 2

ब्रह्मैको विचरंस्तत्र तमीभूते महार्णवे । दिव्यवर्षसहस्रं तु खद्योत इव रूपवान्

ಆ ಕತ್ತಲಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತ ಮಹಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ಸಂಚರಿಸಿದನು—ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ—ಖದ್ಯೋತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ.

Verse 3

शेते योजनसाहस्रमप्रमेयमनुत्तमम् । द्वादशादित्यसंकाशं सहस्रचरणेक्षणम्

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿದ್ದನು—ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರ, ಅಪ್ರಮೇಯ ಮತ್ತು ಅನುತ್ತಮ; ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸಹಸ್ರ ಪಾದಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರ ನೇತ್ರಗಳಿರುವವನು.

Verse 4

प्रसुप्तं चार्णवे घोरे ह्यपश्यत्कूर्मरूपिणम् । तं दृष्ट्वा विस्मयापन्नो ब्रह्मा बोधयते शनैः

ಆ ಭಯಂಕರ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೂರ್ಮರೂಪಧಾರಿಯನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.

Verse 5

स्तुतिभिर्मंगलैश्चैव वेदवेदांगसंभवैः । वाचस्पते विबुध्यस्व महाभूत नमोऽस्तु ते

ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಂಗಳಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ವಾಚಸ್ಪತೇ, ಜಾಗೃತನಾಗು; ಹೇ ಮಹಾಭೂತ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.”

Verse 6

तवोदरे जगत्सर्वं तिष्ठते परमेश्वर । तद्विमुञ्च महासत्त्व यत्पूर्वं संहृतं त्वया

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ನಿನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನೆಲಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮಹಾಸತ್ತ್ವಾ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಸಂಹರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈಗ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡು.

Verse 7

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಅಧ್ಯಾಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ)

Verse 8

स निशम्य वचस्तस्य उत्थितः परमेश्वरः । समुद्गिरन् स लोकांस्त्रीन् ग्रस्तान् कल्पक्षये तदा

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಎದ್ದನು; ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಕ್ಷಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅವನು ಆಗ ಪುನಃ ಉದ್ಗಿರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 9

देवदानवगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । सचन्द्रार्कग्रहाः सर्वे शरीरात्तस्य निर्गताः

ದೇವರು, ದಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು—ಯಕ್ಷ, ನಾಗ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರೊಡನೆ—ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಹಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಶರೀರದಿಂದ ಹೊರಬಂದವು.

Verse 10

ततो ह्येकार्णवं सर्वं विभज्य परमेश्वरः । विस्तीर्णोपलतोयौघां सरित्सरविवर्धिताम्

ಅನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಆ ಏಕ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ನದೀ-ಸರೋವರಗಳಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾದ, ಶಿಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ವಿಶಾಲವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 11

पश्यते मेदिनीं देवः सवृक्षौषधिपल्वलाम् । हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं श्वेतं पर्वतमुत्तमम्

ದೇವನು ವೃಕ್ಷಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಸರುಜಲಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ; ಗಿರಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿಮವಂತನನ್ನೂ, ಉತ್ತಮನಾದ ಶ್ವೇತಪರ್ವತವನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 12

शृङ्गवन्तं महाशैलं ये चान्ये कुलपर्वताः । जंबुद्वीपं कुशं क्रौञ्चं सगोमेदं सशाल्मलम्

ಅವನು ಶೃಂಗವಾನ್ ಮಹಾಶೈಲವನ್ನೂ, ಇತರ ಕುಲಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಕಂಡನು; ಜೊತೆಗೆ ಜಂಬೂದ್ವೀಪ, ಕುಶ, ಕ್ರೌಂಚ, ಗೋಮೇದ, ಶಾಲ್ಮಲ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 13

पुष्करान्ताश्च ये द्वीपा ये च सप्तमहार्णवाः । लोकालोकं महाशैलं सर्वं च पुरतः स्थितम्

ಅವನು ಪುಷ್ಕರಾಂತವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ, ಏಳು ಮಹಾರ್ಣವಗಳನ್ನೂ ಕಂಡನು; ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕಾಲೋಕ ಮಹಾಶೈಲವನ್ನು—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 14

चतुःप्रकृतिसंयुक्तं जगत्स्थावरजंगमम् । युगान्ते तु विनिष्क्रान्तमपश्यत्स महेश्वरः

ಮಹೇಶ್ವರನು ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಕೃತಿ-ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಮಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 15

विप्रकीर्णशिलाजालामपश्यत्स वसुंधराम् । कूर्मपृष्ठोपगां देवीं महार्णवगतां प्रभुः

ಪ್ರಭುವು ಚದುರಿದ ಶಿಲಾಖಂಡಗಳ ಜಾಲದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಮಹಾರ್ಣವದೊಳಗೆ ಕೂರ್ಮಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತಿಯಾದ ದೇವೀ-ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 16

तस्मिन् विशीर्णशैलाग्रे सरित्सरोविवर्जिते । नानातरंगभिन्नोद आवर्तोद्वर्तसंकुले

ಅಲ್ಲಿ ಚೂರಾದ ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ—ನದಿಗಳೂ ಸರೋವರಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಜಲವು ನಾನಾ ತರಂಗಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನಗೊಂಡು, ಭ್ರಮರಗಳೂ ಉಬ್ಬುವ ಆವರ್ತಗಳಿಂದೂ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 17

नानौषधिप्रज्वलिते नानोत्पलशिलातले । नानाविहंगसंघुष्टां मत्स्यकूर्मसमाकुलाम्

ಅವನು ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕಂಡನು—ಅದು ನಾನಾ ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಶಿಲಾತಲದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಕಮಲಗಳು ಹರಡಿದ್ದವು; ಅನೇಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಗೂಂಜಿ, ಮೀನುಗಳೂ ಕೂರ್ಮಗಳೂ ತುಂಬಿದ್ದವು।

Verse 18

दिव्यमायामयीं देवीमुत्कृष्टाम्बुदसन्निभाम् । नदीमपश्यद्देवेशो ह्यनौपम्यजलाशयाम्

ದೇವೇಶನು ಆ ನದಿಯನ್ನು ದೇವೀಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಕಂಡನು—ದಿವ್ಯಮಾಯಾಮಯಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೇಘದಂತೆ—ಪವಿತ್ರ ಜಲಗಳ ಅನೂಪಮ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 19

मध्ये तस्याम्बुदश्यामां पीनोरुजघनस्तनीम् । वस्त्रैरनुपमैर्दिव्यैर्नानाभरणभूषिताम्

ಅವಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮೇಘಶ್ಯಾಮ ಕನ್ಯಾರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು—ಪೂರ್ಣವಾದ ಊರು, ಜಘನ ಮತ್ತು ಸ್ತನಗಳಿರುವಳು—ಅನೂಪಮ ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ, ನಾನಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 20

सनूपुररवोद्दामां हारकेयूरमण्डिताम् । तादृशीं नर्मदां देवीं स्वयं स्त्रीरूपधारिणीम्

ನೂಪುರಗಳ ಘೋಷ ಉದ್ದಾಮವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಹಾರ-ಕೇಯೂರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ—ಅಂತಹ ನರ್ಮದಾ ದೇವಿಯೇ ಸ್ವಯಂ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು.

Verse 21

योगमायामयैश्चित्रैर्भूषणैः स्वैर्विभूषिताम् । अव्यक्ताङ्गीं महाभागामपश्यत्स तु नर्मदाम्

ಅವನು ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು—ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಅವ್ಯಕ್ತಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅತೀತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 22

अर्धोद्यतभुजां बालां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । स्तुवन्तीं देवदेवेशमुत्थितां तु जलात्तदा

ಆಗ ಅವನು ನೀರಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ಬಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಅರ್ಧೋನ್ನತ ಭುಜಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ—ದೇವದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 23

विस्मयाविष्टहृदयो ह्यहमुद्वीक्ष्य तां शुभाम् । स्नात्वा जले शुभे तस्याः स्तोतुमभ्युद्यतस्ततः

ಆ ಶುಭಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಹೃದಯವು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ನಂತರ ಅವಳ ಪವಿತ್ರ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಉದ್ಧತನೆನಾದೆ.

Verse 24

अर्चयामास संहृष्टो मन्त्रैर्वेदांगसंभवैः । सृष्टं च तत्पुरा राजन्पश्येयं सचराचरम्

ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದನು; ಓ ರಾಜನ್, ಅವನು ಪೂರ್ವದಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು—ಚರಾಚರ ಸಮೇತವಾಗಿ—ಕಂಡನು.

Verse 25

सदेवासुरगन्धर्वं सपन्नगमहोरगम् । पश्याम्येषा महाभागा नैव याता क्षयं पुरा

ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಗೂ ಸರ್ಪ-ಮಹಾನಾಗಗಳೊಡನೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ; ಈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಕ್ತಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿಲ್ಲ.

Verse 26

महादेवप्रसादाच्च तच्छरीरसमुद्भवा । भूयो भूयो मया दृष्टा कथिता ते नृपोत्तम

ಮಹಾದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ—ಅವನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅವಳನ್ನು—ನಾನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಅದನ್ನೇ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು.

Verse 27

प्रादुर्भावमिमं कौर्म्यं येऽधीयन्ते द्विजोत्तमाः । येऽपि शृण्वन्ति विद्वांसो मुच्यन्ते तेऽपि किल्बिषैः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಈ ಕೂರ್ಮ-ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕೇವಲ ಕೇಳುವ ಪಂಡಿತರೂ ಸಹ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.