Adhyaya 49

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । अन्धकं तु निहत्याथ देवदेवो महेश्वरः । उमया सहितो रुद्रः कैलासमगमन्नगम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅಂಧಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರ ರುದ್ರನು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 2

आगताश्च ततो देवा ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । हृष्टास्तुष्टाश्च ते सर्वे प्रणेमुः पार्वतीपतिम्

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಿಸಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಪಾರ್ವತೀಪತಿ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು.

Verse 3

ईश्वर उवाच । उपाविशन्तु ते सर्वे ये केचन समागताः । निहतो दानवो ह्येष गीर्वाणार्थे पितामह

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾಗತರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಆಸನಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿರಿ. ಓ ಪಿತಾಮಹ! ದೇವತೆಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ದಾನವನು ನಿಹತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 4

रक्तेन तस्य मे शूलं निर्मलं नैव जायते । शुभव्रततपोजप्यरतो ब्रह्मन्मया हतः

ಅವನ ರಕ್ತದಿಂದ ನನ್ನ ಶೂಲವು ಯಾವತ್ತೂ ನಿರ್ಮಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಅವನು ಶುಭವ್ರತ, ತಪಸ್ಸು, ಜಪಗಳಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಹತನಾದನು.

Verse 5

कर्तुमिच्छाम्यहं सम्यक्तीर्थयानं चतुर्मुख । आगच्छन्तु मया सार्द्धं ये यूयमिह संगताः

ಓ ಚತುರ್ಮುಖನೇ! ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಬನ್ನಿರಿ.

Verse 6

इत्युक्त्वा देवदेवेशः प्रभासं प्रतिनिर्ययौ । प्रभासाद्यानि तीर्थानि गङ्गासागरमध्यतः

ಇಂತೆಂದು ದೇವದೇವೇಶ್ವರನು ಪ್ರಭಾಸದತ್ತ ಹೊರಟನು. ನಂತರ ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಭಾಸಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದನು.

Verse 7

अवगाह्यापि सर्वाणि नैर्मल्यं नाभवन्नृप । नर्मदायां ततो गत्वा देवो देवैः समन्वितः

ಹೇ ನೃಪ! ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ನಿರ್ಮಲತೆ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವಾಧಿದೇವನು ನರ್ಮದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 8

उत्तरं दक्षिणं कूलमवागाहत्प्रियव्रतः । गतस्तु दक्षिणे कूले पर्वते भृगुसंज्ञितम्

ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ಉತ್ತರ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಎರಡೂ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಭೃಗು ಎಂಬ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 9

तत्र स्थित्वा महादेवो देवैः सह महीपते । भ्रान्त्वा भ्रान्त्वा चिरं श्रान्तो निर्विण्णो निषसाद ह

ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ಅಲ್ಲಿ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದೇವನು ನೆಲೆಸಿದನು. ಮರುಮರು ಅಲೆದಾಡಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಶ್ರಾಂತನಾಗಿ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.

Verse 10

मनोहारि यतः स्थानं सर्वेषां वै दिवौकसाम् । तीर्थं विशिष्टं तन्मत्वा स्थितो देवो महेश्वरः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ತೀರ್ಥವೆಂದು ತಿಳಿದು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದನು.

Verse 11

गिरिं विव्याध शूलेन भिन्नं तेन रसातलम् । निर्मलं चाभवच्छूलं न लेपो दृश्यते क्वचित्

ಅವನು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಅದು ರಸಾತಲವರೆಗೆ ಚಿದ್ರವಾಯಿತು. ಆದರೂ ತ್ರಿಶೂಲವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು—ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಲಿನತೆಯ ಲೇಶವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 12

देवैराह्वानिता तत्र महापुण्या च भारती । पर्वतान्निःसृता तत्र महापुण्या सरस्वती

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ ಭಾರತೀ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು; ಮತ್ತು ಪರ್ವತದಿಂದ ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯೂ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಹರಿಯಿತು।

Verse 13

द्वितीयः सङ्गमस्तत्र यथा वेण्यां सितासितः । तत्र ब्रह्मा स्वयं देवो ब्रह्मेशं लिङ्गमुत्तमम्

ಅಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಸಂಗಮವಿದೆ—ಪ್ರಯಾಗದ ವೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತ-ಶ್ಯಾಮ ಧಾರೆಗಳು ಬೆರೆವಂತೆ. ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮನು ‘ಬ್ರಹ್ಮೇಶ’ ಎಂಬ ಪರಮೋತ್ತಮ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 14

संस्थापयामास पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तस्य याम्ये दिशो भागे स्वयं देवो जनार्दनः

ಅವನು ಆ ಪರಮ ಪುಣ್ಯವಾದ, ಸರ್ವದುಃಖನಾಶಕವಾದ ಉತ್ತಮ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು. ಅದರ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ದೇವ ಜನಾರ್ದನ (ವಿಷ್ಣು) ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 15

तिष्ठते च सदा तत्र विष्णुपादाग्रसंस्थिता । अम्भसो न भवेन्मार्गः कुण्डमध्यस्थितस्य च

ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಕುಂಡದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತವನಿಗೆ ನೀರು ಹೊರಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 16

शूलाग्रेण कृता रेखा ततस्तोयं वहेन्नृप । तत्तोयं च गतं तत्र यत्र रेवा महानदी

ಓ ರಾಜನೇ! ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರದಿಂದ ಒಂದು ರೇಖೆ ಎಳೆಯಲಾಯಿತು; ಅದರಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆ ನೀರು ಮಹಾನದಿಯಾದ ರೇವಾ ಹರಿಯುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು।

Verse 17

जललिङ्गं महापुण्यं चकतीर्थं नृपोत्तम । शूलभेदे च देवेशः स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಜಲಲಿಂಗವು ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ—ಇದೇ ಚಕತೀರ್ಥ. ಶೂಲಭೇದದಲ್ಲಿ ದೇವೇಶನನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 18

आत्मानं मन्यते शुद्धं न किंचित्कल्मषं कृतम् । तस्यैवोत्तरकाष्ठायां देवदेवो जगद्गुरुः

ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಶುದ್ಧನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಏನೂ ಪಾಪ ಮಾಡದಂತೆ. ಅದೇ ತೀರ್ಥದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ, ಜಗದ್ಗುರು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

आत्मना देवदेवेशः शूलपाणिः प्रतिष्ठितः । सर्वतीर्थेषु तत्तीर्थं सर्वदेवमयं परम्

ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವೇಶ, ಶೂಲಪಾಣಿ ಶಿವನು ತನ್ನದೇ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆ ತೀರ್ಥವೇ ಪರಮ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸರ್ವದೇವಮಯ.

Verse 20

सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तत्र तीर्थे प्रतिष्ठाप्य देवदेवं जगद्गुरुः

ಆ ತೀರ್ಥವು ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಪರಮ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಸರ್ವದುಃಖನಾಶಕವಾದ ಉತ್ತಮ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಗುರು ದೇವದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು.

Verse 21

रक्षापालांस्ततो मुक्त्वा शतं साष्टविनायकान् । क्षेत्रपालाः शतं साष्टं तद्रक्षन्ति प्रयत्नतः

ನಂತರ ರಕ್ಷಾಪಾಲರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ ನೂರ ಎಂಟು ವಿನಾಯಕರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ನೂರ ಎಂಟು ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

विघ्नास्तस्योपजायन्ते यस्तत्र स्थातुमिच्छति । केचित्कुटुम्बात्ततासु व्याग्राः केचित्कृषीषु च

ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವನಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಕಷ್ಟ, ಕೆಲವರಿಗೆ ನದಿತೀರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಘ್ರಭಯದಂತೆ ಉಪದ್ರವ, ಮತ್ತವರಿಗೆ ಕೃಷಿ‑ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 23

केचित्सभां प्रकुर्वन्ति केचिद्द्रव्यार्जने रताः । परोक्षवादं कुर्वन्ति केऽपि हिंसारताः सदा

ಕೆಲವರು ಸಭೆ‑ವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ದ್ರವ್ಯಾರ್ಜನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪರೋಕ್ಷ ನಿಂದೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಸದಾ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

परदाररताः केचित्केचिद्वृत्तिविहिंसकाः । अन्ये केचिद्वदन्त्येवं कथं तीर्थेषु गम्यते

ಕೆಲವರು ಪರದಾರಾಸಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸನ್ಮಾರ್ಗದ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—‘ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?’

Verse 25

क्षुधया पीड्यते भार्या पुत्रभृत्यादयस्तदा । मोहजालेषु योज्यन्ते एवं देवगणैर्नराः

ಆಗ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರು, ಸೇವಕರು ಮೊದಲಾದವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಾನವರು ಮೋಹಜಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದು ದೇವಗಣಗಳಿಂದ (ನಿಯಮನಾರ್ಥ) ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 26

पापाचाराश्च ये मर्त्याः स्नानं तेषां न जायते । संरक्षन्ति च तत्तीर्थं देवभृत्यगणाः सदा

ಪಾಪಾಚಾರಿಗಳಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದ ಫಲ ದೊರಕದು. ಮತ್ತು ದೇವಭೃತ್ಯಗಣಗಳು ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 27

धन्याः पुण्याश्च ये मर्त्यास्तेषां स्नानं प्रजायते । सरस्वत्या भोगवत्या देवनद्या विशेषतः

ಧನ್ಯರೂ ಪುಣ್ಯವಂತರೂ ಆದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸರಸ್ವತಿ, ಭೋಗವತಿ ಮತ್ತು ದೇವನದಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ।

Verse 28

अयं तु सङ्गमः पुण्यो यथा वेण्यां सितासितः । दृष्ट्वा तीर्थं तु ते सर्वे गीर्वाणा हृष्टचेतसः

ಈ ಸಂಗಮವು ಪುಣ್ಯಮಯ—ವೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ-ಕಪ್ಪು ತಂತುಗಳು ಬೆರೆವಂತೆ. ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಗೀರ್ವಾಣರು (ದೇವಗಣ) ಹರ್ಷಚಿತ್ತರಾದರು।

Verse 29

देवस्य सन्निधौ भूत्वा वर्णयामासुरुत्तमम् । इदं तीर्थं तु देवेश गयातीर्थेन ते समम्

ದೇವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವರು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದರು—“ಹೇ ದೇವೇಶ! ಈ ತೀರ್ಥವು ಪುಣ್ಯಫಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಯಾತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮಾನ.”

Verse 30

गुह्याद्गुह्यतमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । शूलपाणिः समभ्यर्च्य इन्द्राद्यैरप्सरोगणैः

ಈ ತೀರ್ಥವು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತಿಗುಹ್ಯ; ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು. ಅಲ್ಲಿ ಶೂಲಪಾಣಿ (ಶಿವ) ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

यक्षकिन्नरगन्धर्वैर्दिक्पालैर्लोकपैरपि । नृत्यगीतैस्तथा स्तोत्रैः सर्वैश्चापि सुरासुरैः

ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು, ಗಂಧರ್ವರು; ದಿಕ್ಪಾಲರು, ಲೋಕಪಾಲರೂ ಸಹ—ನೃತ್ಯ-ಗೀತಗಳೂ ಸ್ತೋತ್ರಗಳೂ ಮೂಲಕ—ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ (ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ)।

Verse 32

पूज्यमानो गणैः सर्वैः सिद्धैर्नागैर्महेश्वरः । देवेन भेदितं तत्र शूलाग्रेण नराधिप

ಓ ನರಾಧಿಪಾ! ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ನಾಗರು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವನು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರದಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಚೀರಿ ಬಿಟ್ಟನು।

Verse 33

त्रिधा यत्रेक्ष्यतेऽद्यापि ह्यावर्तः सुरपूरितः । कुण्डत्रयं नरव्याघ्र महत्कलकलान्वितम्

ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ದೇವಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಆವರ್ತವು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಓ ನರవ్యಾಘ್ರಾ! ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕಲಕಲಧ್ವನಿಯುಳ್ಳ ಮೂರು ಕುಂಡಗಳಿವೆ।

Verse 34

सर्वपापक्षयकरं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नाति उपवासपरायणः

ಆ ತೀರ್ಥವು ಪರಮೋತ್ತಮ—ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕರ, ಸರ್ವದುಃಖನಾಶಕ. ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಪರಾಯಣನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

दीक्षामन्त्रविहीनोऽपि मुच्यते चाब्दिकादघात् । ये पुनर्विधिवत्स्नान्ति मन्त्रैः पञ्चभिरेव च

ದೀಕ್ಷಾ-ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದವನೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಿಖರವಾಗಿ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು ವಿಶೇಷ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

वेदोक्तैः पञ्चभिर्मन्त्रैः सहिरण्यघटैः शुभैः । अक्षरैर्दशभिश्चैव षड्भिर्वा त्रिभिरेव वा

ವೇದೋಕ್ತ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶುಭವಾದ ಸ್ವರ್ಣಘಟಗಳ ಸಹಿತ; ಹಾಗೆಯೇ ದಶಾಕ್ಷರಿ, ಷಡಾಕ್ಷರಿ ಅಥವಾ ತ್ರ್ಯಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಈ ವಿಧಿ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ।

Verse 37

पृथग्भूतैर्द्विजातीनां तीर्थे कार्यं नराधिप । ब्रह्मक्षत्रविशां वापि स्त्रीशूद्राणां तथैव च

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕ್ಷತ್ರಿಯ-ವೈಶ್ಯರಿಗೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರಿಗೂ।

Verse 38

पुरुषाणां त्रयीं ध्यात्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि । दशाक्षरेण मन्त्रेण ये पिबन्ति जलं नराः

ಪುರುಷರು ವೇದತ್ರಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ದಶಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡುವವರು ಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 39

ते गच्छन्ति परं लोकं यत्र देवो महेश्वरः । केदारे च यथा पीतं रुद्रकुण्डे तथैव च

ಅವರು ಪರಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ ಜಲಪಾನದಿಂದ ಹೇಗೆ ಫಲ ದೊರಕುತ್ತದೋ, ರುದ್ರಕುಂಡದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ।

Verse 40

पञ्चरेफसमायुक्तं क्षकारं सुरपूजितम् । ओङ्कारेण समायुक्तमेतद्वेद्यं प्रकीर्तितम्

ಐದು ‘ರ’ಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತ ‘ಕ್ಷ’ ಅಕ್ಷರ—ಓಂಕಾರದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾದುದು—ಇದೇ ಜ್ಞೇಯವಾದ ಪವಿತ್ರ ಸೂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 41

यस्तत्र कुरुते स्नानं विधियुक्तो जितेन्द्रियः । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 42

कुलानां तारयेद्विंशं दशपूर्वान्दशापरान् । गयादिपञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते नरः

ಗಯಾ ಮೊದಲಾದ ಐದು ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕುಲದ ಇಪ್ಪತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹತ್ತು ಹಿಂದಿನವರು, ಹತ್ತು ಮುಂದಿನವರು।

Verse 43

स तत्र फलमाप्नोति शूलभेदे न संशयः । यस्तत्र विधिना युक्तो दद्याद्दानानि भक्तितः

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಶೂಲಭೇದದಲ್ಲಿ ಆ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಕೂಡ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

तुदक्षयं फलं तत्र सुकृतं दुष्कृतं तथा । गयाशिरो यथा पुण्यं पितृकार्येषु सर्वदा

ಅಲ್ಲಿ ಫಲ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ—ಸತ್ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಬಂದದ್ದಾಗಲಿ, ದುಷ್ಕೃತ್ಯಶಮನಾರ್ಥವಾಗಲಿ. ಪಿತೃಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಗಯಾಶಿರ ಸದಾ ಪುಣ್ಯದಾಯಕವಾದಂತೆ, ಈ ಸ್ಥಳವೂ ಹಾಗೆಯೇ.

Verse 45

शूलभेदं तथा पुण्यं स्नानदानादितर्पणैः । भक्त्या ददाति यस्तत्र काञ्चनं गां महीं तिलान्

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ತರ್ಪಣ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಶೂಲಭೇದವೂ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿನ್ನ, ಹಸು, ಭೂಮಿ ಅಥವಾ ಎಳ್ಳು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 46

आसनोपानहौ शय्यां वराश्वान् क्षत्रियस्तथा । वस्त्रयुग्मं च धान्यं च गृहं पूर्णं प्रयत्नतः

ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಸನ, ಪಾದುಕಾ, ಶಯ್ಯೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಶ್ವಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯ (ಸೇವಕ/ಅನುಚರ)ನನ್ನೂ; ಜೊತೆಗೆ ಜೋಡಿ ವಸ್ತ್ರ, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಜ್ಜಿತ ಗೃಹವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 47

सयोक्त्रं लाङ्गलं दद्यात्कृष्टां चैव वसुंधराम् । दानान्येतानि यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे

ಯೋಕ್ತ್ರಸಹಿತ ಜೂವ, ಲಾಂಗಲ (ನೇಗಿಲು) ಹಾಗೂ ಕೃಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ವೇದಪಾರಂಗತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 48

श्रोत्रिये कुलसम्पन्ने शुचिष्मति जितेन्द्रिये । श्रुताध्ययनसम्पन्ने दम्भहीने क्रियान्विते । त्रयोदशाहःस्वेकैकं त्रयोदशगुणं भवेत्

ಕುಲಸಂಪನ್ನ, ಶುದ್ಧ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯ, ಶ್ರುತಿ-ಅಧ್ಯಯನಸಂಪನ್ನ, ದಂಭರಹಿತ ಮತ್ತು ಸತ್ಕ್ರಿಯಾನ್ವಿತನಾದ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಿಗೆ—ತ್ರಯೋದಶಾಹ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಾನವೂ ಫಲದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರು ಪಟ್ಟು ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—(ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನೆ/ವಿಭಾಗ-ಸೂಚನೆ).