Adhyaya 3

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । सप्तकल्पक्षया घोरास्त्वया दृष्टा महामुने । न चापीहास्ति भगवन्दीर्घायुरिह कश्चन

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ, ನೀವು ಏಳು ಕಲ್ಪಗಳ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಳಯಕ್ಷಯಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ಹೇ ಭಗವನ್, ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯರು ಇಲ್ಲ.

Verse 2

त्वया ह्येकार्णवे सुप्तः पद्मनाभः सुरारिहा । दृष्टः सहस्रचरणः सहस्रनयनोदरः

ನೀನು ಏಕಾರ್ಣವವೆಂಬ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿರುವ ಪದ್ಮನಾಭನನ್ನು—ದೇವಶತ್ರುಸಂಹಾರಕನನ್ನು—ದರ್ಶಿಸಿದ್ದೆ; ಅವನು ಸಹಸ್ರಚರಣನು, ಸಹಸ್ರನಯನಸಂಪನ್ನ ದೇಹಧಾರಿ.

Verse 3

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಪಾಠಚಿಹ್ನೆ)

Verse 4

किं त्वयाश्चर्यभूतं हि दृष्टं च भ्रमतानघ । एतदाचक्ष्व भगवन्परं कौतूहलं हि मे

ಹೇ ಅನಘನೇ! ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ಯಾವ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆ? ಹೇ ಭಗವನ್ ಋಷಿಯೇ, ಇದನ್ನು ಹೇಳು; ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಪರಮವಾಗಿದೆ.

Verse 5

सम्प्राप्ते च महाघोरे युगस्यान्ते महाक्षये । अनावृष्टिहते लोके पुरा वर्षशताधिके

ಯುಗಾಂತದ ಮಹಾಘೋರ ಕಾಲ—ಮಹಾಕ್ಷಯ—ಸಂಪನ್ನವಾದಾಗ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲೋಕವು ಪೀಡಿತವಾಯಿತು.

Verse 6

औषधीनां क्षये घोरे देवदानववर्जिते । निर्वीर्ये निर्वषट्कारे कलिना दूषिते भृशम्

ಆ ಘೋರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಔಷಧಿಗಳ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು; ದೇವದಾನವರು ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು; ಬಲ ನಶಿಸಿತು ಮತ್ತು ವೈದಿಕ ‘ವಷಟ್’ ಕರ್ಮಗಳು ನಿಂತವು—ಕಲಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಬಹಳವಾಗಿ ದೂಷಿತವಾಯಿತು.

Verse 7

सरित्सरस्तडागेषु पल्वलोपवनेषु च । संशुष्केषु तदा ब्रह्मन्निराकारे युगक्षये

ನದಿಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಕೆರೆಗಳು, ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಹಾಗೂ ಉಪವನಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಒಣಗಿಹೋದಾಗ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಯುಗಾಂತ್ಯದ ನಿರಾಕಾರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ।

Verse 8

जनं प्राप्ते महर्लोके ब्रह्मक्षत्रविशादयः । ऋषयश्च महात्मानो दिव्यतेजःसमन्विताः

ಜನರು ಮಹರ್ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು ಮೊದಲಾದವರು—ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು।

Verse 9

स्थितानि कानि भूतानि गतान्येव महामुने । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व पृथक्पृथक्

ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ! ಯಾವ ಜೀವಿಗಳು ಉಳಿದಿವೆ, ಯಾವವು ತೆರಳಿವೆ? ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 10

भूतानि कानि विप्रेन्द्र कथं सिद्धिमवाप्नुयात् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्ररुद्राणां काले प्राप्ते सुदारुणे

ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನೇ! ಆ ಜೀವಿಗಳು ಯಾವವು, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರ, ರುದ್ರರಿಗೂ ಅತಿದಾರುಣ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ।

Verse 11

एवमुक्तस्ततः सोऽथ धर्मराजेन धीमता । मार्कण्डः प्रत्युवाचेदमृषिसंघैः समावृतः

ವಿವೇಕಿಯಾದ ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಋಷಿಸಂಘಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಆಗ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 12

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे त्वया सह नरेश्वर । महत्पुराणं पूर्वोक्तं शंभुना वायुदैवते

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಕೇಳಲಿ. ಈ ಮಹಾಪುರಾಣವನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶಂಭುವು ದೇವಸ್ವರೂಪ ವಾಯುವಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 13

वायोः सकाशात्स्कन्देन श्रुतमेतत्पुरातनम् । वसिष्ठः श्रुतवांस्तस्मात्पराशरस्ततः परम्

ಈ ಪುರಾತನ ಪುರಾಣವನ್ನು ಸ್ಕಂದನು ವಾಯುವಿನಿಂದ ಶ್ರವಣಮಾಡಿದನು. ಅವನಿಂದ ವಸಿಷ್ಠನು ಕೇಳಿದನು; ನಂತರ ಪರಾಶರನೂ (ಕ್ರಮವಾಗಿ) ಕೇಳಿದನು.

Verse 14

तस्माच्च जातूकर्ण्येन तस्माच्चैव महर्षिभिः । एवं परम्पराप्रोक्तं शतसंख्यैर्द्विजोत्तमैः

ಅವನಿಂದ ಜಾತೂಕರ್ಣ್ಯನು ಇದನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅವನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಪಡೆದರು. ಹೀಗೆ ಶತಸಂಖ್ಯೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 15

संहिता शतसाहस्री पुरोक्ता शंभुना किल । आलोड्य सर्वशास्त्राणि वदार्थं तत्त्वतः पुरा

ನಿಜವಾಗಿ ಶಂಭುವು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಶ್ಲೋಕಗಳ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮಥಿಸಿ, ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅವುಗಳ ಸಾರಾರ್ಥವನ್ನು ಆಗ ವಿವರಿಸಿದನು.

Verse 16

युगरूपेण सा पश्चाच्चतुर्धा विनियोजिता । मदप्रज्ञानुसारेण नराणां तु महर्षिभिः

ನಂತರ ಯುಗಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದರು—ಮಾನವರ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಭೇದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ.

Verse 17

आराध्य पशुभर्तारं मया पूर्वं महेश्वरम् । पुराणं श्रुतमेतद्धि तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪಶುಪತಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ಏನನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು.

Verse 18

यच्छ्रुत्वा मुच्यते जन्तुः सर्वपापैर्नरेश्वर । मानसैः कर्मजैश्चैव सप्तजन्मसु संचितैः

ಹೇ ನರೇಶ್ವರಾ! ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿದರೆ ಜೀವನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ಕರ್ಮಜನ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

सप्तकल्पक्षया घोरा मया दृष्टाः पुनःपुनः । प्रसादाद्देवदेवस्य विष्णोश्च परमेष्ठिनः

ದೇವದೇವನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಏಳು ಕಲ್ಪಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಳಯಗಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

Verse 20

द्वादशादित्यनिर्दग्धे जगत्येकार्णवीकृते । श्रान्तोऽहं विभ्रमंस्तत्र तरन्बाहुभिरर्णवम्

ಹನ್ನೆರಡು ಆದಿತ್ಯರು ಜಗತ್ತನ್ನು ದಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಮಹಾಸಾಗರವಾಗಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಶ್ರಾಂತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಆ ಜಲರಾಶಿಯನ್ನು ಈಜುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆನು.

Verse 21

अथाहं सलिले राजन्नादित्यसमरूपिणम् । पुरा पुरुषमद्राक्षमनादिनिधनं प्रभुम्

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ರಾಜನ್! ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆದಿಪುರುಷನನ್ನು—ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದೆನು.

Verse 22

शृङ्गं चैवाद्रिराजस्य भासयन्तं दिशो दश । द्वितीयोऽन्यो मनुर्दृष्टः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ನಾನು ಪರ್ವತರಾಜನ ಶೃಂಗವನ್ನೂ ಕಂಡೆನು; ಅದು ದಶದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಸಹಿತನಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಎರಡನೆಯ ಮನುವನ್ನೂ ಕಂಡೆನು.

Verse 23

अगाधे भ्रमते सोऽपि तमोभूते महार्णवे । अविश्रमन्मुहूर्तं तु चक्रारूढ इव भ्रमन्

ಅವನು ಕೂಡ ಆ ಅಗಾಧ, ತಮೋಮಯ ಮಹಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಚಕ್ರಾರೂಢನಂತೆ ಪರಿಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 24

अथाहं भयादुद्विग्नस्तरन्बाहुभिरर्णवम् । तत्रस्थोऽहं महामत्स्यमपश्यं मदसंयुतम्

ನಂತರ ಭಯದಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ ನಾನು ಭುಜಬಲದಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಈದುತ್ತಾ ಹೋದೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಅಪಾರಬಲಯುಕ್ತನಾದ ಒಂದು ಮಹಾಮತ್ಸ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆನು.

Verse 25

ततोऽब्रवीत्स मां दृष्ट्वा एह्येहीति च भारत । परं प्रधानः सर्वेषां मत्स्यरूपो महेश्वरः

ನಂತರ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಬಾ, ಬಾ!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು, ಹೇ ಭಾರತ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಮಪ್ರಧಾನನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 26

ततोऽहं त्वरया गत्वा तन्मुखे मनुजेश्वर । सुश्रान्तो विगतज्ञानः परं निर्वेदमागतः

ನಂತರ, ಹೇ ಮನುಜೇಶ್ವರ, ನಾನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಅವನ ಮುಖದ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿದೆನು; ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರಾಂತನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಬೋಧ ಕಳೆದು, ಪರಮ ನಿರ್ವೇದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದೆನು.

Verse 27

ततोऽद्राक्षं समुद्रान्ते महदावर्तसंकुलाम् । उद्यत्तरंगसलिलां फेनपुञ्जाट्टहासिनीम्

ಆಗ ನಾನು ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ಭಾರೀ ಆವರ್ತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲೆಗಳು ಎತ್ತರವಾಗಿ ಏಳುತ್ತಿದ್ದವು, ನುರಿಗುಚ್ಚಗಳು যেন ಅಟ್ಟಹಾಸಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 28

नदीं कामगमां पुण्यां झषमीनसमाकुलाम् । नद्यास्तस्यास्तु मध्यस्था प्रमदा कामरूपिणी

ನಾನು ಇಚ್ಛಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಪುಣ್ಯನದಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆ ನದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟರೂಪಧಾರಿಣಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು।

Verse 29

नीलोत्पलदलश्यामा महत्प्रक्षोभवाहिनी । दिव्यहाटकचित्राङ्गी कनकोज्ज्वलशोभिता

ಅವಳು ನೀಲೋತ್ಪಲದ ದಳದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾಗಿದ್ದು, ಮಹಾ ಪ್ರಕ್ಷೋಭದ ವೇಗದಿಂದ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿವ್ಯ ಹಾಟಕದಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕನಕದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೀಪ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 30

द्वाभ्यां संगृह्य जानुभ्यां महत्पोतं व्यवस्थिता । तां मनुः प्रत्युवाचेदं का त्वं दिव्यवराङ्गने

ಅವಳು ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ ಮಹಾ ದೋಣಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಮನು ಅವಳಿಗೆ—“ಓ ದಿವ್ಯ ವರಾಂಗನೆ, ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು।

Verse 31

तिष्ठसे केन कार्येण त्वमत्र सुरसुन्दरि । सुरासुरगणे नष्टे भ्रमसे लीलयार्णवे

“ಓ ಸುರಸುಂದರಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯೆ? ದೇವಾಸುರಗಣ ನಾಶವಾದ ಮೇಲೂ ನೀನು ಈ ಅರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಏಕೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆ?”

Verse 32

सरितः सागराः शैलाः क्षयं प्राप्ता ह्यनेकशः । त्वमेका तु कथं साध्वि तिष्ठसे कारणं महत् । श्रोतुमिच्छाम्यहं देवि कथयस्व ह्यशेषतः

ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು—ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಹೇ ಸಾಧ್ವಿ, ನೀನು ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೀಯೆ? ಹೇ ದೇವಿ, ಆ ಮಹಾಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳು.

Verse 33

अबलोवाच । ईश्वराङ्गसमुद्भूता ह्यमृतानाम विश्रुता । सरित्पापहरा पुण्या मामाश्रित्य भयं कुतः

ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ಈಶ್ವರನ ಅಂಗದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವಳು; ಅಮರರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪಾಪಹರಿಣಿ ಪುಣ್ಯ ನದಿ; ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರೆ ಭಯ ಎಲ್ಲಿ നിന്നೂ ಬರದು.

Verse 34

साहं पोतमिमं तुभ्यं गृहीत्वा ह्यागता द्विज । न ह्यस्य पोतस्य क्षयो यत्र तिष्ठति शंकरः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಈ ದೋಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದೋಣಿಗೆ ನಾಶವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ನಿಲ್ಲುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । मनुना सह राजेन्द्र पोतारूढो ह्यहं तदा

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು. ಆಗ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಾನು ಕೂಡ ಮನುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆ ದೋಣಿಗೆ ಏರಿದೆನು.

Verse 36

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणम्य शिरसा विभुम् । व्यापिनं परमेशानमस्तौषमभयप्रदम्

ನಾನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಆ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ—ಸರ್ವವ്യാപಿ ಪರಮೇಶಾನನಾದ ಅವನನ್ನು—ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ಅಭಯ ನೀಡುವವನಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದೆ.

Verse 37

सद्योजाताय देवाय वामदेवाय वै नमः । भवे भवे नमस्तुभ्यं भक्तिगम्याय ते नमः

ಸದ್ಯೋಜಾತ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ವಾಮದೇವನಿಗೂ ನಿಜವಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ. ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಭ್ಯನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 38

भूर्भुवाय नमस्तुभ्यं रामज्येष्ठाय वै नमः । नमस्ते भद्रकालाय कलिरूपाय वै नमः

ಭೂರ್ಭುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ರಾಮಜ್ಯೇಷ್ಠ ರೂಪಕ್ಕೂ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭದ್ರಕಾಲನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕಲಿರೂಪ, ಅಂದರೆ ಕಾಲಸ್ವರೂಪ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 39

अचिन्त्याव्यक्तरूपाय महादेवाय धामने । विद्महे देवदेवाय तन्नो रुद्र नमोनमः

ಅಚಿಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪ, ಪರಮಧಾಮನಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಾವು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೇವದೇವನನ್ನು ನಾವು ಅರಿತಿದ್ದೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ರುದ್ರ, ನಿಮಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 40

जगत्सृष्टिविनाशानां कारणाय नमोनमः । एवं स्तुतो महादेवः पूर्वं सृष्टया मयानघ

ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ವಿನಾಶಗಳ ಕಾರಣನಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದೆನು.

Verse 41

प्रसन्नो मावदत्पश्चाद्वरं वरय सुव्रत

ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು.”